«· οἵ καί ἐκδύσαντες αὐτόν καί πληγάςἐπιθέντες...». Ἀπέκδυσαν οἱ δαίμονες τόν Ἀδάμ παγγενῆ ἀπό τά δῶρα τῆς ἀρχεγόνου δικαιοσύνης· τό πρωτόκτιστον κάλλος καί τήν ὡραιότητα τήν πρώτην, ἐξαιτίας τῆς φιλαυτίας-φιλαμαρτίας. Ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ Πατρός δέν ἦταν δυνατόν νά δεχθεῖ τήν διαιώνιση αὐτῆς τῆς πτώσεως τοῦ ἀνθρωπίνου γένους· «...ἐξαπέστειλεν ὁ Θεός τόν υἱόν αὐτοῦ, γενόμενον ἐκ γυναικός,γενόμενον ὑπό νόμον, ἵνα τούς ὑπό νόμον ἐξαγοράσῃ, ἵνα τήν υἱοθεσίαν ἀπολάβωμεν».
Ὁ Χριστός, ἁγία γερόντισσα, ἐπιθυμεῖ τό πλάσμά Του ὄχι νά κατεβαίνει, ὄχι ἀπό «Ἱερουσαλήμ εἰς Ἰεριχώ» καί νά πληγώνεται ἀπό τούς δαίμονες· ἀλλά νά ἀνεβαίνει, χάριτι Θεοῦ, στήν εἰρήνη, στό κάλλος, στόν θρόνο τῆς θεολογίας, θεατής τῶν μυστηρίων τοῦ Θεοῦ. Κάλλος ἀληθινό καί ἐρασμιώτατο πού θεωρεῖται μόνο ἀπό τόν καθαρμένο στό νοῦ, τοῦ ὁποίου κάλλους, ὅποιος τό ἀντικρύσει δέχεται κάτι ἀπό αὐτό σάν νά ξαναχρωματίζεται στό πρόσωπό του μέ μιά χαριτωμένη λάμψη, ἡ ἀρχική Δημιουργία. Ὁ Θεός, ἀδελφοί, σήμερα δέν νομοθετεῖ γιά ἕνα ἔθνος, ἀλλά νομοθετεῖ σέ ὅλη τήν Οἰκουμένη. Περιθάλπει καί σηκώνει τήν πληγωμένη ἀνθρωπότητα· ἀφήνει αἰώνια παρακαταθήκη στήν Ἐκκλησία Του τά δύο «δηνάρια»· τό κήρυγμα καί τά ἄχραντα μυστήρια ὡς φάρμακα καί ἐπιδέσμους σωτηρίας. Παραγγέλει δέ στούς οἰκονόμους τῆς χάριτος τοῦ Παρακλήτου, Ἀρχιερεῖς, Ἱερεῖς- νά περιποιηθοῦν τόν πεπτωκότα· καί ἐάν κοπιάσουν ἐπιπλέον στήν διακονία, Ἐκεῖνος δίκαιος Ὤν, ὅταν ἔρθει ξανά-καί θά ἔλθει ὁπωσδήποτε- θά ξεχρεώσει κάθε παραπάνω κόπο καί προσπάθεια πού γίνεται στό ὄνομά Του. Παραγγέλει ἐπίσης στούς Ἱερεῖς νά καλλιεργήσουν στίς καρδιές τῶν ἀνθρώπων τόν ἔμφυτο νόμο· διότι ἔβαλε μέσα στή φύση τοῦ πλάσματός Του, τήν γνώση ἐκείνου πού πρέπει νά πράξουμε ὁ καθένας, ὡς φιλάγαθος καί φιλάνθρωπος πού εἶναι. Φρονοῦμε, χριστιανοί μου, ὅτι κάθε μικρή ἤ μεγάλη θλίψη πού ὑποφέρεται καί ὑπομένεται γιά τήν ἐντολή τοῦ Χριστοῦ, ἔχει μεγάλη ἀξία ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ καί Πατρός. Ὅπως ἐκείνους πού σπέρνουν μέ δάκρυα τούς ἀκολουθεῖ ἡ ἀνάπαυση τῆς ἀγαλλιάσεως ὅταν θερίζουν τόν καρπό, ἔτσι ἀκολουθεῖ ἡ χαρά σέ ἐκείνους πού κοπιάζουν καί κακοπαθοῦν γιά τήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ, τοῦ Θεοῦ ἡμῶν. Τό ψωμί πού εἶναι καρπός ἱδρῶτα, μέ ὑπακοή καί ταπείνωση, φαίνεται γλυκό στόν γεωργό πού ἐκοπίασε. Θαρροῦμε ὅτι αὐτό ἴσως θέλησε νά τονίσει στούς οἰκονόμους τῆς Ἐκκλησίας Του ὁ Χριστός, ὅταν τούς παρέδωσε μαζί μέ τόν πληγωμένο τά δύο δηνάρια. Ὁ Θεός Λόγος ἔγινε σάρξ ὥστε νά μπορέσουμε ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι νά γίνουμε σύσσωμοι, μέτοχοι αὐτοῦ τοῦ Παναγίου Σώματος· μέ τό σῶμα τοῦ Θεοῦ, μέ τό σῶμα τοῦ Θεανθρώπου. Ὑπάρχει ἄραγε, κάτι μεγαλύτερο ἀπ’ αὐτό γιά τήν ἀνθρώπινη ὀντότητά μας, γιά τό ταλαίπωρο καί πληγωμένο ἀπό τούς ληστάς-δαίμονας, σῶμά μας; Ἐν τούτοις ὅλα τά ἱερά μυστήρια, τό θεῖον κήρυγμα, στήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν εἶναι ἱερά καί σωτήρια. Σέ ὅλη τήν πλάση, τά πάντα εἶναι ἱερά, ἐκτός τῆς ἁμαρτίας· καί ἁμαρτία εἶναι ἡ κατάχρηση τῆς ἐλευθερίας τῶν κτιστῶν ὄντων. Κατάχρηση τῆς ἐλευθερίας σημαίνει νά χρησιμοποιεῖται ἐναντίον τοῦ Θεοῦ. Ὁ Ποιητής τοῦ παντός, ὁ Θεός Λόγος, γίνεται ἄνθρωπος, συναντᾶ τόν πληγωμένο ἀπό τούς ληστάς γιά νά ἐλευθερώσει τό πλάσμά Του ἀπό τήν πτώση, τόν διάβολο, τόν θάνατο. Ἱδρύει πρός τοῦτο, διά καί ἐπί τοῦ ἑαυτοῦ Του τήν Ἐκκλησία, μέσα στήν ὁποία πραγματοποιεῖ τήν σωτηρία τῶν ἀνθρώπων μέ τήν βοήθεια τῶν ἱερῶν μυστηρίων, τῶν ἁγίων ἀρετῶν καί τοῦ ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι θείου κηρύγματος. «· οἵ καί ἐκδύσαντες αὐτόν καί πληγάς ἐπιθέντες...» Ἕως τήν Ἐνσάρκωση τοῦ Θεοῦ Λόγου, ἕως τήν ἔλευση τοῦ Θεανθρώπου Ἰησοῦ στόν γήϊνο κόσμό μας, οἱ ἀρετές ἦταν ψευδαισθήσεις μή πραγματικές, ἄζωες ἰδέες (βλέπε τόν δόλο καί τήν ἀπάτη τῶν ὑμνητῶν τῆς Τεχνητῆς Νοημοσύνης καί τό μπέρδεμα στίς ἡμέρες μαςἐξαιτίας της). ὉΘεάνθρωπος Χριστός, ἀποτελεῖ τήν πρώτη προσωποποίηση ὅλων τῶν ἀρετῶν καί τήν τελεία ἐπί γῆς πραγμάτωσή τους. Τό ἀκούσαμε καί σήμερα στήν συνομιλία τοῦ Ἰησοῦ μέ τόν Νομικό πού ρώτησε τόν Χριστό πῶς νά ἐπιτύχει τήν σωτηρία του. Ἡ θαυμαστή διδασκαλία τοῦ Μεσσίου Ἰησοῦ, ἔφερε στό προσκήνιο τήν ὁμολογία τοῦ Νομικοῦ γιά τόν Ὀρθόδοξο τρόπο ζωῆς· τήν Ὀρθόδοξη Πίστη καί Παράδοση· «ὀρθῶς ἀπεκρίθης· τοῦτο ποίει καί ζήσει». Ἄν γι’ αὐτό κατῆλθε στή γῆ ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ, ὁ Σωτῆρας γιά νά μᾶς συμφιλιώσει μέσῳ τοῦ ἑαυτοῦ Του μέ τόν Πατέρα Του, μέ τόν Ὁποῖον εἴμαστε ἐχθροί καί βρισκόμαστε πληγωμένοι-ἡμιθανεῖς καί νά μᾶς ἑνώσει συνειδητά μέ τόν ἑαυτό Του, ποιά ἄλλη χάρη θά ἐπιτύχει ἐκεῖνος πού θά χάσει αὐτή τή δωρεά; Λοιπόν προσοχή ἀδελφοί μου· ἡ ἐγκατάλειψη τῶν ἀγωνιστῶν-γιατί μπορεῖ νά συμβεῖ καί αὐτό- ἀπό τόν Θεό καί τόν Σωτῆρα Χριστό, συνήθως γίνεται ἐξαιτίας κενοδοξίας ἤ κατακρίσεως τοῦ πλησίον ἤ ἐπάρσεως γιάτίς ἀρετές τους. Ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός εἶναι Ὅλος ἐν τῇ Ὀρθοδόξῳ Ἐκκλησία Του μέ τίς πληγές τοῦ Σταυροῦ ἐμφανεῖς. Ὅλες οἱ ἀρετές, ὁ ἁγιασμός, τό Ὀρθόδοξο κήρυγμα, ζοῦν μέσα στήν Ἐκκλησία Του. Ὅλες οἱ ἀρετές εἶναι ἀλληλένδετες. Οἱ Ἅγιοι μαρτυροῦν περί τῆς ἀληθείας αὐτῆς. Ἐμεῖς, οἱ ἐργάτες τοῦ Ἀμπελῶνος, χρειάζεται νά μποῦμε μέσα στούς Ἁγίους· στήν δογματική διδασκαλία τους, στό ἦθος, στήν εὐγένεια, στόν ἁγιασμό, στήν ἄκτιστον Χάριν τοῦ Παρακλήτου, ἔχοντας πάντοτε ὑπ’ ὅψιν τό :«ἀχρεῖοι δοῦλοι ἐσμεν». Στόν Σωτῆρα Ἰησοῦν , τόν καλόν Σαμαρείτην, ἡ Δόξα καί ἡ Δύναμις εἰς τούς αἰῶνας. Ἀμήν
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου