Ο Σταυρός Του και ο σταυρός μου -- του αειμνήστου Στεργίου Σάκκου Ομ. Καθηγητού Α.Π.Θ.

Το Ευαγγέλιο μιλά για δύο σταυρούς· το σταυρό του Χριστού και το σταυρό το δικό μας. Ο σταυρός του Χριστού είναι εκείνος, που καταδέχθηκε ο Κύριος να τον σηκώση στον ώμο Του και ύστερα να σταυρώση πάνω σ΄ αυτόν τη σάρκα Του και να παραδώση το πνεύμά Του, να δοκιμάση με αυτόν τον θάνατο. Είναι εκείνος, που μπήχτηκε στο Γολγοθά και έμπηξε καρφί μεγάλο μέσ΄ την καρδιά του άδη, διέρρηξε την κοιλιά του και τον ανάγκασε να ξεράση τους νεκρούς του. Ο σταυρός του Χριστού είνε το ξύλο, με το οποίο συνέτριψε ο Θεάνθρωπος Ιησούς το κεφάλι του διαβόλου και το οποίο χαρίζει στους πιστούς τη λύτρωσι. Ποιος είνε, όμως, ο δικός μας σταυρός; Από τότε, που ο Χριστός έπαθε και υπέφερε όσα κανένας άλλος άδικα και βαθειά, σταυρό οι άνθρωποι λέμε τα παθήματα και τις θλίψεις μας. Σταυρός είναι η αρρώστια, η φτώχεια, η αδικία· σταυρός είναι η ξενιτειά, ο καημός, η ταλαιπωρία· σταυρός είνε η εγκατάλειψι, η δυστυχία, ο χαροκαμός. Κι είνε αλήθεια ότι όλα τούτα σταυρώνουν τον άνθρωπο, τον κάνουν μιμητή του πάθους του Χριστού, ιδίως όταν τα υφίσταται άδικα, και προ πάντων όταν τα υπομένη με τη συνείδησι ότι υπάρχει Θεός που δεν θα τον αφήση να χαθή. Μ΄ αυτές τις προϋποθέσεις τα παθήματα αποκτούν πράγματι ένα θεϊκό νόημα και μία χάρι, παίρνουν αξία από την αξία του σταυρού του Χριστού και δίνουν σ΄ αυτόν, που πάσχει, δόξα και ελπίδα· δόξα, διότι μοιάζει με τον Κύριο, και ελπίδα, διότι μπορεί να περιμένη την παρηγοριά και την αναψυχή από τον ίδιο τον Θεό. «Τούτο γαρ χάρις», κηρύττει ο απόστολος Πέτρος, «ει δια συνείδησιν Θεού υποφέρει τις λύπας, πάσχων αδίκως» (Α΄ Πέτρ. 2: 19). Εν τούτοις, ο Χριστιανός δεν υποφέρει μόνο από βάσανα και πόνους· βασανίζεται και από σκάνδαλα και πειρασμούς, μαρτυρεί από τη φθορά του ίδιού του του εαυτού και από τη διαφθορά του κόσμου. Αποφασίζοντας να ζήση σύμφωνα με το θέλημα του Θεού μπαίνει σε έναν αγώνα, που τον φέρνει αντιμέτωπο με το δικό του θέλημα, με τις επιθυμίες και τις ορέξεις, που φωλιάζουν ύπουλα μέσα στην ψυχή του και κινούν βίαια το κορμί του. Αγωνίζεται και παλεύει να υποτάξη το εγώ του, για να υπακούση στον Θεό κι αυτή η πάλη πονά περισσότερο από αρρώστια, σφίγγει δυνατώτερα κι από δυστυχία, πικραίνει βαθύτερα κι από καημό. Ανακούφισι δεν υπάρχει, μετριασμός δεν γίνεται κι ο κόσμος γύρω δεν βοηθά, αλλά πολεμά σκληρότερα. Με θέλγητρα και με φόβητρα ζητά να απομακρύνη τον πιστό από την Εκκλησία, με πονηριά αλλά και με κυνικότητα προσπαθεί να τον φέρει σε διάστασι με τον Θεό. Συνεχώς και αδιαλείπτως ο χριστιανός ζη ένα μαρτύριο, διαγράφει έναν σταυρό, καθώς αντιτίθεται στην τυραννία των παθών του και αντιστέκεται στη δεσποτεία του κόσμου. «Οι δε του Χριστού την σάρκα εσταύρωσαν συν τοις παθήμασι και ταις επιθυμίαις», λέει ο απόστολος Παύλος (Γαλ. 5: 24). Υπάρχουν μερικοί άνθρωποι, εκλεκτοί και μακάριοι, οι οποίοι με τη ζωή τους έδειξαν καθαρά τι σημαίνει σταυρός του χριστιανού και φανέρωσαν πρακτικά ποια γνωρίσματα συνιστούν αυτόν το σταυρό. Είνε οι άγιοι της Εκκλησίας, δίκαιοι και προφήτες, απόστολοι και μάρτυρες, πατέρες, ασκηταί και διδάσκαλοι, όλοι όσοι βάδισαν για το όνομα του Χριστού δρόμους σκληρούς και έφθασαν στο τέρμα με ιλαρό το πρόσωπο και ευφροσύνη στη καρδιά. Με μύριους τρόπους και με μύρια χρώματα η πορεία του καθενός από αυτούς ζωγραφίζει το σχήμα του σταυρού. Άλλοι υπέμειναν τον ονειδισμό του κόσμου, την απόρριψι και την καταφρόνησι της κοινωνίας. Άλλοι υπέστησαν το διωγμό και το βασανισμό από άρχοντες και δημίους. Άλλοι ανέλαβαν τον κόπο και την ταλαιπωρία του κηρύγματος, το βάρος των ψυχών. Άλλοι διάλεξαν την άσκησι του σώματος και του πνεύματος, την απάρνησι των εγκοσμίων και τις στερήσεις της ερήμου. Μέσα σ΄ αυτή την ποικιλία των σταυρικών σχημάτων δύο είνε τα κοινά γνωρίσματα· ένα το «εκούσιον πάθος», άλλο το «χάριν Χριστού»· με τη θέλησί τους και για την αγάπη του Χριστού ο καθένας σήκωσε το σταυρό του και μας καλεί να μιμηθούμε όχι τον τρόπο του, όχι το σχήμα του, αλλά το φρόνημα και τη νοοτροπία του. Να, λοιπόν, ποιος είνε ο δικός μας ο σταυρός, για τον οποίο μιλά το Ευαγγέλιο, ο σταυρός που καθίσταται όντως μίμημα του σταυρού του Χριστού, σημάδι γνησιότητος του χριστιανού. Δεν είνε μόνο τα κτυπήματα της ζωής ούτε απλώς οι θλίψεις· είνε αυτά και άλλα πολλά, τα οποία υπογράφονται με το αίμα της καρδιάς μας και σφραγίζονται με το αίμα του Χριστού. Η αγάπη μας γι΄ Αυτόν και η αγάπη Του για μας δίνουν νόημα και αξία στο κάθε πάθημά μας και το καθιστούν σταυρό άγιο. Έτσι σταυρός είνε μία πράξι υπέρτατης θυσίας, που συγκλονίζει τους αιώνες, αλλά και μία πράξι καθημερινής ανοχής, που περνά απαρατήρητη από τους πολλούς. Σταυρός είνε να ακρωτηριάζεσαι από τους απίστους και σταυρός είνε να εξευτελίζεσαι από τους συναδέλφους – αρκεί να γίνεται για το όνομα του Θεού με δοξολογία. Σταυρός είνε όταν σε ταλαιπωρούν με άγρια βία, σταυρός είνε κι όταν εσύ ταλαιπωρής με άσκησι ήρεμη τον εαυτόν σου – αρκεί να γίνεται για χάρι του Θεού με ευχαριστία. Το μυστικό είνε ότι ο δικός μας σταυρός, για να είνε γνήσιος, χρειάζεται να έχη κοινή ρίζα με το σταυρό του Χριστού, να βλαστάνη από τον τίμιο κορμό Του, ή να εμφυτεύεται μέσα σ΄ αυτόν με τα ιερά μυστήρια και τη χάρι του Πνεύματος, ώστε να ανθοβολή και να καρποφορή την αγιωσύνη. Δύο σταυρούς υψώνει και η Εκκλησία τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή· έναν με τον Εσταυρωμένο και έναν χωρίς Αυτόν. Ο σταυρός του Χριστού μένει άδειος μετά την αποκαθήλωσι, αλλά παραμένει υψωμένος, για να μας υπενθυμίζη ότι πρέπει εκεί επάνω να σταυρώσουμε πλέον τον εαυτόν μας. Ο Χριστός μας αφήνει το σταυρό Του, για να τον κάνουμε δικό μας σταυρό. Μη μας τρομάζη το ύψος Του, μη μας φοβίζη το πλάτος Του. Τη μεγάλη θυσία την έχει επιτελέσει ήδη ο Κύριος. Εμείς φθάνει να είμαστε μέλη στο σώμά Του, ζωντανά μέλη της Εκκλησίας Του, για να πληρώσουμε το χρέος του σταυρού μας· θα μας ανεβάση ο Ίδιος πάνω στο σταυρό, θα μας κρατά εκεί Αυτός μέσα στην αγκαλιά Του και στο τέλος των αιώνων θα μας δοξάση με τη δική Του δόξα.

ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΙ ΥΜΝΟΙ-ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ

ΕΟΡΤΟΔΡΟΜΙΟΝ

Ωδή  θ΄ .  Ο  Ειρμός.

Ω των υπέρ νουν, του τόκου σου θαυμάτων! Νύμφη πάναγνε, Μήτερ ευλογημένη· Δι΄ ης τυχόντες παντελούς σωτηρίας, Επάξιον κροτούμεν ως ευεργέτη, Δώρον φέροντες, ύμνον ευχαριστίας.

Ερμηνεία.

Στοχαζόμενος ο Ιερός Μελωδός τα παράδοξα θαύματα, τα οποία ηκολούθησαν εις την Αειπάρθενον Μαριάμ, και τα οποία από του αιώνος εις άλλην τινά δεν ηκούσθησαν, δια τούτο θαυμαστικώς εκφωνεί προς την Θεοτόκον τον παρόντα Ειρμόν της εννάτης Ωδής, της οποίας Μουσουργός και Ποιήτρια εστάθη πάλιν αυτή η υμνουμένη Θεοτόκος. Όθεν λέγει· βαβαί δια τα θαύματα του ασπόρου και υπερφυούς τόκου σου, Θεοτόκε! Τα οποία υπερβαίνουν κάθε νουν, τόσον των ανθρώπων, όσον και των Αγγέλων· επειδή συ μόνη εφάνης νύμφη πάναγνος, ήγουν κατά πάντα αγνή, όχι μόνον κατά το σώμα, αλλά και κατά την ψυχήν, όχι μόνον κατά τας σωματικάς αισθήσεις και ενεργείας, αλλά και κατά τας ψυχικάς· μόνη συ εφάνης νύμφη πάναγνος και ανύμφευτος, και μόνη εχρημάτισας Μήτηρ ασπόρως συλλαβούσα, ακόπως βαστάσασα, και ανωδίνως ομού και αφθόρως γεννήσασα τον μοναρχικώτατον και Μονογενή Υιόν του προανάρχου Πατρός· επληρώθη γαρ εις εσέ, Θεοτόκε, το του Ησαϊου εκείνο: «Πριν την ωδίνουσαν τεκείν, πριν ή ελθείν τον πόνον των ωδίνων, εξέφυγε και έτεκεν άρσεν. Τις ήκουσε τοιούτον; Και τις εώρακεν ούτως;» (Ησ. ξστ: 7-8). Αλλά και μετά τον φρικτόν τόκον σου πάλιν έμεινας άφθορος· Παρθένος γαρ ήσουν προ του τόκου, Παρθένος εν τω τόκω, Παρθένος μετά τον τόκον και ει Αειπάρθενος. Ευλογημένη δε ονομάζεσαι, διότι ευλογημένος είναι ο καρπός της κοιλίας σου ο Ιησούς Χριστός, καθώς η Ελισάβετ σε ωνόμασε λέγουσα: «Ευλογημένη συ εν γυναιξί και ευλογημένος ο καρπός της κοιλίας σου» (Λουκ. α: 42). Όθεν ο μέγας Βασίλειος ταύτα τα παράδοξα θαύματα της Παρθένου εννοών, σημείον αυτήν τεραστικόν ωνόμασεν, όπερ έδωκεν ο Θεός εις τον Ησαϊαν· ούτω γαρ φησί: «Σημείον δε παράδοξον τι και τεραστικόν και πάρα πολύ της κοινής παρηλλαγμένον φύσεως, η αυτή γυνή, και Παρθένος και Μήτηρ, και εν αγιασμώ της παρθενίας μένουσα, και την της τεκνογονίας ευλογίαν κληρονομούσα» (Λόγος εις την Χριστού Γέννησιν). Είτα επιφέρει ακολούθως ο Μελωδός, ότι ημείς οι Χριστιανοί, επειδή ετύχομεν δια σου, Θεοτόκε, της τελείας σωτηρίας, ου μόνον της σωματικής δηλαδή, αλλά και της ψυχικής, ου μόνον της προσκαίρου, αλλά και της αιωνίου, δια τούτο προσφέροντες εις Εσέ ως ευεργέτιδα ημών ένα επάξιον και χρεωστικόν δώρον ευχαριστίας, κροτούμεν και ψάλλομεν τον παρόντα Ειρμόν.

O Συναξαριστής της ημέρας.

Παρασκευή, 23 Ιανουαρίου 2015

Κλήμεντος Αγκύρας, Αγαθάγγελου, Διονυσίου εν Ολύμπω.

Ὁ Ἅγιος Ἱερομάρτυρας Κλήμης καταγόταν ἀπὸ τὴν Ἄγκυρα, ἀπὸ πατέρα Ἐθνικὸ καὶ μητέρα Χριστιανή, ποὺ ὀνομαζόταν Εὐφροσύνη. Σὲ ἡλικία δώδεκα ἐτῶν ἐκάρη μοναχὸς καὶ σὲ ἡλικία εἴκοσι ἐτῶν χειροτονήθηκε Ἐπίσκοπος Ἀγκύρας.

Ὁ μακάριος Ἱερομάρτυρας γνώρισε σὲ ὅλη του σχεδὸν τὴ ζωὴ τὸ μαρτύριο. Ὑπέστη παντοειδεῖς καὶ φρικώδεις βασάνους ἐπὶ αὐτοκράτορα Διοκλητιανοῦ (284 – 305 μ.Χ.) καὶ αὐτοκράτορα Μαξιμιανοῦ (285 – 305 μ.Χ.). Πράγματι, ὁ ἀγώνας του πρὸς τοὺς τυράννους κράτησε ἐπὶ εἴκοσι ὀκτὼ ὁλόκληρα χρόνια, χωρὶς νὰ διακόπτεται.

Στὴ φυλακὴ τῆς Ρώμης τὸν κρέμασαν σὲ ἕνα ξύλο καὶ τοῦ ξέσκισαν τὸ σῶμα μὲ σιδερένια νύχια, τὸν κτύπησαν μὲ πέτρες, τὸν ἔδεσαν σὲ τροχὸ ποὺ γυρίζοντας τοῦ συνέτριψε τὸ σῶμα, τοῦ συνέτριψαν τὰ σαγόνια καὶ τοῦ ἔβγαλαν τὰ δόντια. Ἔτσι λοιπόν, ὁ Ἱερομάρτυς Κλήμης, ἀφοῦ γνώρισε κάθε μορφὴ μαρτυρίου, ἀφοῦ ἔλεγξε μὲ τοὺς λόγους του καὶ τὸ ἅγιο παράδειγμά του τοὺς δυσεβεῖς καὶ ἀφοῦ μὲ τὴν ὑπομονὴ καὶ καρτερία του κατέπληξε καὶ αὐτοὺς τοὺς Ἀγγέλους, ἔλαβε τὸ στέφανο τῆς οὐράνιας δόξας.

Ὁ Ἅγιος Μάρτυς Ἀγαθάγγελος καταγόταν ἀπὸ τὴν Ρώμη. Ὅταν ὁ Ἅγιος Κλήμης ἦταν φυλακισμένος στὴ Ρώμη, πρῶτος ὁ Ἅγιος Ἀγαθάγγελος καὶ ἔπειτα ἄλλοι, ποὺ πίστεψαν στὸν Χριστό, προσῆλθαν στὴ φυλακὴ καὶ τοὺς βάπτισε. Ὅλους αὐτοὺς ποὺ βαπτίσθηκαν, ὁ εἰδωλολάτρης αὐτοκράτορας τοὺς ἀποκεφάλισε. Μόνο ὁ Ἅγιος Ἀγαθάγγελος δραπέτευσε καὶ ἀνέβηκε κρυφὰ στὸ πλοῖο, στὸ ὁποῖο οἱ στρατιῶτες τοῦ Μαξιμιανοῦ θὰ ἔβαζαν τὸν Ἅγιο Κλήμεντα, γιὰ νὰ τὸν στείλουν δέσμιο στὴ Νικομήδεια. Μόλις μπῆκε στὸ πλοῖο ὁ Ἱερομάρτυς Κλήμης, ὁ Ἅγιος Ἀγαθάγγελος ἔπεσε στὰ πόδια του. Ὁ Κλήμης χάρηκε ποὺ εἶδε τὸν Ἀγαθάγγελο ἐκεῖ καὶ θεώρησε τὸν πόθο του νὰ μαρτυρήσει γιὰ τὸν Χριστὸ ὡς εὐλογία Θεοῦ.

Ἐπάνω στὸ πλοῖο καὶ οἱ δυὸ Ἅγιοι ὑπέστησαν φοβερὰ βασανιστήρια, ὥσπου ἔφθασαν στὴν Ἄγκυρα καὶ παρεδόθησαν στὸν Λούκιο, τὸν τοπικὸ ἄρχοντα. Τὰ φρικώδη βασανιστήρια ἄρχισαν. Τοὺς κρέμασαν σὲ ξύλο, τοὺς ἔκαψαν μὲ ἀναμμένες λαμπάδες τὰ πλευρά, τοὺς τρύπησαν μὲ πυρακτωμένα σουβλιὰ τὰ χέρια ἀνάμεσα στὰ δάκτυλα, τοὺς ἔριξαν σὲ ἀσβέστη ἐπὶ δύο ἡμέρες, τοὺς κτύπησαν μὲ ράβδους, ἔμπηξαν στὴ γῆ ἀκόντια μὲ τὶς αἰχμές τους πρὸς τὰ πάνω καὶ τοὺς ξάπλωσαν ἀπάνω στὶς αἰχμές, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ κατατρυπηθοῦν τὰ σώματά τους καὶ νὰ τοὺς προκληθοῦν ἀφόρητοι πόνοι. Ἰδιαίτερα τοῦ Ἁγίου Ἀγαθαγγέλου περιέλουσαν τὸ κεφάλι μὲ λιωμένο μολύβι. Στὴν συνέχεια τοὺς ἔδεσαν στὸ λαιμὸ μυλόπετρες καὶ τοὺς ἔσυραν στοὺς δρόμους τῆς πόλεως.

Ὕστερα ἀπὸ ἐντολὴ τοῦ Λουκίου καὶ οἱ δυὸ Ἅγιοι ἀποκεφαλίσθηκαν. Μαζί τους ἀποκεφαλίσθηκαν καὶ οἱ ὑπόλοιποι ἄνδρες, γυναῖκες καὶ παιδιὰ ποὺ εἶχαν πιστέψει στὸν Χριστό.

Ἡ Σύναξή τους τελεῖται στὸ Μαρτύριο, τὸ ὁποῖο βρίσκεται στὴν περιοχὴ Εὐδοξίου, πέραν τοῦ Ἀνάπλου καὶ στὴν Ἐκκλησία τῆς Ἁγίας Εἰρήνης, τῆς παλαιᾶς καὶ τῆς νέας.
Ναὸ τοῦ Ἁγίου Κλήμεντος ἀνήγειρε ὁ αὐτοκράτορας Βασίλειος Β’ (976 – 1025 μ.Χ.) στὰ ἀνάκτορα, ἐντὸς τοῦ ὁποίου φυλασσόταν ἡ κάρα τοῦ Ἁγίου μὲ ἄλλα ἱερὰ λείψανα. Ἀπὸ τὶς ἀρχὲς τοῦ 10^ουαἰώνα μ.Χ. ἡ σύναξη τῶν Ἁγίων ἄρχισε νὰ τελεῖται στὴ μονὴ τοῦ Πατριάρχη Εὐθυμίου (907 – 912 μ.Χ.), ποὺ βρισκόταν στὴν περιοχὴ τῶν Ὑψωμαθείων Κωνσταντινουπόλεως, στὴν ὁποία, τὸ ἔτος 907 μ.Χ., ὁ Μητροπολίτης Ἀγκύρας Γαβριὴλ δώρισε τὸ ὠμοφόριο τοῦ Ἁγίου Κλήμεντος καὶ λείψανα τοῦ Ἁγίου Ἀγαθαγγέλου.

Η «Παγκόσμιος δόξα» των ανθρώπων Μητέρα όλων των χριστιανών είναι η Υπεραγία Θεοτόκος «Κατέχει τα δευτερεία της Θεότητος»

Του Π. Μ. Σωτήρχου.

«Εξέστη τα σύμπαντα επί τη θεία δόξη σου», φωνάζει ομοθυμαδόν ο λαός της Εκκλησίας. Τα σύμπαντα έμειναν ξαφνιασμένα και κατάπληκτα μπροστά στην δόξα της Παναγίας Θεοτόκου. Και ο Αρχάγγελος Γαβριήλ εκστατικός μπροστά στην «Θεόνυμφη Δέσποινα», αναφωνεί με δέος:                                                                                             
--Τι δε ονομάσω σε; Απορώ και εξίσταμαι διο, ως προσετάγην, βοώ σοι· Χαίρε, η Κεχαριτωμένη!                              
Όχι, όμως, ο Αρχάγγελος Γαβριήλ μονάχα κατεπλάγη, αλλά και «Πάσα φύσις Αγγέλων», διότι είναι απερίγραπτον το μεγαλείον και η δύναμη και η θέση της Υπεραγίας Μητέρας του Θεανθρώπου, ώστε «ύμνος άπας ηττάται» μπροστά στην «Ανύμφευτη Νύμφη» του Θεού. Όταν λοιπόν τα σύμπαντα εξίστανται και μαζί τους Άγγελοι και Αρχάγγελοι, τι να πη το δικό μου στόμα το αμαρτωλό και ο νους μου ο πανενδεής; Τι είπω και τι λαλήσω ο άθλιος; Πρόσφατα εψάλη στους ναούς ο κορυφαίος ύμνος προς την Θεογεννήτρια, ο «Ακάθιστος Ύμνος», το σημαντικό υμνογράφημα της Εκκλησίας, για τη Πανάμωμη Παναγία μας. Ύμνος δοξαστικός, αλλά και παρακλητικός και πονεμένος, τον οποίον άλλοτε οι αληθινοί Χριστιανοί τον έψελναν ή τον διάβαζαν καθημερινά, γιατί είναι μια σκάλα, που ανεβάζει άμεσα στον ουρανόν, όπου δέεται, για μας όλους η Κεχαριτωμένη Μαρία. Και όπως εξηγεί ο λαμπρός Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης, η Παναγία ονομάζεται Κεχαριτωμένη διότι έλαβε μέσα της όλην την χάριν του Θεού και έγινε από τότε «η μετά Θεόν Θεός, έχουσα τα δευτερεία της Θεότητος».

Ψήφο με λογική και όχι με θυμό!

21.1.15

Manuel V. Voloudakis

Ανεξάρτητα ποια θα είναι η νέα κυβέρνηση στην Ελλάδα μετά τις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου, θα υπάρξει μια παράταση του προγράμματος βοήθειας που λήγει στις 28 Φεβρουαρίου, εκτιμά ο μεγάλος αυστριακός τραπεζιτικός όμιλος «Raiffeisen», σε ανάλυσή του που δημοσιοποιήθηκε χτες (20/1/2015) και στην οποία σημειώνεται ότι η αντίδραση των αγορών στις πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα είναι αυτή τη φορά ηπιότερη από ότι κατά τη διαγραφή χρέους το 2012. Σύμφωνα με την ανάλυση, οι διαπραγματεύσεις ανάμεσα σε μια νέα κυβέρνηση και στην τρόικα θα χρειαστούν αρκετό χρόνο, «πόσο μάλλον καθώς θα πρόκειται πιθανότατα για μια κυβέρνηση του αριστερού ΣΥΡΙΖΑ, αν και αυτό θα ίσχυε και στην απίθανη περίπτωση ανάδειξης κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας». Αλήθεια πως προδικάζει το αποτέλεσμα των εκλογών η Αυστριακή τράπεζα;

Elder Ieronymos of Aigina :

Do not go to sleep without prayer. No matter how exhausted you are, pray --  even if it is in bed – for at least half an hour. When you have your mind in God, then –wherever you find yourself, on the road, at home, in bed – you are able to pray. Whereas when your mind runs elsewhere, then – even if you are in church –compunction will not come; and your prayer will formal and dry.

π. Νικόλαος Μανώλης, Η Ευγνωμοσύνη του λεπρού και ο έλεγχος της γνησιότητας της ζωής των Ιερωμένων

http://www.impantokratoros.gr & http://katihisis.blogspot.ca/

Μία Επισήμανσις --- του αειμνήστου Στεργίου Σάκκου Ομ. Καθηγητού Α.Π.Θ.

Στις μέρες μας, που, όπως το διαπιστώνουμε, καταργούνται τα αυτονόητα και αμφισβητούνται τα αυθεντικά, δεν είναι ίσως άνευ σημασίας η επισήμανση, που επιχειρεί το παρόν σημείωμα. Πολλοί από μας, μεθυσμένοι από την αχανή αίσθηση του παγκοσμίου, υποτιμούμε και ίσως κάποτε περιφρονούμε και τσαλαπατούμε την σαφώς ορισμένη έννοια της περιορισμένης πατρίδας. Και άλλοτε πάλι, τρομοκρατημένοι από την ισοπεδωτική ορμή της παγκοσμιοποίησης επιζητούμε μία ένοχη περιχαράκωση στα στεγανά της πατρίδας, που την εκφυλίζουμε σε αντικείμενο του εθνικιστικού μας οίστρου. Κι όμως, ανάμεσα σ΄ αυτά τα δύο υπάρχει η χρυσή τομή, η μέση οδός, που επιτρέπει την αξιοπρεπή παρουσία μας στην ευρωπαϊκή και στη παγκόσμια κοινότητα και την αρμονική συμπόρευσή μας με τα άλλα έθνη, χωρίς το υποχρεωτικό γδύσιμό μας από την εθνική μας ταυτότητα. Καταρχήν, ως χριστιανοί δεν λησμονούμε ότι «ουκ έχομεν ώδε μένουσαν πόλιν» (Εβρ. 13: 14), διότι «ημών το πολίτευμα εν ουρανοίς υπάρχει» (Φιλ. 3: 20). Όσο, όμως, βρισκόμαστε σ΄ αυτή τη γη, «πάροικοι και παρεπίδημοι» (Α΄ Πέτρ. 2: 11) αγαπούμε και πονούμε τον τόπο, που μας φιλοξενεί. Βεβαίως, ο λόγος του Θεού διδάσκει ότι «του Κυρίου η γη και το πλήρωμα αυτής» (Ψαλμ. 23: 1).

ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΒΑΣΙΛΙΚΟΣ / Theodoros Vasilikos - Logon Agathon and basso profondo from Romania

ΕΟΡΤΟΔΡΟΜΙΟΝ

Τροπάριον.

Ίδμεν τα Μωσεί τη Βάτω δεδειγμένα, Δεύρο ξένοις, θεσμοίσιν εξειργασμένα· Ως γαρ σέσωσται, πυρφορούσα Παρθένος, Σελασφόρον τεκούσα τον ευεργέτην, Ιορδάνου τε ρείθρα προσδεδεγμένα.

Ερμηνεία.

Με το Τροπάριον τούτο προσαρμόζει ο θείος Μελωδός το της Βάτου θαύμα, τόσον εις την εορτήν της Γεννήσεως του Χριστού, όσον και εις την του Βαπτίσματος ταύτην· όθεν λέγει· ημείς εγνωρίσαμεν τα παλαιά εκείνα θαύματα, τα οποία εδείχθησαν εις τον Μωϋσήν εν τη Βάτω τη εν Σινά, ότι εδώ εις την χάριν του Ευαγγελίου εξειργάσθησαν, ήγουν ετελεώθησαν με νόμους υπερφυεστέρους και παραδοξοτέρους, τόσον εν τη κοιλία της Παρθένου, όσον και εν τοις ρείθροις του Ιορδάνου· διότι καθώς εκεί η Βάτος σέσωσται: ήτοι εφυλάχθη αβλαβής, καιομένη μεν, μη χωνευομένη όμως υπό του θείου πυρός (τούτο δε ο Μελωδός ουκ είπε δια την συντομίαν αλλά αφήκε να νοήται έξωθεν), ούτω διεφυλάχθη τώρα αβλαβής η Παρθένος Μαρία, η το άϋλον πυρ δεξαμένη εν τη κοιλία της, και τεκούσα τον ευεργέτην των απάντων Θεόν, τον ως σελασφόρον Ήλιον εξ Αυτής ανατείλαντα· ομοίως εσώθησαν αβλαβή και τα ρείθρα του Ιορδάνου, τα οποία εδέχθησαν μεν και αυτά το πυρ της Θεότητος: ήτοι τον βαπτισθέντα Χριστόν τον Θεόν, δεν κατεκάησαν όμως από Αυτόν, αλλά εφυλάχθησαν άκαυστα.

O Συναξαριστής της ημέρας.

Πέμπτη, 22 Ιανουαρίου 2015

Τιμοθέου αποστόλου, Αναστασίου του Πέρσου.

Σύμφωνα μὲ τὶς πληροφορίες πού μας παρέχουν οἱ Πράξεις τῶν Ἀποστόλων καὶ οἱ Ἐπιστολὲς τοῦ Ἀποστόλου Παύλου, ὁ Τιμόθεος ἦταν ὁ πιὸ ἀγαπητὸς μαθητής του καὶ ἕνας ἀπὸ τοὺς πιὸ στενοὺς συνεργάτες τοῦ Ἀποστόλου Παύλου. Τὸ ὄνομά του εἶναι ἑλληνικὸ καὶ σημαίνει αὐτὸς ποὺ τιμᾶ τὸν Θεό, ἀλλὰ καὶ αὐτὸν ποὺ τιμᾶ ὁ Θεός.

Ὁ Ἅγιος Ἀπόστολος Τιμόθεος γεννήθηκε μᾶλλον στὰ Λύστρα τῆς Λυκαονίας ἢ πιθανὸν στὴ Δέρβη, ἀπὸ πατέρα Ἕλληνα Ἐθνικὸ καὶ μητέρα πιστὴ Ἰουδαία, προφανῶς ἐκ γενετῆς καὶ πιθανὸν προσήλυτη, ποὺ ὀνομαζόταν Εὐνίκη. Κατὰ τὴν μαρτυρία τοῦ Ἀποστόλου Παύλου, ἦταν εὐσεβής, ὅπως καὶ ἡ μάμμη του, ἐκ μητρός, Λωΐς. Ὁ Τιμόθεος δέχθηκε ἀπὸ τὶς εὐσεβεῖς αὐτὲς γυναῖκες τὴν πρώτη θρησκευτικὴ ἀγωγὴ καὶ διδάχθηκε ἀπὸ βρέφος τὰ ἱερὰ γράμματα.

Έλεγε κάποιος Ασκητής της ερήμου :

 Όταν σκεπάσουν με παρωπίδες τα μάτια του βοδιού, περπατάει κυκλικά γύρω από το μαγγανοπήγαδο. Αν δεν τα σκεπάσουν δεν παίρνει τις στροφές. Έτσι και ο διάβολος, αν καταφέρη να σκεπάση τα μάτια του ανθρώπου, τον ταπεινώνει παρασύροντάς τον σε όλες τις αμαρτίες. Αν, όμως, φωτισθούν τα μάτια του, εύκολα μπορεί να ξεφύγη από αυτόν και να ελευθερωθή.

Στρατηγός Μακρυγιάννης : Όταν μου πειράζουν την πατρίδα μου και την θρησκείαν μου, θα μιλήσω, θα ενεργήσω κι ό,τι θέλουν ας μου κάμουν.

Μάθαινα από ανθρώπους τίμιους ότι η κατήχηση των ξένων εναντίον της θρησκείας μας προοδεύει. Τότε κάπνισαν τα μάτια μου. Πάγω εις τον Κωλέτη και του λέγω: Δεν μας αφήνεις πλέον ησύχους να ζήσουμεν εδώ εις την ματοκυλισμένην μας πατρίδα με την θρησκεία μας, αλλά μας τζαλαπατάς και μας διαιρείς. Γνωρίζομεν τις ενέργειες τις μυστικές των ξένων όπου εργάζονται δια την θρησκείαν μας, θρησκείαν δεν αλλάζομεν εμείς, ούτε την πουλούμεν. Τώρα θα γένης κομμάτια απ’ αυτά που εργάζεσαι εσύ με τους όμοιούς σου κι αφήνεις και τους ξένους κι εργάζονται δια την θρησκείαν μας. Μου λέγει : Η Κυβέρνηση πρέπει να λάβη μέτρα δια σένα. Του είπα, κουσούρι να μην κάμης εσύ και η κυβέρνησή σου! Σηκώθηκα κι έφυγα. Τότε έστειλε στρατιώτες, την νύκτα, μου τριγύριζαν το σπίτι. Έρχονταν πάντοτε άνθρωποι και μόλεγαν να φυλαχτώ, ότι θα με σκοτώσουνε, ότι έχω πολλούς οχτρούς. Τους λέγω : οχτρούς αν τους έκαμα, δε λυπώμαι, ότι κακό κανενού δεν έκαμα δια το νιτερέσιόν μου. Όταν μου πειράζουν την πατρίδα μου και την θρησκείαν μου, θα μιλήσω, θα ενεργήσω κι ό,τι θέλουν ας μου κάμουν.

π. Θεόδωρος Ζήσης :

…ο Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς, μας δείχνει τον δρόμο· να δυναμώσουμε την πίστη, τις παραδόσεις, να διατρανώσουμε και να προβάλουμε την ορθόδοξη πνευματικότητα και να στείλουμε τους νέους Βαρλαάμ, δικούς μας και ξένους, εκεί που ανήκουν και τους ταιριάζει, εκεί που πήγε ντροπιασμένος ο Βαρλαάμ και διωγμένος από την Ανατολή· να προσκυνήσει τον Πάπα, όπως λέγει ο άγιος Γρηγόριος Παλαμάς: «προσφύσας μεν εκείνω τα χείλη και το γόνυ μεθ΄ ηδονής, ως έοικε, και σεβάσματος ασπασάμενος, την δε κεφαλήν υποθείς ταις εκείνου χερσί και την εκείθεν σφραγίδα χαίρων δεξάμενος». Εμείς ούτε γόνυ θα κλίνουμε ούτε χρειαζόμαστε την ευλογία του, και λυπούμαστε, γιατί οι ηγέτες μας αποδεικνύονται μικροί μπροστά σε τόσο μεγάλα θέματα. Όσοι σέβονται τον Πάπα, ας πάνε να τον επισκεφθούν στο Βατικανό, στη Ρώμη. Στην Ορθόδοξη Ελλάδα από αιώνων είναι πρόσωπο ανεπιθύμητο· persona non grata. Ποιος θα αλλάξει την ιστορία και θα ασεβήσει εις τους αγίους και εις τα άγια; 

Νοῦν ἔχουμε;

http://krufo-sxoleio.blogspot.ca/

(ΜΑΣ ΕΣΤΑΛΗ ΥΠΟ ΑΝΩΝΥΜΟΥ ΑΔΕΛΦΟΥ)

Δόξα τῷ Θεῷ! Δόξα τῷ Θεῷ ποὺ ὑπάρχουν καὶ Ἀρχιερεῖς καὶ ἱερεῖς καὶ λαϊκοὶ ποὺ τελοῦν θεῖες λειτουργίες, ἀγρυπνίες, ἰδιαίτερες προσευχὲς καὶ ἄλλες ἐν Χριστῷ συνάξεις, καὶ προσεύχονται (ἢ τοὐλάχιστον συζητοῦν ἐν ταπεινώσει καὶ γράφουν καὶ ἐνεργοῦν) γιὰ τὰ προβλήματα τοῦ Γένους, ὅπως καὶ γιὰ τὶς ἐπικείμενες ἐκλογές. Ὁ Θεὸς νὰ μᾶς φωτίσῃ! Τοῦτο, ὄμως, ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὴν θέλησί μας. Ὁ Θεὸς νὰ φωτίσῃ τοὺς πολιτικοὺς! Τοῦτο, πάλι, ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὴν θέλησί τους. Ὁ Θεὸς νὰ μᾶς χαρίσῃ μετάνοια! Τοῦτο θὰ σημάνῃ τὴν ἀνατροπὴ τῶν σχεδίων καταστροφῆς· τὴν ἀνακοπὴ τῆς «ἐλευθέρας πτώσεως». Ὁ Θεὸς νὰ μᾶς χαρίσῃ ἀγάπη καὶ ταπείνωσι, ἢ ἔστω (ἀφοῦ ἡ προαίρεσί μας εἶναι ἰσχνή) κάποιο ἐνδιαφέρον γιὰ τὴν ψυχή μας καὶ τὸν πλησίον! Τοῦτο θὰ μᾶς «βγάλῃ ἀπὸ τὸ καβούκι μας», θὰ σηκώσῃ λίγο τὸ κεφάλι μας ὥστε νὰ δοῦμε τὸν διπλανό μας (καὶ νὰ παύσῃ ἡ προσήλωσι στὴν δική μας γαστέρα καὶ στὰ κάτωθεν αὐτῆς) ἢ ἂν σηκωθῇ λίγο περισσότερο νὰ «δοῦμε» τὸν Θεό μας. Καὶ ἐὰν δὲν τὸ κάνουμε, ὑπάρχει περίπτωσι, ναὶ ὑπάρχει, νὰ σφαχτοῦμε μεταξύ μας, ἐὰν ἢ ὅταν τὰ πράγματα δυσκολεύσουν ἔτι περισσότερον. Θὰ πῇ κάποιος: «εἶναι δυνατόν»; Μάλιστα, εἶναι τόσο δυνατὸν ὅσον εἶναι ἀλήθεια ὅτι ἀφοῦ οἱ Ἰταλοὶ καὶ οἱ Γερμανοὶ, κατὰ τὸν πόλεμο, μᾶς ἔσφαξαν, μᾶς ὡδήγησαν σὲ λιμοκτονία, τρόμο καὶ ἀπελπισία καὶ μᾶς λεηλάτησαν, ἀμέσως μετὰ τὴν κατοχὴ μόνοι μας  οἱ Ἕλληνες σφαχτήκαμε μεταξύ μας...

   Ὁ Θεὸς νὰ μᾶς χαρίσῃ νοῦν! Νοῦν ἀπλῶς ἢ «νοῦν Χριστοῦ»; Ὁ ἔχων «νοῦν Χριστοῦ» εἶναι ὁ διακριτικός, ὁ ἅγιος. Αὐτὸς ποὺ διέβη, «ἀθλῶν νομίμως», τὰ στάδια τῆς ἐγκρατείας καὶ ἀπαθείας, κατὰ τὸν ἅγιο Μάξιμο τὸν Ὁμολογητή. Αὐτὸ εἶναι ὑψηλό. Νοῦν (σκέτο) ἔχουμε;

   Ἔλεγεν ὁ ἄθεος μὲν, ἀλλὰ εὐφυέστατος (μέχρι τρέλλας) Νίτσε ὁ φιλόσοφος (ἢ «φιλόζοφος») ὅτι ὁ λαὸς ποὺ δὲν έχει μνήμη δὲν ἔχει μέλλον. Λεγόμεθα χριστιανοὶ, ἀγωνιζόμεθα κατὰ τοῦ διαβόλου, τῶν αἱρέσεων, τῶν ψευδῶν θρησκειῶν, τῶν παθῶν καὶ θανασίμων καὶ συγγνωστῶν ἁμαρτιῶν, ἀλλὰ λησμονοῦμε (δεῖγμα πωρώσεως καὶ ἀνοησίας) ποιοὶ ἐπέβαλαν ἀντίχριστη καὶ ἀντεθνικὴ ἐκπαίδευσι στὰ σχολεῖα καὶ ποιοὶ ψήφισαν ἀντιχρίστους νόμους. Νομιμοποίησι ἐκτρώσεων καὶ μοιχείας, πολιτικὸ γάμο, σύμφωνο συμβιώσεως, μεταμοσχεύσεις. Ἀφαίρεσι θρησκεύματος ἀπὸ τὶς ταυτότητες καὶ ἐνέργειες γιὰ ἠλεκτρονικὸ φακέλλωμα τεραστίων διαστάσεων. «Ἀντιρατσιστικὸ» νόμο καὶ ἄλλα ὧν οὐκ ἔστιν ἀριθμός (παρακαλῶ, θυμίστε μας σὲ σχόλια καὶ ἄλλα). Λησμονοῦμε ποιοὶ εἶναι δηλωμένοι ἄθεοι, ποιοὶ εἶναι ὑποκριταί, ποιοὶ εἶναι νεοεποχῖτες, ποιοὶ εἶναι νεοειδωλολάτρες, ποιοὶ εἶναι ἀποκρυφιστὲς, ποιοὶ εἶναι ρατσιστὲς, ποιοὶ εἶναι ἀλλόθρησκοι (καὶ πολέμιοι τῆς Ὀρθοδοξίας), ποιοὶ ἐξυπηρετοῦν ξένα συμφέροντα, ποιοὶ εἶναι ἄπληστοι καὶ διεστραμμένοι. Νοῦν ἔχουμε;

   Λαὸς ὁ ὁποῖος ἔχει μνήμην Θεοῦ θὰ ἔχῃ μέλλον ἀγαθὸν καὶ ἐν τῷ νῦν καὶ ἐν τῷ μέλλοντι αἰώνι. Ἀμὴν

Οι θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ για την εκκλησία

Κωνσταντίνος Χολέβας
*Υποψήφιος βουλευτής Επικρατείας της Ν.Δ.

Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας ανακάλυψε εσχάτως και προεκλογικώς την τελετή του Αγιασμού των Υδάτων στον Πειραιά και μιλά δημοσίως για εξορθολογισμό των σχέσεων και όχι για χωρισμό μεταξύ Εκκλησίας και Πολιτείας. Ολα αυτά είναι παραπλανητικά, διότι οι επίσημες θέσεις του κόμματός του είναι διαφορετικές. Τις θυμίζω για να γνωρίζουν και οι Ελληνες ψηφοφόροι.
Τον Φεβρουάριο του 2013 πραγματοποιήθηκε στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης συνέδριο με τίτλο: «Εκκλησία και Αριστερά». Εκεί ο υπεύθυνος του τομέως Παιδείας του ΣΥΡΙΖΑ Τάσος Κουράκης δήλωσε ότι πρέπει να καταργηθεί η μισθοδοσία των κληρικών από το κράτος και να πληρώνονται οι κληρικοί από ειδική φορολογία, η οποία θα επιβληθεί στους ορθοδόξους Ελληνες. Μάλιστα, τόνισε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ προτείνει τον διαχωρισμό Εκκλησίας και Πολιτείας και ότι στο πλαίσιο αυτό δεν νοείται μισθοδοσία του κλήρου. Να, λοιπόν, άλλος ένας φόρος, τον οποίο θα επιβάλει ο ΣΥΡΙΖΑ.

Νυν κακοπαθήσωμεν ως στρατιώται Χριστού -- του αειμνήτου Στεργίου Σάκκου Ομ. Καθηγητού Α.Π.Θ.

Ηχεί δυσάρεστα στ΄ αυτιά μας ο λόγος περί στρατού και πολέμου σε μια εποχή που – το αντιλαμβανόμαστε όλοι – η ειρήνη είναι επικίνδυνα εύθραυστη και εναγώνιοι οι λαοί προσπαθούν με κάθε τρόπο να την διατηρήσουν. Υπάρχει, ωστόσο, ένας πόλεμος, που εξασφαλίζει την πραγματική ειρήνη. Δεν έχει σχέση με τους στρατούς και τα όπλα αυτού του κόσμου. Είναι πόλεμος απόλεμος, πνευματικός, αόρατος. Κι είμαστε επιστρατευμένοι σ΄ αυτόν όλοι όσοι ανήκουμε στην Εκκλησία του Χριστού, η οποία εδώ στη γη ονομάζεται στρατευομένη Εκκλησία. Όλοι οι χριστιανοί, κλήρος και λαός, μεγάλοι και μικροί, άνδρες και γυναίκες, από την ώρα που βγήκαμε από την κολυμβήθρα πολιτογραφημένοι στην βασιλεία του Θεού κι ενταγμένοι στη δική Του οικογένεια, μέχρι την ύστερη στιγμή της ζωής μας είμαστε στρατιώτες, στρατευμένοι στην καλή στρατεία της Εκκλησίας.

Η Μικτή Μονή του Έσσεξ Αγγλίας. -- Toυ Αγίου Νικοδήμου : Ότι ο Αρχιερεύς και πάντες οι ασκούντες παρθενίαν, πρέπει να φεύγωσι τας συνομιλίας των γυναικών.

Δια τούτο πρόσεχε. Ναι, παρακαλώ θερμώς, πρόσεχε, φίλτατε και φυλάττου καλώς από του να εντρυφώσιν οι οφθαλμοί σου, δια της περιέργου θεωρίας των ωραίων προσώπων· μήποτε νικήση σε κάλλους επιθυμία· πληροφορήθητι τοίνυν, ότι εις κίνδυνον μέγαν ευρίσκεσαι, και μάλιστα εάν είσαι νέος ή Αρχιερεύς ή όλως του ιερού κλήρου· και δεν είναι τρόπος να μη απαντήσης τοιαύτα πρόσωπα, τα οποία ρίπτουσιν εις την καρδίαν, και μακρόθεν θεωρούμενα, τα βέλη της ηδονής. Αλλ΄ ει δυνατόν εστι, μηδέποτε θελήσης τοις τοιούτοις προσώποις να απαντήσης και εις λόγους όλως να έλθης και συνομιλίας, καν και η συνομιλία είναι περί εξομολογήσεως, ως και τούτο οι θείοι Πατέρες διαγορεύουσιν. Ενθυμούμαι γαρ, ότι η αγία και οικουμενική εβδόμη σύνοδος, λέγει εις τον δέκατον όγδοον κανόνα, ότι, όταν Αρχιερεύς ευρεθή έξω εις προάστειον τι, ευρίσκονται δε εκεί και γυναίκες, ας αναχωρώσιν εκείναι εκείθεν ανυπερθέτως έως ου ευρίσκεται παρών ο Αρχιερεύς. «Εί τις δούλην, ή ελευθέραν εν τω επισκοπείω κτώμενος φωραθείη, ή εν μοναστηρίω, προς εγχείρησιν διακονίας τινός, επιτιμάσθω· επιμένων δε καθαιρείσθω. Ει δέ και τύχοι εν προαστείοις γυναίκας είναι, και θελήσει ο επίσκοπος ή ο ηγούμενος πορείαν εν τοις εκείσαι ποιήσασθαι, παρόντος επισκόπου ή ηγουμένου, μηδόλως εγχείρησιν διακονίας ποιείσθω κατ΄ εκείνον τον καιρόν γυνή· αλλ΄ ιδιαζέτω εν ετέρω τόπω, έως αν την αναχώρησιν ποιήσηται ο επίσκοπος, δια το ανεπίληπτον». 

Αγνή Παρθένε Δέσποινα

ΕΟΡΤΟΔΡΟΜΙΟΝ

Τροπάριον.

Χρίεις τελειών, την βρότειον ουσίαν, Άναξ άναρχε, Πνεύματος κοινωνία, Ροαίς αχράντοις, εκκαθάρας και σκότους. Ισχύν θριαμβεύσας τε, την επηρμένην, Νυν εις άληκτον, εξαμείβεαι βίον.

Ερμηνεία.

Ω Βασιλεύς, λέγει, άναρχε, συ με τα ρείθρα τα καθαρά του Ιορδάνου καθαρίσας από το σκότος της ασεβείας και αμαρτίας την φύσιν των ανθρώπων, την προσληφθείσαν και ενωθείσαν εν τη υπερθέω σου υποστάσει, έχρισας αυτήν και ετελείωσας τη χρίσει και κοινωνία του Αγίου Πνεύματος· διο και Χριστός ονομάζεσαι, ου μόνον δια την χρίσασαν Θεότητα, αλλά και δια την σάρκα την χρισθείσαν με την Θεότητα και γενομένην, όπερ το χρίσαν, και, θαρρώ λέγειν, ομόθεον, ως είπεν ο Θεολόγος Γρηγόριος (Λόγω εις το Πάσχα). Το Πνεύμα γαρ το άγιον, όπερ κατέβη εις εσέ βαπτιζόμενον, εδήλου το θείον χρίσμα· και μολονότι εξ αυτής της ενώσεως εχρίσθη μυστικώς η θεοϋπόστατός σου σάρξ με το Πνεύμα το Άγιον, καθώς είπεν ο Ησαϊας «Πνεύμα Κυρίου επ΄ εμέ, ου ένεκεν έχρισέ με» (Ησ. ξα: 1), και ο Προφήτης Δαβίδ «Δια τούτο έχρισέ σε, ο Θεός, ο Θεός σου έλαιον αγαλλιάσεως παρά τους μετόχους σου» (Ψαλμ. μδ: 8)· τότε όμως εν τω Ιορδάνη εγνωρίσθη η χρίσις αύτη και έξωθεν υπό των άλλων. Νοείται δε η χρίσις και επί των ανθρωπίνων σωμάτων· διότι ο Χριστός καθαρίσας πρότερον την ανθρωπίνην ουσίαν από την προπατορικήν αμαρτίαν με τα ύδατα του Ιορδάνου, έχρισεν αυτήν έπειτα με το τελειοποιόν μύρον, όπερ εστίν η κοινωνία του Αγίου Πνεύματος. Δια τούτο ιερά συνήθεια και παράδοσις επικρατεί εν τη Εκκλησία του Χριστού, πρώτον μεν να βαπτίζουν οι Ιερείς εν τη αγία κολυμβήθρα τον μέλλοντα προσελθείν τω Χριστώ, έπειτα δε να τελειώνουν αυτόν με την χρίσιν του αγίου μύρου, επιλέγοντες «Σφραγίς δωρεάς Πνεύματος Αγίου»· διότι σφραγίς και βεβαίωσις της χάριτος του Αγίου Πνεύματος το μύρόν εστι· δια το οποίον και πάντες οι Χριστιανοί χριστοί Κυρίου εμπορούν να λέγωνται, ως κεχρισμένοι με το τελειοποιόν χρίσμα, δι΄ ου δηλούται η χάρις και η κοινωνία του Αγίου Πνεύματος κατά τον Δαμασκηνόν Ιωάννην (Βιβλίον Δ΄ κεφ. πστ΄). Διότι αν οι παλαιοί Βασιλείς και Ιερείς και Προφήται ελέγοντο χριστοί Κυρίου, διότι εχρίοντο με το ατελές και τυπικόν έλαιον του κέρατος, πόσω μάλλον εμπορούν να λέγωνται τώρα χριστοί Κυρίου οι με το αληθές και τελειότερον χρίσμα του αγίου μύρου χριόμενοι Χριστιανοί; Ούτως επρόσταξεν ο Θεός και τον Μωϋσήν, να λούση πρώτον τον Ααρών και τους Υιούς του με νερόν, έπειτα να χρίση αυτούς: «Και Ααρών και τους Υιούς αυτού προσάξεις επί της θύρας της Σκηνής του Μαρτυρίου και λούσεις αυτούς εν ύδατι… και λήψη εκ του ελαίου του χρίσματος, και επιχεείς αυτό επί την κεφαλήν αυτού και χρίσεις αυτόν» (Έξ. κθ: 4-7). Ταύτην την χρίσιν του αγίου μύρου και ο Παύλος δηλών έλεγεν: «Ο δε βεβαιών ημάς συν υμίν εις Χριστόν και χρίσας ημάς, Θεός (ήτοι ο Θεός εστίν), ο και σφραγισάμενος ημάς και δους τον αρραβώνα του Πνεύματος εν ταις καρδίαις ημών» (β΄ Κορ. α: 21-22)· και ο ηγαπημένος Ιωάννης: «Και υμείς το χρίσμα, ο ελάβετε απ΄ αυτού, εν υμίν μένει» (α΄ Ιω. β: 27). Την μεν ανθρωπίνην φύσιν (λέγει) λοιπόν ο Σωτήρ εκαθάρισεν από το νοητόν σκότος, και εφώτισε ταύτην με την κοινωνίαν του Αγίου Πνεύματος, και από τον κάτω τούτον και εβδοματικόν βίον, τον πρόσκαιρον δηλαδή, μετεβίβασεν αυτήν εις τον άνω τον όγδοον τον αιώνιον· την δε υπερήφανον δύναμιν του Διαβόλου κατέβαλε με θρίαμβον, και παντελώς ηφάνισε. Αλλ΄ είθε! Ημείς οι ψάλλοντες τώρα και αναγινώσκοντες, και οι ακούοντες τον παρόντα Κανόνα να φυλάξωμεν ένοικον εις την ψυχήν μας την κοινωνίαν του Αγίου Πνεύματος και την σφραγίδα του αγίου Μύρου, την οποίαν ελάβομεν, όταν εβαπτίσθημεν και εγενόμεθα χριστοί Κυρίου. Εάν γαρ ημείς φυλάξωμεν αυτήν δια της εργασίας των ζωοποιών εντολών, και αυτή αμοιβαίως θέλει φυλάξει ημάς από πάσης βλάβης των ορατών και αοράτων εχθρών. Και καθώς τα πρόβατα όπου είναι σφραγισμένα δεν επιβουλεύονται ευκόλως από τους αισθητούς λύκους· ούτω και ημείς οι Χριστιανοί τα πρόβατα του Αρχιποίμενος Χριστού, εάν φυλάττωμεν εις την ψυχήν μας σώαν και ολόκληρον την σφραγίδα της χάριτος, την οποίαν δια του αγίου μύρου ελάβομεν εν τω Βαπτίσματι, δεν θέλομεν επιβουλευθή από τους νοητούς λύκους Δαίμονας, καθώς είπεν ο Θεολόγος Γρηγόριος: «Πρόβατον εσφραγισμένον ου ραδίως επιβουλεύεται» (Λόγος εις το Βάπτισμα), αλλά θέλομεν περικυκλούσθαι υπό της παντοδυνάμου δεξιάς του υψίστου, και θέλομεν φυλάττεσθαι από τους αγίους Αγγέλους· κάθε γαρ βαπτιζόμενος ένα Άγγελον λαμβάνει εκ Θεού προς διαφύλαξίν του, κατά το : «Παρεμβαλεί Άγγελος Κυρίου κύκλω των φοβουμένων αυτόν» (Ψαλμ. λγ: 8). Εάν ούτω ποιώμεν, θέλομεν μεταβή από την πρόσκαιρον ταύτην ζωήν εις την άνω και αιωνίαν χάριτι του εν Ιορδάνη βαπτισθέντος Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, ω η δόξα και το κράτος συν τω Πατρί και τω Αγίω Πνεύματι νυν και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.

O Συναξαριστής της ημέρας.

Τετάρτη, 21 Ιανουαρίου 2015

Μαξίμου ομολογητού, Νεοφύτου, Ευγενίου.

Ὁ Ὅσιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητὴς καταγόταν ἀπὸ ἐπιφανὴ οἰκογένεια καὶ γεννήθηκε στὴν Κωνσταντινούπολη τὸ ἔτος 580 μ.Χ. Ἔλαβε τὴ συνήθη ἐγκυκλοπαιδικὴ μόρφωση καὶ ἐπιδόθηκε ἰδιαίτερα στὴ σπουδὴ τῆς φιλοσοφίας. Ὑπὸ τοῦ αὐτοκράτορος Ἡρακλείου (610 – 641 μ.Χ.) προσελήφθη ὡς ἀρχιγραμματεὺς αὐτοῦ. Παρέμεινε στὴ θέση αὐτὴ γιὰ λίγα μόνο χρόνια, ἀλλὰ διατήρησε τὶς σχέσεις του καὶ ἀλληλογραφία μὲ πρόσωπα τοῦ δημόσιου βίου.

Ἀφοῦ παραιτήθηκε, τὸ 614 μ.Χ., ἀπὸ τὸ ἀξίωμα τοῦ ἀρχιγραμματέως, ἐγκατέλειψε τὸν κόσμο καὶ ἀκολούθησε τὸν μοναχικὸ βίο. Ἀσκήτεψε σὲ μονὴ τῆς Χρυσουπόλεως, ποὺ βρισκόταν ἔναντι τῆς Κωνσταντινουπόλεως καὶ διετέλεσε ἡγούμενος αὐτῆς. Ἐκεῖ ἀπέκτησε ὡς μαθητὴ τὸν Ἀναστάσιο, ὁ ὁποῖος τὸν ἀκολούθησε σὲ ὅλη του τὴ ζωή.

Σύμφωνα μὲ τὴν διδασκαλία τοῦ Ἁγίου Μαξίμου ἡ ἐργασία τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ καὶ ἡ συμμόρφωση τοῦ βίου τοῦ ἀνθρώπου πρὸς τὴν Θεία διδασκαλία ἀποτελοῦν βάση στερεά, ἐπὶ τῆς ὁποίας θὰ οἰκοδομηθεῖ ἡ πνευματικὴ ἀνύψωση τοῦ νοῦ. Πρῶτο βῆμα γιὰ τὸν σκοπὸ αὐτὸ ἀποτελεῖ ἡ ἀπόδυση ἀπὸ τὸ νοῦ ὅλων τῶν παθῶν ποὺ τὸν ἐνοχλοῦν, τὰ ὁποία ἔχουν τὴν βάση καὶ τὴν ἀφορμή τους στὸ σῶμα. Καλεῖται δηλαδὴ ὁ ἄνθρωπος νὰ μὴν ἀκολουθήσει τὴν κίνηση τῶν αἰσθητῶν, νὰ μὴν γίνει δοῦλος τῶν φυσικῶν του ὁρμῶν καὶ παθῶν, ἀλλὰ νὰ ἀκολουθήσει τὰ ὑπὲρ φύσιν. Τὰ ἀποτελέσματα παρουσιάζονται ἀνάλογα πρὸς τὴν ἐκλογή. Ἐκεῖνος ποὺ ἀκολουθεῖ τὴν κίνηση τῶν αἰσθητῶν ὑφίσταται καὶ τὴν φυσικὴ φθορὰ αὐτῶν καὶ συναλλοιώνεται μὲ αὐτά, ἐνῶ ὁ ἀναστὰς «τῆς ἐμπαθοῦς περὶ τὰ φαινόμενα διαθέσεως, τὴν τῶν φαινομένων ἔθυσε κίνησιν καὶ τὴν πρακτικὴν κατορθώσας ἔφαγεν ἀρετήν». Ἡ πράξη τῆς ἀρετῆς εἶναι ἔργο τῆς ἀνθρώπινης καὶ τῆς θείας δυνάμεως. Κανένα χάρισμα δὲν μπορεῖ νὰ ἀποκτήσει ὁ ἄνθρωπος μόνο μὲ τὴν φυσική του δύναμη. Ἡ ἐπιμονὴ τοῦ Ἁγίου Μαξίμου στὸ σημεῖο αὐτὸ εἶναι φανερὴ σὲ ὅλη του τὴ διδασκαλία, διότι φοβᾶται μήπως ὁ ἄνθρωπος περιπέσει στὸ πάθος τῆς ὑπερηφάνειας. Ὁ Θεός, παρατηρεῖ, ἔδωσε στὸν ἄνθρωπο δύναμη, γιὰ νὰ πράττει τὶς ἀρετές.

Ἔτσι, λοιπόν, ἀσκήτευε ὁ μακάριος Ὁμολογητής. Ἀλλὰ ἡ περσικὴ ἀπειλή, ποὺ εἶχε δημιουργήσει γιὰ τὴν Βυζαντινὴ Αὐτοκρατορία κρίσιμη κατάσταση, ἔσπασε τὴν ἡσυχία του καὶ τὸν ἀγώνα του γιὰ τὴν κατάκτηση τῶν ἀρετῶν ἀπὸ τὸν τόπο τῆς ἀσκήσεώς του. Γιὰ πολλὰ χρόνια οἱ Πέρσες ἐμφανίζονταν στὴν ἀκτὴ ἀπέναντι ἀπὸ τὴν Κωνσταντινούπολη. Φαίνετε δέ, ὅτι κατὰ τὴν διάρκεια μιᾶς εἰσβολῆς τους στὴ Χρυσούπολη, τὸ 624 μ.Χ., ὁ Ἅγιος Μάξιμος ἀναγκάστηκε νὰ ἀποσυρθεῖ μὲ τοὺς μαθητές του νοτιότερα, στὴν Κύζικο. Ἐκεῖ διέμεινε γιὰ δύο περίπου χρόνια στὴ μονὴ τοῦ Ἁγίου Γεωργίου καὶ συναναστρεφόταν μὲ τὸν Ἐπίσκοπο Ἰωάννη μετὰ τοῦ ὁποίου ἀντήλλαξε ἀργότερα ἐπιστολές. Ἴσως νὰ εἶχε ἀρχίσει νωρίτερα τὴν συγγραφική του δράση, ἀλλὰ ἤδη ἀπὸ τὴν ἐποχὴ αὐτὴ ἐπιδίδεται ἐντατικὰ στὸ ἔργο τῆς συγγραφῆς.

Λόγω συνεχίσεως τῶν Περσικῶν καταδρομῶν ὁ Ἅγιος ὑποχρεώνεται νὰ φύγει, τὸ 626 μ.Χ., καὶ ἀπὸ τὴν Κύζικο. Ἔρχεται γιὰ λίγο στὴν Κρήτη καὶ στὴν συνέχεια μεταβαίνει στὴν Ἀφρική. Θεωρεῖται δὲ πιθανὸ νὰ πέρασε καὶ ἀπὸ τὴν Κύπρο. Στὴν Καρχηδόνα ἐμφανίζεται τὴν Πεντηκοστὴ τοῦ ἔτους 632 μ.Χ., ἀλλὰ εἶχε φθάσει ἐκεῖ νωρίτερα. Κατὰ τὰ χρόνια αὐτὰ συγγράφει δύο ἀπὸ τὰ σπουδαιότερα ἔργα του, τὸ «Πρὸς Θαλάσσιον» καὶ «Περὶ Ἀποριῶν».

Ἐγκαταβίωσε στὴν μονὴ Εὐκρατᾶ της Καρχηδόνας, ὅπου ἦταν ἐγκατεστημένος καὶ ἄλλος φυγάς, ἀπὸ τὴν Παλαιστίνη, ὁ Σωφρόνιος. Ἐκεῖ ἔμαθε τὶς ἐνέργειες τοῦ νέου Πατριάρχη Ἀλεξανδρείας Κύρου, οἱ ὁποῖες ἀπέληξαν τὸ 633 μ.Χ. στὴν ἑνωτικὴ συμφωνία ποὺ διαμόρφωσε τὴν αἵρεση τοῦ Μονοενεργητισμοῦ. Ὁ Σωφρόνιος τάχθηκε ἀμέσως ἐναντίων της νέας αὐτῆς μορφῆς τῆς χριστολογικῆς αἱρέσεως. Στὴν θέση του αὐτὴ τὸν ἀκολούθησε ὁ Ἅγιος Μάξιμος. Ἔτσι συμμετεῖχε στὴ σύνοδο τοῦ Λατερανοῦ, ἡ ὁποία συγκλήθηκε τὸ ἔτος 649 μ.Χ. ἐπὶ Πάπα Ρώμης Μαρτίνου Α’, ὅπου καταδικάσθηκε ὁ Μονοθελητισμὸς  καὶ ἀναθεματίσθηκαν ἐκεῖνοι ποὺ ἀνοήτως δογμάτιζαν ὅτι ὁ Χριστὸς ἔχει μία μόνο θέληση, τὴ θεία, σὲ ἀντίθεση πρὸς τὴν Ὀρθόδοξη διδασκαλία, κατὰ τὴν ὁποία ὁ Χριστὸς ἔχει δυὸ θελήσεις, τὴ θεία καὶ τὴν ἀνθρώπινη, ὡς Θεάνθρωπος. Στὴν ἴδια Σύνοδο ἀποδοκιμάσθηκε διάταγμα τοῦ τότε αὐτοκράτορα Κώνσταντος, διὰ τοῦ ὁποίου δὲν ἐπιτρεπόταν ἡ συζήτηση περὶ Μονοθελητισμοῦ.

Ὁ αὐτοκράτορας Κώνστας (641 – 668 μ.Χ.) ὀργίσθηκε γι’ αὐτό. Ὁ Ἅγιος συνελήφθη ἀπὸ τὸν ἔξαρχο καὶ βασιλικὸ ἐπίτροπο τῆς Ἰταλίας Θεοδόσιο καὶ ὁδηγήθηκε στὴν Κωνσταντινούπολη μαζὶ μὲ τοὺς δύο φίλους του Ἀναστασίους. Ὁ αὐτοκράτορας ἐξόρισε τὸν Ἅγιο Μάξιμο, τὸ 655 μ.Χ. στὴ Βιζύη, μέσα στὸ Ρήγιο καὶ στὴν συνέχεια στὴν πόλη Πέρβερα. Μετὰ ἀπὸ ἕξι χρόνια ἀνακλήθηκε καὶ πάλι στὴν Κωνσταντινούπολη, ὅπως καὶ οἱ συμμοναστές του, γιὰ μία Τρίτη προσπάθεια προσεταιρισμοῦ του. Ὁ Ἅγιος ἀρνήθηκε. Ἀναθεματίσθηκε, κακοποιήθηκε καὶ διαπομπεύθηκε. Ἡ κακοποίηση τοῦ Ἁγίου ἔδωσε ἀφορμὴ γιὰ τὴ διαμόρφωση παραδόσεως περὶ ἀποκοπῆς τῆς γλώσσας καὶ τῆς δεξιᾶς χειρὸς αὐτοῦ. Μετὰ ἀπὸ αὐτὰ ἐξορίσθηκε στὴ Λαζικὴ τοῦ Πόντου, στὸ φρούριο Σχίμαρις, ὅπου καὶ κοιμήθηκε ὁσίως στὶς 13 Αὐγούστου τοῦ ἔτους 662 μ.Χ.
Τὸ τίμιο λείψανό του ἐνταφιάσθηκε στὴ μονὴ τοῦ Ἁγίου Ἀρσενίου, στὴ χώρα τῶν Λαζῶν. Ἀπὸ τὸν τάφο του ἔβγαινε φῶς κάθε νύχτα καὶ φώτιζε τὴν περιοχή, γεγονὸς ποὺ πιστοποιοῦσε τὴν ἁγιότητά του.