Παγκόσμια Επιστημονική Κοινότητα ή «κατὰ τὰς ἐπιθυμίας τὰς ἰδίας ἑαυτοῖς ἐπισωρεύσουσι διδασκάλους κνηθόμενοι τὴν ἀκοήν» -- Του ιατρού κ. Κυπριανού Χριστοδουλίδη

Η επιστημονική κοινότητα, που τώρα διαφοροποιείται από τήν φερομένην "παγκόσμια επιστημονική κοινότητα", ώφειλε νά είχε δείξει τίς ευαισθησίες της πολύ πρίν φθάσουμε στήν παγκόσμια απάτη τού κορονοϊού. Η πλαστογράφος αυτή "παγκόσμια κοινότητα", εδώ καί χρόνια, έχει παραχαράξει τούς κλασικούς επιστημονικούς όρους, έτσι ώστε νά βρισκόμαστε ενώπιον μιάς διαφορετικής Ιατρικής - καί όχι μόνο - Επιστήμης, ότι, πλέον, η υλική θεωρία (τεχνολογία) προτάσσεται τής πνευματικής. Οι θεωρητικοί τής ύλης, συνεπείς στίς αρχές τής ευγονικής, κυριαρχούν πλέον παγκοσμίως κατηγορώντας τούς θεωρητικούς τού πνεύματος, δηλαδή τής αληθείας, ως ψευδοκόπους καί συνωμοτηστές. Περιθωριοποιούν τίς φωνές τους καί αυτοπροβάλλονται ή προσδιορίζονται σάν οι κυρίως εκπρόσωποι τής παγκόσμιας επιστημονικής κοινότητας. Αγνούν ή απορρίπτουν πλήρως, ότι η θεωρία δομεί τήν πράξη καί ότι ουδέποτε η πράξη είναι τό γενεσιουργό αίτιο τής όποιας θεωρίας. Η θεωρία προηγείται, η πράξη έπεται καί αυτό συμφωνεί πλήρως μέ τό αγιογραφικό «αρχή παντός έργου λόγος καί πρό πάσης πράξεως βουλή» :

«13 καὶ βουλὴν καρδίας στῆσον, οὐ γάρ ἔστι σοι πιστότερος αὐτῆς· 14 ψυχὴ γὰρ ἀνδρὸς ἀπαγγέλλειν ἐνίοτε εἴωθεν ἢ ἑπτὰ σκοποὶ ἐπὶ μετεώρου καθήμενοι ἐπὶ σκοπῆς. 15 καὶ ἐπὶ πᾶσι τούτοις δεήθητι ῾Υψίστου, ἵνα εὐθύνῃ ἐν ἀληθείᾳ τὴν ὁδόν σου. 16 ᾿Αρχὴ παντὸς ἔργου λόγος, καὶ πρὸ πάσης πράξεως βουλή.» (Σοφία Σειράχ, κεφ. 37).

Τέλος, γιά τήν αρχική σελίδα τού "ΠΙΣΤΕΥΕ ΚΑΙ ΜΗ, ΕΡΕΥΝΑ", αρκεί μόνον αυτό : «37 καὶ ὁ πέμψας με πατὴρ, αὐτὸς μεμαρτύρηκε περὶ ἐμοῦ. οὔτε φωνὴν αὐτοῦ ἀκηκόατε πώποτε οὔτε εἶδος αὐτοῦ ἑωράκατε, 38 καὶ τὸν λόγον αὐτοῦ οὐκ ἔχετε μένοντα ἐν ὑμῖν, ὅτι ὃν ἀπέστειλεν ἐκεῖνος, τούτῳ ὑμεῖς οὐ πιστεύετε. 39 ἐρευνᾶτε τὰς γραφάς, ὅτι ὑμεῖς δοκεῖτε ἐν αὐταῖς ζωὴν αἰώνιον ἔχειν· καὶ ἐκεῖναί εἰσιν αἱ μαρτυροῦσαι περὶ ἐμοῦ· 40 καὶ οὐ θέλετε ἐλθεῖν πρός με ἵνα ζωὴν ἔχητε.» (Ιν. ε΄). Βλέπε συνοδούς συνδέσμους στά κάτωθεν Σχόλια που ακολουθούν.

Οικουμενισμός: Το βδέλυγμα της ερημώσεως εστώς εν τόπω αγίω!


 

Αναμορφωταί μεταμορφωμένοι -- Του αειμνήστου Στεργίου Ν. Σάκκου, Ομ. Καθηγητού Α.Π.Θ.

Αν η Ανάσταση υπήρξε το γεγονός, που πιστοποίησε ότι ο Ιησούς Χριστός είναι Θεάνθρωπος, η Μεταμόρφωση του Χριστού έδειξε πόσο λαμπρή είναι η Θεότητά Του και πόσο «καλή» η θέωση, στην οποία ο Κύριος μάς καλεί. Και παρ’ όλο που η Ανάσταση αποτελεί το πρώτο και βασικό γεγονός της πίστεως, εν τούτοις η Μεταμόρφωση κατέχει τα πρωτεία σε δόξα και μεαλείο μπροστά στα ανθρώπινα μάτια. Διότι την Ανάσταση δεν την είδε κανένας και ο αναστημένος Χριστός εμφανιζόταν μπαίνοντας στη δική μας συχνότητα και παίρνοντας τις δικές μας διαστάσεις. Τη Μεταμόρφωση, όμως, την αντίκρυσαν εκστατικοί οι μαθητές, μπαίνοντας αυτοί στη συχνότητα του Πνεύματος και παίρνοντας τη διάστασή Του. Μ’ αυτό τον τρόπο έγιναν αυτόπτες της μεγαλειότητος «ως εχώρουν», όπως επισημαίνεται στο κοντάκιο της γιορτής, όσο μπορούσε να χωρέσει και να αντέξει η ανθρώπινη ύπαρξή τους. Έγιναν αυτήκοοι της φωνής του Θεού, που σύστηνε τον Υιό Του στους ανθρώπους. 

ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΚΑΝΩΝ ΣΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ ΓΟΡΓΟΫΠΗΚΟΟΥ


 

Τη Κ΄ (20Η) Σεπτεμβρίου, μνήμη του Αγίου Μάρτυρος ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ και της συνοδείας αυτού, ΘΕΟΠΙΣΤΗΣ της αυτού συζύγου, ΑΓΑΠΙΟΥ τε και ΘΕΟΠΙΣΤΟΥ των υιών αυτών.

Ευστάθιος ο καλλίνικος του Χριστού Μεγαλομάρτυς ήτο Στρατηλάτης εν Ρώμη κατά τους χρόνους του αυτοκράτορος Τραϊανού του εν Ρώμη βασιλεύσαντος κατά το έτος 98μ.Χ. Ήτο δε ούτος ονομαστός και περιφανέστατος δια τας επιτυχείς νίκας του εν πολέμοις και δια τα έξοχα και μεγάλα ανδραγαθήματά του. Και πλούτον δε είχεν ουκ ολίγον και εξ ευγενών κατήγετο γονέων, και ανδρειότατος ήτο και πολύ εμβριθής εις τας σκέψεις και πράξεις του· ωνομάζετο δε Πλακίδας πριν βαπτισθή και γίνη οπαδός του Χριστού. Αλλ’ εκτός των στρατιωτικών προτερημάτων του είχε και πολλάς άλλας αρετάς· ήτο εγκρατής εις τας ορέξεις και επιθυμίας της σαρκός, σώφρων, φιλοδίκαιος, φιλελεήμων και με ένα λόγον ενάρετος.

Καθαρές σοφιστείες του διαβόλου, για να τροχοπεδείται ο αγωνιστικός ζήλος

Aυτή την εποχή όπως η σημερινή, που η κρίση έχει και έκταση και βάθος, η αποκλειστική σωτηρία μας είναι η Αλήθεια, που πρέπει να λέγεται χωρίς φόβο και χωρίς πάθος, υπέρ όλων και εναντίον όλων και να υπηρετείται αντί πάσης θυσίας! Όλα τα άλλα, δήθεν διαλλακτικά και ειρηνικά, είναι παραπλανητικά, ηττοπαθή, υποκριτικά, καθαρές σοφιστείες του διαβόλου, για να τροχοπεδείται ο αγωνιστικός ζήλος, ν' αποκοιμίζονται οι πιστοί, κι' οι υπηρέτες του διαβόλου, οι Παπόδουλοι  οικουμενιστές,  να δρουν ανενόχλητοι!

-----------------------------

Ο/Η Marinos Ritsoudis είπε...

Συμφωνώ με το παραπάνω. Μόνο που τροχοπέδη δεν αποτελούν για τους ζωντανούς Ορθοδόξους. Τροχοπέδη είναι για τα χλιαρά μικρά βλαστάρια, σαν όλους εμάς, που παρασύρονται στον άνεμο της αποστασίας. Για τους θερμούς στην Πίστη, τέτοια κείμενα είναι τα καμπανάκια της αποστασίας, που μας φωνάζουν για μεγαλύτερο αγώνα.

Η ΑΠΟΤΕΙΧΗΣΗ του ΑΓΙΟΥ ΡΑΦΑΗΛ !

Το Δεκέμβριο του 1452 και ενώ ο Πρωτοσύγκελος πατήρ Ραφαήλ, αλλά και ο Διάκονός του Νικόλαος βρίσκονταν στην Κωνσταντινούπολη, ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος οργάνωσε επίσημο συλλείτουργο στην Εκκλησία της Αγίας Σοφίας με αντιπρόσωπο του πάπα τον καρδινάλιο Ισίδωρο, στα πλαίσια της ενωτικής πολιτικής που εφάρμοζε έχοντας την ψευδαίσθηση ότι θα σωθεί η Βασιλεύουσα με τη βοήθεια του πάπα, από τον ασφυκτικό τουρκικό κλοιό. Στις 12 Δεκεμβρίου του 1452, ανήμερα του Αγίου Σπυρίδωνος, έλαβε χώρα το συλλείτουργο αυτό. Όμως, ο Πρωτοσύγκελος Ραφαήλ δεν θέλησε να παραστεί και ούτε και τον Διάκονό του άφησε να πάει. Γνώριζε πολύ καλά ότι αυτό θα ήταν προδοσία της Πίστεως. «Όχι, και μέχρις εκεί. Σχέση ναι, βοήθεια ναι, συλλείτουργο με τους παπικούς ποτέ!...» είπε ο Άγιος. Ο Αυτοκράτορας θύμωσε πάρα πολύ και τους τιμώρησε με προσωρινή εξορία στην Αίνο. Γι’ αυτό και ο Άγιος Ραφαήλ ονομάζεται και ομολογητής, διότι παράτησε τις τιμές και δόξες του αξιώματός του και δεν υπολόγισε το κόστος τής εναντίωσής του στον αυτοκράτορα, προκειμένου να υπερασπιστεί την αλήθεια της Ορθοδοξίας έναντι της αιρέσεως του παπισμού.

ΠΑΤΡΟΛΟΓΟΣ project - Ελληνορθόδοξη Ακουστική Λογοτεχνία

Αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί, χαίρετε πάντοτε!

Στα πλαίσια του ακουστικού εκδοτικού εγχειρήματος «ΠΑΤΡΟΛΟΓΟΣ», έχουμε ξεκινήσει μια κοπιαστική και μακροχρόνια προσπάθεια για την ηχογράφηση και δωρεάν διαδικτυακή διάθεση αξιόλογων έργων ελληνορθόδοξης θεολογικής λογοτεχνίας καθώς και σημαντικών αγιοπατερικών κειμένων, ομιλιών και κηρυγμάτων. Όλες τις ολοκληρωμένες έως σήμερα ηχογραφήσεις μας, μπορείτε να τις βρείτε και να τις ακούσετε από το blog του project patrologos:

https://blog.patrologos.gr

Αν θεωρείτε την προσπάθειά μας άξια ευλογίας και υποστήριξης, σας παρακαλούμε όπως αναρτήσετε κάπου στην ιστοσελίδα σας (http://orthodox-voice.blogspot.com) μία αναφορά ή σύνδεσμο (link) προς την ιστοσελίδα ή το blog του project μας ώστε να μπορούν οι εκζητούντες τον Κύριο να μας βρίσκουν.

Σας ευχαριστώ, ο Θεός να σας το ανταποδίδει.

Συμεών Μεγάλος
https://www.patrologos.gr

ΑΠΑΝΤΑΜΕ ΣΤΟΝ ΚΑΘΗΓΗΤΗ κ. ΔΕΡΜΙΤΖΑΚΗ -- + Ο πρώην ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ ΚΑΙ ΑΙΓΙΑΛΕΙΑΣ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ

ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ

'Ελλογιμώτατον Κύριον

κ. Μανώλην Δερμιτζάκην

Καθηγητήν  Γενετικής 

του Πανεπιστημίου Γενεύης

Η απομύθευση του Οικουμενισμού -- Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης

Ό εικοστός αιώνας στο χώρο του Χριστιανισμού χαρακτηρίσθηκε ως αιώνας του Οικουμενισμού, γιατί ποτέ άλλοτε στα προηγούμενα έτη δεν αναλήφθηκε τόσο εργώδης και εκτεταμένη προσπάθεια για την αποκατάσταση της ενότητας του χριστιανικού κόσμου. Κατά την πρώτη χιλιετία ή Εκκλησία σε Ανατολή και Δύση, παρά την εμφάνιση αιρέσεων και σχισμάτων, διατήρησε την ενότητα της.

Στις οικουμενικές συνόδους, πού εκφράζουν το αληθές οικουμενικό πνεύμα του Ευαγγελίου, την γνήσια οικουμενικότητα, υπήρχε ή δυνατότητα για την έγκαιρη και αποτελεσματική θεραπεία και αποκατάσταση των τραυμάτων πού προκαλούσαν οι παρανοήσεις και παραχαράξεις του χριστιανικού δόγματος και ή διασάλευση της εκκλησιαστικής τάξεως. Μέσα στο θεσμό της πενταρχίας των πατριαρχών, που περιελάμβανε τους θρόνους Ρώμης, Κωνσταντινουπόλεως, Αλεξανδρείας, Αντιοχείας και Ιεροσολύμων, ό πάπας λειτουργούσε ως πρώτος μεταξύ ίσων, και μολονότι είχαν φυτρώσει οι τάσεις και προβάλλονταν συχνά οι διεκδικήσεις για παγκόσμια δικαιοδοσία, για πρωτείο εξουσίας, αντί του προηγουμένου πρωτείου τιμής, εν τούτοις οι ιστορικές συγκυρίες και ή εκκλησιολογική ευαισθησία απέτρεπαν την διαίρεση Ανατολής και Δύσεως, ή οποία σχεδιαζόταν και τότε και ήταν εμφανής στο εκκλησιαστικό γίγνεσθαι.

Τη ΙΘ΄(19η) Σεπτεμβρίου, μνήμη των Αγίων Μαρτύρων ΤΡΟΦΙΜΟΥ, ΣΑΒΒΑΤΙΟΥ και ΔΟΡΥΜΕΔΟΝΤΟΣ.

Τρόφιμος, Σαββάτιος και Δορυμέδων οι Άγιοι Μάρτυρες ήσαν κατά τους χρόνους του βασιλέως Πρόβου και Αττικού Βικαρίου ηγεμόνος της Αντιοχείας εν έτει σοη΄ (278). Εκ τούτων οι Άγιοι Τρόφιμος και Σαββάτιος ήλθον από ξένον τόπον εις την Αντιόχειαν. Και επειδή είδον όλους τους Αντιοχείς τεταραγμένους και έξω φρενών υπάρχοντας δια την εορτήν, την οποάν ετέλουν, των γενεθλίων του εν τη Δάφνη της Αντιοχείας ευρισκομένου ψευδοθέου Απόλλωνος, τούτου ένεκα ελυπήθησαν εγκαρδίως. Όθεν φωνάξαντες εις τον Θεόν με αναστεναγμούς καρδίας δια την σωτηρίαν της πόλεως, εφανερώθησαν  ότι είναι Χριστιανοί· δια τούτο παρεστάθησαν εις τον Βικάριον. Και πρώτον μεν ερωτάται ο Άγιος Τρόφιμος, όστις παρευθύς ωμολόγησε παρρησία την εις Χριστόν πίστιν και ευλάβειαν.

Εάν οι ορθόδοξοι χριστιανοί ηκολούθουν επισκόπους φρονούντας τα των ετεροδόξων, που τότε Ορθοδοξία;

Εάν όμως αυτήν την γνώμην ( του Αγίου Ιγνατίου) ηκολούθουν πάντες οι χριστιανοί κατά γράμμα, να ακολουθούν δηλαδή τους επισκόπους εις πάντα, αλλοίμονον τότε, ούτε Ορθοδοξία, ούτε Εκκλησία, ούτε Ορθόδοξος χριστιανός θα υπήρχε σήμερον. Εάν οι ορθόδοξοι χριστιανοί ηκολούθουν τους πατριάρχας και επισκόπους, Απολιναρίους, Μακεδονίους, Ευτυχέας, Διοσκόρους, Σαββελιο-Σεβήρους, Ευσεβίους, Αθηναγόρους, Βαρθολομαίους και μυρίους άλλους, και εδέχοντο και ησπάζοντο τα φρονήματά των, που τότε Ορθοδοξία; Που χριστιανός ευσεβής και ορθόδοξος; Και τι λέγω ανθρώπους πατριάρχας και μητροπολίτας, και δεν λέγω Συνόδους; Διότι 348 τον αριθμόν συνήλθον εν έτει 754 εν Κωνσταντινουπόλει, Πατριάρχαι, Μητροπολίται, Επίσκοποι κ.λ.π. Ο αριθμός 348 είναι πολύ σεβαστός. Εν τούτοις τον τότε πατριάρχην Κωνσταντίνον και τον βασιλέα Κοπρώνυμον και τους 348 Μητροπολίτας, πολλοί μοναχοί, κληρικοί και λαϊκοί δεν τους ήκουσαν, απεσχίσθησαν απ’ αυτών, τους ήλεγχον και τους απεκάλουν κακοδόξους και εικονομάχους. Άρα γε οι τοιούτοι είναι σχισματικοί, αιρετικοί, κακόδοξοι, κολασμένοι, αναθεματισμένοι, και μαζί με αυτούς και ημείς που προσκυνούμεν και σεβόμεθα, σχετικώς και κατά την παράδοσιν, τας αγίας εικόνας;

Ημείς έχομεν την γνώμην και ομολογούμεν ότι είναι άξιοι παντός επαίνου διότι παρήκουσαν και απεσχίσθησαν, και ηξιώθησαν ουρανίων στεφάνων δια την παρακοήν των εκείνην, και σήμερον τους προσκυνούμεν και τιμώμεν ως Αγίους (Γερμανός, Νικηφόρος, Μεθόδιος, Ταράσιος, Στέφανος, Θεόδωρος, Θεοφάνης, Θεόδωρος ο Στουδίτης κ.λ.π.), την δε σύνοδον εκείνην ονομάζομεν παράνομον, μιαράν και Καϊαφικόν συνέδριον…

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Διονυσίου Τάτση: Φθάσαμε στό σημεῖο οἱ ἔνοχοι νά εἶναι τολμηροί καί οἱ ὑπέρμαχοι τῆς πίστεως ψοφοδεεῖς!

Πρέπει κάποτε νά μποῦν τά πράγματα στή θέση τους καί νά στρέψουμε τήν προσοχή μας γιά τή λύση διαφόρων προβλημάτων, πού ἀντιμετωπίζουμε οἱ Ὀρθόδοξοι. Πρέπει νά γίνουμε παραδοσιακότεροι, νά ἀποκτήσουμε περισσότερο ζῆλο καί περισσότερη παρρησία. Δυστυχῶς, στήν ἐποχή μας οἱ ἄνθρωποι ἀποφεύγουν ἐπιμελῶς νά ἔλθουν σέ ἀντίθεση μέ τούς κρατοῦντες, γιά νά μή χάσουν τήν εὔνοιά τους. Στό χῶρο τῆς Ἐκκλησίας αὐτό τείνει νά γίνει κανόνας. Πολλοί κληρικοί, ἀλλά καί ἐπίσκοποι (!), διαφωνοῦν, ἀλλά δέν ἐκφράζονται δημοσίως. Τρέμουν μπροστά στό ὀρθάνοιχτο μάτι -καί αὐτί- τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχη, τοῦ Ἀρχιεπισκόπου ἤ τοῦ Μητροπολίτη. Τρέμουν καί πολλοί ἁγιορεῖτες! Ζοῦν μέ τό φόβο τῆς ἀπειλῆς καί τιμωρίας. Φοβοῦνται μήπως χάσουν αὐτά πού κατέχουν ἤ μήπως δέν πετύχουν αὐτά πού ἐπιθυμοῦν. Ἀντίθετα, οἱ Οἰκουμενιστές ἔχουν θράσος, διατυπώνουν δημοσίως τά ἐπιχειρήματά τους καί ἐκφράζουν τά φιλικά πρός τούς αἱρετικούς συναισθήματά τους. Φθάσαμε στό σημεῖο οἱ ἔνοχοι νά εἶναι τολμηροί καί οἱ ὑπέρμαχοι τῆς πίστεως ψοφοδεεῖς!  

Η ΕΛΛΑΣ ΥΠΟ ΤΗΝ ΑΠΕΙΛΗΝ ΕΤΕΡΟΚΙΝΗΤΩΝ ΜΚΟ!

 Ἡ ἀνεξέλεγκτός εἰσροή τῶν λαθρομεταναστῶν ἔχει πάρει

τήν μορφήν εἰσβολῆς καί τείνει νά ἀποτελέση θέμα ἐποικισμοῦ τῆς Χώρας


Ὁ ὑπουργός Μεταναστεύσεως κ. Γ. Κουμουτσάκος διά τάς ΜΚΟ:
“τό δίκτυο συμφερόντων πού λειτουργοῦσε ὡς βδέλλες
τό βρήκαμε πολύ καλά ἐγκαταστημένο”

Γράφει ὁ κ. Γεώργιος Τραμπούλης, θεολόγος

Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος κ. Ἱερώνυμος στίς δηλώσεις πού ἔκανε σχετικά μέ τά γεγονότα στήν Μόρια τῆς Μυτιλήνης, μεταξύ τῶν ἄλλων ἀνέφερε ὅτι “ἡ Ἐκκλησία δικαιοῦται καί ὑποχρεοῦται, ὄχι μόνον νά ἐκφράση τήν βαθύτατη λύπη της γιά τά γεγονότα στήν Μόρια, ἀλλά καί τήν ἔντονη ἀνησυχία της γιά ὅλα ὅσα αὐτή ἡ τραγική κατάσταση ὑποκρύπτει γιά τήν ἴδια τήν ἐθνική μας ἀκεραιότητα καί γιά τήν εἰρηνική ζωή τῆς Πατρίδος μας. Ἕνα δόλιο σχέδιο ἀνεπίτρεπτης ἀνήθικης καί ἀπάνθρωπης ἐργαλειοποίησης καί ἐκμετάλλευσης ἀπελπισμένων προσφύγων καί μεταναστῶν ἐξελίσσεται, ἐδῶ καί ἀρκετούς μῆνες, μέ ὅ,τι αὐτό συνεπάγεται γιά τήν ἐθνική μας ἀσφάλεια καί γιά τήν ζωή τῶν Ἑλληνίδων καί τῶν Ἑλλήνων, ἰδιαίτερα στίς ἀκριτικές περιοχές τῆς χώρας μας καί σέ ἀρκετές πολύπαθες γειτονιές τῶν ἀστικῶν κέντρων”.

Σχέδιον ἀποσταθεροποιήσεως τῆς Πατρίδος

ΑΒΥΣΣΑΛΕΟΝ ΤΟ ΧΑΣΜΑ ΜΕΤΑΞΥ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΚΑΙ ΠΑΠΙΣΜΟΥ -- Αθωνικά άνθη

Ελέχθη ευφυώς ότι το θαύμα συνίσταται εις το εμμένειν. Όντως. Θαύμα είναι η διάσπασις της σχέσεως αιτίου και αποτελέσματος. Και τοιούτον θαύμα αποτελεί το γεγονός, ότι η αγία Ορθοδοξία μας εμμένει είκοσιν αιώνας εν τη Αποστολική παραδόσει. Θαύμα θαυμάτων η κεχαριτωμένη Εκκλησία μας! Τι δεν μετεβλήθη, τι δεν μετεμορφώθη, τι δεν ανετράπη κατά τον μακρότατον δίαυλον των αιώνων τούτων; Θεσμοί, φιλοσοφίαι, ιδέαι, συστήματα, καθεστώτα, έθνη, ο κόσμος ολόκληρος. Πάντα ηλλοιώθησαν. Και μόνη η Εκκλησία έμεινεν αρραγής, αμετάβλητος, υπερφυσικόν πράγμα και θέαμα μέσα εις την ρέουσαν του βίου τούτου διάβασιν. Ιδού το θαύμα. «Και κατέβη η βροχή και ήλθον οι ποταμοί και έπνευσαν οι άνεμοι και προσέπεσον τη Εκκλησία και ουκ έπεσε· τεθεμελίωτο γαρ επί την πέτραν». Η δε πέτρα είναι ο Χριστός.

Οικουμενισμός : Το βδέλυγμα της ερημώσεως εστώς εν τόπω αγίω!


 

Ο ΘΕΙΟΣ ΜΕΤΑΣΧΗΜΑΤΙΣΤΗΣ -- Του αειμνήστου Στεργίου Ν. Σάκκου, Ομ. Καθηγητού Α.Π.Θ.

Η μεγαλύτερη αλλαγή, που γνώρισε ποτέ ο κόσμος συντελέσθηκε στο ξύλο του σταυρού. Από την ώρα, που πάνω στο Γολγοθά ποτίσθηκε με το αίμα του αναμαρτήτου Θεανθρώπου, του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, ο σταυρός, το πιο απαίσιο βασανιστικό ξύλο, η πιο αυθεντική έκφρασι της αμαρτίας, μετασχηματίσθηκε σε ιερό σύμβολο, έγινε η έκφρασι της αγιότητος, η ευλογία του Θεού. Από τότε ο σταυρός διακρίνει τους ανθρώπους με Χριστό από τους χωρίς Χριστό. Οι του Χριστού είνε άνθρωποι του σταυρού. Η ζωή τους όλη διαγράφει το σημείο του σταυρού, καθώς καθημερινά το γήϊνο θέλημά τους διασταυρώνεται με το θέλημα του Θεού κι η ψυχή τους, όσο κι αν πονά και ματώνει, σκύβει υποτακτικά για να πη «γενηθήτω το θέλημά σου».

ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΚΑΝΩΝ ΣΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ ΓΟΡΓΟΫΠΗΚΟΟΥ


 

Τη ΙΗ΄ (18η) Σεπτεμβρίου, μνήμη του Οσίου πατρός ημών ΕΥΜΕΝΙΟΥ Επισκόπου Γορτύνης του θαυματουργού.

Ευμένιος ο αοίδιμος πατήρ ημών εκ νεαράς ηλικίας υπέβαλεν εαυτόν εις πολλάς σκληραγωγίας και ασκήσεις και πολλήν επιμέλειαν μεταχειρισθείς, απέκτησεν ακραν ταπείνωσιν· δια τούτο  και ηξιώθη να γίνη Επίσκοπος της κατά την νήσον Κρήτην Γορτύνης και εν ταυτώ ηξιώθη να λάβη θεόθεν και την των θαυμάτων χάριν και δύναμιν.

ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΩΣ ΜΑΣ ΖΗΤΟΥΝ ΝΑ ΠΡΟΔΩΣΩΜΕΝ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟΝ -- Του κ. Δημ. Χατζηνικολάου, Επικ. Καθ. Οικονομικών Παν/μίου Ιωαννίνων

«Τιμής ηγοράσθητε· μη γίνεσθε δούλοι ανθρώπων»

Το θηρίον που, με την μίαν ή την άλλην μορφήν, ανέκαθεν ήθελε να καταπίη την Ελλάδα δείχνει και πάλιν επιδεικτικώς τους οδόντας του. Η δορά την οποίαν φορεί εδώ και μερικά έτη έχει την επιγραφήν «Νέα Τάξις Πραγμάτων». Αι μέθοδοι, τας οποίας χρησιμοποιεί δια την επίτευξιν των ανόμων σκοπών του, κυμαίνονται από «εκσυγχρονιστικάς» μεταρρυθμίσεις μέχρι καταστροφικάς βομβιστικάς επιχειρήσεις, με πρόσχημα βεβαίως πάντοτε την … «προστασίαν των ανθρωπίνων δικαιωμάτων»! Αι επανειλημμέναι προσπάθειαί του να διχάση δια παντός τον Ελληνικόν λαόν εις τας αρχάς και τα μέσα του μόλις λήξαντος αιώνος προεκάλεσαν μεν βαρέα τραύματα εις τον χιλιοπροδομένον αυτόν λαόν, αλλά δεν επέτυχον πλήρως του σκοπού των. Η αόρατος χειρ του Κυρίου ίπταται υπεράνω της Ελλάδος και την προστατεύει, ως εν τέλειον φρούριον, το οποίον υπάρχει, επειδή υπάρχουν ακόμη ευσεβείς ψυχαί εντός αυτού. Το θηρίον έχει κατανοήσει, ωστόσον, ότι αι προσπάθειαί του θα συνεχίσουν να αποβαίνουν μάταιαι, αν προηγουμένως δεν κρημνισθή το φρούριον της ευσεβείας. Πριν από μερικά έτη, γνωστόν όργανόν του είπε τα εξής:

Όχι στον «Ορθόδοξο» Οικουμενισμό

Ἔφθασεν ὁ καιρὸς, μετά την ληστρική Σύνοδο της Κρήτης , την πτώση των «Ποιμένων» της Ελλαδικής Εκκλησίας και των δειλοκάρδιων μοναχών των 19 Μονών του Αγίου Όρους,  δι᾽ όλους τοὺς πιστοὺς Ὀρθοδόξους Χριστιανοὺς νὰ εκφρασθούν ευθαρσώς καὶ νὰ τερματίσουν τὸ κίβδηλον εἶδος Ὀρθοδοξίας, ποὺ καλεῖται Οἰκουμενιστικὴ Ὀρθοδοξία. Διότι εἶναι μία προδοσία τῆς Ἁγίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, μία άρνησις αὐτῆς ταύτης τῆς οὐσίας της. Εἶναι πλέον καιρὸς νὰ βγάλωμεν «ἀπὸ τὴν ἀποθήκην» τὰ Θεῖα τῆς Πίστεως Δόγματα, ὅπου τὰ ἐξώρισαν οι Πατριάρχαι Ἀθηναγόρας και Βαρθολομαίος, νὰ τὰ φέρωμεν εἰς τὸ φῶς, καὶ νὰ τὰ διακηρύξωμεν μὲ κάθε μέσον, εἰς κάθε χώραν. Ἔχομεν ἀνάγκην αὐτῶν εμείς, ἔχουν ἀνάγκην αὐτῶν οἱ Παπικοί καὶ οἱ Προτεστάνται. Ἂς μὴ προσφέρωμεν εἰς τὸν κόσμον τὴν Ψευδῆ Ὀρθοδοξίαν, ἡ ὁποία καλεῖται «Ὀρθόδοξος» Οἰκουμενισμός.  Αὐτὸς ὁ Οἰκουμενισμὸς ἐξισώνει τὴν πλάνην μὲ τὴν ἀλήθειαν. Ἂς προσφέρωμεν, ἀντιθέτως, ακεραίαν τὴν παραδοσιακήν, αυθεντικήν Ὀρθοδοξίαν, ἡ ὁποία μόνη ὁδηγεῖ εἰς τὴν σωτηρίαν. Ἡ προσφορὰ αὐτῆς θὰ εἶναι μία πρᾶξις ἀληθινῆς Χριστιανικῆς ἀγάπης, μία ἐκδήλωσις τῆς ἐντολῆς τοῦ Σωτῆρος μας Χριστοῦ περὶ ἀγάπης πρὸς τὸν πλησίον μας.

Οι τρεῖς διαθέσεις -- Του Ὁσίου Δωροθέου

"...ὑπάρχουν τρεῖς διαθέσεις, ὅπως λέγει ὁ ἅγιος Βασίλειος, μὲ τὶς ὁποῖες μποροῦμε νὰ εὐαρεστήσωμε στὸ Θεό. Δηλαδὴ ἤ εὐαρεστοῦμε διότι φοβώμαστε τὴν τιμωρία καὶ εἴμαστε στὴν κατάστασι τοῦ δούλου· ἤ ἐκτελοῦμε τὶς διαταγὲς γιὰ χάρι ὠφελείας μας, ἐπειδὴ ἐκδιώκομε τὰ κέρδη τῆς ἀμοιβῆς, καί κατὰ τοῦτο ὁμοιάζομε μὲ τοὺς μισθωτούς· ἤ κάνομε τὸ καλὸ γιὰ τὸ ἴδιο τὸ καλὸ καί εἴμαστε στὴν κατάστασι τοῦ υἱοῦ. Διότι ὁ υἱός, ὅταν ἔλθη στὴν ἡλικία τῆς φρονήσεως, ἐκτελεῖ τὸ θέλημα τοῦ πατρὸς του ὄχι διότι φοβεῖται μὴ δαρῆ οὔτε γιὰ νὰ λάβη μισθὸ ἀπό αὐτόν, ἄλλα διότι τὸν ἀγαπᾶ, ἐπιφυλάσσοντας γί’ αὐτὸν εἰδικῶς αὐτὴν τὴν ἀγάπη καί τὴν τιμὴ τὴν πατρική, καί εἶναι πεισμένος ὅτι ὅλα τὸ ὑπάρχοντα τοῦ πατρὸς εἶναι ἰδικά του. Τέτοιος ἄνθρωπος ἀξιώνεται ν’ ἀκούση «δὲν εἶσαι πλέον δοῦλος, ἀλλά υἱὸς καί κληρονόμος Θεοῦ διὰ τοῦ Χριστοῦ»· ὁ τέτοιος ἄνθρωπος δὲν φοβεῖται πλέον, ὅπως εἴπαμε, τὸ Θεὸ κατὰ ἐκεῖνο τὸν εἰσαγωγικὸ φόβο, ἀλλά ἀγαπᾶ, ὄπως λέγει ὁ ἅγιος Ἀντώνιος· «ἐγώ δὲν φοβοῦμαι πλέον τὸ Θεό, ἀλλά τὸν ἀγαπῶ». Καὶ ὁ Κύριος, λέγοντας στὸν Ἀβραὰμ μετὰ τὴν προσφορὰ τοῦ υἵοῦ του τὸ «Τώρα ἐγνώρισα ὅτι ἐσύ φοβεῖσαι τὸ Θεό», ἐκεῖνον τὸ φόβο ἐννοεῖ, τὸν γεννώμενο ἀπό τὴν ἀγάπη..."