KYΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΝΤΩΝ

Τη αυτή ημέρα Δευτέρα Κυριακή του Ματθαίου, την μνήμην εορτάζομεν Πάντων των Οσίων Πατέρων, των εν Αγίω Όρει του Άθω λαμψάντων. 

ΛΟΓΟΣ ΕΓΚΩΜΙΑΣΤΙΚΟΣ                                                                   

Οσιακή πανήγυρις, πάντες οι δήμοι των Οσίων συνάχθητε, Μοναστών και Μιγάδων εορτή σήμερον εις την του Χριστού Εκκλησίαν ανέτειλε. Τα πλήθη των Μοναστών και Μιγάδων συνεορτάσατε. Καινή και κοινή μνήμη πάντων των του Όρους Οσίων Πατέρων εξέλαμψε. Καινά και κοινά άσματα πάντες κοινώς οι εν τω Όρει Πατέρες ψάλατε. Διατί κοινά; Ότι κοινοί προστάται και ευεργέται όλου κοινώς του Αγιωνύμου Όρους και οι θείοι ούτοι Πατέρες εφάνησαν. Διατί καινά;

Τη ΚΣΤ΄ (26η) Ιουνίου, μνήμη του Οσίου πατρός ημών ΔΑΒΙΔ του εν Θεσσαλονίκη.

Δαβίδ ο πολυϋμνητος ούτος Πατήρ, επίγειος Άγγελος και επουράνιος άνθρωπος, εγεννήθη και ανετράφη εις την λαμπράν και μεγαλόπολιν Θεσσαλονίκην, και απαρνηθείς τον κόσμον και τα εγκόσμια εγκατέλιπε φίλους και συγγενείς, τιμήν και δόξαν πρόσκαιρον, χρήματα, κτήματα και πάσαν άλλην ευδαιμονίαν πρόσκαιρον, έτι δε και την εαυτού ψυχήν, κατά την ευαγγελικήν παραγγελίαν, και ηκολούθησε τω Δεσπότη, σηκώσας τον Σταυρόν εκ νεότητος, επειδή ετρώθη βαθέως η καρδία του από τον ένθεον έρωτα. Έκοψε λοιπόν τας τρίχας της κεφαλής και έμεινεν εις το Μοναστήριον των Μαρτύρων Θεοδώρου και Μερκουρίου των Κουκουλιατών επονομαζόμενον, εις το οποίον ησύχαζεν αγωνιζόμενος υπέρ άνθρωπον, τηρών πάσαν αρετήν επιμελέστατα· εξαιρέτως δε ήσκει από όλας τας αρετάς την εγκράτειαν και ταπείνωσιν, γνωρίζων καλώς ότι ο χορτασμός της κοιλίας αποδιώκει την αγρυπνίαν και σωφροσύνην, και η κενοδοξία πάλιν αφανίζει όλας τας αρετάς παντελώς.

Ἄν δέν ψεύδωνται ἐσκεμμένως, τότε πλανῶνται πλάνην οἰκτράν. -- Τοῦ Δημητρίου Χατζηνικολάου, Ἀν. Καθηγητοῦ Οἰκονομικῶν τοῦ Παν/μίου Ἰωαννίνων

Ὅλα τά περί ἡμερολογίων, ὅπως π.χ. ἡ ἐπάνοδος εἰς τήν ἰσημερίαν τῆς 21 Μαρτίου, θά ἦσαν σχεδόν ἀνούσια ἄν δέν ἐσερβιρίζοντο ὑπό τῶν Μασσώνων - Οἰκουμενιστῶν (= Σατανιστῶν) ὡς δῆθεν οἱ πραγματικοί λόγοι διά τήν εἰσαγωγήν τοῦ νέου ἡμερολογίου ἤ μᾶλλον νέου ἑορτολογίου (ν.ἑ.) εἰς τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν τό 1924, προκειμένου νά ἐξαπατήσουν τόν πιστόν λαόν καί νά τό δεχθῇ, παρά τίς τρεῖς καταδικαστικές ἀποφάσεις τριῶν Πανορθοδόξων Συνόδων τοῦ 16ου αἰῶνος. Ὅπως ἔχει γραφῆ ἑκατομμύρια φοράς, οἱ πραγματικοί λόγοι ἦσαν (1) νά προωθηθῇ ὁ Οἰκουμενισμός μέ τήν περιβόητον «ἕνωσιν τῶν ἐκκλησιῶν», καί (2) νά γίνῃ σχίσμα εἰς τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν, οὕτως ὥστε ν' ἀποδυναμωθῇ Αὐτή καί νά μήν ἀντισταθῇ σθεναρῶς εἰς τόν σταδιακῶς ἐπιβαλλόμενον Σατανισμόν καί τήν προγραμματισμένην καταστροφήν τῆς Ἑλλάδος (πρβλ. Οἰκουμενισμός, κατασυκοφάντησις ἤ/καί κατάργησις τῶν ἱερῶν Παραδόσεων, διδασκαλία τῆς ὁμοφυλοφιλίας καί τῶν ἐμφύλων ταυτοτήτων στά σχολεῖα, ἀντικατάστασις τοῦ πληθυσμοῦ μέ εἰσαγομένους ἰσλαμιστάς, διαστρέβλωσις τῆς Ἱστορίας, χρεωκοπία τῆς χώρας, ξεπούλημα Ἐθνικῆς Κυριαρχίας κ.λπ.). Αὐτή εἶναι ἡ ἀληθινή διάστασις τοῦ ἡμερολογιακοῦ ζητήματος, ἡ ὁποία τοῦ προσδίδει δογματικόν χαρακτῆρα, ἄν καί ἀφ' ἑαυτοῦ δέν εἶναι δογματικόν θέμα. Ὅσοι δέν δύνανται νά τήν κατανοήσουν καί ἀναλώνονται σέ ἀερολογίες/ψευδολογίες τοῦ τύπου «εἰδωλολάτρης εἰσήγαγε τό Ἰουλιανόν Ἡμερολόγιον», «οἱ Σύνοδοι τοῦ 16ου αἰῶνος πού κατεδίκασαν τό ν.ἑ. ἐνδιαφέροντο μόνον διά τό Πασχάλιον», «ὅσοι ἐμμένουν στίς 13 ἡμέρες εἶναι ἡμερολάτραι», «καλύτερον θά ἦτο νά εἶχεν εἰσαχθῇ τό Μακεδονικόν ἡμερολόγιον» κ.λπ., αὐτοί, λοιπόν, ἄν δέν ψεύδωνται ἐσκεμμένως, τότε πλανῶνται πλάνην οἰκτράν.

Τη ΚΕ΄ (25η) Ιουνίου, μνήμη της Αγίας Οσιομάρτυρος ΦΕΒΡΩΝΙΑΣ.

Φεβρωνία η Αγία του Χριστού Μάρτυς ήθλησεν επί του αυτοκράτορος Διοκλητιανού, ότε μέγας διωγμός ηγέρθη υπό τούτου κατά των Χριστιανών. Κατά τους χρόνους δηλαδή του βασιλέως αυτού, έζη εις την Ρώμην έπαρχος τις, ονόματι Άνθιμος, όστις είχεν υιόν καλούμενον Λυσίμαχον, τον οποίον είχεν αρραβωνιασμένον με την θυγατέρα ενός συγκλητικού, Προσφόρου ονόματι. Ούτος ο έπαρχος ησθένησε βαρύτατα, και προσκαλεσάμενος τον αδελφόν του, Σελήνον καλούμενον, είπεν αυτώ: «Εις τας χείρας σου παραδίδω τον υιόν μου Λυσίμαχον, τον οποίον έχε ως υιόν σου, και αυτός σε ως πατέρα του. και εάν αποθάνω, τελείωσον ως πρέπει χαρμοσύνως τους γάμους του». Ταύτα ειπών ο Άνθιμος, μετά τρεις ημέρας απέθανεν. Ο δε βασιλεύς προσεκάλεσε τον Λυσίμαχον, και του λέγει έμπροσθεν του θείου του:

Προωθεῖται η εκλαΐκευση του Οικουμενισμοῦ

Ἡ ἐκλαΐκευση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ προωθεῖται μὲ τὶς πυκνὲς λειτουργικές, ἀκαδημαϊκὲς-θεολογικὲς, ποιμαντικὲς καὶ κοινωνικὲς ἐπαφές μὲ τοὺς ἑτεροδόξους, κυρίως μὲ τὶς συμπροσευχὲς σὲ ὅλα τὰ ἐπίπεδα, μὲ τοὺς μεικτοὺς γάμους καὶ τὸν ἤδη προαναγγελμένο σχεδιασμὸ τῶν ὀρθοδόξων οἰκουμενιστῶν νὰ ἐξαλείψουν ἀπὸ τὴν ὀρθόδοξη Λατρεία ὅσα σημεῖα προσβάλλουν αἱρέσεις ἢ ἄλλες θρησκεῖες, ὥστε νὰ ἐξοικειωθεῖ μὲ τὴν ἑτεροδοξία καὶ τὸ ἁπλὸ ὀρθόδοξο ἐκκλησιαστικὸ πλήρωμα (ἀφοῦ δῆθεν «ὅλοι στὸν ἴδιο Χριστὸ / Θεὸ πιστεύουμε...»).

Λόγος τρίτος (εκ της Αποστολικής Σαγήνης).

Πεφοβισμένα και λελυπημένα ευρίσκονται όχι μόνον τα λογικά, αλλά και αυτά τα άλογα ζώα, και σχεδόν και τα αναίσθητα αυτά κτίσματα, όταν είναι περικυκλωμένα από το βαθύτατον της νυκτός σκότος· αλλ’ αφού ανατείλη από την Ανατολήν ο πρωϊνός και λαμπρός Εωσφόρος, ο ακτινοειδής, λέγω, εκείνος αυγερινός, και προμηνύση τοις πάσι τον έκλαμπρον του ηλίου και ολόφωτον ερχομόν, τότε δη τότε το σκότος παρευθύς διαλύεται, ο φόβος εκείνος αφανίζεται και η λύπη εις χαράν μετατρέπεται, και χαίρονται ομού άνθρωποι και ζώα, πάσα κινουμένη πνοή.

Λόγος δεύτερος (εκ της Αποστολικής Σαγήνης).

Ποίαν θεωρίαν να κάμω εις τούτον τον διαυγή και πολύφωτον φωστήρα, τον Μέγαν, λέγω, Ιωάννην τον Πρόδρομον, όστις εκ μήτρας στειρωτικής ανέτειλεν ημίν σήμερον; να τον επαινέσω με λόγον; Και ποίος έχει τόσον υψηλόν λόγον και δυνατόν, όπου να φθάση εις ευφημίαν και έπαινόν του, τις έχει ουράνιον νουν όπου να ευφημίση τον ουράνιον Πρόδρομον; Τις έχει γλώσσαν αγγελικήν, όπου να δυνηθή να επαινέση ακούραστα τον αστραπόμορφον τούτον Άγγελον; Που λόγοι; Που έπαινοι τοσούτοι, όσαι είναι αι χάριτες του Τιμίου Προδρόμου; Που ευρίσκει τις τόσα χαρίτων άνθη, ώστε να πλέξη τόσα στέφανα, όσα είναι τα υπέρ άνθρωπον ισάγγελα κατορθώματά του; τις έχει τόσας φωνάς, ώστε να δώση τόσας ευχαριστίας εις τον Τίμιον Πρόδρομον, όσας ευεργεσίας παρ’ αυτού καθ’ εκάστην ημέραν λανβάνομεν; Αλλ’ αν ευρεθή και τις, ειπέτε μου τι πρώτον, τι ύστερον να επαινέση;

ΕΙΣ ΤΟ ΓΕΝΕΣΙΟΝ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ

Υπό Νικηφόρου Θεοτόκη

 «Καί πολλοί ἐπί τῇ γεννήσει αὐτοῦ χαρήσονται».(Λουκ. Α‘ 14).

«Δίκαιος ὁ Κύριος καί δικαιοσύνας ἠγάπησεν». Τοῦτο ἁρμόζει νά εἰποῦμεν εἰς τήν ὑπέρλαμπρον καί ἐνδοξοτάτην ἑορτήν, ὅπου τήν σήμερον ἡμέραν ὅλοι οἱ εὐσεβεῖς πανηγυρίζομεν. Δίκαιος εἶναι ὁ Κύριος, καί τάς δικαιοσύνας ἀγαπᾶ, διά τοῦτο μέ τόσα πολλά μεγαλεῖα, καί μέ τόσας μεγάλας δόξας, ἠθέλησε νά μεγαλύνη τό γενέσιον τοῦ Ἰωάννου τοῦ Βαπτιστοῦ. Ὁ Ἰωάννης ὑπερβαίνει ὅλους τούς Ἁγίους εἰς τήν ἁγιότητα· δέν ἐγεννήθη εἰς τόν κόσμον ἄλλος ἄνθρωπος μεγαλύτερος ἀπό αὐτόν εἰς τήν χάριν, ἐξαιρετικώτερος εἰς τήν ἀρετήν, περισσότερος εἰς τήν τελειότητα. Τοῦτο, ὅπου λέγω, δέν εἶναι ὑπερβολή, οὐδέ φοβοῦμαι τίποτε, μήν τύχη καί λανθασθῶ, ὅταν τόν ἀνεβάζω εἰς ἕνα τοιοῦτον ὑψηλότατον ὕψος ἡ ἄπειρος καί ἀλάνθαστος σοφία τοῦ πανσόψου καί ὑπερτελείου Θεοῦ, ὅπου καλά ἐγνώρισε τήν ἀρετήν του, αὐτή τόν ἀνέβασε τόσον ὑψηλά, δίδοντάς του τά πρωτεῖα ἀπό ὅλους τούς ἀνθρώπους. «Οὐκ ἐγήγερται ἐν γέννητοῖς γυναικῶν μείζων Ἰωάννου τοῦ Βαπτιστοῦ». Τοῦ Ἰωάννου ἡ ζωή ἔχει περισσοτέραν ἁγιότητα ἀπό τήν πολιτείαν τῶν ἄλλων Ἁγίων τό γενέσιον τοῦ Ἰωάννου πρέπει νά ἔχη περισσότερην χάριν καί δόξαν ἀπό τῶν ἄλλων Ἁγίων τά γενέσια.

Τη ΚΔ΄ (24η) Ιουνίου, το γενέσιον του τιμίου ενδόξου Προφήτου Προδρόμου και Βαπτιστού ΙΩΑΝΝΟΥ.

Ιωάννης ο ένδοξος Προφήτης, Πρόδρομος και Βαπτιστής του Κυρίου, εμαρτυρήθη υπό του Δεσπότου Χριστού, ότι μεταξύ των γεννητών υιών των γυναικών αυτός είναι ο μεγαλύτερος πάντων, και ότι υπερβαίνει τους Προφήτας. Ούτος εσκίρτησεν ακόμη εν τη κοιλία της μητρός του, και εκήρυξεν εις όλους τους εν τη γη την παρουσίαν του Σωτήρος· ούτος προέδραμε και κατήλθεν εις τον Άδην, και ευηγγελίσατο την έλευσιν του Κυρίου. Ούτος υπήρξεν υιός Ζαχαρίου του Αρχιερέως και Ελισάβετ της στείρας, γεννηθείς δια Θείας επαγγελίας και υποσχέσεως· αυτός και την σιωπήν του πατρός του Ζαχαρίου έλυσεν όταν εγεννήθη και όλον τον κόσμον ενέπλησε χαράς. Δια τούτο και οι Άγγελοι σήμερον μετά των ανθρώπων ευφραίνονται, και όλη η Κτίσις χαράς επληρώθη. Τελείται δε η αυτού Σύναξις και εορτή εις τον αγιώτατον αυτού Ναόν, τον ευρισκόμενον εις τόπον κακούμενον Φωρακίου.

Δεν σκέπτομαι μόνο αυτόν τον Ιούδα Πολύκαρπο, αλλά τους αναρίθμητους "Ορθόδοξους" που κοινωνούν με τους οικουμενιστές .....

O νέος Μητροπολίτης Ιταλίας Πολύκαρπος μετά την συνάντηση που είχε στο Βατικανό με τον Πάπα δήλωσε τα κάτωθι σύμφωνα με το vaticanews.

“Η συνάντηση με τον Πάπα Φραγκίσκο πήγε πολύ καλά. Ήταν μια πολύ εγκάρδια συνάντηση, ενός γιου με τον αγαπημένο του πατέρα, μιας συνάντησης επισκόπου με τον προκαθήμενο και τον πατριάρχη του. Ο Άγιος Πατέρας έχει μια μεγάλη καρδιά, μια γνήσια καρδιά, τον ευχαρίστησα για το ενθαρρυντικό μήνυμα που μου έστειλε για την ενθάρρυνσή μου, ζήτησα την παπική ευλογία του για την υπηρεσία μου, πάλι, στην Ιταλία και αυτή τη φορά ως επίσκοπος, και τον διαβεβαίωσα ότι για τις προσευχές ώστε να του δώσει ο Θεός πολλά χρόνια σωματικής και πνευματικής υγείας, για το καλό της καθολικής Εκκλησίας και επίσης για το καλό κάθε ανθρώπου καλής θέλησης, για τον οποίο ο Άγιος Πατέρας έχει μια ιδιαίτερη ευαισθησία.

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑΚΟΝ ΖΗΤΗΜΑ -- Του αειμνήστου Αθανασίου Σακαρέλλου, Θεολόγου

Ποια από τις δυό μερίδες έχει την «αποστολική διαδοχή» 

Η Εκκλησία λέγεται στο Σύμβολο της Πίστεως «αποστολική», γιατί έχει την «αποστολική διαδοχή». Όταν λέμε «αποστολική διαδοχή» εννοούμε δυό πράγματα. Πρώτον, ότι έχει την «διαδοχή» στη πίστη των Αποστόλων. Δηλ. διαδέχεται στη πίστη, ό,τι πίστευαν και οι Απόστολοι! Υπάρχει ταυτότητα στη πίστη με τους Αποστόλους. Και δεύτερον, υπάρχει αλληλοδιαδοχή στις επισκοπικές χειροτονίες, μέχρι τους Αποστόλους. Αλληλοδιαδοχή στις επισκοπικές χειροτονίες είναι εύκολο να υπάρχει και στις αιρετικές κοινότητες. Αυτό, που δεν συνυπάρχει σε αυτές, είναι η αποστολική πίστη! Όπου δεν υπάρχει η αποστολική πίστη, σταματάει να υπάρχει και η αποστολική διαδοχή στις χειροτονίες τους! Γι’ αυτό, η Εκκλησία δέχεται ότι «αποστολική διαδοχή» υπάρχει όπου ο επίσκοπος είναι «και τρόπων μέτοχος και θρόνων διάδοχος» των αποστόλων, και όχι μόνον μέσω της χειροτονίας. Ποια, λοιπόν, απ’ τις δυό μερίδες διαφυλάττει ακέραιη την πίστη των Αποστόλων; Αυτή, που διαφυλάττει, είναι η Εκκλησία του Χριστού!

Κάθε Πέμπτη ο ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΚΑΝΟΝΑΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ

 Ὁ Ἅγιος Νικόλαος διακρίθηκε γιὰ τὴν σταθερή του πίστη, διακήρυξε καὶ ὑποστήριξε σταθερὰ τὶς ἀρχὲς τῆς Ὀρθοδοξίας στὴν πρώτη Οἰκουμενικὴ Σύνοδο. Διαπνεόταν ἀπ᾽ τὴ ζωὴ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ γι᾽ αὐτὸ ἀνεδείχθη κανόνας πίστεως, ἐνῶ παράλληλα ὑπῆρξε μιμητὴς τοῦ Χριστοῦ μας προσφέροντας ἀγάπη στοὺς συνανθρώπους μας,  Ὁ Ἅγιος δὲν εἶχε περγαμηνὲς σπουδῶν, δὲν ἦταν ἀπόφοιτος Πανεπιστημίων τῆς ἐποχῆς, δὲν εἶχε μεταπτυχιακά, δὲν εἶχε τὴν κοσμικὴ σοφία τῆς ἐποχῆς, εἶχε ὅμως μέσα του τὴν ζέση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἡ ὁποία τοῦ ἔδωσε τὴν δύναμη νὰ ὑποστηρίξει τὴν πίστη! Ἔτσι ἀναδείχθηκε Κανόνας Πίστεως, τηρητὴς ἐπακριβῶς τῆς πίστεώς του.

Τη ΚΓ΄ (23η) Ιουνίου, μνήμη της Αγίας Μάρτυρος ΑΓΡΙΠΠΙΝΗΣ.

Αγριππίνα η Αγία του Χριστού Μάρτυς ήτο γέννημα και θρέμμα της περιδόξου πόλεως Ρώμης, εκ νεότητός της δε παρέδωκεν εαυτήν εις τον Θεόν. Όθεν ευωδίαζε μεν τας καρδίας των πιστών, ως κήπος τις ηνθισμένος, ή ευωδέστατον ρόδον, απεδίωκε δε την δυσωδίαν των παθών, καθό στολίσασα την ψυχήν της η μακαρία με την παρθενίαν και καθαρότητα. Επειδή λοιπόν ηρραβωνίσθη πνευματικώς με τον Χριστόν, δια τούτο ανδρείως και θαρραλέως προσήλθεν εις το Μαρτύριον, παραδώσασα εαυτήν δια τον έρωτα και την αγάπην του Νυμφίου της Χριστού, εις πολλάς βασάνους και μαρτύρια. Διότι δαρείσα εις το στόμα, με τον δαρμόν αυτόν συνέτριψε τα νοητά οστά της ασεβείας, γυμνωθείσα δε εκ των ενδυμάτων της, την γύμνωσιν του εχθρού διαβόλου επόμπευσε, δεθείσα δε με δεσμά και δοκιμάσασα στρέβλας, πάσαν την πλάνην των Ελλήνων διέλυσε.

ΑΛ. ΚΑΛΟΜΟΙΡΟΥ : Διατί έγινε η αλλαγή του εορτολογίου το 1924;

Ποίος εμελέτησε την πρόσφατον Εκκλησιαστικήν Ιστορίαν και δεν γνωρίζει ότι η αλλαγή αυτή ήτο το πρώτον συγκεκριμένον βήμα του Οικουμενισμού εις τον Ελληνικόν χώρον; Οι Νεοημερολογίται, διά να παραπλανήσουν τον λαόν, είχον ισχυρισθή ότι προέβησαν εις μίαν διόρθωσιν διά λόγους αστρονομικής ακριβείας. Εάν τούτο ήτο αληθές θα είχεν εφαρμοσθεί εις την Ελλάδα ημερολόγιον αστρονομικώς τελειότερον του πεπαλαιωμένου ήδη ημερολογίου του Πάπα Γρηγορίου. Διατί εφαρμόσθη το επίσης εσφαλμένον ημερολόγιον του Πάπα; Μα απλούστατα, σκοπός δεν ήτο η επίτευξις αστρονομικής ακριβείας. Αυτό που επεδιώκετο ήτο η επίτευξις εορτολογικής ενότητος μεταξύ της Ορθοδόξου Εκκλησίας και των αιρετικών "Εκκλησιών" της Δύσεως. Επεδιώκετο η Ένωσις των Εκκλησιών τουλάχιστον εις τον εορτολογικόν τομέα, και τούτο ως πρώτον βήμα. Η τακτική των Οικουμενιστών είναι πρόοδος διά βαθμίδων. Η πρώτη βαθμίς ήτο η εορτολογική ένωσις των Εκκλησιών. Στο πρόγραμμα ήτο να επακολουθήσουν συν τω χρόνω όσα επηκολούθησαν και όσα θα επακολουθήσουν.

---------------------------

 Ο/Η ΧΑΡΙΛΑΟΣ είπε...

Είναι δε [οι Νεοημερολογίται] και καταδεδικασμένοι διά αναθεμάτων υπό των Πανορθοδόξων Συνόδων του 16ου αιώνος.

22 Ιουνίου 2022 - 1:42 π.μ.

 

 Ο/Η Δημήτριος Χατζηνικολάου είπε...

Ὀρθοτάτη ἡ παρατήρησις τοῦ μακαριστοῦ Ἀλεξάνδρου Καλομοίρου! Παῦσις μνημοσύνου τοῦ τοπικοῦ (ψευδ)ἐπισκόπου, ἀλλά διατήρησις τῆς κοινωνίας (ἐμμέσως) μετ' αὐτοῦ καί μετά τῆς αἱρέσεως γενικώτερον εἶναι μία ἀλλοπρόσαλλος κατάστασις. Ἀπορῶ πῶς φωτισμένοι ἄνθρωποι, ὡς οἱ τότε ἐπίσκοποι Φλωρίνης Αὐγουστῖνος καί Ἐλευθερουπόλεως Ἀμβρόσιος, καθώς καί οἱ σημερινοί Πατέρες Θεόδωρος καί Σεραφείμ Ζήσης, εὑρίσκονται σήμερον εἰς τήν ἀλλοπρόσαλλον αὐτήν κατάστασιν.

 Ο/Η Δημήτριος Χατζηνικολάου είπε...

Ἐπειδή «ὁ σιωπῶν δοκεῖ συναινεῖν», θά σχολιάσω, χάριν τῶν ἀναγνωστῶν, τό ὡς ἄνω σχόλιον τοῦ κ. ΧΣ, τό ὁποῖον συμπυκνώνει τήν Ματθαιϊστικήν αἵρεσιν περί «αὐτομάτου ἀπωλείας τῆς Χάριτος». Τόν 16ον αἰῶνα τρεῖς Πανορθόδοξες Σύνοδοι ὄντως κατεδίκασαν τό «Καλεντάριον τῶν Λατίνων». Ἔτσι, λοιπόν, ὅπως τό Εὐαγγέλιον καταδικάζει τήν ἀπιστίαν καί ἄλλα ἁμαρτήματα, καί ὅπως οἱ Οἰκουμενικές Σύνοδοι ἔχουν καταδικάσει πολλές αἱρέσεις, ὅποιος κληρικός υἱοθετήσει τό «Καλεντάριον τῶν Λατίνων» ἤ κάποια παραλλαγή αὐτοῦ (ὅπως τό «διωρθωμένον Ἰουλιανόν») σφάλλει καί εἶναι ὑπόδικος ἐνώπιον Συνόδου μέ τό ἐρώτημα τοῦ ἀναθεματισμοῦ καί τῆς καθαιρέσεως. Δέν ἔχει ἀπολέσει τήν ἱερωσύνην του, ὅμως, ὅπως ἐσφαλμένως διατείνονται οἱ σχισματοαιρετικοί Ματθαιϊσταί. Αὐτό δέν σημαίνει ὅτι ὅσοι γνωρίζουμε τά ὡς ἄνω δυνάμεθα νά τόν ἔχουμε κοινωνικόν, διότι τότε θά συμμετείχαμε στήν παράβασίν του, διά τήν ὁποίαν εἶναι ὑπόδικος ἐνώπιον Συνόδου. Οὔτε, βεβαίως, ἔχουμε τό δικαίωμα νά σφετεριζώμεθα ἁρμοδιότητες Πανορθοδόξου Συνόδου καί νά λέμε ὅτι ὁ ὡς ἄνω κληρικός εἶναι δῆθεν ἤδη καθῃρημένος καί ἄρα τά Μυστήρια πού τελεῖ εἶναι ἄκυρα. Καί πάλιν, γιά τούς ἀναγνῶστες τά γράφω αὐτά. Δέν ἀνοίγω «διάλογον» μέ τόν κ. ΧΣ, καθότι τό ἔχω ἤδη κάνει δεκάδες φορές, ἀλλ' ἀπέβη ἄκαρπος.

-------------------------

 Ο/Η ΧΑΡΙΛΑΟΣ είπε...

Oι σχισματοαιρετικοί και εχθροί της Εκκλησίας Ακακιοφλωρινικοί, κ. Κωνσταντίνε, δεν θεωρούν τους επίσης σχισματοαιρετικούς
και καταδεδικασμένους διά κατεγνωσμένων αιρέσεων Νεοημερολογίτας εκτός Εκκλησίας.

Σας υπενθυμίζω, ότι ο σχισματοαιρετικός πρ. Φλωρίνης Χρυσόστομος, ΚΑΘΗΡΕΘΗ από την Νεοημερολογιτική σύνοδο, αλλά οι Ακακιοφλωρινικοί τον ... ΄΄αγίασαν΄΄!!!

Σας υπενθυμίζω επίσης ότι η Ακακιοφλωρινική ομάδα, από του 2014, έχει πράξει το αυτονόητο για ΄κείνη.
Εντάχθηκε στον 4301 Νόμο, μαζί με όλους τους υπολοίπους σχισματοαιρετικούς !

Τελικά είναι να γελά κανείς μ΄αυτούς.

Τη ΚΒ΄ (22α) Ιουνίου, μνήμη του Αγίου Ιερομάρτυρος ΕΥΣΕΒΙΟΥ Επισκόπου Σαμοσάτων.

Ευσέβιος ο Μάρτυς ήκμασε κατά τους χρόνους του βασιλέως Κωνσταντίου, υιού του Μεγάλου Κωνσταντίνου, εν έτει τλη΄ (338), εχρημάτισε δε ζηλωτής διάπυρος της Ορθοδόξου πίστεως και με πολλήν ανδρείαν ψυχής και καταφρόνησιν των παρόντων κατεγίνετο δια την πρόοδον της ευσεβείας και Ορθοδοξίας, καίτοι ο βασιλεύς Κωνστάντιος ήτο εναντίος, ως άλλος ουδείς, Αρειανιστής ων. Όθεν όταν ηπείλησεν ο βασιλεύς ότι θέλει κόψει την δεξιάν χείρα του Αγίου, εάν δεν δώση το υπό του Μελετίου γενόμενον ψήφισμα, τότε ο Άγιος ήπλωσε και τας δύο χείρας του, θέλων να δείξη ότι μετά χαράς δέχεται και των δύο την εκκοπήν, παρά να παραδώση το ζητούμενον ψήφισμα, ομού δε με εκείνο να προδώση και την ευσέβειαν. Τούτον τον Άγιον πατέρα ημών Ευσέβιον, μετά τον Κωνστάντιον και Ιουλιανόν, εξώρισεν ο Ουάλης εκ του θρόνου του και κατεδίκασεν αυτόν να περιπατή εξόριστος κατά τον ποταμόν Δούναβιν.

Βασικὲς ὀρθόδοξες ἐκκλησιολογικὲς ἀρχὲς

Ἡ ἑτεροδοξία-αἵρεση, ὡς εἰσαγωγὴ νεωτερισμῶν στὴ δογματικὴ πίστη, ὁδηγεῖ στὴν ἀπώλεια, διότι καταστρέφει τὴ θεραπευτικὴ γιὰ τὴν ἀνθρώπινη φύση μέθοδο τῆς Ἐκκλησίας (θεολογία καὶ ἄσκηση) καὶ διότι ὁ Θεὸς δὲν ἐπευλογεῖ τὸ ψεῦδος οὔτε ἑνώνεται μὲ αὐτό. Κατὰ τὴ χαρακτηριστικὴ φράση τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ «ὅποιος δὲν πιστεύει ὅπως πιστεύει ἡ Παράδοση τῆς Καθολικῆς [δηλ. τῆς Ὀρθοδόξου] Ἐκκλησίας εἶναι ἄπιστος», καθὼς δὲ διαπιστώνει ἡ Β’ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος στὸν ζ΄  ἱ. Κανόνα της, μόνον ὅσοι αἱρετικοὶ ἐπιστρέφουν ἀπὸ τὴν αἵρεση «προστίθενται στὴ μερίδα τῶν σῳζομένων». Γιὰ τὴν ἐκκλησιαστικὴ παράδοση κανεὶς ἑτερόδοξος (ρωμαιοκαθολικός, προτεστάντης, μονοθελήτης, Οικουμενιστής κ.λπ.) δὲν εἶναι οὔτε δύναται νὰ ὀνομάζεται κυριολεκτικῶς «χριστιανός» οὔτε ἡ αἱρετικὴ κοινότητα «ἐκκλησία».

Τη ΚΑ΄ (21η) Ιουνίου, ο Άγιος Νεομάρτυς Νικήτας ο Νισύριος, ο εν τη Χίω μαρτυρήσας κατά το έτος 1732 ξίφει τελειούται.

Νικήτας ο νέος Μάρτυς του Χριστού ήτο από την Νίσυρον, η οποία είναι μικρά νήσος, μεταξύ της Κω και της Ρόδου, χριστιανώνγονέων υιός. Ο πατήρ αυτού, ως επισημότερος των άλλων, ήτο προεστώς της νήσου, αλλ’ όμως δια τινα εγκλήματά του τον ενήγαγον εις το κριτήριον και εκεί κρινόμενος και εξεταζόμενος εφοβήθη και επροτίμησεν ο άφρων την πρόσκαιρον ταύτην ζωήν, από την αιώνιον· όθεν αρνηθείς την εις Χριστόν πίστιν, ετούρκευσεν ο άθλιος και ούτως απέφυγε την κρίσιν. Αφού δε ετούρκευσεν αυτός, συνέλαβον οι Αγαρηνοί τα τέκνα του, κατά την συνήθειάν των, και τα ετούρκευσαν· μετά δε των άλλων ετούρκευσαν και τούτον τον Νικήταν, περί του οποίου είναι ενταύθα ο λόγος· ομοίως και η μήτηρ του (δια να μη χωρισθή ίσως από τα τέκνα της) αρνηθείσα τον Χριστόν, εδέχθη τον μωαμεθανισμόν η παναθλία, και όλη η οικογένεια εκείνη παρεδόθη τω Σατανά.

Mην εξετάζης τις κρίσεις του Θεού

Ένας γέροντας άγιος και ασκητής παρεκάλεσε μία φορά τον Κύριο να του διδάξη ποιά είναι η κρίση του. Διότι, είπε, βλέπω άλλοτε μεν ανθρώπους δικαίους και ευλαβείς να βρίσκωνται σε μεγάλη φτώχεια και δυστυχία. Άλλοτε πάλι βλέπω άδικους και αμαρτωλούς να είναι σε μεγάλο πλούτο και ανάπαυση. Άλλοτε πάλι πολλοί δίκαιοι και ευλαβείς να αδικούνται και να βασανίζωνται άδικα, πολλοί δε άδικοι και άξιοι θανάτου αμαρτωλοί και παράνομοι να ζουν και να πλουτίζουν. Τότε άκουσε φωνή που του έλεγε.

Μη ζητάς εκείνα τα οποία δεν φτάνει ο νους και γνώση σου, μήτε να ερευνάς τα απόκρυφα. Διότι οι κρίσεις του Θεού είναι άβυσσος και βάθος μέγα και πολύ. Πλην όμως επειδή ζήτησες να μάθης κατέβα στον κόσμο και κάθισε στο τάδε μέρος και πρόσεχε εκείνα που θα δης, για να καταλάβης μικρό μέρος από τις κρίσεις του Θεού και να γνωρίσης πως είναι ανεξερεύνητη και ανεξιχνίαστη η προνοητική των πάντων του Θεού διακυβέρνηση.

Toυ Μακαριστού Πατριάρχου Ιεροσολύμων Διοδώρου:

Να διατί ελάβομεν την απόφασιν να διακόψωμεν τον διάλογον με τους παποαιρετικούς. Διότι οι παποαιρετικοί είναι αμετακίνητοι εις την κακοδοξίαν των και την πλάνην των.  Σκοπός των είναι η εξαφάνισις της Ορθοδοξίας και η επικράτησις του Παπισμού και του Οικουμενισμού.  Τα πρόσφατα γεγονότα της Ουκρανίας το επιβεβαιώνουν κατά τρόπον αναμφισβήτητον.  Δι’αυτό και ημείς θα προχωρήσωμεν, έστω και μόνοι, εις τον αγώνα δια την άμυναν της αγίας μας Ορθοδοξίας.  Διότι η Ορθοδοξία είναι η μόνη μας Ελπίς.

-----------------------

Ο/Η Ανώνυμος είπε...

Αιωνία και άληστος η μνήμη του αειμνήστου και ομολογητού Πατριάρχου! Άξιος διάδοχος των πρώτων αποστόλων που δραστηριοποιήθηκαν εκεί στην Αγία Γη των Ιεροσολύμων. Ο τωρινός ο Θεόφιλος είναι ανάξιος. Ούτε λίγο δεν μπορεί ο Θεόφιλος να μοιάσει στο μακαριστό κυρό Διόδωρο;

Τη Κ΄ (20η) Ιουνίου η Σύναξις της Υπεραγίας Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και Αειπαρθένου Μαρίας της επονομαζομένης Οδηγητρίας.

Περί της Αγίας ταύτης Εικόνος διηγούνται τα επόμενα εν ταις Ιεραίς Μοναίς του Ξενοφώντος και του Βατοπεδίου. Η Θεομητορική αύτη Εικών ευρίσκετο εξ αμνημονεύτων χρόνων εις την Ιεράν και Βασιλικήν Μονήν του Βατοπεδίου, εντός του Καθολικού του Ναού, επί του κίονος του αριστερού χορού, κατά δε το σωτήριον έτος 1730 παραδόξως εγένετο άφαντος, των θυρών κεκλεισμένων, και εκρύβη όχι μόνον εκ της Εκκλησίας, εκ του μέρους δηλαδή επί του οποίου ίστατο, αλλά και εξ αυτής της Μονής· οι δε Πατέρες της Μονής του Βατοπεδίου την θαυματουργίαν ταύτης της Θεομήτορος ως ιεροσυλίαν τινά νομίσαντες, επεδόθησαν εις αναζήτησιν αυτής εντός της Μονής, ότε αίφνης διεδόθη η φήμη, ότι η αγία Εικών ευρέθη εν τη Ιερά Μονή του Ξενοφώντος, τη κειμένη εις απόστασιν τριών ωρών από της Ιεράς Μονής του Βατοπεδίου. Όθεν άνευ βραδύτητος απέστειλαν ανθρώπους τινάς, ίνα μετακομίσωσιν αυτήν εκείθεν εις τα ίδια, όπερ και εγένετο.

ΛΟΓΟΣ ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ ΠΑΝΤΑΣ.

ΟΤΙ ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΕΥΕΡΓΕΤΑΙ ΙΔΙΚΟΙ ΜΑΣ ΕΞΑΙΡΕΤΟΙ, ΚΑΙ ΟΤΙ ΑΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΕΥΡΕΘΩΣΙΝ ΑΛΛΟΙ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΙ.    

Ο δεχόμενος υμάς εμέ δέχεται· και ο εμέ δεχόμενος, δέχεται τον αποστείλαντά με (Ματθ. ι: 40).                     

Παράδοξον πράγμα ήθελε φανή και ματαιοπονία φανερά, ο αμαθής να επιμελήται τάχα, δια να εγκωμιάση μέσα εις τον ιδικόν του πτωχικόν αγρόν ένα, τον οποίον ενεκωμίασαν όλοι οι σοφοί μέσα εις Ακαδημίας και θέατρα. Ο δούλος να ζητή, πως να εύρη τρόπους δια να φανή ότι δοξάζει τον ιδικόν του βασιλέα και να τιμά μέσα εις την ιδικήν του πολλά ταπεινήν δουλείαν εκείνον τον οποίον εδόξασεν η φήμη με τόσας νίκας των εχθρών εις τα τετραπέρατα της γης και εις τους ουρανούς με την μαρτυρίαν των επαινετών και βασιλικών του έργων. Το ίδιον παράδοξον, η αυτή ματαιοπονία ήθελεν είπει άλλος, ότι ακολουθεί εις εκείνον, όστις προσπαθεί δια να εγκωμιάση και δια να δοξάση τον χορόν των Αγίων, λέγων ούτω· «Τι φαντάζεσαι να πράξης, συ δούλε ταπεινέ και πτωχότατε άνθρωπε; Να δοξάσης εκείνους τους οποίους εστεφάνωσεν η Αγία Τριάς εις τους ουρανούς; Να τιμήσης τάχα με λόγους εκείνους τους οποίους ετίμησεν ο Βασιλεύς των αιώνων δια να τους έχη όχι μόνον φίλους, αλλά και αδελφούς; Εκείνους φαντάζεσαι να τιμήσης, τους οποίους άμα εχωρίσθησαν από τούτο το θνητόν σώμα, Άγγελοι προϋπήντησαν, Αρχάγγελοι περιεκύκλωσαν, και όλαι αι Άγιαι Δυνάμεις των ουρανών, πανταχόθεν συντρέξασαι, άλλος επαινεί τα τραύματα αυτών, άλλος δοξάζει την μεγαλοψυχίαν, άλλος υμνεί την ανδρείαν και απλώς ειπείν όλοι με μεγάλας ευφημίας, και τοιαύτας δοξολογίας δεξιωθέντες τους Αγίους τους έφερον μέχρι του Δεσποτικού θρόνου και τοιούτους φαντάζεσαι συ, ο σκώληξ της γης, ο δούλος των παθών να τιμήσης;

Ομιλία περί του ότι έκαστος έχει προκείμενον ίδιον αγώνα, και περί του πως δύναται να διανύση τούτον αξιοπρεπώς.

Καθώς αναρίθμητον είναι το πλήθος των αμαρτημάτων, ούτως αμέτρητος είναι και των αρετών ο αριθμός· όστις φύγη πάσαν αμαρτίαν, κατορθώση δε πάσαν αρετήν, εκείνος είναι ο αληθινός αγωνιστής και άξιος κληρονόμος της επουρανίου Βασιλείας. Πάσης δε αμαρτίας η φυγή, καθώς και πάσης αρετής η κατόρθωσις, έχει ίδιον κόπον και δυσκολίαν και αγώνα. Άλλον κόπον δοκιμάζεις δια να φύγης την κοιλιοδουλίαν, και άλλον δια να αποστραφής την ασέλγειαν· άλλην δυσκολίαν δια να καταργήσης του νοός σου την υπερηφάνειαν, και άλλην δια να εκριζώσης το μίσος εκ της καρδίας σου. Ομοίως άλλος αγών πρόκειται εις σε, δια να κατασταθής πράος και ανεξίκακος, και άλλος δια να αναδειχθής νήστις και σώφρων· άλλος αγών δια να στερεωθής εις την αρετήν της αγάπης, και άλλος δια να καταφρονήσης πάσαν του κόσμου την ματαιότητα.