ΟΡΘΟΔΟΞΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΝΕΟΝ ΚΟΣΜΟΝ -- Αθωνικά άνθη

«Όσοι του λουτρού της παλιγγενεσίας ηξιώθημεν, τα αγαθά έργα ου δι’ ανταπόδοσιν προσφέρομεν, αλλά δια φυλακήν της δοθείσης ημίν καθαρότητος». Άγ. Μάρκος Ασκητής.

Το παρόν άρθρον εις το Ορθόδοξον Περιοδικόν «Αγιορειτική Βιβλιοθήκη», θα ασχοληθή με μίαν περιεκτικωτάτην επιστολήν εξ Αμερικής ενός Ορθοδόξου Θεολόγου, την οποίαν λόγω του ιδιαιτέρου ενδιαφέροντος που παρουσιάζει από ορθοδόξου απόψεως, δημοσιεύομεν αυτουσίαν.

«Αγαπητέ εν Χριστώ αδελφέ Θεόκλητε Μοναχέ,

Εύχομαι το γράμμα μου να εύρη Σας και τον αγαπητόν μας Γέροντα Γαβριήλ υγιαίνοντας σωματικώς και πνευματικώς και τα του Μοναστηρίου πλήρως εν τάξει. Λυπούμαι πολύ που δεν θα εορτάσωμεν εφέτος το Πάσχα μαζί. Ο νους μου ευρίσκεται πάντοτε εις το Άγιον Όρος και με κάθε ευκαιρίαν προσπαθώ να διαφωτίσω τους γνωστούς μου περί αυτού. Πιστεύω ακραδάντως, ότι η ζωντάνευσις της Ορθοδοξίας θα επέλθη μόνον δια της αναστηλώσεως του μοναχικού μας βίου.

Οικουμενισμός το βδέλυγμα της ερήμωσης

Τον Κύριον υμνείτε -- Orthodox Hymns

Τη Α΄ (1η) του μηνός Οκτωβρίου μνήμη του Αγίου Αποστόλου ΑΝΑΝΙΟΥ.

Ανανίας ο του Χριστού Απόστολος έζη κατά τους χρόνους κατά τους οποίους και ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός ευρίσκετο σωματικώς επί της γης, διέμενε δε εις την Δαμασκόν. Ήτο δε τότε ηγεμών εις τα μέρη της Ανατολής άνθρωπος τις τύραννος και σκληρός, ονόματι Λουκιανός, όστις έτρεφε μεγάλην μανίαν κατά των Χριστιανών, προσπαθών να φαίνεται δια παντός τρόπου υπήκοος και ευπειθής εις τα προστάγματα των βασιλέων τα παράνομα και ασεβή.

ΝΑΙ ΜΕΝ, ΑΛΛΑ…» -- Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Διονυσίου Τάτση

ΤΟ ΘΕΜΑ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἀπασχολεῖ ἰδιαίτερα τους συνειδητούς χριστιανούς, οἱ ὁποῖοι ζητοῦν ἀπό τους κληρικούς  ἐνημέρωση και καθοδήγηση. Ὅμως περισσεύει ἡ σιωπή ἀπό καιροσκοπισμό και δειλία. Ἐλάχιστοι εἶναι ἐκεῖνοι, πού δημοσίως ἐπικρίνουν τους Οἰκουμενιστάς και διατυπώνουν τη γνώμη τους ἐλεύθερα. Και αὐτό εἶναι πολύ ἀνησυχητικό φαινόμενο, γιατί ἀποκαλύπτει ὅτι δεν ὑπάρχει ἱερός ζῆλος και παρρησία. Δέν ὑπάρχει πνεῦμα ὁμολογίας και ὑπεράσπισης τῆς πίστεώς μας. Ὡστόσο, δεν μᾶς λείπουν τά κείμενα, πού ἐπισημαίνουν τις αἱρετικές διδασκαλίες τῶν παπικῶν και τῶν προτεσταντῶν.
---------------

Ο/Η Unknown είπε...

Οι Άγιοι Ομολογητές της Εκκλησίας μας έδειξαν τον δρόμο,ο οποίος είναι αποτείχιση και απομάκρυνση από τις πονηρίες των αιρετικών. Εμείς γιατί δειλιάζουμε; Έχουν θάρρος πιο πολύ οι λαικοί ενώ ο κλήρος είναι απών. Πως θα υποστηριχούν οι πιστοί να διατηρήσουν την ορθόδοξη πίστη; Μην απορείτε λοιπόν για το αν ο πάπας και ο ορθόδοξος πατριάρχης θα τους μοιάζουν το ίδιο. Έχουμε φθάσει στο << Ο σώζων εαυτόν σωθήτω.>> Ο κλήρος και Ο μοναχισμός εκτός ολίγων εξαιρέσεων στάθηκε ανήμπορος να σταματήση την παναίρεση του οικουμενισμού. Οι δε θεολόγοι μπερδεύουν απλως τα πράγματα.Καλό θα ήταν να ξυπνήσουμε όλοι πριν είναι πολύ αργά και βρεθούμε να γιορτάζουμε και το ΑΓΙΟΝ ΠΑΣΧΑ με τους παπικούς , τους μουσουλμάνους , και με τους σταυρωτάς του ΚΥΡΙΟΥ ΜΑΣ.Τα πολλά λόγια, λέει ο λαός μας είναι φτώχεια (ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ).Ο ΚΥΡΙΟΣ ΜΑΣ ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ θέλει και έργα ΟΡΘΟΠΡΑΞΙΑ.
-----------------

Ο/Η Marinos Ritsoudis είπε...

Άριστα τα λέει αλλά δεν πράττει σύμφωνα με αυτά που λέει ο Π. Διονύσιος Τατσης, οπότε και αυτός συρρικνώνεται στον κυκεώνα του δαιμονικού κεκεδισμού, δηλαδή τα άσκοπα επαναλαμβανόμενα, τα του άνευ ουσίας χαρτοπόλεμου.
Κλείνει το άρθρο του με την πολύ ορθή διαπίστωση, "Σε λίγο οἱ ἀνυποψίαστοι χριστιανοί μας θα πάθουν πλήρη σύγχυση και θά ἀποδέχονται τον Πάπα ὅπως και τον Πατριάρχη, και τους καρδινάλιους ὅπως και τους μητροπολίτες!", μόνο που αυτοί οι ανυποψίαστοι Χριστιανοί θα είναι οι χλιαροί, για τους οποίους έχει γραφτεί, πως θα εμέσει ο Κύριος.

Κατά ένα παράξενο τρόπο οι αντιοικουμενιστές που φωνάζουν ενάντια στον οικουμενισμό και έχουν κοινωνία με αυτόν, όχι μόνο ζημιά δεν κάνουν προς τον Οικουμενισμό, αλλά τον προάγουν διότι με αυτού του είδους τις δήθεν αντιδράσεις αποκοιμίζουν το ποίμνιο περισσότερο. Το ποίμνιο έχει εθιστεί σε αυτή την χρόνια πρακτική όπως τα ναρκωτικά τον ναρκωμανή, θεωρεί παλικάρια τους λαλίστατους φωνακλάδες, και χαίρεται στον ύπνο της "αντίδρασης" "μέσα όμως από την Εκκλησία".
Κατά την γνώμη μου αυτοί οι δήθεν σκληροί κομάντο φέρουν μεγαλύτεροι ευθύνη για την τραγική κατάσταση, σε σύγκριση με τους οικουμενιστές που σιωπούν και ελέγχονται από την φρικτή ανημπόρια τους, να πράξουν την ορθή αντίδραση, την ευλογημένη αποτείχιση.
------------------

Ο/Η Δημήτριος Χατζηνικολάου είπε...

@1 Οκτωβρίου 2019 - 4:58 π.μ.
Δέν λέγει κάτι τέτοιο ὁ ΙΕ' Κανών! Τοὐναντίον, συμφώνως μέ Ὀρθοδόξους Δογματολόγους, οἱ Ὀρθόδοξοι πιστοί ΕΧΟΥΝ ΧΡΕΟΣ ν' ἀποτειχίζωνται ἀπό τόν αἱρετίζοντα (ψευδο)ἐπίσκοπον. Ὁ Σέρβος Κανονολόγος Ἐπίσκοπος Μίλας, ἑρμηνεύων Ὀρθοδόξως τόν ἐν λόγῳ ἱερόν Κανόνα, γράφει γιά τήν ἀποτείχισιν ἀπό τόν κηρύσσοντα αἵρεσιν "ἐπίσκοπον": "τότε οἱ ὑποτασσόμενοι αὐτῷ κέκτηνται δικαίωμα ἅμα καὶ χρέος νὰ ἀποσχοινισθῶσι πάραυτα." Τά περί "δυνητικότητος" τοῦ Κανόνος καί τῆς κοινωνίας μέ τούς κηρύσσοντας αἵρεσιν ψευδεπισκόπους "ἄχρι καιροῦ" συνιστοῦν νέαν αἵρεσιν, ἡ ὁποία ἐφηυρέθη διά νά ἀκινητοποιήσῃ τούς Ὀρθοδόξους, προκειμένου νά ἑδραιωθῇ ὁ Οἰκουμενισμός.
------------------------

Ο/Η Σταύρος Τ. είπε...

Δεν ντρέπεστε να λέτε προαιρετική στην τωρινή φάση απέναντι σε εκείνον που αναθεμάτισε ακόμα και τους Αγίους μας ;
Και μετα εσείς ζητάτε τις μεσιτείες των Αγίων ή τάχα τους εορτάζετε...

Τα αίτια των ασθενειών – του αγίου Βασιλείου του Μεγάλου.

Όλαι αι ασθένειαι, προς θεραπείαν των οποίων βλέπομεν ότι ενίοτε η ιατρική επιστήμη χρησιμεύει, δεν είναι φυσικαί. Διότι πολλάκις αι ασθένειαι είναι μάστιγες αμαρτημάτων, συντελούσαι προς επιστροφήν και μετάνοιαν. Διότι ο Απόστολος λέγει, ότι «ον αγαπά Κύριος παιδεύει» και «δια τούτο εν ημίν πολλοί ασθενείς και άρρωστοι και κοιμώνται ικανοί· ει γαρ εαυτούς κατεκρίνομεν, ουκ αν εκρινόμεθα· κρινόμενοι δε υπό του Κυρίου παιδευόμεθα, ίνα μη συν τω κόσμω κατακριθώμεν» (Α΄ Κορ. ΙΑ΄ 30—32). Οι τοιούτοι λοιπόν ησυχάζοντες και αφέντες κατά μέρος τας ιατρικάς συνταγάς και παραγγελίας, πρέπει να υπομένωσι τα ακούσια παθήματα, κατά τον λέγοντα· «Θέλω υποφέρει την οργήν του Κυρίου, διότι ημάρτησα εις Αυτόν» (Μιχ. Ζ΄ 9) και συνάμα να επιδείξωσι την διόρθωσιν, παρουσιάζοντες καρπούς αξίους της μετανοίας και να ενθυμώνται τον Κύριον, λέγοντα: «ιδού έγινες υγιής, πρόσεχε άλλοτε να μη αμαρτήσης, δια να μη πάθης χειρότερον τι».
------------------------

Ο/Η Marinos Ritsoudis είπε...

Για αυτούς τους παραπάνω πατερικούς λόγους, των ασθενειών των σωμάτων μας ένεκα των ασθενειών των ψυχών μας, έρχεται η ώρα του σφραγίσματος με το χάραγμα του θηρίου, και όσοι θα πάρουν το χάραγμα λόγω της αδυναμίας της σάρκας όπως θα πούνε, για να έχουν περίθαλψη, σύνταξη βιβλιάριο υγείας, φάρμακα και όλα τα του κόσμου, αυτοί θα αρρωσταίνουν, θα τους έρχονται οι θλίψεις η μία πίσω από την άλλη, και δεν θα χορταίνουν με θεραπείες, ούτε θα έχουν ειρήνη στις ψυχές τους, διότι τα χάραγμα του θηρίου θα επιφέρει τις αρρώστιες και όχι η ασθένεια της σάρκας. Όσοι δεν θα πάρουν το χάραγμα και θα δωθούν ψυχή τε και σώματι στον Κύριο, Εκείνοι οι μακάριοι ούτε θα πεινάνε, ούτε θα αρρωσταίνουν, ούτε άλλες θλίψεις θα έχουν.
Θα ζούνε εν Κυρίω τον παράδεισο του Ουρανού μέσα από το χοϊκο σώμα αυτή εδώ την ζωή.
Μακάρι να μας αξιώσει ο Κύριος να συνταχτούμε με τους Αγίους Ομολογητάς, τους αρνητές τού χαραγματος του θηρίου. Αμήν Γένοιτο κατά Άπειρη Δωρεά και Χάρην Ιησού Χριστού μας.

Τα όρια της Εκκλησίας και ο Οικουμενισμός -- Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης

…….Απέναντι στις ευρείες εκκλησιολογίες του Παπισμού και του Προτεσταντισμού που γκρέμισαν όλα τα όρια και τις διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα στις χριστιανικές ομολογίες, τώρα μάλιστα επεκτείνουν το εγχείρημα και προς τις θρησκείες, η Ορθόδοξη Καθολική και Αποστολική Εκκλησία δεν διστάζει να προβάλλει την δική της αποκλειστική εκκλησιολογία, διδάσκουσα ότι αυτή είναι η μόνη αληθής και σώζουσα Εκκλησία, όπως αποκλειστική είναι και η Χριστολογία και η σωτηριολογία. Μόνον ο Χριστός είναι το φως και η αλήθεια και η ζωή, δεν υπάρχει άλλο όνομα «εν ώ δει σωθήναι ημάς». Γι' αυτό και δεν υπάρχει άλλη Εκκλησία, άλλο σώμα Χριστού με κεφαλή τον Χριστό, δεν υπάρχουν άλλα παράλληλα εργαστήρια σωτηρίας.
        Η ενότητα των πιστών, το «ίνα πάντες έν ώσι», που έγινε το σύνθημα του Οικουμενισμού, δεν θα επιτευχθεί με την τεχνητή και εξωτερική συγκόλληση των χριστιανικών ομολογιών, παρά τις μεγάλες δογματικές και άλλες διαφορές τους, αλλά με την ενσωμάτωσή τους στο ένα σώμα του ζώντος Χριστού, με την επιστροφή τους στην Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία.

Oi Κολυβάδες. - Η ΚΑΙΝΟΤΟΜΙΑ ΜΙΑΣ ΣΚΗΤΗΣ

Το έτος 1754 η Σκήτη της Αγίας Άννης, στο Άγιον Όρος, αποφάσισε να κτίσει μεγαλύτερο Κυριακό. Χρειάσθηκαν πολλά χρήματα. Οι Χριστιανοί έστειλαν από παντού βοήθεια εις μνημόσυνον γονέων και συγγενών. Τα μνημόσυνα όμως που έπρεπε να γίνουν στη σκήτη, και που εντάσσονταν σε αγρυπνίες, κούραζαν τους μοναχούς και δεν μπορούσαν να δουλέψουν την επομένη. Για το λόγο αυτόν, ύστερα από συμβουλή του κοινού τους πνευματικού παπά - Φιλοθέου του Πελοποννησίου, άρχισαν να κάνουν τα μνημόσυνα τις Κυριακές που, λόγω της αργίας, δεν επρόκειτο έτσι και αλλιώς να δουλέψουν.

Η καινοτομία μαθεύτηκε στο υπόλοιπο Όρος και προκάλεσε αντιδράσεις. Οι Αγιαννανίτες όπου πήγαιναν γίνονταν αντικείμενο ελέγχων γιατί μνημόσυνο νεκρών την Κυριακή ήταν κάτι το πρωτάκουστο και αντέβαινε στο αναστάσιμο της Κυριακής. Τότε μερικοί από τους μοναχούς της Σκήτης εξομολογήθηκαν στον πνευματικό ότι έχουν πρόβλημα συνειδήσεως. Ο πνευματικός τους επέτρεψε να αποχωρούν από τον ναό μόλις άρχιζε το μνημόσυνο. Η αποχώρηση όμως αυτή αναστάτωσε όσους έμεναν, εφ’ όσον ήταν έμπρακτος έλεγχος. Έτσι άρχισε στο Άγιο Όρος η περίφημη “περί μνημοσύνων έρις” που έμεινε στην Ιστορία.
-------------

Ο/Η Δημήτριος Χατζηνικολάου είπε...

Ὁ παραλληλισμός "οἱ Ὀρθόδοξοι τοῦ Πατρίου Ἑορτολογίου (π.ἑ.) εἶναι οἱ Κολλυβᾶδες τοῦ 2οῦ αἰῶνος" εἶναι ἀπολύτως ὀρθός. Ὅποιος ἀδυνατεῖ νά τό καταλάβῃ αὐτό πάσχει ἀπό ἀσθένειαν τοῦ νοός (εἰς τά πνευματικά θέματα ἐννοεῖται). Θά ἤθελα δέ νά προσθέσω ὅτι ἡ καινοτομία τοῦ Νέου Ἑορτολογίου (ν.ἑ.) εἶναι σοβαρωτέρα τῆς Κολλυβαδικῆς καινοτομίας, καθότι, ἐκτός ἀπό τό γεγονός ὅτι ἔβλαψε τό δόγμα τῆς ἑνότητος τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως ἀνεμένετο νά συμβῇ, ἔγινε καί κατόπιν πιέσεως τῶν Παπιστῶν καί τῶν Μασσώνων, προκειμένου νά ὑποτάξουν τήν Ὀρθοδοξίαν εἰς τόν "πάπαν"! Ἐν ὀλίγοις, ἡ καινοτομία τοῦ ν.ἑ. προεκάλεσε σχίσμα εἰς τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν χάριν τῆς καταργήσεώς της!!! Ὅσοι συντάσσονται μέ τήν φοβεράν αἵρεσιν τοῦ ν.ἑ. συντάσσονται μέ τήν μερίδα τοῦ Ἰούδα! Ἄν τό Κολλυβαδικόν ζήτημα, πού ἦτο μόνον θέμα ἱερᾶς Παραδόσεως, προεκάλεσε τόσας ἀναταραχάς, τό θέμα τοῦ ν.ἑ. ἀνεμένετο νά κάμῃ ἀσυγκρίτως μεγαλύτερον κακόν, ὅπως καί τό ἔκαμε, ἀκριβῶς αὐτό πού ἐπεδίωκον τά δουλάρια τοῦ "πάπα," μέ τά ὁποῖα συντάσσονται καί οἱ ὡς ἄνω πρακτορίσκοι πού ἔχουν ἀναρτήσει μερικές ἑκατοντάδες φορές τίς φλυαρίες τῆς Ἱ.Μ. Πειραιῶς καί τῶν ὁμοίων αὐτῶν, ψευδόμενοι ἀσυστόλως, ὅτι δῆθεν τό θέμα;τοῦ ν.ἑ. εἶναι ἀσήμαντον. Ἐνῷ, ὁ Πατριάρχης Ἱερεμίας Β' ὁ Τρανός (16ος αἰών) καί ὁ Πατριάρχης Ἰωακείμ Γ'(1904) ὀρθῶς προέβλεψαν ὅτι ἡ τυχόν εἰσαγωγή τοῦ ν.ἑ. εἰς τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν θ' ἀπετέλει «παγκόσμιον σκάνδαλον»! Ὅπως τό ὄργανον τοῦ Οἰκ. Πατριαρχείου, τό περιοδικόν «Ἐκκλησιαστική Ἀλήθει», πού ἔγραψε τό 1895 ὅτι ἡ τυχόν εἰσαγωγή τοῦ ν.ἑ. θά προκαλέσῃ ἀναστάτωσιν εἰς τήν κοινωνίαν. 29 ἔτη ἀργότερον, ὅμως, ὅπως καί σήμερα, βρέθηκαν πολλοί πρόθυμοι ψεῦται καί αἱρετικοί νά κράζουν ὅτι τό θέμα εἶναι ... ἀσήμαντον, παρά τό γεγονός ὅτι οἱ προβλέψεις τῶν Πατριαρχῶν Ἱερεμίου Β' καί Ἰωακείμ Γ' καί τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου τοῦ 1895 ἐπαληθεύθηκαν!!! Ἀπό αὐτό καί μόνον ἀποδεικνύεται ὅτι οἱ ὡς ἄνω κραυγές τῶν πρακτορίσκων εἶναι τοῦ "πατρός τοῦ Ψεύδους"!
---------------------

 Ο/Η Σταύρος Τ. είπε...

Χάριν συντομίας αντιγράφω/παραθετω και σχετικες, σωστές απόψεις του π. Θεοδωρου Ζήση (σε άλλα βέβαια Βαπτίζει το κοτόπουλο ψάρι...)

Ὅλα ἐπιτελοῦνται «ἐν τῷ ὀνόματι τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ», «ὀνομάζοντες τό ὄνομα Χριστοῦ», σέ ἀμέτρητα γεγονότα καί περιστάσεις.

2. Εἰδικότερα, στήν εὐχή τοῦ Χερουβικοῦ Ὕμνου «Οὐδείς ἄξιος τῶν συνδεδεμένων ταῖς σαρκικαῖς ἐπιθυμίαις…», πού ἀναφωνοῦν «ἐκ βαθέων» ὁ ἐπίσκοπος ἤ ὁ ἱερεύς πρό τῆς Ἁγίας Τραπέζης ὁμολογοῦν ὅτι ὁ Χριστός εἶναι ὁ ἱερουργός τοῦ μυστηρίου, «ὁ προσφέρων καί προσφερόμενος», καί ποτέ ὁ ἐπίσκοπος ἤ ὁ ἱερεύς:
«Σύ γάρ εἶ ὁ προσφέρων καί προσφερόμενος καί προσδεχόμενος καί διαδιδόμενος, Χριστέ ὁ Θεός ἡμῶν».
3. Ὡσαύτως, στήν μικρή ἀκολουθία τοῦ «Καιροῦ» πρό τῆς Προσκομιδῆς, ἱκετεύουν οἱ κληρικοί τόν Χριστό νά προσεγγίσει τήν Χείραν Του γιά τήν ἐπιτέλεση τῆς ἀναίμακτης ἱερουργίας: «Κύριε ἐξαπόστειλόν μοι τήν χεῖρά σου ἐξ ἁγίου κατοικητηρίου σου».
4. Τέλος, ἐπισημαίνεται, ὅτι ἡ μνημόνευση τοῦ Ἐπισκόπου γίνεται γιά ἄλλους λόγους, καί ὄχι γιατί ἀποτελεῖ οὐσιῶδες στοιχεῖο τοῦ Μυστηρίου, χωρίς τό ὁποῖο τό μυστήριο εἶναι δῆθεν ἄκυρο. Σέ ποιά Ὀρθόδοξη Δογματική διδάσκεται αὐτή ἡ κακόδοξη διδασκαλία; Ὁ ἐπίσκοπος μνημονεύεται, κυρίως γιά νά φανεῖ, ὅτι ὁ μνημονεύων καί ὁ μνημονευόμενος ἔχουν τήν ἴδια πίστη, ὄτι εἶναι ἀμφότεροι Ὀρθόδοξοι, ὅτι ὁ μνημονευόμενος ἔχει τήν ἴδια πίστη μέ τόν μνημονεύοντα, εἶναι ταυτογνωμονοῦντες καί ταυτοπιστεύοντες». Νά τονιστεῖ ὅτι δέν παραγνωρίζεται ἡ σημαντική, σπουδαία καί πρωτεύουσα θέση πού ἔχει ὁ ἐπίσκοπος στήν Ἐκκλησία, σύμφωνα καί μέ ὅσα λέγει ὁ Ἅγιος Ἰγνάτιος Ἀντιοχείας. Ἐν τούτοις, ὅλα αὐτά ἰσχύουν, ὅταν πρόκειται περί Ὀρθοδόξου ἐπισκόπου πού ἱερουργεῖ μέ Κύριό του τόν Τριαδικό Θεό καί ὄχι περί ψευδεπισκόπου πού ταυτοποιεῖται ὡς αὐτοδύναμη ἐξουσία.
Eπίσης, στην μεγάλη πλειοψηφία των περιπτώσεων εφαρμογής του 15ου κανόνος, δεν μνημονεύεται κάποιος άλλος Επίσκοπος στην θέση του ψευδεπισκόπου, απέναντι στον οποίο έγινε η διακοπή μνημοσύνου.

Οικουμενισμός το βδέλυγμα της ερήμωσης

ΠΑΝΤΩΝ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΕΙΣ ΑΓΑΘΗ -- Orthodox Hymns

Τη Λ΄ (30η) Σεπτεμβρίου, μνήμη του Αγίου Ιερομάρτυρος ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ, Επισκόπου της Μεγάλης Αρμενίας.

Γρηγόριος ο της Μεγάλης Αρμενίας λαμπρότατος φωστήρ ήτο από γένος βασιλικόν υιός ων Ανάκ, Πάρθου το γένος, γεννηθείς περί το έτος σμ΄ (240). Ούτος ήτο συγγενής του βασιλέως της Αρμενίας Κουσαρώ, τον οποίον εθανάτωσε δια δόλου ο ίδιος ο Ανάκ, αποσταλείς και παρακινηθείς εις τούτο από τον Αρτασύραν βασιλέα των Περσών. Όθεν δια τον βασιλικόν τούτον φόνον εθανατώθη όλη η γενεά του Ανάκ, μόνος δε ο θείος Γρηγόριος ούτος και εις έτερος αδελφός του ελυτρώθη από του θανάτου, πεμφθείς παις μικρός εις την επικράτειαν των Ρωμαίων, δια μέσου συγγενούς των τινός. Ευρισκόμενος λοιπόν ο θείος ούτος πατήρ εν Καισαρεία της Καππαδοκίας, εμάνθανε και την άλλην παιδείαν των γραμμάτων και τα των Χριστιανών δόγματα και διδάγματα, και βαπτισθείς έγινε Χριστιανός.

Ένα θαύμα από τα πολλά της Κυρίας Θεοτόκου μας το 1940

Ὁ Ν. Ντραμουντανὸς διηγεῖται μία θαυμαστὴ ἐμπειρία του. «Ὁ λόχος μας πῆρε διαταγὴ νὰ καταλάβει ἕνα προχωρημένο ὕψωμα γιὰ προγεφύρωμα. Στήσαμε ταμπούρι μέσα στὰ βράχια. Μόλις τακτοποιηθήκαμε, ἄρχισε νὰ πέφτει πυκνὸ χιόνι. Ἔπεφτε ἀδιάκοπα δύο μερόνυχτα κι ἔφτασε σὲ πολλὰ μέρη τὰ δύο μέτρα. Ἀποκλειστήκαμε ἀπὸ τὴν ἐπιμελητεία. Καθένας εἶχε τροφὲς στὸ σακκίδιό του γιὰ μία ἡμέρα. Ἀπὸ τὴν πεῖνα καὶ τὸ κρύο δὲν λάβαμε πρόνοια «διὰ τὴν αὔριον» καὶ τὶς καταβροχθίσαμε. Ἀπὸ κεῖ καὶ πέρα ἄρχισε τὸ μαρτύριο. Τὴ δίψα μας τὴ σβήναμε μὲ τὸ χιόνι, ἀλλὰ ἡ πεῖνα μᾶς θέριζε. Περάσαμε ἔτσι πέντε μερόνυχτα. Σκελετωθήκαμε. Τὸ ἠθικό μας τὸ διατηρούσαμε ἀκμαῖο, ἀλλὰ ἡ φύση ἔχει καὶ τὰ ὅριά της. Μερικοὶ ὑπέκυψαν. Τὸ ἴδιο τέλος περιμέναμε ὅλοι «ὑπὲρ πίστεως καὶ πατρίδος». Τότε μία ἔμπνευση τοῦ λοχαγοῦ μας ἔκανε τὸ θαῦμα! Ἔβγαλε ἀπ’ τὸν κόρφο του μία χάρτινη εἰκόνα τῆς Παναγίας, τὴν ἔστησε στὸ ψήλωμα καὶ μᾶς κάλεσε γύρω του: ... — Παλληκάρια μου! εἶπε, Στὴν κρίσιμη αὐτὴ περίσταση ἕνα θαῦμα μόνο μπορεῖ νὰ μᾶς σώσει. Γονατίστε, παρακαλέστε τὴν Παναγία, τὴ μητέρα τοῦ Θεανθρώπου, νὰ μᾶς βοηθήσει! Πέσαμε στὰ γόνατα, ὑψώσαμε τὰ χέρια, παρακαλέσαμε θερμά. Δὲν προλάβαμε νὰ σηκωθοῦμε κι ἀκούσαμε κουδούνια. Παραξενευτήκαμε καὶ πιάσαμε τὰ ὅπλα. Πήραμε θέση «ἐπὶ σκοπόν». Δὲν πέρασε ἕνα λεπτὸ καὶ βλέπουμε ἕνα πελώριο μουλάρι νὰ πλησιάζει κατάφορτο. Ἀνασκιρτήσαμε! Ζῷο χωρὶς ὁδηγὸ νὰ περνᾶ τὸ βουνό, μ’ ἕνα μέτρο χιόνι — τὸ λιγώτερο — ἦταν ἐντελῶς ἀφύσικο. Καταλάβαμε: Τὸ ὁδηγοῦσε ἡ Κυρία Θεοτόκος. Τὴν εὐχαριστήσαμε ὅλοι μαζὶ ψάλλοντας σιγανά, μὰ ὁλόκαρδα, τὸ «Τῇ ὑπερμάχῳ» καὶ ἄλλους ὕμνους Της. Τὸ ζῷο εἶχε πάνω του μία ὁλόκληρη ἐπιμελητεία ἀπὸ τρόφιμα: κουραμάνες, τυριά, κονσέρβες, κονιὰκ καὶ ἄλλα. Πολλὲς κι ἀπίστευτες κακουχίες πέρασα στὸν πόλεμο. Ἀλλ’ αὐτὴ μοῦ μένει ἀξέχαστη, γιατί δὲν εἶχε διέξοδο. Τὴν ἔδωσε ὅμως ἡ Παναγία».
---------------

Ο/Η Δημήτριος Χατζηνικολάου είπε...

«Οὐδείς προστρέχων ἐπί Σοί κατῃσχυμμένος ἀπό Σοῦ ἐκπορεύεται, ἁγνή Παρθένε Θεοτόκε. Ἀλλ' αἰτεῖται τήν χάριν καί λαμβάνει τό δώρημα, πρός τό συμφέρον τῆς αἰτήσεως» (ἱερά Παράκλησις πρός τήν Θεοτόκον).

Η Σύνοδος Κων/πόλεως του έτους 1724 διακήρυξε:

Αιρετικοί είναι εκείνοι οπού αποσκιρτήσουσιν από την ευσέβειαν και αφήσουσι μεν τα πάτρια και ορθά της πίστεως ημών δόγματα και τας κοινάς παραδόσεις της Εκκλησίας, περιπέσωσι δε και εξολισθήσωσιν εις νεωτερισμούς και αλλοκότους υπολήψεις και έθη ετερόδοξα και παραχαράξωσι και νοθεύσωσι την της ευσεβείας αλήθειαν, οι τοιούτοι ούτε πλέον είναι, ούτε ονομάζονται τη αληθεία Χριστιανοί, αλλ’ ως ετερόδοξοι και νεωτεριστάς εκκόπτοντας και χωρίζοντας της εκκλησιαστικής και χριστιανικής ολομελείας και της ιεράς μάνδρας εκβάλλονται ως πρόβατα ψωριώντα και μέλη σεσηπότα» (Mansi, 37, 209)!
------------

Ο/Η Δημήτριος Χατζηνικολάου είπε...

Κατά τόν νέον "ἀρχιεπίσκοπον" Ἀμερικῆς Ἐλπιδοφόρον (κατ' ἄλλους, "Ἐλπιδοκτόνον"), ὁ ὡς ἄνω Συνοδικός ὁρισμός εἶναι ἐσφαλμένος, καθότι διεκήρυξε δημοσίως ὅτι αἱρετικοί εἶναι μόνον οἱ ... καβγατζῆδες!!! Οἱ Μονοφυσῖται, παπικοί, οἱ Προτεστάνται κ.ἄ. δέν εἶναι αἱρετικοί!!!

Σύγχρονοι ορώντες. -- Ιερομονάχου Θεοδώρητου Μαύρου, Αγιορείτου.

Αγαπητέ μοι κ. Σωτηρόπουλε, δεν θα επανερχόμουν, εάν δεν είχες σημειώσει στο σχόλιό σου («Ο Σταυρός», Δεκ. 94, σ. 198) μερικά ξένα προς την Παράδοσιν της Ορθοδοξίας μας. Στο ανωτέρω σχόλιον θαυμάζεις τους «ορώντας», όπως τους αποκαλείς, δηλαδή τους προορατικούς, ως λένε οι πολλοί, όπως τον π. Παϊσιον, π. Πορφύριον και άλλους. Και τονίζεις εν συνεχεία, ότι οι ανωτέρω Γέροντες ουδέποτε συνεβούλευσαν τους πιστούς του νέου ν΄ ακολουθήσουν το παλαιόν ημερολόγιον. Γιατί μήπως τους συνεβούλευσαν ποτέ κάτι που να τους προστατεύη από τας αντορθοδόξους ενεργείας του Οικουμενικού πατριάρχου και των δορυφόρων του; Ουδέποτε! Δια θέματα πίστεως ετήρουν σιγήν, σιγήν ένοχον και κατάκριτον κατά τους αγίους Πατέρας. Ωμίλουν όμως κατά κόρον περί προσευχής και ελεημοσύνης, πορευόμενοι χιλιόμετρα δια να βρουν ύδατα ποιότητος υπό την γην και κρυμμένους θησαυρούς (!), αδιαφορούντες δια τον συλούμενον θησαυρόν της Ορθοδοξίας υπό των δήθεν φυλάκων της!

Οικουμενισμός το βδέλυγμα της ερήμωσης

ΘΕΟΤΟΚΑΡΙΟΝ -- Orthodox Hymns

Η πάντιμος των Ορθοδόξων Παράδοση, μας διδάσκει, ότι η Αειπάρθενος Κόρη ευρέθη η μόνη καθαρά και άμωμος, ώστε να σαρκωθή εξ Αυτής ο πάσης επέκεινα καθαρότητος Υιός και Λόγος του Θεού. Είναι Ναός του Υψίστου υγιασμένος πρώτα με την προσωπικήν Της αγιότητα και αρετήν και ύστερα με την επιφοίτησιν της αγιαστικής δυνάμεως του Αγίου Πνεύματος. Κάθε άλλη υπερτίμηση ή υποτίμηση της Ορθοδόξου αυτής θεωρήσεως αποτελεί ασέβεια και βλασφημία στο πρόσωπό Της και οδηγεί σε αίρεση και πλάνη.

https://xristianorthodoxipisti.blogspot.com/

Τη ΚΘ΄ (29η) Σεπτεμβρίου, μνήμη του Οσίου Πατρός ημών ΚΥΡΙΑΚΟΥ του Αναχωρητού.

Κυριακός ο Όσιος Πατήρ ημών εγεννήθη εις την Κόρινθον της Πελοποννήσου, το έτος υμη΄(448), βασιλεύοντος εν Κωνσταντινουπόλει του αυτοκράτορος Θεοδοσίου του Μικρού· και ο μεν πατήρ του ήτο πρεσβύτερος της εν Κορίνθω Εκκλησίας, Ιωάννης ονόματι, η δε μήτηρ του εκαλείτο Ευδοξία, ήτο δε Επίσκοπος Κορινθίων ο από μητρός θείος του Πέτρος, όστις και τον έκαμεν Αναγνώστην.

Μητρ. Πειραιώς Σεραφείμ: Οἱ θέσεις ὅμως αὐτές ἀνατρέπουν πλήρως τήν θεολογία τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων…

Τό οὐσιῶδες ζήτημα εἶναι οἱ πεποιθήσεις ἀδελφῶν Ἀρχιερέων τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν ὅτι ἡ ἀληθής πίστις δέν ἀποτελεῖ ἀπόλυτο προϋπόθεση γιά τήν μετοχή στήν ἄκτιστη χάρι τοῦ ἐν Τριάδι Θεοῦ, ὅτι ἡ ἑτεροδοξία κέκτηται ἀληθές βάπτισμα, μυστηριακή δομή, ἀποστολική διαδοχή καί ἱερωσύνη καί ἑπομένως καί ἡ αἵρεση εἶναι καί αὐτή «ὁδός πρός σωτηρίαν». Οἱ θέσεις ὅμως αὐτές ἀνατρέπουν πλήρως τήν θεολογία τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων καί τῶν Ἁγίων καί Θεοφόρων Πατέρων 2000 χρόνων καί ἀποτελοῦν καθαρή ὑποβολή τοῦ διαμονικοῦ περιπαίγματος πρός ἀνατροπή τῆς σωτηρίας τοῦ κόσμου.

(σ.σ. Από το κείμενο της Ανακοίνωσης του κ. Σεραφείμ 17/11/2016)

π. Νικόλαος Δημαράς: Έχουν όλα εξηγηθεί πολυμερῶς καί πολυτρόπως.

Ἐμείς δεν είμαστε κάποια Σύνοδος στήν ὁποία ἀνήκουμε. Εἴμαστε ἡ συνέχεια τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας στήν Ἑλλάδα μετά τό 1924. Ὡς ἡ συνέχεια τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος μετά τό 1924, ἡ Ἐκκλησία μας ἀποφασίζει ποιούς, πότε καί πῶς θά τούς δεχθεῖ καί πάντως ὅχι ὅλους, ὅπως τονίζεται καί ἀπό τόν Ἅγιο Νικόδημο τόν Ἁγιορείτη στό Πηδάλιον τῆς Ἐκκλησίας μας. Το ἀνωτέρω κείμενο είναι του αδελφού Ιοάν, Ρουμάνου Ιερέως. Οι θέσεις του απηχούν καί τις θέσεις της Συνόδου μας καί συμφωνώ καί προσωπικά μέ κάποιες διορθώσεις καί συμπληρώσεις πού δημοσιεύω στού "Κολλυβάδες". Το δεν " διαβεβαιοί" έχει εξηγηθεί εξαντλητικά. Σημαίνει ξεκάθαρα ότι, ὄταν ἡ Σύνοδος δέχεται κάποιον εκ των Νεοημερολογιτών ή των Οικουμενιστών, τον δέχεται κατ' ακρίβειαν βαπτίζοντάς τον ή κατ΄ οικονομίαν με άγιον Μύρον, μυρώνοντάς τον. Με το να τον δεχθεί με έναν από τους δύο τρόπους δεν σημαίνει, ότι ἀναγνωρίζει μυστήρια έξω από το Σώμα της Εκκλησίας μας, δεν επικυρώνει δηλ. μή ὑπάρχοντα μυστήρια, ἀλλά προσερχομένων τῶν Νεοημερολογιτῶν ἤ τῶν Οἰκουμενιστῶν τούς ἀποκαθιστά. Τούς λαϊκούς διά βαπτίσματος ή ὅπωσδήποτε διά μύρου, καί τους κληρικούς διά χειροθεσίας ή ὅπως κρίνει η Εκκλησία κατά τό μνημειώδες κείμενο. Πράγμα το ὁποῖο έκαναν όλες οἱ Οἰκουμενικές Σύνοδοι στό παρελθόν. (βλ. π.χ. τούς δεχομένους στήν ΣΤ΄ Οἰκουμενική, τόν Ἅγιον Ἀνατόλιον στήν Δ΄ πού τόν ἔκανε μάλιστα καί πρόεδρόν της ἤ τούς Εἰκονομάχους -ὄχι όλους- στήν Ζ΄ Οἰκουμενική.
------------

Ο/Η Σταύρος Τ. είπε...

Ἐάν ἡ ἔκπτωση ἀπό τήν ἱερωσύνη ἐπήρχετο αὐτόματα, μόλις κηρύσσεται ἡ αἵρεση, τότε θά χανόταν ἡ ἱερωσύνη καί πουθενά δέν θά βρισκόταν, κατά τόν ἅγιο Θεόδωρο τόν Στουδίτη,(βλ. σχ. επιστολή του "Στεφάνω αναγνώστη και τοις συν αυτώ")

To Mυστήριο λοιπόν στους "μεμονωμένους" συνεχίζει να είναι έγκυρο αλλά εις κρίμα και κατάκριμα για τους εν γνώσει κοινωνούντες. Καθώς αφενός κάποιοι πράγματι μπορεί να μην γνωρίζουνε (π.χ. κάποιος που ήρθε από μακρινό μέρος) κι αφετέρου υπάρχει αρμόδια Σύνοδος να τον καθαιρέσει, όπως αναφέρει ο Άγιος Νικόδημος Αγιορείτης στην ερμηνεία των Ιερών Κανόνων
Θα υπενθυμίσω απλά ότι ο Πατριάρχης Κων/λεως Ιωακείμ, που ευλόγησε το Άγιο Μύρο το 1912, είχε προηγουμένως κάνει δημόσιες Οικουμενιστικές δηλώσεις. Και το Άγιο Μύρο χρησιμοποιείτο αργότερα για αρκετά χρόνια, ακόμα κι από Ματθαϊκούς.
Για τον Βαρθολομαίο όμως υπάρχουνε πολύ μεγάλες αμφιβολίες εάν είναι "μεμονωμένος", όταν όλη η διακριτη Πατριαρχική Σύνοδος ξεκάθαρα αποδέχεται όλα αυτά που κάνει, όπως και οι άλλοι Πατριάρχες. Οι άσχημες "εξελίξεις" λοιπόν πρέπει να τρέξανε πιο γρήγορα εκεί σε σχέση με την Αυτοκέφαλη Ελλαδική. Καθώς κι εγώ δεν μπορώ να δεχτώ ότι είχε Μυστήρια εδώ κι αρκετά χρόνια, όταν έφτασε ακόμα και να αναθεματίσει τους Αγίους μας :
Οἱ κληροδοτήσαντες εἰς ἡμᾶς τὴν διάσπασιν προπάτορες ἡμῶν ὑπῆρξαν ἀτυχῆ θύματα τοῦ ἀρχεκάκου ὄφεως καὶ εὑρίσκονται ἤδη εἰς χείρας τοῦ δικαιοκρίτου Θεοῦ.

Δέκα κύριοι λόγοι γιατί το κίνημα της Γκρέτα είναι μία απάτη

Στον ΟΑΣΕ τέθηκε η αλβανική επιθετικότητα κατά του Βορειοηπειρωτικού Ελληνισμού

Την τέταρτη και τελευταία της παρέμβαση στην Σύνοδο του ΟΑΣΕ Human Dimension Implementation Meeting 2019 στην Βαρσοβία έκανε η Κίνηση για την Αναγέννηση της Βορείου Ηπείρου στην Εργασιακή Συνεδρία 12 με θέμα «Δικαιώματα ατόμων που ανήκουν σε εθνικές μειονότητες», που έλαβε χώρα την Τρίτη 24 Σεπτεμβρίου.

O πρόεδρος της Κίνησης Δημήτριος Περδίκης έθεσε συνοπτικά τα ζητήματα που αντιμετωπίζει ο Βορειοηπειρωτικός Ελληνισμός από το αλβανικό κράτος, όπως την υφαρπαγή περιουσιών, την πληθυσμιακή αλλοίωση, την προπαγάνδα ρατσισμού και ξενοφοβίας εναντίον των Ελλήνων Βορειοηπειρωτών από τα αλβανικά ΜΜΕ, την ταλαιπωρία που υφίστανται από τις αλβανικές αρχές στα ελληνο-αλβανικά σύνορα, αλλά και εντός της αλβανικής επικράτειας, μέλη της Εθνικής Ελληνικής Μειονότητας που δραστηριοποιούνται στην διεκδίκηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην γενέθλια γη τους, τις καταστροφές ελληνικών συμβόλων και μνημείων και τις δολοφονίες Βορειοηπειρωτών που δεν συμβιβάζονται με την καταπάτηση των δικαιωμάτων τους.

Δεύτε λαοί -- Orthodox Hymns