«...καί οὐδέν ὑμᾶς οὐ μή ἀδικήσῃ»

 ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΟΥ  ΛΟΥΚΑ 

ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ   ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ  ΜΗΝΑ 

«...καί οὐδέν ὑμᾶς οὐ μή ἀδικήσῃ» Σᾶς δίδω ἐξουσίαν, εἰς τρόπον ὥστε, κανένα μέσον, καί τίποτε, ἀπό ὅσα ἐναντίον σας μηχανᾶται ὁ Σατανᾶς καί τά ὄργανά του, δέν θά σᾶς ἀδικήσῃ ἤ βλάψῃ. Ὁ Τριαδικός Θεός, ἁγία γερόντισσα, εἶναι ὁ Δημιουργός καί Πλάστης μας, ὁ Προνοητής, ὁ Σωτῆρας. Ἔπλασε τόν ἄνθρωπο κατ’ εἰκόνα, αὐτήν, πού ἐν χρόνῳ θά προσλάμβανε ὁ Υἱός, γιά νά δώσει τήν δυνατότητα νά φθάσει τό Πλάσμα καί στό καθ’ὁμοίωσιν. «Ἐγώ εἶπα· θεοί ἐστε καί υἱοί Ὑψίστου πάντες»1.

Σύμφωνα μέ τίς τάξεις καί τούς βαθμούς τῆς πνευματικῆς ζωῆς ὀφείλουμε, χωρίς ἄλλο, νά προχωροῦμε μπροστά καί μέ ζῆλο νά ἀνεβοῦμε στά ἀνώτερα, ὡς νά εἴμαστε ἀεικίνητοι γύρω ἀπό τόν Θεό καί μή γνωρίζοντας ποτέ στάση τοῦ καλοῦ. Ἐκεῖνος πού ἀσχολεῖται μέ τήν θεωρία τοῦ Θεοῦ, ἔχει ἐμπρός του Φῶς ἱλαρόν καί ἀνέσπερον. Ἀντίθετα ὅποιος δέν ὑποτάσσει τή ζωή του, στόν Χριστό καί στίς ἐντολές Του, αὐτός, ὑποτάσσει τήν ζωή του στόν ἐχθρό του τόν διάβολο καί καταντάει ἤ κτηνώδης ἤ δαιμονιώδης. Δόξαζε, ἀδελφέ, τόν Τριαδικό Θεό γιά ὅλα· καί στίς χαρές καί στίς λύπες· ὅλα εἶναι ἀπό τήν πρόνοιά Του, γιά τό καλό τῆς ψυχῆς μας. Ἡ ψυχή, ἡ ὁποία καθαίρεται μέ δύναμη καί μέ θέρμη μέ τούς κόπους τῆς ἀσκήσεως, φωτίζεται ἀπό τό θεϊκό Φῶς καί ἀρχίζει σιγά-σιγά νά βλέπει φυσικά τό κάλλος πού τῆς δόθηκε ἐξ’ ἀρχῆς ἀπό τόν Θεό καί νά ἐπεκτείνεται στήν ἀγάπη τοῦ Πλάστου καί Ποιητοῦ της. Ὁ Ἅγιος Ἀπόστολος καί Εὐαγγελιστής Λουκᾶς, πού ἑορτάζουμε σήμερα, γι’ αὐτό τό λόγο ἔγραψε στό Εὐαγγέλιό του, (Κεφ.γ’, στίχ.23-38), τήν γενεαλογία τοῦ Μεσσίου Ἰησοῦ, ὥστε οἱ ἄνθρωποι νά γνωρίζουμε τήν εὐγενῆ καταγωγή μας καί νά ἀποφεύγουμε τόν δόλο καί τήν πλάνη τοῦ Σατανᾶ, ὅτι δῆθεν καταγόμαστε ἀπό τούς πιθήκους. «...καί οὐδέν ὑμᾶς οὐ μή ἀδικήσῃ» Στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ἀδελφοί μου, στό θεανθρώπινο σῶμά Του ὁ Χριστός τελεῖ τήν ἕνωση ὅλων τῶν ὄντων καί κτισμάτων, κάθε ἐλλόγου στοιχείου τους, ἀπομονώνοντας τήν ἁμαρτία καί τόν θάνατο· 1 (Ψαλμ.81,6).