Κασσιανή - Κωστή Παλαμά
Κασσιανή
Κύριε, ἡ ἐν πολλαῖς ἁμαρτίαις… |
Κύριε, γυναίκα αμαρτωλή, πολλά,πολλά, θολά, βαριά τα κρίματά μου.Μα, ω Κύριε, πώς η θεότη Σου μιλάμες στην καρδιά μου! 5Κύριε, προτού Σε κρύψ’ η εντάφια γηαπό τη δροσαυγή λουλούδια πήρακι απ’ της λατρείας την τρίσβαθη πηγήΣου φέρνω μύρα. Οίστρος με σέρνει ακολασίας… Νυχτιά,10σκοτάδι αφέγγαρο, άναστρο με ζώνει,το σκοτάδι της αμαρτίας· φωτιάμε καίει, με λιώνει. Εσύ που από τα πέλαα τα νεράτα υψώνεις νέφη, πάρε τα, Έρωτά μου,15κυλάνε, είναι ποτάμια φλογεράτα δάκρυά μου. Γείρε σ’ εμέ. Η ψυχή μου πώς πονεί!Δέξου με Εσύ που δέχτηκες και γείρανάφραστα ώς εδώ κάτου οι ουρανοί20και σάρκα επήραν. Στ’ άχτραντά Σου τα πόδια, βασιλιάμου Εσύ θα πέσω και θα σ’ τα φιλήσωκαι με της κεφαλής μου τα μαλλιάθα σ’ τα σφουγγίσω. 25Τ’ άκουσεν η Εύα μες στο αποσπερνότης παράδεισος φως ν’ αντιχτυπάνε,κι αλαφιασμένη κρύφτηκε… Πονώ,σώσε, έλεος κάνε. Ψυχοσώστ’, οι αμαρτίες μου λαός·30τα ξεδιάλυτα ποιός θα ξεδιαλύσει;Αμέτρητό Σου το έλεος, ο Θεός!Άβυσσο η κρίση. |
| [] |
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου