.. Ἐμεῖς λοιπόν ἰσχυριζόμεθα
γιά τούς συγχρόνους γέροντες ὅτι, ναί μέν εἶχαν ἁγία βιοτή, ἄσκησι, προσευχή κλπ.,
πλήν ὅμως εἰς αὐτό τό σημεῖο τῆς αἱρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμού ὀλιγώρησαν καὶ ἔσφαλαν καί τό ἀντιμετώπισαν ὄχι ὀρθῶς, μέ συνέπεια νά
γίνουν κακό παράδειγμα στοὺς Ὀρθοδόξους.
-----------
Ο/Η Δημήτριος Χατζηνικολάου είπε...
-----------
Παρά ταῦτα, ὁ π. Ε.Τ. καί οἱ σύν αὐτῷ θεωροῦν τούς ἐν λόγῳ γέροντες "ἁγίους," ἐνῷ οἱ Πατέρες διδάσκουν ὅτι ἡ ἐν γνώσει κοινωνία μέ τήν αἵρεσιν σέ καθιστᾶ ἐχθρόν τοῦ Θεοῦ: «Ἐχθρούς γάρ Θεοῦ ὁ Χρυσόστομος, οὐ μόνον τούς αἱρετικούς, ἀλλά καί τούς τοῖς τοιούτοις κοινωνοῦντας, μεγάλῃ καί πολλῇ τῇ φωνῇ ἀπεφήνατο» (Ἁγίου Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου, P.G. 99, σ. 1049). Συνεπῶς, καί σ' αὐτό τό κρίσιμον θέμα, ὅπως καί στό δόγμα τῆς ἑορτολογικῆς ἑνότητος τῶν Ὀρθοδόξων, ὁ π. Ε.Τ. εἶναι "μεταπατερικός." Ἄν ἁγιάζῃς ὄντας κοινωνός μέ τήν αἵρεσιν, τότε πρός τί ἡ ἀποτείχισις ἀπό αὐτήν; Διά μίαν ἀκόμη φοράν, λοιπόν, ὁ π. Ε.Τ. συλλαμβάνεται ἀντιφάσκων.