Η φιλία μας δεν είναι επιφανειακή

Ιούλιος 4, 2012.

«Η φιλία μεταξύ των ΗΠΑ και της FYROM  δεν είναι επιφανειακή. Είμαστε υπερήφανοι για τη συνεργασία μας με την πΓΔΜ από την ανεξαρτησία  σας και εμείς περιμένουμε να δούμε τι θα επιτευχθεί  μόλις  καταλάβετε δικαιωματικά τη θέση σας στο τραπέζι, ως ισότιμο μέλος της Ευρω-ατλαντικής κοινότητας», είπε ο πρέσβης των ΗΠΑ Πώλ Γουόλερς με την ευκαιρία του εορτασμού της Ημέρας της Ανεξαρτησίας των Ηνωμένων Πολιτειών στις 4 Ιουλίου.

« Ακριβώς όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες και εσείς, ως χώρα και ως πολίτες, σήμερα, αντιμετωπίζετε πολλές δυσκολίες. Μερικές φορές μπορεί να φαίνονται ανυπέρβλητες, αλλά οι πολίτες στα Σκόπια, γνωρίζουν  πώς να επιμένουν  και να ξεπερνούν τα εμπόδια με υπομονή και πολύ δουλειά. Όταν το κάνετε αυτό, οι ΗΠΑ θα είναι πάντα στο χέρι σας. Η φιλία μας δεν είναι επιφανειακή.

Εύχομαι να δω αυτή τη χώρα να ευημερήσει και να γίνει ακόμη ισχυρότερη, μέσα από τη διαφορετικότητά της, ως ασφαλής και ευημερούσα δημοκρατία, που αποτελεί ένα άλλο μεγάλο πείραμα», δήλωσε ο πρέσβης Γουόλερς στα Σκόπια.

π. Ιωάννης Σ. Ρωμανίδης : ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑΙ ΣΥΝΟΔΟΙ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

 c) Ψυχιατρική Κλινική

Η Εκκλησία εις την περιγραφήν του Παύλου ομοιάζει με ψυχιατρικήν κλινικήν. Η αντίληψίς του όμως δια την νόσον της ανθρωπίνης προσωπικότητος είναι πολύ πιό διορατική απ' ό,τι είναι σήμερον γνωστόν εις την σύγχρονον ιατρικήν. Δια να κατανοήσωμεν αυτήν την πραγματικότητα, πρέπει να ίδωμεν μέσω του Παύλου την Βιβλικήν κατανόησιν της φυσιολογικής και της μη φυσιολογικής καταστάσεως του ανθρώπου.

Ο νοσών άνθρωπος αποκαθίσταται εις την φυσιολογικήν του κατάστασιν, όταν οδηγήται "εις πάσαν την αλήθειαν" υπό του Πνεύματος της Αληθείας, δηλαδή εις την θέαν του Χριστού εν τη δόξη του Πατρός Του (Ιω. 17 ). Οι άνθρωποι που δεν βλέπουν την δόξαν του Θεού δεν είναι φυσιολογικοί.

H συνέχεια, ‘’κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

Ιερομόναχος Ευθύμιος Τρικαμηνάς. Eρμηνεία του 15ου Κανόνος από το νέο βιβλίο του, που μόλις κυκλοφόρησε.

 Πρός ἀποφυγή, λοιπόν, ὅλων αὐτῶν τῶν συνεπειῶν, οἱ σύγχρονοι πιστοί (κληρικοί καί λαϊκοί) ἔκαναν ἀποδεκτή, ὀλίγον κατ’ ὀλίγον, κάποια ἀλλοίωσι τῆς Ὀρθοδόξου Παραδόσεως. Ἡ ἀλλαγή αὐτή τῆς Παραδόσεως σήμερα παγιώθηκε καί δέν ἀφορᾶ μόνο μιά κάποια στάσι ἀπέναντι στόν αἱρετικό ἐπίσκοπο, ἀλλά προσέλαβε καί βαθύτερες ἐκκλησιολογικές-θεολογικές διαστάσεις καί συνίσταται εἰς τό ὅτι ἡ ἑνότης τῆς Ἐκκλησίας ἔχει μεταλλαχθῆ ἀπό Χριστοκεντρική σέ ἀνθρωποκεντρική (ἐπισκοποκεντρική) καί ὡς ἐκ τούτου ἡ ἀποτείχισις διά θέματα πίστεως θεωρεῖται ἐκκλησιαστικό σχίσμα, ἀποκοπή ἀπό τόν Ἐπίσκοπο καί τήν Σύνοδο (πού ταυτίζουν μέ τήν Ἐκκλησία) · θεωρεῖται δαιμονική ὑποβολή καί ἄκρατος ἐγωϊσμός. Ἡ ἀποστασιοποίησις ἀπό τόν Ἐπίσκοπο διά λόγους πίστεως θεωρεῖται ἔξοδος ἑκουσία ἀπό τήν Ἐκκλησία. Ὁ Χριστός ἔχει περιορισθῆ εἰς τόν οὐρανό καί στήν καλύτερη περίπτωσι δέν εὑρίσκεται ἐκεῖ πού ὑπάρχει ἡ ἀληθινή πίστις, ἀλλά ἐκεῖ πού τελοῦνται τά μυστήρια. Μᾶλλον ὁ ἴδιος ὁ Ἐπίσκοπος ἔχει μεταβληθεῖ σέ Χριστό, μέ ἀπαίτησι τυφλῆς ὑπακοῆς ἀπό κληρικούς καί λαϊκούς, μέ καρατομήσεις ἄνευ στοιχειώδους διαδικασίας, μέ τό νά ζῆ κομπλεξικά ἀπομονωμένος ἀπό τόν λαό καί τριγυρισμένος ἀπό τούς κόλακες καί χωρίς τήν παραμικρή συναίσθησι τῆς εὐθύνης του καί τῆς ἀπαιτήσεως τῶν καιρῶν, μέ τό νά ἀσκῆ ὄχι τήν κατά Χριστόν διαποίμανσι τοῦ λαοῦ, ἀλλά τήν διοίκησι ὡς ὑπάλληλος τοῦ κράτους καί βεβαίως μέ τό νά εἶναι ἄφωνος καί πανταχοῦ ἀπών σέ ὁ,τιδήποτε ἀπαιτεῖ ὁμολογία καί θυσία. Ἡ ὁμολογία καί θυσία τῶν παλαιῶν ἁγίων Ἐπισκόπων καί Πατριαρχῶν, οἱ ὁποῖοι ἐπολέμησαν τίς αἱρέσεις καί ἐθυσίασαν τούς θρόνους των καί τή ζωή των χάριν τῆς ἀληθινῆς πίστεως, εἶναι διά τούς σημερινούς Ἐπισκόπους, ἕνας μῦθος, μία ἐφάμαρτος ἐμμονή, ἡ ὁποία διέσχισε τήν Ἐκκλησία, διεσάλευσε τήν εἰρήνη, κατέστησε τήν Ἐκκλησία ἐγκλωβισμένη καί ἀπομονωμένη ἤ στήν καλύτερη περίπτωσι (ἡ ὁμολογία) εἶναι μία μέν πραγματικότης, ἡ ὁποία ὅμως ἐξετάζεται μόνον ἱστορικά, χωρίς νά ἀποτελῆ διαχρονικό παράδειγμα καί Παράδοσι τῆς

Ἐκκλησίας διά τά θέματα τῆς αἱρέσεως. Ὡς ἐκ τούτου ἡ τιμή πού ἀποδίδομε σήμερα στούς ἁγίους καί κυρίως στούς ὁμολογητάς τῆς πίστεως, εἶναι μόνον ἐν ὕμνοις καί ὠδαῖς πνευματικαῖς ἤ στήν καλύτερη περίπτωσι ἡ μίμησίς των κατά τό πατερικό ρητό «τιμή ἁγίου, μίμησις ἁγίου» συνιστᾶται γιά ὅλα τά ἄλλα θέματα πλήν τῶν θεμάτων τῆς πίστεως.

Συνεχίζεται.

Χριστόφιας: Η Τουρκία είναι κατοχική δύναμη

Για επεκτατικές βλέψεις στην Κύπρο, κατήγγειλε, την Τουρκία, ο πρόεδρος Χριστόφιας, απαντώντας σε ερωτήσεις ευρωβουλευτών, μετά την παρουσίαση του προγράμματος της Κυπριακής προεδρίας.

Απαντώντας στον πρόεδρο της Ομάδας των Φιλελευθέρων Γκράχαμ Γουάτσον, ο Πρόεδρος Χριστόφιας τον κάλεσε να απευθυνθεί στην Τουρκία, η οποία, όπως είπε, αρνείται να συνομιλήσει μαζί του. Η Τουρκία, τόνισε, «είναι κατοχική δύναμη και η Ευρωπαϊκή Ένωση θα έπρεπε, σύσσωμη, για λόγους αρχής, να καταδικάζει κάθε ενέργειά της που υποβαθμίζει την Κυπριακή Δημοκρατία και κατ΄επέκταση τους ευρωπαϊκούς θεσμούς».

Ο κ. Χριστόφιας επανέλαβε ότι η Κύπρος ανήκει στους Κυπρίους και πρόσθεσε ότι δεν έχουν θέση στο νησί ούτε οι Βρετανοί, ούτε οι Τούρκοι, αλλά «ούτε και οι αδελφοί μας οι Έλληνες, με την κακή έννοια, έχουν θέση στην Κύπρο». Πρέπει, υποστήριξε, να αφεθούμε ελεύθεροι, οι Κύπριοι και τότε θα αναπτύξουμε προνομιακές σχέσεις με την Ελλάδα, την Τουρκία και την Βρετανία.

H συνέχεια, ‘’κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

Ιερομόναχος Ευθύμιος Τρικαμηνάς: παρανοϊκοί καί διέπραξαν τό μεγαλύτερο ἔγκλημα τῶν αἰώνων

 Ἡ μεγαλύτερη προδοσία καί ὁ χειρότερος συμβιβασμός ὅλων 

τῶν αἰώνων στήν ἱστορική πορεία τῆς Ἐκκλησίας εἶναι αὐτός 

πού ἔγινε στήν διετία 1991και1993, κατά τήν ὁποία 

ἀνεγνωρίσθησαν ὡς ἔγκυρα στό Σαμπεζύ καί στό Μπελαμέντ 

τοῦ Λιβάνου τά μυστήρια τῶν Μονοφυσιτῶν καί τῶν Παπικῶν 

ἀντιστοίχως. Αὐτό σημαίνει ἀφ’ ἑνός μέν ὅτι οἱ Παπικοί καί οἱ 

Μονοφυσίτες, χωρίς νά ἀποκηρύξουν οὐδεμία αἵρεσι καί 

παραμένοντας ἐκεῖ ὅπου εὑρίσκονται, ἔχουν τό ἅγιον Πνεῦμα, 

τό ὁποῖο τούς ἁγιάζει τά μυστήρια πού τελοῦν, ἀφ’ ἑτέρου οἱ 

Πατέρες καί οἱ Σύνοδοι πού τούς ἀπέκοψαν ἀπό τήν Ἐκκλησία 

και τούς ἀνεθεμάτισαν ἦσαν, οὔτε λίγο οὔτε πολύ, παρανοϊκοί

 καί διέπραξαν τό μεγαλύτερο ἔγκλημα τῶν αἰώνων, ἐφ’ ὅσον 

ἀπέκλεισαν ἀπό τήν σωτηρία καί τήν Ἐκκλησία διά μέσου τῶν 

αἰώνων ἄπειρα πλήθη ἀνθρώπων. Ἐπί πλέον δε μέ αὐτές τίς 

ἀποφάσεις ἐδείξαμε ὅτι, τό νά εἶναι κάποιοι ἐντός ἤ ἐκτός 

Ἐκκλησίας καί νά ἔχουν ἔγκυρα ἤ ἄκυρα μυστήρια, δέν εἶναι 

θέμα κατ’ ἐξοχήν Ὀρθοδόξου πίστεως καί αἱρέσεως ἀντιστοίχως, 
ἀλλά θέμα τό ὁποῖο ρυθμίζεται ἀπό κάποια Σύνοδο ἤ διμερῆ 
ἐπιτροπή καί βεβαίως ἕνας τρόπος ἄγνωστος σέ ὅλους ἀνεξαιρέτως τούς ἁγίους ὅλων τῶν αἰώνων.

Mητροπολίτης Πειραιώς :θεωρίες όπως το Μποζόνιο τοῦ Χίγκς : ἑτεροκίνητα νευρόσπαστα τοῦ ἀρχαίου δαίμονος

᾿Εν Πειραιεῖ τῇ 4ῃ Ἰουλίου 2012

Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Θ Ε Ν

Ἡ ρῆσις πού διϊστορικά πλέον ἔχει καταστῆ παγκόσμιο κτῆμα τῆς φιλοσοφίας ἀλλά καί τοῦπρακτικοῦβίου: «Πᾶσά τε ἐπιστήμη, χωριζομένη δικαιοσύνης καὶ πάσης ἄλλης ἀρετῆς,πανουργία, οὐ σοφία φαίνεται» (Πλάτων, Μενέξενος, 247a), ἐπιβεβαιώνεται κατά τρόπον ἀπόλυτον στήν σύγχρονη Βαβέλ τοῦ πειράματος Cern πού διοργανώνει τό Εὐρωπαϊκό Κέντρο Ἐρευνῶν στήν Γενεύη τῆς Ἑλβετίας.

Σήμερα σέ συνέντευξη Τύπου θά παρουσιαστοῦν τά ἀποτελέσματα τῶν πολυμήνων ἐρευνῶν στόν Μεγάλο Ἐπιταχυντή Ἀνδρονίων καί θά διακηρυχθῆ ὅπως διεδόθη, ὅτι ἀνεκαλύφθη «ἐπί τέλους» τό Μποζόνιο τοῦ Χίγκς, γνωστότερο καί ὡς σωματίδιο «Θεός» καί ὄχι ὅπως ἐσφαλμένα λέγεται «σωματίδιο τοῦ Θεοῦ».

H συνέχεια, ‘’κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

Άγιος Ιουστίνος (Πόποβιτς) : Άνθρωπος και Θεάνθρωπος.

Oι ασκηταί είναι οι μόνοι ιεραπόστολοι της Ορθοδοξίας. Ο ασκητισμός είναι η μόνη ιεραποστολική σχολή της Ορθοδοξίας. Η Ορθοδοξία είναι άσκησις και ζωή, δια τούτο μόνον με την άσκησιν και την ζωήν κηρύττει και πραγματοποιεί την ιεραποστολήν της. Να αναπτυχθή ο ασκητισμός, ο προσωπικός και εκκλησιαστικός,--αυτό πρέπει να είναι η εσωτερική ιεραποστολή της Εκκλησίας μας μέσα εις τον λαόν μας. Η ενορία πρέπει να γίνη ασκητικόν κέντρον. Αλλά αυτό ημπορεί να το κάμη μόνον εφημέριος-ασκητής. Η προσευχή και η νηστεία, η εκκλησιαστική ζωή της ενορίας, η λειτουργική ζωή—αυτά είναι τα κύρια μέσα της Ορθοδοξίας, με τα οποία επιδρά αναγεννητικώς επάνω εις τους ανθρώπους. Η ενορία, η ενοριακή κοινότης πρέπει να αναγεννηθή, και εν τη φιλοχρίστω και φιλαδέλφω αγάπη να διακονή ταπεινά τον Χριστόν και όλους τους ανθρώπους με πραότητα και ταπείνωσιν, με θυσίαν και αυταπάρνησιν. Και η διακονία αυτή οφείλει να διαποτίζεται και να τρέφεται από την προσευχήν και την λειτουργικήν ζωήν. Αυτό είναι το βασικόν, το απαραίτητον. Αλλ΄ όλα αυτά απαιτούν ως προϋπόθεσιν: το να γίνουν οι ίδιοι οι αρχιερείς μας, οι ιερείς μας και οι μοναχοί μας ασκηταί, και δι΄ αυτό : Του Κυρίου δεηθώμεν.

Συνεχίζεται.  

Ο θρασύς πράκτορας των ξένων μυστικών υπηρεσιών συνεχίζει :

ΓΙΑ ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΩΝ ΠΙΝΑΚΙΔΩΝ

Γκρούεφσκι: Αναιδής η ενέργεια της Ελλάδας

«Εναπόκειται σε κάθε πολίτη της χώρας μας να αποφασίσει πώς θα αντιμετωπίσει την αναιδή ενέργεια της Ελλάδας να τοποθετεί αυτοκόλλητα πάνω στις νέες πινακίδες κυκλοφορίας οχημάτων», ανέφερε ο κ. Γκρούεφσκι, τοποθετούμενος στην πρακτική της επικόλλησης αυτοκόλλητου από τις ελληνικές συνοριακές αρχές στα αυτοκίνητα από την ΠΓΔΜ που εισέρχονται στην Ελλάδα και τα οποία φέρουν την ένδειξη «ΜΚ».


«Καθένας θα πράξει κατά την άποψη και τις αρχές του. Σε κάθε περίπτωση, δεν θα εκπλαγώ εάν οι Έλληνες αρχίσουν να τοποθετούν αυτοκόλλητα στο μέτωπο των πολιτών μας. Φαίνεται πως κάνουν ό,τι μπορούν για να αποτρέψουν τους 'Μακεδόνες' τουρίστες από το να επισκέπτονται την Ελλάδα», τόνισε ο κ. Γκρούεφσκι.

Το ζήτημα των ετικετών διατηρούν στην επικαιρότητα τα φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ της ΠΓΔΜ, υπενθυμίζοντας στην κοινή γνώμη ότι «υπάρχουν εγχώριες εναλλακτικές» για τις θερινές διακοπές, όπως η λίμνη της Οχρίδας.

****

Το συγκλονιστικό για τον Σλάβο Γκλιγκόροφ (πρώτο Πρόεδρο της δημοκρατίας της Βαρδάσκας  1991-1999), είναι ότι έτυχε μιας κηδείας, σχεδόν διαπόμπευσης, επειδή σε μια αναλαμπή ειλικρίνειας είχε δηλώσει πως ο λαός που τώρα κατοικεί την «Βαρδάσκα» ουδεμία σχέση έχει με τον Μέγα Αλέξανδρο, αφού είναι Σλάβοι που δεν κατάγονται από τους αρχαίους Μακεδόνες.

Ιερομόναχος Ευθύμιος Τρικαμηνάς. Eρμηνεία του 15ου Κανόνος από το νέο βιβλίο του, που μόλις κυκλοφόρησε.

Ἡ σύγχρονος ἐκκλησιαστική κατάστασις ἐν σχέσει

μέ τόν 15ον Κανόνα τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου.

Σέ ὅλες τίς περιπτώσεις ὅταν πρόκειται νά ἀναπτύξωμε ἕνα θέμα εἶναι ἀρκετόπρός κατοχύρωσι καί ἀσφάλεια τό νά ἀναφέρωμε δύο τρία παραδείγματα καί ἰσάριθμα ρητά ἀπό τήν ζωή τῶν ἁγίων καί τῆς Ἐκκλησίας. Τότε θεωρεῖταιπειστικός ὁ λόγος καί ὁ συγγραφέας ἤ ὁ ὁμιλητής ἔχει θεμελιώσει στήν Παράδοσι τῆς Ἐκκλησίας τίς σκέψεις του καί ὡς ἐκ τούτου ἔχει ἐπιτύχει τόν σκοπό του. Στήν προκειμένη περίπτωσι ὅμως τῆς ἑρμηνείας τοῦ ΙΕ΄Κανόνος καί τῆς θέσεώς μας ἀπέναντι εἰς αὐτόν τά πράγματα εἶναι ἐντελῶς διαφορετικά, διότι ἔχουν ἐπικαλύψει τήν πραγματική σημασία τοῦ ἱ. Κανόνος (ὅπως τήν ἑρμηνεύουν διαχρονικά οἱ Ἅγιοι Πατέρες) πυκνά νέφη καί ἀλλεπάλληλα στρώματα παρερμηνειῶν. Ἔτσι εἶναι σχεδόν βέβαιο ὅτι οἱ πλεῖστοι τῶν Ὀρθοδόξων καί κυρίως τῶν κληρικῶν, οἱ ὁποῖοι πιθανῶς νά μελετήσουν τήν μικρά αὐτή ἐργασία, δέν θά πεισθοῦν περί τῆςἀληθείας τοῦ λόγου, παρ’ ὅτι κατεγράφησαν στή μελέτη αὐτή περισσότερα ἀπό ἑκατόν τριάντα παραδείγματα καί πατερικά κείμενα (ἐκτός τῶν κειμένων διά τό παλαιό ἡμερολόγιο καί τήν ἁγιορείτικη ἀποτείχισι τοῦ 1970), τά ὁποῖα πείθουν καί τόν πλέον δύσπιστο διά τήν διαχρονική Παράδοσι τῆς Ἐκκλησίας εἰς αὐτό τό θέμα.

Ὁ λόγος τῆς ἀρνητικῆς αὐτῆς στάσεως ἀπέναντι στήν διαχρονική Παράδοσι τῆς Ἐκκλησίας πρέπει νά ἑστιασθῆ (πέρα ἀπό τήν πολυχρόνια πλύσι ἐγκεφάλου τήν ὁποία ἔχουν ὑποστῆ, ἡ ὁποία ὅμως ἀποτελεῖ ἕνα δευτερεύοντα-ἐξωτερικό λόγο) κατ’ ἐξοχήν καί κυρίως εἰς τό ὅτι καί σήμερα ἡ αποτείχισις κοστίζει καί πληρώνεται, ὄχι βεβαίως ὅπως τόν παλαιό καιρό μέ διωγμούς, ἐξορίες, φυλακίσεις,

μαρτύρια καί θανάτους, ἀλλά πάντως μέ στερήσεις μισθῶν διά τούς κληρικούς, μέ τό νά πέσουν στήν δυσμένεια τοῦ Ἐπισκόπου, μέ καθαιρέσεις ἀπό τόν βαθμό τῆς ἱερωσύνης, μέ τήν δυσφήμισι καί τήν «ρετσινιά» τοῦ πλανεμένου καί διά τούς λαϊκούς μέ τήν στέρησι τῶν μυστηρίων, μέ τήν κατηγορία ὅτι εὑρίσκονται ἐκτός Ἐκκλησίας ἤ εἶναι σχισματικοί, φανατικοί, φονταμενταλιστές κλπ.

Συνεχίζεται.

MHTΡ. AITΩΛΙΑΣ ΚΑΙ ΑΚΑΡΝΑΝΙΑΣ κ.ΚΟΣΜΑΣ:

Γνωρίζουμε ότι μία Εκκλησία ίδρυσε ο Θεάνθρωπος Κύριος. Συνέχεια αυτής της Εκκλησίας αποτελεί η Αγία μας Ορθόδοξος Ανατολική Εκκλησία. Άλλη Εκκλησία δεν υπάρχει. Οι παπικοί και οι προτεστάντες δεν αποτελούν εκκλησία, δεν έχουν ιερωσύνη και Θεία Χάρι. Κυριαρχούνται από ανθρωποκεντρισμό και εκκοσμίκευσι, είναι ξένοι από αγιοπνευματική ζωή. Κάθε σχέσι μαζί τους, εφʼ όσον ο πάπας και οι προτεστάντες δεν δέχονται να παραχωρήσουν τη θέσι τους στον Θεάνθρωπο Χριστό, είναι αποστασία και άρνησι της σωτηρίου αληθείας. Επίσης, κάθε σχέσι με τις νεοεποχίτικες ιδέες των οικουμενιστών, που θέλουν να ζυμώσουν με τις διάφορες ψευτοθρησκείες την αμώμητη Ορθοδοξία, είναι αποστασία. Όταν σήμερα παρατηρούμε άμβλυνσι του ορθοδόξου φρονήματος και τάσεις κοινωνίας με όλους τους κακοδόξους αυτούς, ενώ παραμένουν αμετανόητοι, δεν ζούμε την αποστασία από την Ορθόδοξο αλήθεια ;

Μέγας Αντώνιος : Η ΨΥΧΗ EINAI ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΚΑΙ ΑΥΤΕΞΟΥΣΙΑ

Ἐξέταζε ὅ,τι σὲ ἀφορᾶ καὶ βγάζε δοκιμασμένες ἀποφάσεις (γιὰ τὴ στάση ποὺ θὰ τηρήσεις στὸ κάθε τί). Διότι οἱ ἄρχοντες καὶ οἱ δεσπότες ἔχουν ἐξουσία μόνον τοῦ σώματος καὶ ὄχι βέβαιά της ψυχῆς. Νὰ σοῦ εἶναι μάλιστα αὐτὴ ἡ ἀρχή, πρόχειρη διὰ παντός. Συνεπῶς, ἂν διατάσσουν φόνους, ἢ τίποτε ἄτοπα, ἢ ἄδικα καὶ ψυχοβλαβή, δὲν πρέπει νὰ πειθαρχεῖτε σ᾿ αὐτούς, ἔστω κι ἂν βασανίζουν τὸ σῶμα. Διότι ὁ Θεὸς δημιούργησε τὴν ψυχὴ ἐλεύθερη καὶ αὐτεξούσια, γιὰ (νὰ ἀποφασίζει) ὅσα πράττει, τὰ καλὰ ἢ τὰ κακά.

Δεν θέλουν να βλέπουν εκκλησίες στον ΣΥΡΙΖΑ

Οι συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ έδωσαν από την πρώτη μέρα εισόδου τους στο Κοινοβούλιο το στίγμα τους ως αξιωματική αντιπολίτευση.

Ζήτησαν από τους υπαλλήλους της βουλής να αποσύρουν από τα γραφεία τους τις γκραβούρες που εικονίζουν ελληνορθόδοξους ναούς. Πιθανότατα θα ήθελαν να κρεμάσουν πορτραίτα του Στάλιν, του Μάο ή του Τρότσκι, αλλά σίγουρα θα υπήρχε διαφωνία για τον ποιον θα κρεμάσουν πιο ψηλά... 

http://www.xryshaygh.com

π. Ιωάννης Σ. Ρωμανίδης : ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑΙ ΣΥΝΟΔΟΙ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

b) Το ανοικτόν παράθυρον του Παύλου προς την Εκκλησίαν

Τα κεφάλαια 12 έως 15 της Α' προς Κορινθίους είναι μοναδικόν παράθυρον, μέσω του οποίου δύναται κανείς να θεωρήση την πραγματικότητα της Εκκλησίας ως σώματος του Χριστού. Οι μετέχοντες εις την Εκκλησίαν εντάσσονται εις δύο ομάδας ως προς τον βαθμόν της θεραπείας και της τελειώσεως: τους φωτισμένους και τους δοξασμένους. Τα μέλη του σώματος του Χριστού αναγράφονται σαφώς εις την Α' Κορ. 12:28. 

Αρχίζει κανείς με το να γίνη "ιδιώτης," (λαϊκός)  όστις λέγει "αμήν" κατά την λογικήν λατρείαν εν αντιβολή προς την νοεράν εν τη καρδία γενομένην λατρείαν. Εις αυτό το στάδιον ασχολείται ο ιδιώτης με την μετάβασίν του από την κάθαρσιν της καρδίας εις τον φωτισμόν αυτής υπό την καθοδήγησιν εκείνων που είναι ναοί του Αγίου Πνεύματος και μέλη του σώματος του Χριστού και αποτελούν το "βασίλειον ιεράτευμα."

Οι βαθμίδες του φωτισμού αρχίζουν με τα "γένη γλωσσών," το κατώτερον των χαρισμάτων, εις την 8ην θέσιν και φθάνουν μέχρι το χάρισμα του "διδασκάλου" εις την 3ην θέσιν.

Επί κεφαλής της τοπικής Εκκλησίας είναι οι "προφήται," (εις την 2αν θέσιν), οι οποίοι έλαβον την ιδίαν αποκάλυψιν με τους αποστόλους (Εφ. 3:5) εις την 1ην θέσιν και μαζί με αυτούς αποτελούν "τό θεμέλιον" της Εκκλησίας (Εφ. 2:20). Οι απόστολοι και προφήται ειναι το θεμέλιον της Εκκλησίας κατά παρόμοιον τρόπον που οι ιατροί είναι το θεμέλιον των νοσοκομείων.

Τα "γένη γλωσσών" είναι το θεμέλιον, επάνω εις το οποίον οικοδομούνται όλα τα άλλα χαρίσματα, που αναστέλλονται προσωρινώς μόνον κατά την διάρκειαν του δοξασμού (Α' Κορ. 13:8). Ως απόστολος ο Παύλος κατατάσσει τον εαυτόν του εις την κορυφήν του καταλόγου των μελών, που "έθετο ο Θεός εν τη Εκκλησία:" Όμως διατηρεί ακόμη "τά γένη γλωσσών," δηλαδή το κατώτερον των χαρισμάτων. Γράφει: "Ευχαριστώ τω Θεώ, πάντων υμών μάλλον γλώσσαις λαλώ," (Α' Κορ. 14:18). Αυτό σημαίνει, ότι τα "γένη γλωσσών" ανήκουν εις όλα τα επίπεδα των χαρισμάτων εντός του σώματος του Χριστού. Με το "μή πάντες γλώσσαις λαλούσι;" ο Παύλος εννοεί τους "ιδιώτας," οι οποίοι δεν αριθμούνται μεταξύ των ναών του Αγίου Πνεύματος και μελών του σώματος του Χριστού (1 Κορ. 12:28).

Ο φωτισμός και ο δοξασμός των μελών του σώματος του Χριστού δεν είναι βαθμοί αυθεντίας προερχόμενοι από ανθρωπίνην υπόδειξιν ή εκλογήν. Είναι εκ Θεού χαρίσματα προς εκείνους που συνειργάθησαν με φωτισμένους και θεουμένους, δια να τους διαδεχθούν ως θεραπευμένοι και τελειοποιημένοι ίνα διατηρήσουν ούτω την αποστολικήν αυτήν παράδοσιν και διαδοχήν από γενεάν εις γενεάν. Το ότι ο Παύλος καλεί τα μέλη των κατωτέρων βαθμίδων θεραπείας και τελειότητος να αναζητήσουν τα κρείττονα χαρίσματα σημαίνει σαφώς, ότι όλοι οφείλουν και δύνανται να γίνουν προφήται, δηλαδή να φθάσουν εις τον δοξασμόν. "Θέλω δε πάντας υμάς λαλείν γλώσσαις, μάλλον δε ίνα προφητεύητε"(Α' Κορ. 14:5).