Η ΚΑΝΟΝΟΛΟΓΙΚΗ ΔΟΓΜΑΤΙΚΗ ΕΚΠΡΟΣΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ -- Νικολάου Πανταζή, Αποτειχισθέντος θεολόγου

Μία μεγάλη και πικρή ορθόδοξη αλήθεια την οποία αδυνατούν κατάματα να δουν, να αναγνωρίσουν και να αποδεχτούν οι έχοντες εκκλησιολογικόν νουν, αλλά διπλωματικώς, ενοχοποιητικώς και σκοπίμως, αποκρύπτουν αυτοί που δηλώνουν πως κατέχουν τάχα τη νοοτροπία της Εκκλησίας διά της μοντέρνας Αντιπατερικής “Βασιλικής οδού”, είναι ακριβώς αυτή:

Οι ανά την οικουμένην Ορθόδοξοι Χριστιανοί, όλοι οι πατέρες οι πνευματικοί, οι διδάσκαλοι και οδηγοί, Αρχιερείς, Ιερείς και Λαϊκοί, όλοι, εκπροσωπούνται από αυτούς ακριβώς τους Μεγάλους και χειροτέρους Αιρετικούς όλων των αιώνων: από τους Οικουμενιστές.

Εκπροσωπούνται από αυτούς τους Αντιχρίστους Εκκλησιαστικούς Ηγέτες, είτε το θέλουν, είτε όχι. Είτε συμφωνούν είτε όχι. Η εκπροσώπιση είναι:

• εξουσία αυθύπαρκτη,
• διαδικασία αυτόφωρη και
• παράσταση αυτεπάγγελτη.

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος εκπροσωπεί την ανά την Οικουμένην σύμπασα Ορθοδοξία. Διπλωματικώς πάντως ειπώθηκε, φιλολογίας χάριν, πως “δεν εκπροσωπούσε την Ορθοδοξία ο Πατριάρχης, στην ενθρόνιση του Πάπα”. Στην ουσία, μια τέτοια πρόταση αποτελεί αποποίηση ευθυνών και ύποπτη κάλυψη ενοχών από τους εκπροσωπουμένους. Στην κυριολεξία, εννοεί: “Δεν φταίω εγώ που συνεχίζω να του επιτρέπω να με εκπροσωπεί…” Και όμως ΦΤΑΙΣ και φέρεις πολύ μεγάλη ευθύνη!

Χριστομαχίας συνέχεια: Αλλαξε και τον σκοπό της Παιδείας το ΥΠΕΠΘ!

Η «θρησκευτική συνείδηση» αφαιρέθηκε από όσα ορίζει ο νέος οργανισμός ως αποστολή του υπουργείου. Είναι κρίμα η Ελλάδα να επιτίθεται με ασεβή τρόπο εναντίον της πίστης και να μεθοδεύει τη δίωξη ενάντια στον Χριστό, με την πίστη του Οποίου διατήρησε και διέσωσε την εθνική ταυτότητά της

Από τον
ΗΡΑΚΛΗ ΡΕΡΑΚΗ --  Καθηγητής Παιδαγωγικής της Θεολογικής Σχολής ΑΠΘ

Ο ορθόδοξος θεολογικός λόγος δεν αποτελεί μια ιδεολογική ή θρησκευτική πρόταση αλλά μια σωτηριολογικού περιεχομένου λειτουργούσα πρόσκληση σε μια εμπειρία ζωής, με κεντρικό σημείο της το πρωτοφανές στην ιστορία της ανθρωπότητας γεγονός ότι ο ίδιος ο Θεός έγινε άνθρωπος, για να γίνει ο άνθρωπος Θεός. Δεν είναι δυνατόν να θεωρηθεί ο όποιος θρησκευτικός, φιλοσοφικός, ηθικός ή ανθρωπιστικός λόγος ορθόδοξος λόγος, όταν από αυτόν απουσιάζει ο Χριστός, ο Λόγος της Θείας Αποκαλύψεως. 
Ενα από τα πιο διαδεδομένα, θρησκευτικού χαρακτήρα, παίγνια της εποχής της μετανεωτερικότητας είναι να παίζει κάποιος με την οντολογία των ανθρώπων, με ό,τι πιο σημαντικό έχει ή είναι ο άνθρωπος ως «ψυχή ζώσα».

Είμαστε οι κληρονόμοι του Χριστού..Κυριακή Γ΄ Nηστειών(11-3-2018) -- π.Γεώργιος Αγγελακάκης

Ύμνοι Τριωδίου Μ Σαρακοστής -- Orthodox Hymns

telemaxos doumanis

O Συναξαριστής της ημέρας.

Τρίτη, 20 Μαρτίου 2018

Των εν τη μονή του αγίου Σάββα αναιρε8έντων οσίων πατέρων, Νικήτα οσ. επισκ. Απολλωνιάδος, Μύρωνος νεομάρτυρος του Κρητός (1793).

Οἱ Ἅγιοι αὐτοὶ Πατέρες ἀσκήτευαν στὴ Λαύρα τοῦ Ἁγίου Σάββα, στὴν περιοχὴ τῶν Ἱεροσολύμων καὶ εἶχαν συγκεντρωθεῖ ἐκεῖ ἀπὸ διάφορα μέρη. Ὅμως Ἄραβες λῃστὲς ἐπιτέθηκαν κατὰ τῆς μονῆς καὶ συνέλαβαν τοὺς Πατέρες αὐτῆς, ποὺ δὲν μπόρεσαν ἢ δὲν θέλησαν νὰ φύγουν. Καὶ ἀφοῦ τοὺς βασάνισαν μὲ διάφορους τρόπους, γιὰ νὰ ὑποδείξουν στοὺς λῃστὲς τοὺς κρυμμένους θησαυροὺς τῆς μονῆς, τοὺς θανάτωσαν.

Ο τυφλός και παράλυτος

Κάποτε ο διονυσιάτης μοναχός Άνθιμος επισκέφθηκε στο νοσοκομείο της μονής του ένα νεόκουρο μοναχό που είχε αρρωστήσει. Για να τον παρηγορήσει, του διηγήθηκε μια προσωπική του εμπειρία: 

" Έχε, αδελφέ μου, την ελπίδα σου στην Παναγία μας. Τη μεγάλη ιατρό και προστάτιδα των μοναχών. Άκουσε μια δική μου περιπέτεια, για να θαυμάσεις την κραταιά Tης προστασία. 

Όταν ήμουν στην ηλικία σου, είκοσι πέντε χρονών και μάλιστα νεόκουρος, αρρώστησα βαριά. Είχα γίνει ένα πτώμα για μεγάλο χρονικό διάστημα. Δεν γνωρίζω τι αρρώστια ήταν, ρευματισμοί ή κάτι άλλο, πάντως ένοιωθα μεγάλη αδυναμία σε όλο το σώμα. Για να περπατήσω χρησιμοποιούσα δεκανίκια. Σαν να μην έφθανε αυτό, θάμπωσαν και τα μάτια μου και διέκρινα με δυσκολία μπροστά μου. 

Όχι εις διμερή συμφωνίαν. Λύσις εις διεθνή όργανα

Γράφει ο κ. Δημήτριος Αλεξόπουλος, Επίτ. Τελωνειακός Επόπτης

Παρακολουθώντας με αγωνία την πορεία του Εθνικού μας θέματος,περί του ονόματος της Μακεδονίας και γνωρίζοντας τις βασικές θέσεις των Σκοπιανών, βάσει Ιστορικών στοιχείων,που επικαλούνται, έκρινα σκόπιμο να σας επισημάνω κάποια βασικά ιστορικά στοιχεία που δικαιώνουν την Χώρα μας, και τα οποία εξ όσων έχω ερευνήσει δεν είδα να τα επικαλούνται οι έλληνες πολιτικοί ούτε και ιστορικοί, αλλά ούτε και από τα μαζικά μέσα ενημέρωσης, καθ’ όσον δύναμαι και έχω παρακολουθήσει, να τα έχουν επισημάνει.
Κατ’ αρχήν οι Σκοπιανοί επικαλούνται την ΙΣΤΟΡΙΑ και κυρίως επικαλούνται τους λόγους του Δημοσθένους, αυτόν έχουν κάνει σημαία τους,ο οποίος αποκαλεί τον Φίλιππον «βάρβαρον».
Αυτό όμως δεν είναι ισχυρά απόδειξις, διότι ως πολιτικοί αντίπαλοι ο Δημοσθένης και ο Φίλιππος (δημοκρατικός ο πρώτος ,βασιλικός ο δεύτερος, υβρίζοντο, και ας θυμηθούμε προ μερικών δεκαετιών,Έλληνα Μακεδόνα Πρωθυπουργόν και μετέπειτα Πρόεδρον της Δημοκρατίας,πολιτικοί του αντίπαλοι πως «τον ανέβαζαν» και πως «τον κατέβαζαν».

ΤΟ ΠΑΝΕΘΝΙΚΟN ΕΙΚΟΣΙΕΝΑ -- Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Γεωργίου Δ. Μεταλληνοῦ

1.Ἕνα κοσμογονικὸ γεγονός, ὅπως ἡἙλληνικὴ Ἐπανάσταση τοῦ ᾽21, εἶναι φυσικὸ νὰ μένει πάντα τὸ ἐπίκεντρο ὄχι μόνο τῆς ἱστορικῆς ἔρευνας ἀλλὰ καὶ αὐτῆς τῆς ἀνεύθυνης δημοσιογραφίας. Πόσα δὲ λέγονται καὶ γράφονται κάθε χρόνο γιὰ τὸ «Εἰκοσιένα»! Ὁ καθένας ὅμως βλέπει τὴν Μεγάλη Ἑλληνικὴ Ἐπανάσταση μὲ τὸ δικό του τρόπο καὶ τὴν κρίνει ἀνάλογα μὲ τὶς ἰδεολογικὲς δεσμεύσεις του καὶ τὴ σκοπιμότητα, ποὺ θέλει νὰ ὑπηρετήσει.Ἔτσι οἱ δέσμιοι τῆς πολιτικῆς τους τοποθέτησης, ἐγκλωβισμένοι στὴν προκατάληψη καὶ τοὺς ἀναχρονισμούς τους, βλέπουν τὸ ᾽21 μέσα ἀπὸ τὸ πρίσμα μεταγενέστερων κοινωνικῶν θεωριῶν καὶ μὲ τὴν προχειρότητα τοῦ ἐρασιτέχνη ἀρνοῦνται τὸν ἐθνικὸ του χαρακτήρα, παρουσιάζοντάς το σὰν ἕνα ἁπλὸ κοινωνικὸ γεγονός, μὲ στόχους βασικοὺς ὄχι τόσο τοὺς Τούρκους, ὅσο…τοὺςΚοτζαμπάσηδες καὶ τοὺς Ἀρχιερεῖς, τοὺς «προσκυνημένους», ὅπως λένε. Καὶ μόνο ὅμως τὸ γεγονός, ὅτι Κοτζαμπάσηδες καὶ Ἱεράρχες, σὰν τοὺς Μαυρομιχαλαίους, τὸν Παλαιῶν Πατρῶν Γερμανό, τὸν Σαλώνων Ἡσαΐα, τὸν Ρωγῶν Ἰωσὴφ κ.ἄ. ἔγιναν «μπροστάρηδες» στὸν ἀγώνα, βεβαιώνει πὼς στερεῖται κάθε ἀντικειμενικότητα ἡ ταξικοποίηση τοῦ ᾽21.

Λουίζα ή αλλιώς «χόρτο του Θεού»

Γεια σας, παραθέτουμε ένα άρθρο με χρήσιμες πληροφορίες για ένα όχι και τόσο γνωστό βότανο, τη λουίζα, που όμως παρέχει σημαντικά οφέλη . Αν το βρείτε χρήσιμο, θα χαρούμε να το δημοσιεύσετε στο site σας.

Ως ελάχιστη ανταμοιβή θα επιθυμούσαμε να βάλετε ενεργό link προς την πηγή του άρθρου, που αποτελεί και το πρωτότυπο κείμενο.

Ευχαριστούμε εκ των προτέρων η ομάδα του Votanonkipos.gr!

Η ΔΕΥΤΕΡΑ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ: ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΠΑΛΑΜΙΑΙΑΣ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΕΩΣ! -- του Νικολάου Πανταζή θεολόγου

H Β’ Κυριακή των Νηστειών, δεν είναι η κυριώνυμος ημέρα της Εορτής του Μεγάλου αυτού Πατρός της Εκκλησίας μας, Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά. Η Πανίερη αυτού Μνήμη εορτάζεται στις 14 Νοεμβρίου.

Παρ’ όλα αυτά, η τοποθέτηση και οριοθέτηση της Μεγίστης αυτής Αγιοπατερικής Μορφής, αμέσως μετά την χαρμόσυνη, πανένδοξη και θριαμβευτική Κυριακή της Ορθοδοξίας, δεν είναι καθόλου τυχαία…

Τίποτε δεν είναι “τυχαίο” ούτε καν “καθιερωμένο” ως λειτουργικό και υμνολογικό “γέμισμα” χρόνου. Το τυπικό δεν σημαίνει τυπικότητα και το εορτολόγιο δεν συνιστά στείρα στερεοτυπία. Παρατυπία κακίστη η καταραμένη συνήθεια. Όταν ακούς Ακαδημαϊκό Μητροπολίτη να ξεκινά τον πανηγυρικό του λόγο με τον παντελώς άχαρο και νηπιαγωγειακό λαϊκισμό “όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος…”, θλίβεσαι για την τραγικότητα της ρηχότητος, την κατάντεια της αγραμματοσύνης και την ισοπεδωτική μάστιγα της λεξιπενίας.

Αρχή σοφίας, η των ονομάτων επίσκεψις, η των εννοιών ανάλυσις και η βαθυτέρα εξέτασις των πραγμάτων.

Λοιπόν; Για ποιό λόγο παρουσιάζεται στον καθοριστικό και καθαρκτικό ορίζοντα της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, αμέσως μετά την Κυριακή της Ορθοδοξίας, ο Μεγάλος αυτός Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς; Και γιατί αυτός και όχι ο μεγαλύτερος πάντων των Αγίων, ο Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος, ή ο Άγιος Ιωάννης ο Ευαγγελιστής, ο ηγαπημένος και Επιστήθιος Μαθητής;

Πολύ ορθά ειπώθηκε πως η Δευτέρα Κυριακή της Μεγάλης Τεσσαρακοστής αποτελεί συνέχεια και επέκταση της πρώτης Κυριακής, της Ορθοδοξίας. Η Κυριακή του Αγίου Γρηγορίου Παλαμά συνιστά την αλληλένδετη συνέχεια της Πρώτης Κυριακής και ορθώς, ορθοδόξως αποκαλείται “Δευτέρα Κυριακή της Ορθοδοξίας!”

Στην Α’ Παμμεγίστη Κυριακή της Ορθοδοξίας, η Αγία Ορθόδοξη Εκκλησία μας, γιορτάζει την Θεαρχική Ονομαστική της Εορτή. Πανηγυρίζει. Πίνει, μεθάει και κερνά: “ἔλθετε, φάγετε τῶν ἐμῶν ἄρτων καὶ πίετε οἶνον, ὃν ἐκέρασα ὑμῖν!” (Παροιμ. θ’ 5).

Στην “Β’ Κυριακή της Ορθοδοξίας”, του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, γιορτάζει και προστάζει, προαιώνιο πρότυπο παρουσιάζει, υμνεί και μεγαλύνει, ευφραίνεται και αγαλλιά, συστήνει και προτείνει, υπόδειγμα ξεχωριστό, παράδειγμα προς μίμησιν: ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΓΡΗΓΟΡΙΟ ΤΟΝ ΠΑΛΑΜΑ! Αυτό γίνεται για να δείξει η Εκκλησία ότι μετά από την Ορθοδοξία, έρχεται η Ορθοπραξία.

ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΣΤΗ ΠΑΝΑΓΙΑ ΓΟΡΓΟΥΠΗΚΟΟ -ΠΑΤΕΡΕΣ Ι.Μ. ΔΟΧΕΙΑΡΙΟΥ -- Orthodox Hymns

O Συναξαριστής της ημέρας.

Δευτέρα, 19 Μαρτίου 2018

Χρύσανθου και Δαρείας μαρτύρων, Κλαυδίου, Ιλαρίας, Ιάσονος, Μάυρου και Παγχαρίου μαρτ.

Οἱ Ἅγιοι Μάρτυρες Χρύσανθος καὶ Δαρεία ἔζησαν κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Νουμεριανοῦ (243 – 284 μ.Χ.). Ὁ Ἅγιος Χρύσανθος καταγόταν ἀπὸ τὴν Ἀλεξάνδρεια καὶ ἦταν υἱὸς ἐπιφανοῦς εἰδωλολάτρου. Ὅμως κατηχήθηκε στὴν Χριστιανικὴ πίστη ἀπὸ κάποιον Χριστιανὸ καὶ βαπτίσθηκε. Ὅταν ὁ πατέρας του πληροφορήθηκε τὸ γεγονός, τὸν φυλάκισε καί, γιὰ νὰ τὸν ἀποσπάσει ἀπὸ τὴν χριστιανικὴ πίστη, τοῦ ἔδωσε γυναῖκα τὴν ὡραία Δαρεία, ἡ ὁποία καταγόταν ἀπὸ τὴν Ἀθήνα καὶ ἦταν εἰδωλολάτρισσα.

Κι όταν ήρθε ο λόγος της προσευχής, ο Γέροντας είπε:

--Αχ, παιδιά μου, τέτοιαν ευτυχία, το να μιλάς με τον Θεόν, δεν την περίμενα, στα σαρανταεφτά χρόνια μου, όταν εγκατέλειψα τον κόσμον. Και ούτε μπορώ να σας περιγράψω την χαρά, που μου δίνει η προσευχή. Δεν πρέπει βέβαια να μιλώ σε άλλους για τα βιώματά μου, αλλά κάνω σήμερα εξαίρεση για σας, για να σας συστήσω να κάνετε κι εσείς το ίδιο. Τέτοια χαρά δεν θα την γνωρίσετε πουθενά αλλού, σαν την χαρά της προσευχής. Φτάνει να προσεύχεται κανείς σωστά, δηλαδή με όλη του την καρδιά, με όλη του την προσοχή και την λαχτάρα, που σημαίνει με ειλικρίνεια και πόθον αληθινόν. Να θέλεις να προσευχηθής!...

Ουκρανία (3-3-2018), 2 Συνάξεις για την Αποτείχιση (Ακρίβεια & Οικονομία)

https://www.youtube.com/watch?v=FL7_bdfKluA

Ἡ μεγάλη ἀποστασία

Ἐνῶ θὰ περίμενε κανεὶς οἱ ταγοὶ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας νὰ ἐκμεταλλευθοῦν τὸν ἀντιαιρετικὸ πατερικὸ θησαυρὸ καὶ νὰ ἀποδοθοῦν σὲ παρόμοιους ἀγῶνες, ἀκολουθώντας ταπεινὰ τὰ βήματα, ποὺ χάραξαν οἱ ἅγιοι Πατέρες, ὅπως ὁ Μέγας Φώτιος, καὶ νὰ ὁδηγήσουν τοὺς αἱρετικοὺς σὲ μετάνοια, ἐπιστροφὴ καὶ ἐγκεντρισμὸ στὴν ἁγία Ὀρθοδοξία, δυστυχῶς μιὰ ἀθεολόγητη ὁμάδα ἀναξίων μεγαλόσχημων κληρικῶν καὶ θεολόγων πράττει τὰ ἐκ διαμέτρου ἀντίθετα πρὸς ὅσα ἐντέλλεται ὁ Κύριός μας, τὸ Εὐαγγέλιο, ἡ Ἁγία Γραφή, οἱ Ἅγιοι Πατέρες, οἱ Ἱεροὶ Κανόνες καὶ γενικὰ ἡ ἱερὰ παράδοση τῆς Ἐκκλησίας μας. Ὅλοι ἔχουμε καταστεῖ μάρτυρες αὐτῆς τῆς ἀποστασίας τῶν τελευταίων δεκαετιῶν, παρακολουθώντας τὶς συνεχῶς πυκνούμενες ἐπισκέψεις μεταξὺ αἱρετικῶν καὶ Ὀρθοδόξων, τοὺς ἐναγκαλισμούς, τὶς συμπροσευχές, τὰ θυμιατίσματα, τὰ «εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου», τὴν πρόταση χειρῶν πάπα καὶ Πατριάρχου ὡς σύμβολο ἑνότητος καὶ νίκης, τὴν ἀναγνώριση  τῶν αἱρέσεων ὡς «Ἐκκλησιῶν», τὴν ἀναγνώριση τῆς ἐγκυρότητος τῶν μυστηρίων τῶν αἱρετικῶν.

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ; -- Πρωτοπρεσβυτέρου Γεωργίου Μεταλληνού Ομ. Καθηγητού Θεολογικής Σχολής Πανεπιστημίου Αθηνών

Μιλώντας για την Ορθοδοξία, δεν πρέπει να επαναλαμβάνουμε το λάθος του Πιλάτου, όταν ερώτησε τον Χριστό: «Τί έστιν αλήθεια;» (Ίωάνν. 18, 38). Το ορθό είναι: «Τίς έστιν αλήθεια». Διότι η αλήθεια δεν είναι μία ιδέα, μία θεωρία, ένα σύστημα, αλλά πρόσωπο το Πανάγιο Πρόσωπο του Ενανθρωπήσαντος Θεού Λόγου, του Ιησού Χριστοῦ. Έτσι πρέπει να ερωτήσουμε και για την Ορθοδοξία, διότι ταυτίζεται με το θεανθρώπινο Πρόσωπο του Θεού Λόγου. Αυτός, ώς Θεάνθρωπος, είναι η Ορθοδοξία μας, η Παναλήθειά μας.

1. Αν θέλαμε να ορίσουμε, συμβατικά, τον Χριστιανισμό, ως Ορθοδοξία, θα λέγαμε ότι είναι η εμπειρία της παρουσίας του Ακτίστου (του Θεού)1 μέσα στην ιστορία και η δυνατότητα του κτιστού (του ανθρώπου) να γίνει Θεός «κατά χάριν». Με δεδομένη τη διηνεκή παρουσία του Θεού εν Χριστώ στην ιστορική πραγματικότητα, ο Χριστιανισμός προσφέρει στον άνθρωπο τη δυνατότητα θεώσεως, όπως η Ιατρική Επιστήμη του παρέχει τη δυνατότητα διατήρησης η αποκατάστασης της υγείας του, αλλά και στις δύο περιπτώσεις μέσα από μία ορισμένη θεραπευτική διαδικασία και ένα συγκεκριμένο τρόπο ζωής.

Eνιαίο Εκκλησιαστικό μέτωπο ενάντια στην Παναίρεση.

Ανώνυμος άφησε ένα νέο σχόλιο για την ανάρτησή σας "Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ, ΟΙ ΠΑΤΕΡΕΣ ΚΑΙ ΗΜΕΙΣ -- Αθωνικά άνθη...":

Η Ενότητα της Εκκλησίας η οποία έχει σαφώς Δογματικό περιεχόμενο ( Εις Μίαν Αγία Καθολική και Αποστολική Εκκλησία ) υπάρχει αληθινά όταν υπάρχει Ενότητα στην Πίστη, την Λατρεία και την Διοίκηση. Στις ημέρες μας δυστυχώς θεωρείται Σχίσμα όποιος διασπά την Ενότητα κυρίως στην Διοίκηση, ενώ η διάσπαση της Ενότητος στην Πίστη τίθεται ουσιαστικά σε δεύτερη μοίρα και θέση, ενώ της ανήκει η πρώτη. Εάν στις ημέρες μας κάποιοι ευθύνονται για Σχίσμα στην Εκκλησία αυτοί είναι οι Οικουμενιστές και οι συνοδοιπόροι τους, διότι αυτοί απέκλιναν έργω και λόγω από την Ορθόδοξη Πίστη. Οι αγωνιζόμενοι εναντίον της Παναιρέσεως, ανεξαρτήτως προελεύσεως, ενώ είναι Ορθόδοξοι ως προς την Πίστη, βαρύνονται με το εξίσου μεγάλο Εκκλησιαστικό παράπτωμα της πολυδιασπάσεως ( ανεξάρτητες Μερίδες ) στο βαθμό που ο καθένας εξ αυτών δεν προσπαθεί ειλικρινά να επιτύχει την Ενότητα των αληθινών Ορθοδόξων και την συμπόρευση αυτών σε ενιαίο Εκκλησιαστικό μέτωπο ενάντια στην Παναίρεση. 

ΘΕΟΤΟΚΑΡΙΟΝ -- Orthodox Hymns

telemaxos doumanis

O Συναξαριστής της ημέρας.

Κυριακή, 18 Μαρτίου 2018

Δ ΝΗΣΤΕΙΩΝ, Ιωάννη της Κλίμακος. Κυρίλλου αρχιεπισκόπου Ιεροσολύμων, Τροφίμου και Ευκαρπίωνος των μαρτύρων.

Ὁ Ἅγιος Κύριλλος καταγόταν ἀπὸ τὴν Παλαιστίνη καὶ γεννήθηκε πιθανῶς τὸ ἔτος 313 μ.Χ. στὰ Ἱεροσόλυμα. Χειροτονήθηκε Πρεσβύτερος ὑπὸ τοῦ Ἐπισκόπου Ἱεροσολύμων Μαξίμου τοῦ Γ’ (333 – 348 μ.Χ.), τὸν ὁποῖο καὶ διαδέχθηκε στὴν ἐπισκοπικὴ ἕδρα κατὰ τὶς ἀρχὲς τοῦ ἔτους 348 μ.Χ., εἴτε διότι ὁ Μάξιμος ἀπομακρύνθηκε ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς Ἀρειανούς, εἴτε διότι πέθανε. Ὁ Ἅγιος ἀρχικὰ ἀδιαφοροῦσε γιὰ τὶς δογματικὲς «λεπτολογίες» καὶ ἀπέφευγε ἐπιμελῶς τὸν ὄρο «ὁμοούσιος». Γι’ αὐτὸ ὁ Ἀρειανὸς Μητροπολίτης Κασαρείας Ἀκάκιος ἐνέκρινε τὴν ἐκλογή του καὶ τὸν χειροτόνησε Ἐπίσκοπο. Ἀλλὰ συνέβη καὶ ἐδῶ, ὅτι ἀργότερα καὶ στὴν περίπτωση τοῦ Ἁγίου Μελετίου, Πατριάρχου Ἀντιοχείας († 12 Φεβρουαρίου).

Άγιος Αθανάσιος ο Πάριος : εστί μεν Εκκλησία αγίων και Εκκλησία οσίων, αλλ΄ εστί κατά τον ψαλμόν και Εκκλησία πονηρευομένων

«Λοιπόν δεν είναι πάντοτε σεπτόν και τίμιον το της Συνόδου όνομα. Αλλ΄ εκείνη μεν είναι σεπτή και τιμία, η αγία Σύνοδος, η στοιχούσα τοις τε εγγράφοις και αγράφοις παραδεδομένοις υπό των αγίων Αποστόλων και της Καθολικής Εκκλησίας. Και της τοιαύτης Συνόδου κατά χρέος τας αποφάσεις δεχόμεθα και φυλάττομεν· των δε αλλοτρίων την φωνήν, ούτε γινώσκομεν, ούτε πειθόμεθα  αυτή.                                       Δυνάμεθα εντεύθα ν΄ απαριθμήσωμεν πολλάς τοιαύτας Συνόδους, αλλ΄ ίνα μη χρονοτριβώμεν περιττώς, ας ίδη ο αναγνώστης τον Β΄ τόμον των Συνοδικών και θέλει εύρει αυτάς, όπου και ρητώς ληστρικαί επιγράφονται. Και το χειρότερον όπου όχι μόνον τοπικαί και ολιγάριθμοι αστάθησαν τοιαύται, αλλά και οικουμενικαί πολυάριθμοι, οία η εν Εφέσω το δεύτερον, η συμφωνήσασα τω μονοφυσίτη Ευτυχεί και τον ευσεβέστατον και αγιώτατον Φλαβιανόν τον Κων/λεως αποκτείνασα. Μετά ταύτην η επί Κοπρωνύμου πολυαριθμοτάτη, η φριάξασα κατά των αγίων εικόνων.

Οίστρος ακολασίας -- Του Πρωτοπρεσβυτέρου Διονυσίου Τάτση

 Οι συνειδητοί χριστιανοί συνήθως δεν γνωρίζουν τι συμβαίνει στην κοινωνία και ειδικότερα τον τρόπο ζωής των κοσμικών ανθρώπων, γιατί δεν έχουν πολλές σχέσεις μαζί τους. Όσοι, όμως, πληροφορούνται, απογοητεύονται. Υπάρχει μεγάλη διαφθορά, η οποία ξεπερνάει τα όρια της δικής τους φαντασίας. Οι άνθρωποι έχουν απομακρυνθεί απ΄ το θέλημα του Θεού και ζουν σύμφωνα με τις υποδείξεις του διαβόλου. Δεν υπάρχει πια χριστιανικό ήθος στους λεγόμενους χριστιανούς. Παντού επικρατεί η ανηθικότητα. Οι σαρκικές ηδονές έχουν μεθύσει τους ανθρώπους όλων των ηλικιών. Οι νέοι, οι έγγαμοι και οι γέροντες μιλούν για τον έρωτα και δεν ντρέπονται. Κανένας δεν μιλάει για ηθική, εγκράτεια, αγάπη, οικογένεια, φόβο Θεού και αιώνιες αξίες. Ζωώδης η κατάσταση. Γι΄ αυτό έχουν αυξηθεί τα διαζύγια και λιγόστεψαν οι γάμοι. Οι άνθρωποι στις μέρες μας εύκολα λύνουν τις συζυγικές τους σχέσεις. Όλα επιτρέπονται πιά! Κανένας ηθικός φραγμός και καμμιά ηθική αναστολή.

Η ΓΡΑΜΜΗ ΠΟΥ ΕΝΩΝΕΙ ΑΦΡΙΝ, ΚΥΠΡΟ ΚΑΙ ΙΜΙΑ

Απαραίτητη η ελληνική πολιτική για το Κουρδικό, την ώρα που οι Τούρκοι συνεχίζουν να προκαλούν

Από τον
Σάββα Καλεντερίδη

Στον πρόλογο του βιβλίου μου «Παράδοση Οτζαλάν - Η ώρα της αλήθειας», που τέθηκε σε κυκλοφορία το 2007, κατέληγα με τις εξής φράσεις:
«Τέλος, στο τελευταίο κεφάλαιο αναπτύσσεται η κατάσταση όπως εξελίσσεται στις μέρες μας, που το Κουρδικό αναδεικνύεται σε μείζον ζήτημα, το οποίο επηρεάζει τις ισορροπίες στην ευρύτερη περιοχή και αφορά πλέον άμεσα την Ελλάδα, σε βαθμό που να καθιστά εξαιρετικά επίκαιρη τη φράση που συνήθιζα να λέω, όταν επιχειρηματολογούσα σε υπηρεσιακό επίπεδο για το θέμα, καθ’ όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990: Η Ελλάδα δεν μπορεί να έχει αποτελεσματική εξωτερική πολιτική, αν δεν διαμορφώσει πολιτική για το Κουρδικό».