Ὁ Μέγας Βασίλειος μιλώντας γιὰ τὴν μέλλουσα Κρίση λέγει ὅτι:
«Εὐτυχισμένη εἶναι ἡ ψυχή, ἡ ὁποία νύκτα καὶ ἡμέρα
δὲν ἔχει ἄλλη
μέριμνα παρὰ
πῶς κατὰ τὴν μεγάλη ἡμέρα κατὰ τὴν ὁποία ὅλη ἡ κτίση θὰ
σταθεῖ μπροστὰ στὸν Κριτή, γιὰ νὰ ἀποδώσει λόγο περὶ
τῶν ἔργων της, θὰ
μπορέσει καὶ αὐτὴ εὔκολα νὰ ἐνεργήσει τὸν
ἀπολογισμὸ τοῦ βίου της.
Γιατί, ὅποιος ἔχει ἐνώπιον τῶν ματιῶν του ἐκείνη
τὴν ἡμέρα καὶ τὴν ὥρα
καὶ πάντοτε μελετᾶ τὴν ἀπολογία του μπροστὰ στὸ
δικαστήριο, ποὺ δὲν
μπορεῖ νὰ πλανηθεῖ, αὐτὸς ἤ καθόλου ἤ ἐλάχιστα θὰ
ἁμαρτήσει, γιατί τὸ
νὰ ἁμαρτάνει κανεὶς προέρχεται ἀπὸ τὴν ἀπουσία τοῦ
φόβου τοῦ Θεοῦ
ἀπὸ ἐμᾶς. Σὲ ὅσους δὲ εἶναι ζωηρὴ ἡ ἀναμονὴ τῶν
ἀπειλουμένων
τιμωριῶν, ὁ ἐνοικῶν
σὲ αὐτοὺς φόβος δὲν θὰ τοὺς δώσει εὐκαιρία νὰ
περιπέσουν σὲ ἀπρόσεκτες πράξεις
ἢ σκέψεις»
Αλλοίμονον! Αι κορυφαί της Ορθοδοξίας, επί το έργον της προδοσίας!
Περί της συντελουμένης Καϊαφαϊκής προδοσίας πλειστάκις έχομε γράψει. Τα Ορθόδοξα «Άγια των Αγίων» μολυνθέντα ήδη, δια της κατακριτέας αυτομολήσεως των «Ορθοδόξων» Προκαθημένων των, προς τον οργανισμόν του Παγκοσμίου Συμβουλίου των Εκκλησιών (Π.Σ.Ε.), ασφυκτιούν θανασίμως εκ της «συνεργασίας» και «συνυπάρξεως» του εναγκαλισμού του επαράτου Οικουμενισμού, όστις, ως προσφυώς ελέχθη, «μη έχων όρια ο ίδιος αγωνίζεται να εξαφανίση και καταστρέψη τα όρια της Εκκλησίας του Χριστού». Ήδη, συζητείται, όχι μόνον περί ενώσεως με όλους τους Χριστιανούς ακόμη και με Ιουδαίους, αλλά και ότι πας ζων επί της γης, είναι μέλος της «Εκκλησίας», δηλ. της … «Παγκοσμίου εκκλησίας» των Οικουμενιστών! Απολύτως πιστεύομεν, ότι η των Εικονομάχων κακοδοξία αποτελεί μικρογραφίαν της καταβαλλομένης σήμερον προσπαθείας δια την ολοκληρωτικήν καταστροφήν της ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ, την Οποίαν δια του ιδίου αυτού αίματος, εθεμελίωσεν ο Κύριος, και οι απ΄ αιώνος μάρτυρες και ομολογηταί ανήγειραν εις Ναόν περικαλλούς ευπρεπείας και ωραιότητος. Το πνεύμα της πλάνης και ασεβείας αντιληφθέν, ότι η ποικίλη κατά των Ορθοδόξων βία ολίγα κατορθοί, εδίδαξε τους συγχρόνους υιούς του σκότους, να μετέρχωνται του λοιπού τας μεθόδους της «συνυπάρξεως», «συνδιαλλαγής» και «αγάπης», ευνουχίζοντες ούτω κατ΄ αρχάς πάσαν ορθόδοξον μαχητικήν διάθεσιν, δεσμεύοντες αργότερον ταύτην, και τέλος, ως σύμμαχον παρασύροντες εν τω ιδίω αυτών στρατοπέδω, εν πολλοίς μιτροφορούσαν ή ακαδημαϊκή τηβέννω κεκοσμημένην… Αλλοίμονον! Αι κορυφαί της Ορθοδοξίας, επί το έργον της προδοσίας! Τω όντι, «πως έπεσαν δυνατοί;» (Β΄ Βασιλ. Α,27). Εσπούδασαν γαρ «εγκαταμίξαι το ψεύδος τη αληθεία και τη ευσεβεία την ασέβειαν». Σκοτισθέντες «ουδέν ηγήσαντο το πράγμα ουδέ διαφέρειν ευσέβειαν ασεβείας ενόμισαν», οίτινες «τω Αντιχρίστω την οδόν παρασκευάζουσιν». Αληθώς, «πως εγένετο πόρνη πόλις πιστή Σιών, πλήρης κρίσεως εν η δικαιοσύνη εκοιμήθη εν αυτή, νυν δε φονευταί;» (Προφ. Ησαϊου, α,2). Ήδη, ο Οικουμενισμός έχει εις τα δίκτυά του, καθώς γνωρίζετε, απάσας τας τοπικάς Ορθοδόξους Εκκλησίας. Η ένωσις έχει τελεσθή, τουλάχιστον εις επίπεδον κορυφής. Το μόνον, όπερ αναμένουν οι οπαδοί της, είναι η κατάλληλος διαφώτισις του λαού, ώστε να την δεχθή και ούτος άνευ «ανταρσιών» και «επαναστάσεων».
Μητρ. Πειραιώς κ. Σεραφείμ:
Τήν πλέον οὐσιώδη ἀπάντηση στά πολλά, πού ἔχουν γραφεῖ γι᾽
αὐτήν τήν ληστρική ψευδοοικουμενική «σύνοδο» τοῦ Βατικανοῦ καί τοῦ Παπισμοῦ καί
στά ὅσα θά ἀκουστοῦν κατά τήν Ἡμερίδα τήν δίδει ὁ σύγχρονος Ἅγιος τῆς ἀδελφῆς Ἁγιοσαββιτικῆς
Σερβικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί καθηγητής τῆς Δογματικῆς καί Οἰκουμενικός
Διδάσκαλος Ὅσιος καί Θεοφόρος Πατήρ ἡμῶν Ἰουστῖνος Πόποβιτς μὲσα ἀπό τά κείμενά
του: «Ἐδῶ πρόκειται γιὰ ἀποφασιστικὸ δίλημμα καὶ ἐκλογή:
ἢ ὁ Θεάνθρωπος ἢ ὁ ἄνθρωπος! Ἀπέναντί μας ἔχουμε ἕνα γέννημα τοῦ διαβόλου, ποὺ
λέγεται εὐρωπαϊκὸς οὑμανισμός.Κορύφωμα τοῦ διαβολοποιημένου οὑμανισμοῦ, εἶναι τὸ
νὰ θέλει κανεὶς νὰ γίνη καλὸς διὰ τοῦ κακοῦ, νὰ γίνη Θεὸς διὰ τοῦ διαβόλου. Ἡ
Β´ Σύνοδος τοῦ Βατικανοῦ ἀποτελεῖ ἀναγέννηση ὅλων τῶν εὐρωπαϊκῶν οὑμανισμῶν, ἀναγέννησι
πτωμάτων. Διότι ἀπὸ τότε, ποὺ ὁ Θεάνθρωπος Χριστὸς εἶναι παρὼν στὸν γήϊνο
κόσμο, ὁ κάθε οὑμανισμὸς εἶναι πτῶμα. Τὸ ἴδιο τὸ δόγμα τοῦ ἀλαθήτου τοῦ ἀνθρώπου
δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο, παρὰ ἡ ἀνατριχιαστικὴ κηδεία τοῦ κάθε οὑμανισμοῦ, ἀπὸ τοῦ
Βατικανοῦ, ποὺ ἀνυψώθηκε σὲ δόγμα, μέχρι τοῦ σατανικοῦ οὑμανισμοῦ τοῦ Σάρτρ.
Μέσα στὸ οὑμανιστικὸ πάνθεο τῆς Εὐρώπης, ὅλοι οἱ θεοὶ εἶναι νεκροί, μὲ ἐπὶ κεφαλῆς
τὸν εὐρωπαϊκὸ Δία (τὸν πάπα).
H πορεία της Αντιχρίστου πανθρησκείας
«Καιρός
τω παντί πράγματι» (Εκκλη.3: 1).
Και
νυν, καιρός θρήνου!
«Συντετέλεσται»
(1 Βασ. 20: 33) ήδη η πορεία της Αντιχρίστου πανθρησκείας!
Πρῶτο στάδιο ήταν ἡ ἕνωση
ὅλων τῶν χριστιανικῶν αἱρέσεων καί τῆς Ὀρθοδοξίας μέ τήν παπική αἵρεση κάτω ἀπό
τήν ἀπόλυτη ἐξουσία τοῦ πάπα Ρώμης. Ἡ ἕνωση αὐτή εἶναι οὐνιτικοῦ τύπου, δηλ. ὁποιαδήποτε
χριστιανική αἵρεση καί ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία
κρατούμε τήν διοίκηση, τήν θεία λατρεία καί τά δόγματά μας, ὅπως ἐπιθυμοῦμε
καί θέλουμε. Δέν χρειάζεται πλέον νά συμφωνήσουμε στά δόγματα, στή διοίκηση καί
στή λατρεία.
Δεύτερο στάδιο ήταν ἡ ἕνωση
τῆς Χριστιανικῆς πλέον Ἐκκλησίας μέ τίς λεγόμενες δῆθεν μονοθεϊστικές θρησκεῖες
τοῦ Ἰουδαϊσμοῦ καί τοῦ Μωαμεθανισμοῦ κάτω ἀπό τήν ἐξουσία τοῦ πάπα. Πῶς έγινε αὐτό;
Ὅπως έγινε ἡ ἕνωση τῶν χριστιανικῶν αἱρέσεων
καί τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μέ τόν παπισμό κάτω ἀπό τήν ἐξουσία τοῦ πρωτείου
καί τοῦ ἀλαθήτου του πάπα Ρώμης, διατηρώντας οἱ λεγόμενες δῆθεν μονοθεϊστικές
θρησκεῖες τά δόγματα, τήν διοίκηση καί τήν λατρεία τους.
Τό τρίτο στάδιο ήταν νά ἑνωθοῦν
ὅλες οἱ θρησκεῖες, πού ὑπάρχουν στόν πλανήτη τῆς γῆς, μέ τό πρωτεῖο καί τό ἀλάθητο
τοῦ πάπα Ρώμης, σύμφωνα πάλι μέ τήν ἕνωση οὐνιτικοῦ τύπου.
Ρίξε μια ματιά στην «Σύνοδο» όλων των θρησκειών
στην Ασίζη και θα καταλάβεις αυτά που έντεχνα μας κρύβουν.
«Σώζων
σώζε την σεαυτού ψυχήν», είναι και νυν η φωνή του ουρανού προς πάντα Ορθόδοξον
(Γεν. 19:17).
Χρειάζεται λύση που δεν θα παγιώνει τον «Αττίλα»!
Κωνσταντίνος Χολέβας
Τριάντα χρόνια συμπληρώθηκαν στις 15/11/2013 από την ανακήρυξη του τουρκοκυπριακού ψευδοκράτους. Συνέπεσε και με την εκδημία του Γλαύκου Κληρίδη, παλαίμαχου πολιτικού και πρώην Προέδρου της Κύπρου, ο οποίος υπήρξε αγνός Ελληνας, παρά την εμμονή του υπέρ του Σχεδίου Ανάν. Ο Ελληνισμός έως σήμερα κατόρθωσε να εμποδίσει την αναγνώριση των κατεχόμενων εδαφών ως κρατικής οντότητας και να επιβάλει διεθνώς την Κυπριακή Δημοκρατία ως τον μόνο νόμιμο εκπρόσωπο των κατοίκων της Μεγαλονήσου. Απαιτείται προσοχή στην αποφυγή λαθών για να διατηρήσουμε αυτά που επιτύχαμε. Μία ανασκόπηση της τουρκοκυπριακής πολιτικής εξάγει χρήσιμα διδάγματα:
Ετυχε να βρεθώ στην Κύπρο την ημέρα της ανακηρύξεως του ψευδοκράτους από τον μακαρίτη Ραούφ Ντενκτάς, σφαγέα των Ελληνοκυπρίων και εφαρμοστή των εντολών των στρατοκρατών της Αγκυρας. Μου έκανε εντύπωση η αρθρογραφία του τουρκοκυπριακού Τύπου, όπως μεταφράστηκε και δημοσιεύτηκε στις ελληνοκυπριακές εφημερίδες. Ακόμη και οι αριστερές φωνές των Τουρκοκυπρίων πανηγύριζαν με το επιχείρημα ότι έτσι δικαιώνεται η αρχή των εθνοτήτων του Λένιν. Οι Τούρκοι της Κύπρου είναι ενωμένοι κατά του Ελληνισμού, ασχέτως κομματικών ή ιδεολογικών διαφορών που έχουν μεταξύ τους. Αυτό δεν μπόρεσαν ή δεν θέλησαν να το καταλάβουν οι επικεφαλής του ΑΚΕΛ, της Αριστεράς των Ελληνοκυπρίων, και καλλιέργησαν μία αφελή έως ουτοπική αντίληψη ότι θα βρουν τρόπο συνεννοήσεως με τα «προοδευτικά» στοιχεία της άλλης πλευράς. Επικίνδυνοι ακροβατισμοί που κατέρρευσαν παταγωδώς κατά τη αποτυχημένη προεδρία του ΑΚΕΛικού Δημήτρη Χριστόφια.
Μία άλλη αυταπάτη μερικών Ελλαδιτών και Ελληνοκυπρίων είναι η αναζήτηση γεφυρών μέσα από την ιστορική καταγωγή των Τουρκοκυπρίων. Διαβάσαμε για ελληνόφωνους μουσουλμάνους και άλλα εντυπωσιακά, αλλά κενά περιεχομένου. Ναι, έως τις αρχές του προηγουμένου αιώνος αρκετοί μουσουλμάνοι της Κύπρου γνώριζαν ότι ήσαν εξισλαμισμένοι Ελληνες ορθόδοξοι, οι γνωστοί Λινομπάμπακοι (και λινάρι και βαμβάκι, μεικτού θρησκεύματος). Ομως αυτές οι αναμνήσεις έσβησαν οριστικά με την επιβολή του κεμαλισμού στην Τουρκία και την προπαγάνδα που επεκτάθηκε στην Κύπρο από τη δεκαετία του 1920. Στο αποκορύφωμα των αγώνων του κυπριακού Ελληνισμού, οι αγωνιστές για την Ενωση με την Ελλάδα (1955-1959) βρήκαν απέναντι τους Τουρκοκυπρίους ως αντιπάλους και φανατικούς υποστηρικτές της βρετανικής αποικιοκρατίας. Τουρκοκύπριοι έσφαζαν Ελληνες σε χωριά, Τουρκοκύπριοι υπηρετούσαν ως αστυνομικοί των Αγγλων και έδερναν Ελληνόπουλα του σχολείου, Τουρκοκύπριοι απαγχόνιζαν ως δήμιοι τα παλικάρια της Κύπρου που θανατώθηκαν μαχόμενα υπέρ πίστεως και πατρίδος.
Ο αρνητικότατος ρόλος των Τουρκοκυπρίων συνεχίστηκε έω;ς το 1974. Από την ανταρσία τους τον Δεκέμβριο του 1963 έως και την εισβολή του «Αττίλα» εκπαιδεύονταν, έκρυβαν όπλα και ακολουθούσαν πιστά τα σχέδια που εκπόνησε από το 1954 η Αγκυρα για κατάληψη μέρους ή όλης της νήσου. Ο ίδιος ο Ντενκτάς παραδέχτηκε στον δημοσιογράφο Σταύρο Σιδερά ότι πολλοί από τους αγνοουμένους του Ιουλίου - Αυγούστου 1974 σφαγιάστηκαν από παραστρατιωτικές ομάδες Τουρκοκυπρίων που ο ίδιος οργάνωσε. Φυσικά αυτό δεν σημαίνει ότι θα παύσουμε να ερευνούμε την τύχη των αγνοουμένων μας. Απλώς καλό είναι να κρατούν την ομολογία του Ραούφ Ντενκτάς στον νου τους όσοι καλοπιάνουν την τουρκοκυπριακή παράνομη ηγεσία και ελπίζουν σε διαλλακτική στάση.
Σήμερα στα Κατεχόμενα κατοικούν λίγοι Τουρκοκύπριοι και πολλοί έποικοι από την Ανατολία. Το «ναι» στο Σχέδιο Ανάν το 2004 είπαν κυρίως οι έποικοι, οι κουβαλητοί, αυτοί που παραβιάζουν κάθε διεθνή συνθήκη περί αλλοιώσεως πληθυσμιακών και εθνολογικών δεδομένων. Ουδεμία συζήτηση μπορεί να γίνει για λύση του Κυπριακού με τον στρατό του «Αττίλα» και τους εποίκους παρόντες. Αν δεν προβλέπεται η αποχώρησή τους, είναι σαν να νομιμοποιούμε την εισβολή.
Η διαπραγμάτευση επί της λογικής των δύο συνιστώντων κρατιδίων (states) βλάπτει. Να αναζητήσουμε μία λύση που θα σέβεται το ευρωπαϊκό κεκτημένο και δεν θα παγιώνει τον «Αττίλα».
Τριάντα χρόνια συμπληρώθηκαν στις 15/11/2013 από την ανακήρυξη του τουρκοκυπριακού ψευδοκράτους. Συνέπεσε και με την εκδημία του Γλαύκου Κληρίδη, παλαίμαχου πολιτικού και πρώην Προέδρου της Κύπρου, ο οποίος υπήρξε αγνός Ελληνας, παρά την εμμονή του υπέρ του Σχεδίου Ανάν. Ο Ελληνισμός έως σήμερα κατόρθωσε να εμποδίσει την αναγνώριση των κατεχόμενων εδαφών ως κρατικής οντότητας και να επιβάλει διεθνώς την Κυπριακή Δημοκρατία ως τον μόνο νόμιμο εκπρόσωπο των κατοίκων της Μεγαλονήσου. Απαιτείται προσοχή στην αποφυγή λαθών για να διατηρήσουμε αυτά που επιτύχαμε. Μία ανασκόπηση της τουρκοκυπριακής πολιτικής εξάγει χρήσιμα διδάγματα:
Ετυχε να βρεθώ στην Κύπρο την ημέρα της ανακηρύξεως του ψευδοκράτους από τον μακαρίτη Ραούφ Ντενκτάς, σφαγέα των Ελληνοκυπρίων και εφαρμοστή των εντολών των στρατοκρατών της Αγκυρας. Μου έκανε εντύπωση η αρθρογραφία του τουρκοκυπριακού Τύπου, όπως μεταφράστηκε και δημοσιεύτηκε στις ελληνοκυπριακές εφημερίδες. Ακόμη και οι αριστερές φωνές των Τουρκοκυπρίων πανηγύριζαν με το επιχείρημα ότι έτσι δικαιώνεται η αρχή των εθνοτήτων του Λένιν. Οι Τούρκοι της Κύπρου είναι ενωμένοι κατά του Ελληνισμού, ασχέτως κομματικών ή ιδεολογικών διαφορών που έχουν μεταξύ τους. Αυτό δεν μπόρεσαν ή δεν θέλησαν να το καταλάβουν οι επικεφαλής του ΑΚΕΛ, της Αριστεράς των Ελληνοκυπρίων, και καλλιέργησαν μία αφελή έως ουτοπική αντίληψη ότι θα βρουν τρόπο συνεννοήσεως με τα «προοδευτικά» στοιχεία της άλλης πλευράς. Επικίνδυνοι ακροβατισμοί που κατέρρευσαν παταγωδώς κατά τη αποτυχημένη προεδρία του ΑΚΕΛικού Δημήτρη Χριστόφια.
Μία άλλη αυταπάτη μερικών Ελλαδιτών και Ελληνοκυπρίων είναι η αναζήτηση γεφυρών μέσα από την ιστορική καταγωγή των Τουρκοκυπρίων. Διαβάσαμε για ελληνόφωνους μουσουλμάνους και άλλα εντυπωσιακά, αλλά κενά περιεχομένου. Ναι, έως τις αρχές του προηγουμένου αιώνος αρκετοί μουσουλμάνοι της Κύπρου γνώριζαν ότι ήσαν εξισλαμισμένοι Ελληνες ορθόδοξοι, οι γνωστοί Λινομπάμπακοι (και λινάρι και βαμβάκι, μεικτού θρησκεύματος). Ομως αυτές οι αναμνήσεις έσβησαν οριστικά με την επιβολή του κεμαλισμού στην Τουρκία και την προπαγάνδα που επεκτάθηκε στην Κύπρο από τη δεκαετία του 1920. Στο αποκορύφωμα των αγώνων του κυπριακού Ελληνισμού, οι αγωνιστές για την Ενωση με την Ελλάδα (1955-1959) βρήκαν απέναντι τους Τουρκοκυπρίους ως αντιπάλους και φανατικούς υποστηρικτές της βρετανικής αποικιοκρατίας. Τουρκοκύπριοι έσφαζαν Ελληνες σε χωριά, Τουρκοκύπριοι υπηρετούσαν ως αστυνομικοί των Αγγλων και έδερναν Ελληνόπουλα του σχολείου, Τουρκοκύπριοι απαγχόνιζαν ως δήμιοι τα παλικάρια της Κύπρου που θανατώθηκαν μαχόμενα υπέρ πίστεως και πατρίδος.
Ο αρνητικότατος ρόλος των Τουρκοκυπρίων συνεχίστηκε έω;ς το 1974. Από την ανταρσία τους τον Δεκέμβριο του 1963 έως και την εισβολή του «Αττίλα» εκπαιδεύονταν, έκρυβαν όπλα και ακολουθούσαν πιστά τα σχέδια που εκπόνησε από το 1954 η Αγκυρα για κατάληψη μέρους ή όλης της νήσου. Ο ίδιος ο Ντενκτάς παραδέχτηκε στον δημοσιογράφο Σταύρο Σιδερά ότι πολλοί από τους αγνοουμένους του Ιουλίου - Αυγούστου 1974 σφαγιάστηκαν από παραστρατιωτικές ομάδες Τουρκοκυπρίων που ο ίδιος οργάνωσε. Φυσικά αυτό δεν σημαίνει ότι θα παύσουμε να ερευνούμε την τύχη των αγνοουμένων μας. Απλώς καλό είναι να κρατούν την ομολογία του Ραούφ Ντενκτάς στον νου τους όσοι καλοπιάνουν την τουρκοκυπριακή παράνομη ηγεσία και ελπίζουν σε διαλλακτική στάση.
Σήμερα στα Κατεχόμενα κατοικούν λίγοι Τουρκοκύπριοι και πολλοί έποικοι από την Ανατολία. Το «ναι» στο Σχέδιο Ανάν το 2004 είπαν κυρίως οι έποικοι, οι κουβαλητοί, αυτοί που παραβιάζουν κάθε διεθνή συνθήκη περί αλλοιώσεως πληθυσμιακών και εθνολογικών δεδομένων. Ουδεμία συζήτηση μπορεί να γίνει για λύση του Κυπριακού με τον στρατό του «Αττίλα» και τους εποίκους παρόντες. Αν δεν προβλέπεται η αποχώρησή τους, είναι σαν να νομιμοποιούμε την εισβολή.
Η διαπραγμάτευση επί της λογικής των δύο συνιστώντων κρατιδίων (states) βλάπτει. Να αναζητήσουμε μία λύση που θα σέβεται το ευρωπαϊκό κεκτημένο και δεν θα παγιώνει τον «Αττίλα».
On November 21st we celebrate the entry of Mary into the Temple in Jerusalem.
As we continue our preparation for the coming of
Christ on December 25th, this week we turn our thoughts to the Mother of God.
Mary, the Theotokos, gives us the perfect model of humility and silent
expectation that we can use as a model during this period of preparation. The
more we find ways to follow her example of obedience and purity the closer we
will come to Christ who is about to be born.
On November 21st we celebrate the entry of Mary into
the Temple in Jerusalem. We know from tradition that Mary’s parents were
childless in old age. They prayed continuously to have a child and vowed that
if God were to bless them with a child they would dedicate her to God. After a
miraculous birth her parents took her at the age of three to the Temple in
Jerusalem where she lived for twelve years. She lived in the most holy place in
the Temple being cared for by the Temple priests and angels. The hymns of the
Church testify to the careful spiritual preparation for the birth giving of the
Son of God that God provided to her. She was purified through her life in the
Temple to receive God Himself in her womb. Joseph, an older man, was selected
to protect her when she left theTemple at the age of about 13.
Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ του Αγίου Ιουστίνου (Πόποβιτς)
Το δόγμα περί του
αλαθήτου του πάπα είναι η νιτσεϊκή κατάφασις— «Ja-Sagung» -- εις ολόκληρον την
δημιουργίαν του ευρωπαίου ουμανιστικού ανθρώπου. «Ja-Sagung» εις την κουλτούραν
και εις τον πολιτισμόν του, που και τα δύο είναι και ως προς τους σκοπούς και
ως προς τας μεθόδους μάλλον ειδωλολατρικά και πολυθεϊστικά. Ευαγγέλιον και
εντολή του Θεανθρώπου είναι: «Ζητείτε πρώτον την βασιλείαν του Θεού και την
δικαιοσύνην αυτού, και ταύτα πάντα (τα άλλα) προστεθήσεται υμίν» (Ματθ. 6, 33).
–Και τι δεν διεκήρυξεν ως σκοπόν της ανθρωπίνης υπάρξεως και ως μέθοδος της
εργασίας του ανθρώπου η ευρωπαϊκή ουμανιστική κουλτούρα και ο πολιτισμός
της!
Ο Θεάνθρωπος, ο Μόνος Σωτήρ του ανθρώπου από την αμαρτίαν, τον θάνατον και τον διάβολον, ο Μόνος που ανακαινίζει και αθανατίζει και ανιστά και ανυψοί και αιωνίζει και θεοποιεί και θεανθρωποποιεί τον άνθρωπον εις όλους τους κόσμους, ρητώς και σαφώς ορίζει ως ύψιστον σκοπόν της υπάρξεως και της ζωής του ανθρώπου το να γίνη ο άνθρωπος τέλειος ως ο Θεός (Ματθ. 5, 48). Ενώ ο άνθρωπος του ευρωπαϊκού ουμανισμού και δεν έχει καθιερώσει αντί αυτού ως σκοπόν της ανθρωπίνης υπάρξεως!
Ο Θεάνθρωπος, ο Μόνος Σωτήρ του ανθρώπου από την αμαρτίαν, τον θάνατον και τον διάβολον, ο Μόνος που ανακαινίζει και αθανατίζει και ανιστά και ανυψοί και αιωνίζει και θεοποιεί και θεανθρωποποιεί τον άνθρωπον εις όλους τους κόσμους, ρητώς και σαφώς ορίζει ως ύψιστον σκοπόν της υπάρξεως και της ζωής του ανθρώπου το να γίνη ο άνθρωπος τέλειος ως ο Θεός (Ματθ. 5, 48). Ενώ ο άνθρωπος του ευρωπαϊκού ουμανισμού και δεν έχει καθιερώσει αντί αυτού ως σκοπόν της ανθρωπίνης υπάρξεως!
Άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας
Ο άγιος Κύριλλος, Πατριάρχης Αλεξανδρείας ( + 444 ), υπήρξε ο χαλκέντερος
πολέμιος του Νεστορίου και υπέρμαχος της Θεοτοκίας της Αειπαρθένου.
Στην Τρίτη Οικουμενική σύνοδο, το 431, αγωνίστηκε με παρρησία για τη Θεοτόκο.
Οι αγώνες του για τη Μητέρα του Κυρίου προκάλεσαν την ιδιαίτερη εύνοιά Της για αυτόν, όπως φανερώνει το ακόλουθο περιστατικό:
Σε ένα προάστιο της Χαλκηδόνος, στη Δρυ, συγκροτήθηκε μια ληστρική σύνοδος που καταδίκασε ερήμην τον ιερό Χρυσόστομο. Ο άγιος Κύριλλος, από άγνοια και όχι από κακία, υιοθέτησε τις αποφάσεις της συνόδου κι έφτασε μέχρι το σημείο να μη θέλει να μνημονεύει το όνομα του αγίου στα δίπτυχα, μαζί με τα ονόματα των άλλων Πατριαρχών.
Ήταν όμως καλοπροαίρετος, κι όταν του έγιναν οι ανάλογες συστάσεις, εξέτασε καλύτερα τα πράγματα, αναγνώρισε το λάθος και διόρθωσε τη στάση του. Στην αλλαγή του αυτή συνετέλεσε και το παρακάτω όνειρο:
Του φάνηκε πως βρισκόταν σε ένα τόπο ωραιότατο, και δοκίμαζε μία χαρά ανεκλάλητη. Έβλεπε εκεί τους πατριάρχες Αβραάμ, Ισαάκ και Ιακώβ, καθώς και άλλους άνδρες της Παλαιάς και Καινής Διαθήκης. Έβλεπε επίσης ένα ναό πολύ φωτεινό και μεγαλοπρεπή, από όπου ακουγόταν μία ουράνια ψαλμωδία.
Προχώρησε μέσα στον ναό και αντίκρυσε την Υπεραγία Θεοτόκο, περιστοιχισμένη από πλήθος αγίων Αγγέλων, να λάμπει από άρρητη δόξα.
Κοντά στη Θεομήτορα στεκόταν με μεγάλη τιμή και πολλούς δορυφόρους ο ιερός Χρυσόστομος, κρατώντας στα χέρια το βιβλίο των διδαχών του.
Ο άγιος Κύριλλος προχώρησε για να προσκυνήσει την Υπεραγία Θεοτόκο. Ο Άγιος Ιωάννης όμως μπήκε στην μέση και όχι μόνο τον εμπόδισε, αλλά θέλησε να τον βγάλει έξω.
Έντρομος εκείνος, σκεπτόταν γιατί άραγε να οργίστηκε τόσο εναντίον του ο ιερός Χρυσόστομος.
Τότε επεμβαίνει η Παναγία και λέει:
- Συγχώρησέ τον, Ιωάννη, και μην τον διώχνεις. Όσα έχει πει εναντίον σου δεν τα είπε από κακία, αλλά από άγνοια.
- Όχι, δεν τον συγχωρώ, έκανε τάχα θυμωμένος ο άγιος.
- Συγχώρησέ τον για την αγάπη μου, επέμεινε η Παναγία, γιατί αγωνίστηκε πολύ για την τιμή μου, κατατρόπωσε τον Νεστόριο και με ανακήρυξε Θεοτόκο.
Αμέσως εκείνος ηρέμησε, αγκάλιασε τον παλαιό του αντίπαλο και τον ασπάσθηκε με αγάπη.
Από τότε η εκτίμηση του αγίου Κυρίλλου προς τον άγιο Ιωάννη ήταν απεριόριστη.
Τριάντα δύο χρόνια αγωνίστηκε ο άγιος Κύριλλος στον πατριαρχικό θρόνο της Αλεξανδρείας. Κι όταν παρέδιδε την αγία ψυχή του, η Παναγία δεν τον λησμόνησε. Ήρθε κοντά του και του παραστάθηκε με ενδιαφέρον, όπως κι εκείνος στη ζωή του Την υπηρέτησε και αγωνίστηκε για την τιμή Της.
Στην Τρίτη Οικουμενική σύνοδο, το 431, αγωνίστηκε με παρρησία για τη Θεοτόκο.
Οι αγώνες του για τη Μητέρα του Κυρίου προκάλεσαν την ιδιαίτερη εύνοιά Της για αυτόν, όπως φανερώνει το ακόλουθο περιστατικό:
Σε ένα προάστιο της Χαλκηδόνος, στη Δρυ, συγκροτήθηκε μια ληστρική σύνοδος που καταδίκασε ερήμην τον ιερό Χρυσόστομο. Ο άγιος Κύριλλος, από άγνοια και όχι από κακία, υιοθέτησε τις αποφάσεις της συνόδου κι έφτασε μέχρι το σημείο να μη θέλει να μνημονεύει το όνομα του αγίου στα δίπτυχα, μαζί με τα ονόματα των άλλων Πατριαρχών.
Ήταν όμως καλοπροαίρετος, κι όταν του έγιναν οι ανάλογες συστάσεις, εξέτασε καλύτερα τα πράγματα, αναγνώρισε το λάθος και διόρθωσε τη στάση του. Στην αλλαγή του αυτή συνετέλεσε και το παρακάτω όνειρο:
Του φάνηκε πως βρισκόταν σε ένα τόπο ωραιότατο, και δοκίμαζε μία χαρά ανεκλάλητη. Έβλεπε εκεί τους πατριάρχες Αβραάμ, Ισαάκ και Ιακώβ, καθώς και άλλους άνδρες της Παλαιάς και Καινής Διαθήκης. Έβλεπε επίσης ένα ναό πολύ φωτεινό και μεγαλοπρεπή, από όπου ακουγόταν μία ουράνια ψαλμωδία.
Προχώρησε μέσα στον ναό και αντίκρυσε την Υπεραγία Θεοτόκο, περιστοιχισμένη από πλήθος αγίων Αγγέλων, να λάμπει από άρρητη δόξα.
Κοντά στη Θεομήτορα στεκόταν με μεγάλη τιμή και πολλούς δορυφόρους ο ιερός Χρυσόστομος, κρατώντας στα χέρια το βιβλίο των διδαχών του.
Ο άγιος Κύριλλος προχώρησε για να προσκυνήσει την Υπεραγία Θεοτόκο. Ο Άγιος Ιωάννης όμως μπήκε στην μέση και όχι μόνο τον εμπόδισε, αλλά θέλησε να τον βγάλει έξω.
Έντρομος εκείνος, σκεπτόταν γιατί άραγε να οργίστηκε τόσο εναντίον του ο ιερός Χρυσόστομος.
Τότε επεμβαίνει η Παναγία και λέει:
- Συγχώρησέ τον, Ιωάννη, και μην τον διώχνεις. Όσα έχει πει εναντίον σου δεν τα είπε από κακία, αλλά από άγνοια.
- Όχι, δεν τον συγχωρώ, έκανε τάχα θυμωμένος ο άγιος.
- Συγχώρησέ τον για την αγάπη μου, επέμεινε η Παναγία, γιατί αγωνίστηκε πολύ για την τιμή μου, κατατρόπωσε τον Νεστόριο και με ανακήρυξε Θεοτόκο.
Αμέσως εκείνος ηρέμησε, αγκάλιασε τον παλαιό του αντίπαλο και τον ασπάσθηκε με αγάπη.
Από τότε η εκτίμηση του αγίου Κυρίλλου προς τον άγιο Ιωάννη ήταν απεριόριστη.
Τριάντα δύο χρόνια αγωνίστηκε ο άγιος Κύριλλος στον πατριαρχικό θρόνο της Αλεξανδρείας. Κι όταν παρέδιδε την αγία ψυχή του, η Παναγία δεν τον λησμόνησε. Ήρθε κοντά του και του παραστάθηκε με ενδιαφέρον, όπως κι εκείνος στη ζωή του Την υπηρέτησε και αγωνίστηκε για την τιμή Της.
Το Περιβόλι της Παναγίας αποσαθρωμένο οπωροφυλάκιο Ορθοδοξίας !!!
Του κυρίου Ιωάννου Κορναράκη, Ομοτίμου Καθηγητού της Θεολογικής Σχολής Αθηνών.
«Ο Θεός ήλθοσαν έθνη εις την κληρονομίαν σου, εμίαναν τον ναόν τον άγιόν σου,
έθεντο Ιερουσαλήμ ως οπωροφυλάκιον» (Ψαλμ. 78, 1)
Η επέλαση της παπικής αιρέσεως, τον Νοέμβριο του 2006, στο Οικουμενικό
Πατριαρχείο, μετέβαλε το Άγιο Όρος ή μάλλον την πνευματική του ηγεσία, τους
ηγουμένους των είκοσι Ι. Μονών του, σε εγκαταλελειμμένο και έρημο οπωροφυλάκιο
Ορθοδοξίας!
Ο λαός του Θεού, το πλήρωμα της Εκκλησίας, ανέμενε την άμεση, δυναμική
παρέμβαση του Αγίου Όρους στα διαδραματισθέντα στο Φανάρι, με την
επίσκεψη-συλλειτουργία του Πάπα, ως αυτονόητη παρουσία ορθόδοξης αντιδράσεως
και μαρτυρίας, όπως ακριβώς συνέβη στο παρελθόν επί Πατριάρχου Αθηναγόρα, με
την άρση των αναθεμάτων, όταν σύσσωμο το Άγιο Όρος, η πνευματική του ηγεσία,
διέκοψε τη μνημόνευση του ονόματός του!
Αλλά η πνευματική ηγεσία του Αγίου Όρους των ημερών μας, δεν έπραξε το ίδιο!
Δεν διετράνωσε μαχητικά την ορθόδοξη μαρτυρία με το γνωστό κύρος του
αγιορείτικου λόγου, ως διορθωτική παρέμβαση στις αυθαίρετες και κραυγαλέες
πατριαρχικές παραβιάσεις των ι. Κανόνων της Εκκλησίας.
Αντίθετα επιβράβευσε τις πατριαρχικές αυτές αντορθόδοξες ενέργειες με τη
διακήρυξη της ευλαβείας της στο πρόσωπο του κ. Βαρθολομαίου!
Έτσι οι φύλακες της Ορθoδόξου Παραδόσεως, οι
πυλωροί της προστασίας και διασφαλίσεως του κύρους των Ι. Κανόνων της
Εκκλησίας, εγκατέλειψαν τη θέση τους!
Αρνήθηκαν τον εαυτό τους.
Άφησαν ξέφραγο και απροστάτευτο τον αμπελώνα του Κυρίου και συσχηματίσθηκαν με
τον νυν αιώνα του οικουμενισμού, του κακόδοξου χριστιανικού συγκρητισμού.
Ευθυγραμμίσθηκαν με τους νεοεποχίτικους νόες κληρικών και λαϊκών θεολόγων,
αρνητών της αληθείας της Μίας, Αγίας Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας του
Χριστού, της Εκκλησίας των ι. Αποστολικών και Συνοδικών Κανόνων, της Πατερικής
Παραδόσεως!
Η στάση αυτή της πνευματικής ηγεσίας του Αγίου Όρους αποστερεί σήμερα από την
Ορθόδοξη Εκκλησία το φρουρό και φύλακα των παραδεδομένων αληθειών της πίστεως
και της διδασκαλίας της.
Σήμερα έπαυσε να είναι το Άγιο Όρος εγγύηση και στήριξη Ορθοδοξίας, έπαλξη
παρατάξεως μαρτύρων και ομολογητών Ορθοδοξίας.
Σήμερα το Άγιο Όρος, μοιάζει με αποσαθρωμένο από τον οικουμενισμό και την
αίρεση οπωροφυλάκιο, μνημείο πλέον αγιορειτικής εγκαταλείψεως του περιβολιού
της Παναγίας!
Το θλιβερό αυτό γεγονός συμβαίνει σήμερα, σε ώρα και στιγμή προχωρημένης
αποδυναμώσεως της Ορθοδοξίας από ζωτικές και άγρυπνες δυνάμεις μαρτυρίας και
ομολογίας, δεδομένου ότι, σήμερα, επίσκοποι και αρχιεπίσκοποι και
Πατριάρχες αλλά και κληρικοί και λαϊκοί θεολόγοι, μεταποιούμενοι αλαζονικώς σε
τάξη εκκλησιαστικής οικουμενικής συνόδου, αποφθέγγονται άρρητα ρήματα
κακοδοξίας, «επ’ αγαθώ» της Ορθοδοξίας!
Αιρετικές χριστιανικές κοινότητες αναγνωρίζονται σήμερα ως εκκλησίες,
συλλειτουργίες με τους πάσης φύσεως αιρετικούς και συμπροσευχές βαπτίζονται ως
αγαπητικές σχέσεις και κάθε ορθόδοξη αλήθεια παραπέμπεται στον κάλαθο του
οικουμενισμού, για επανερμηνεία με τα νέα δεδομένα της μετανεωτερικότητας, η
οποία απαιτεί τον επαναπροσδιορισμό των πάντων στη θεολογία και γενικώς στη ζωή
της Εκκλησίας!
Σ’ αυτή την κρίσιμη ώρα της οικουμενιστικής λαίλαπας, δεν έστερξαν οι
αγιορείτες ηγούμενοι να αναδειχθούν· «θεία παρεμβολή και θεηγόροι οπλίται
παρατάξεως Κυρίου»!
Παραδόθηκαν στη δειλία και το φόβο της μαρτυρίας, με το…αιρετικό πρόσχημα της
ευλαβούς υπακοής στο πρόσωπο του Πατριάρχου!
Έτσι μετέτρεψαν την πνευματική τους ηγεσία σε αποσαθρωμένο οπωροφυλάκιο του
περιβολιού της Παναγίας!
Έκαναν την επιλογή τους!
Επέλεξαν την συνοδοιπορία τους με την πατριαρχική οικουμενιστική λογική!
Μέγας Βασίλειος : να τους αποστρέφωνται δυνατά
«Πρέπει οι ακροαταί να είναι
εκπαιδευμένοι στις Γραφές και να κρίνουν αν τα λεγόμενα των διδασκάλων είναι
σύμφωνα με τις Γραφές. Κι όσα είναι ξένα να τα αποβάλλουν και εκείνους που
επιμένουν σ’ αυτά να τους αποστρέφωνται δυνατά».
(Μ. Βασίλειος).
“O μή λέγων τοις αιρετικοίς ανάθεμα, ανάθεμα έστω”!
Όταν μνημονεύει ΠΑΠΑ , οταν μνημονεύει
μονοφυσίτες ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ καταδικαστεί κατ επανάληψη συνοδικά δεν πρέπει καν να
μπαίνει ζήτημα νέας καταδίκης αλλά εφαρμογής των ήδη υπαρχουσών συνοδικών αποφάσεων
. Ας εφαρμόσουμε πρώτα όσα αποφάσισαν οι Σύνοδοι του 867, του 879, του 1009,
του 1054, του 1341, του 1347, του 1351, του 1440, του 1441, του 1443, του 1450,
του 1484, του 1722, του 1727, του 1838, του 1848, του 1895 ... Δεν βλέπω σε τι
χρειάζεται νέα συνοδος ΟΤΑΝ δεν εφαρμόζονται οι αποφάσεις τόσων συνόδων ! Ας
εφαρμόσουμε όσα παραλάβαμε απο τον άγιον Φώτιον, τον ιερόν Θεοφύλακτον, τον
άγιον Γρηγόριον τον Παλαμάν, τον άγιο Συμεών τον Θεσσαλονίκης, τον άγιον Μάρκον
Ευγενικό, τον Ευγένιον Βούλγαριν, τον Νικηφόρον Θεοτόκην, τον άγιον Νικόδημον,
τον άγιον Νεκτάριον ... Μνημόνευσε τον αιρετικό Πάπα ο Βαρθολομαίος ? Στο
ανάθεμα και αυτός ΚΑΙ ΟΠΟΙΟΣ ΔΕΝ ΤΟΝ ΑΝΑΘΕΜΑΤΙΖΕΙ γιατί έτσι διατάζει η
συνοδική απόφαση που διαβάζεται την Κυριακή της Ορθοδοξίας “O μή λέγων τοις αιρετικοίς ανάθεμα, ανάθεμα έστω”!
Είναι αναπόδραστη νομοτέλεια, η αποστασία από την Ορθόδοξο Πίστι να ακολουθήται από συμφορές.
"Πατριάρχης" Αντιοχείας:
Είμαστε στο Παρίσι αλλά η καρδιά μας, βρίσκεται στην Συρία. Είμαστε με την σκέψη εκεί στους αδελφούς μας, που αναζητούν την ειρήνη", ανέφερε ο Πατριάρχης Ιωάννης.
σ.σ. αναζητάτε την ειρήνη; Η Ειρήνη είναι ο Χριστός και η Εκκλησία Του, την Οποία Εκκλησία Του, σεις οι Οικουμενιστές την γράψατε στα παλαιά σας υποδήματα και εκτός των άλλων έχετε πλήρη κοινωνία με τους αιρετικούς Μονοφυσίτες. Ασπάζεστε την εικόνα του "αγίου" Διόσκορου, φονέα του Αγίου Φλαβιανού! Όλα τα αναθέματα των Αγίων Οικουμενικών Συνόδων βρίσκονται στις κεφαλές σας. Αναζητείστε λοιπόν την "ειρήνη"....
Τότε
ένας ησυχαστής, μου υπενθύμισε την περίπτωση του ασκητού πού, μετά την άλωση τής
Κωνσταντινουπόλεως, είδε επάνω στήν αγία Πρόθεση ερειπωμένου Ναού, μία γουρούνα
με τα νεογνά της και άρχισε να κλαίει και νά οδύρεται. Τότε ενεφανίσθη Άγγελος
Κυρίου και του λέγει· Αββά, τί κλαίεις; Γνωρίζεις ότι, αυτό πού είδες, είναι
πιο ευάρεστον στόν Κύριον από την αναξιότητα τών ιερέων, πού λειτουργούσαν; Και ο Αγγελος εγένετο άφαντος.
Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ του Αγίου Ιουστίνου (Πόποβιτς)
Η ειλικρίνεια είναι η
γλώσσα της Αληθείας: το δόγμα περί του αλαθήτου του πάπα του 20ού αιώνος, δεν
είναι άλλο παρά η αναγέννησις της ειδωλολατρίας και του πολυθεϊσμού. Αναγέννησις
της ειδωλολατρικής αξιολογίας και κριτηριολογίας. Horribile dictu, αλλά και
αυτό πρέπει να λεχθή: δια του δόγματος περί του αλαθήτου του πάπα ανήχθη εις
δόγμα ο ειδωλολατρικός ουμανισμός, κατά πρώτον λόγον ο ελληνικός. Ανήχθη εις
δόγμα η παναξία, ανήχθη εις δόγμα το παγκριτήριον της ελληνικής κουλτούρας, του
ελληνικού πολιτισμού, της ποιήσεως, της φιλοσοφίας, της τέχνης, της πολιτικής,
της επιστήμης: «μέτρον πάντων άνθρωπος». Και όλα αυτά τι είναι; --Αναγωγή εις
δόγμα της ειδωλολατρίας. Κατ΄ αυτόν τον τρόπον, έφθασε να γίνη δόγμα η
αυτάρκεια του ευρωπαίου ανθρώπου, την οποίαν επί αιώνας ενοστάλγουν όλοι οι
ευρωπαϊκοί ουμανισμοί.
Golden Dawn Sets Anti-Mosque Rallies
Angry that the government has awarded a 946,000 euros contract to pay for the construction of an official mosque for Muslims without demanding reciprocation from Turkey, the neo-Nazi Golden Dawn party said it would organize mass protests to rally opponents and protest the government’s decision go go ahead.
The extremist party said the awarding of the contract was an “unprecedented provocation” and that it would use its position “within Parliament and mainly through mass, powerful demonstrations” to prevent the mosque being built. It has support from some clerics in the Greek Orthodox Church as well as the right-wing Independent Greeks party which opposes the mosque and said it was against national interests.
Ex-Independent Greeks MP Christos Zois, who leads his own party, Nea Mera, said the location of the mosque in Votanikos, “just a few meters from the sacred rock of the Acropolis and Plato’s olive tree” was disrespectful to Greek history.
“This comes at a time when the government does not dare to demand that Hagia Sophia [in Istanbul] be recognized as a place of worship of worldwide importance and the reopening of the Halki theological seminary,” said Zois.
The Infrastructure Ministry said it had awarded the contract for the mosque’s construction to a consortium comprising the firms J&P Avax, Terna, Aktor and Intrakat.
The mosque will be built on land that belonged to the Hellenic Navy in Votanikos, near central Athens. Ministry officials said the construction work should begin early next year.
http://greece.greekreporter.com/
Μεγάλη η χάρη σου, Άϊ- Νικόλα!
http://www.osotir.org/2011-05-01-08-29-38
Ξενιτεμένος χρόνια τώρα στὸ Σικάγο τῆς μακρινῆς Ἀμερικῆς ὁ γερο-Δια-
μαντὴς θυμᾶται τοῦτες τὶς μέρες τ’ ὄμορφο χωριό του. Καὶ πιὸ πολὺ τὸ ἁγια-
σμένο μοναστήρι τους, τοῦ Ἅϊ-Νικόλα τῶν Βαρσῶν, σκαρφαλωμένο σὲ μιὰ
πλαγιὰ τῆς Μαντινείας στὴν Ἀρκαδία. Ὅλους τοὺς εὐλογοῦσε ἀπὸ κεῖ ψηλὰ ὁ
Ἅγιος. Τό ’ξεραν. Σὲ κάθε τους πρόβλημα ντόπιοι καὶ ξένοι καὶ οἱ καλόγεροι
κατέφευγαν στὸν Ἅγιο καὶ τοῦ τό ’λεγαν μὲ πίστη τὸ μεγάλο ἢ τὸ μικρό τους
πρόβλημα, τὸ προσωπικὸ ἢ τὸ οἰκογενειακό. Κι ἐκεῖνος τοὺς τὸ ἔλυνε, μὲ τὶς
πρεσβεῖες του πρὸς τὸν Ὕψιστο. Σὲ πόσους δὲν εἶχε φανερώσει τὸ θεῖο
θέλημα γιὰ τὸ δρόμο τῆς ζωῆς τους! Πόσους δὲν εἶχε θεραπεύσει ἀπὸ ἀρ-
ρώστιες! Πόσους δὲν εἶχε ἐλευθερώσει ἀπὸ πάθη καὶ κακίες!
Ἀλλὰ καὶ πόσους ὁ Ἅγιος δὲν εἶχε τιμωρήσει ὑποδειγματικὰ γιατὶ πρόσβαλλαν
τῆς ἁγίας μας θρησκείας τοὺς θεσμοὺς καὶ τοὺς ἀνθρώπους καὶ βεβήλωναν μὲ
ἀτιμίες καὶ βλαστήμιες τὴ γύρω περιοχή.
Ἕνας τέτοιος σκληρὸς καὶ βλάστημος ἄνθρωπος ἦταν καὶ ὁ Στρατής, ποὺ κα-
θὼς πήγαινε κάποτε νὰ ποτίσει τὰ μεγάλα του ζῶα τιμωρήθηκε. Ἕνα ἀπ’ αὐτὰ
ξαφνικὰ ἀφηνίασε καὶ τὸν κτύπησε μ’ ὁρμὴ στὸ πρόσωπο καὶ τὸν ἄφησε νεκρό.
Ποῦ νὰ τολμήσουν ξανὰ ἄλλοι τότε νὰ βλαστημήσουν καὶ νὰ βρίσουν τοὺς ταπεινοὺς
ἱερωμένους τοῦ μοναστηριοῦ καὶ τὰ θεῖα!...
Θυμᾶται ἀκόμη ὁ γερο-Διαμαντὴς τὸν προτελευταῖο ἡγούμενο τῆς Μονῆς (Μη-
τροπολίτη τώρα) ποὺ εἶχε βρεθεῖ σὲ ἀδιέξοδο. Τὸν πίεζαν οἱ ἐργάτες τὸν ἄξιο καὶ
καθαρὸ Προϊστάμενο τῆς μικρῆς τότε συνοδείας νὰ πληρώσει πρὶν ἀπὸ τὴν ὥρα
τους τὰ ἔξοδα ποὺ εἶχαν συμφωνήσει γιὰ τὸν ἀνακαινισμὸ μιᾶς πτέρυγας. Καὶ
κεῖνος, ὁ ἐνάρετος ἡγούμενος, ξαγρύπνησε ὅλη νύχτα προσευχόμενος μὲ
καυτὰ δάκρυα λέγοντας στὸν Ἅγιο: «Λύσε μας, Ἅγιε, τὸ πρόβλημα».
Καὶ τὴν ἑπόμενη μέρα, πρὶν καλά-καλὰ μεσημεριάσει, κατέφθανε ἕνας ἄγνωστος
καλοβαλμένος κύριος ποὺ ἄνοιξε τὸ σακάκι καί ’βγαλε ἀπ’ τὸν κόρφο του ἕνα φά-
κελο καὶ τοῦ εἶπε:
«Πάρε τα, παππούλη μου, πάρε τα, ἅγιε ἡγούμενε. Μὴν τά ’χω βάρος πάνω
μου. Εἶναι ταμένα ἀπὸ τὴ γυναίκα μου –ποὺ συγχωρέθηκε πρὶν ἀπὸ λίγες μέρες.
– Μοῦ τό ’χε πεῖ: Νὰ τὰ πᾶς στὸν Ἅγιο!».
Καὶ ἦταν τὰ χρήματα 350.000 δρχ. Ἀκριβῶς ὅσο ἦταν τὸ χρέος.
Ἦταν φτωχὸ ἀλλὰ βαρυφορτωμένο ἀ πὸ μνῆμες θαυμάτων πολλῶν τὸ Μοναστήρι
τους τῶν Βαρσῶν, σημάδια φανερὰ τῆς μεγάλης ἀγάπης τοῦ ἁγίου Νικολάου, τοῦ
ζωντανοῦ Ἁγίου τοῦ λαοῦ μας.
μαντὴς θυμᾶται τοῦτες τὶς μέρες τ’ ὄμορφο χωριό του. Καὶ πιὸ πολὺ τὸ ἁγια-
σμένο μοναστήρι τους, τοῦ Ἅϊ-Νικόλα τῶν Βαρσῶν, σκαρφαλωμένο σὲ μιὰ
πλαγιὰ τῆς Μαντινείας στὴν Ἀρκαδία. Ὅλους τοὺς εὐλογοῦσε ἀπὸ κεῖ ψηλὰ ὁ
Ἅγιος. Τό ’ξεραν. Σὲ κάθε τους πρόβλημα ντόπιοι καὶ ξένοι καὶ οἱ καλόγεροι
κατέφευγαν στὸν Ἅγιο καὶ τοῦ τό ’λεγαν μὲ πίστη τὸ μεγάλο ἢ τὸ μικρό τους
πρόβλημα, τὸ προσωπικὸ ἢ τὸ οἰκογενειακό. Κι ἐκεῖνος τοὺς τὸ ἔλυνε, μὲ τὶς
πρεσβεῖες του πρὸς τὸν Ὕψιστο. Σὲ πόσους δὲν εἶχε φανερώσει τὸ θεῖο
θέλημα γιὰ τὸ δρόμο τῆς ζωῆς τους! Πόσους δὲν εἶχε θεραπεύσει ἀπὸ ἀρ-
ρώστιες! Πόσους δὲν εἶχε ἐλευθερώσει ἀπὸ πάθη καὶ κακίες!
Ἀλλὰ καὶ πόσους ὁ Ἅγιος δὲν εἶχε τιμωρήσει ὑποδειγματικὰ γιατὶ πρόσβαλλαν
τῆς ἁγίας μας θρησκείας τοὺς θεσμοὺς καὶ τοὺς ἀνθρώπους καὶ βεβήλωναν μὲ
ἀτιμίες καὶ βλαστήμιες τὴ γύρω περιοχή.
Ἕνας τέτοιος σκληρὸς καὶ βλάστημος ἄνθρωπος ἦταν καὶ ὁ Στρατής, ποὺ κα-
θὼς πήγαινε κάποτε νὰ ποτίσει τὰ μεγάλα του ζῶα τιμωρήθηκε. Ἕνα ἀπ’ αὐτὰ
ξαφνικὰ ἀφηνίασε καὶ τὸν κτύπησε μ’ ὁρμὴ στὸ πρόσωπο καὶ τὸν ἄφησε νεκρό.
Ποῦ νὰ τολμήσουν ξανὰ ἄλλοι τότε νὰ βλαστημήσουν καὶ νὰ βρίσουν τοὺς ταπεινοὺς
ἱερωμένους τοῦ μοναστηριοῦ καὶ τὰ θεῖα!...
Θυμᾶται ἀκόμη ὁ γερο-Διαμαντὴς τὸν προτελευταῖο ἡγούμενο τῆς Μονῆς (Μη-
τροπολίτη τώρα) ποὺ εἶχε βρεθεῖ σὲ ἀδιέξοδο. Τὸν πίεζαν οἱ ἐργάτες τὸν ἄξιο καὶ
καθαρὸ Προϊστάμενο τῆς μικρῆς τότε συνοδείας νὰ πληρώσει πρὶν ἀπὸ τὴν ὥρα
τους τὰ ἔξοδα ποὺ εἶχαν συμφωνήσει γιὰ τὸν ἀνακαινισμὸ μιᾶς πτέρυγας. Καὶ
κεῖνος, ὁ ἐνάρετος ἡγούμενος, ξαγρύπνησε ὅλη νύχτα προσευχόμενος μὲ
καυτὰ δάκρυα λέγοντας στὸν Ἅγιο: «Λύσε μας, Ἅγιε, τὸ πρόβλημα».
Καὶ τὴν ἑπόμενη μέρα, πρὶν καλά-καλὰ μεσημεριάσει, κατέφθανε ἕνας ἄγνωστος
καλοβαλμένος κύριος ποὺ ἄνοιξε τὸ σακάκι καί ’βγαλε ἀπ’ τὸν κόρφο του ἕνα φά-
κελο καὶ τοῦ εἶπε:
«Πάρε τα, παππούλη μου, πάρε τα, ἅγιε ἡγούμενε. Μὴν τά ’χω βάρος πάνω
μου. Εἶναι ταμένα ἀπὸ τὴ γυναίκα μου –ποὺ συγχωρέθηκε πρὶν ἀπὸ λίγες μέρες.
– Μοῦ τό ’χε πεῖ: Νὰ τὰ πᾶς στὸν Ἅγιο!».
Καὶ ἦταν τὰ χρήματα 350.000 δρχ. Ἀκριβῶς ὅσο ἦταν τὸ χρέος.
Ἦταν φτωχὸ ἀλλὰ βαρυφορτωμένο ἀ πὸ μνῆμες θαυμάτων πολλῶν τὸ Μοναστήρι
τους τῶν Βαρσῶν, σημάδια φανερὰ τῆς μεγάλης ἀγάπης τοῦ ἁγίου Νικολάου, τοῦ
ζωντανοῦ Ἁγίου τοῦ λαοῦ μας.
Μεγάλη ἡ χάρη σου, Ἅϊ-Νικόλα!
«Εκατοντάδα κεφαλαίων» του Αγίου Νικήτα του Στηθάτου:
«Να μη παραδέχεσαι τοὺς λογισμούς, που σπέρνει μέσα σου ο
εχθρός (διάβολος) από υποψίες εναντίον του πλησίον. Είναι ψεύτικοι και ολέθριοι και τελείως απατηλοί. Γνώριζε ότι με αυτόν τον τρόπο προσπαθούν οι δαίμονες να σπρώξουν σε βάραθρον καταστροφής τις ψυχές εκείνων, που προοδεύουν στις αρετές. Γιατί με άλλον τρόπο δεν μπορούν οι δαίμονες να ρίξουν κανένα αγωνιστή στο βυθό της κατακρίσεως και της έμπρακτης αμαρτίας, παρά εάν τον πείσουν να δεχθή πονηρές υποψίες από την εξωτερική διαγωγή και τις διαθέσεις του πλησίον».
εχθρός (διάβολος) από υποψίες εναντίον του πλησίον. Είναι ψεύτικοι και ολέθριοι και τελείως απατηλοί. Γνώριζε ότι με αυτόν τον τρόπο προσπαθούν οι δαίμονες να σπρώξουν σε βάραθρον καταστροφής τις ψυχές εκείνων, που προοδεύουν στις αρετές. Γιατί με άλλον τρόπο δεν μπορούν οι δαίμονες να ρίξουν κανένα αγωνιστή στο βυθό της κατακρίσεως και της έμπρακτης αμαρτίας, παρά εάν τον πείσουν να δεχθή πονηρές υποψίες από την εξωτερική διαγωγή και τις διαθέσεις του πλησίον».
Ορθόδοξε Έλληνα, νυν υπέρ πάντων ο αγών!
Αυτοί που αποφασίζουν την κατασκευή του
μουσουλμανικού τεμένους στο Βοτανικό, στα ιερά χώματα της Αγιοτόκου Ελλάδος,
διαγράφουν δίχως αιδώ, τους μεγαλειώδεις και ματωμένους Εθνικούς Αγώνες
του Ελληνισμού για την απελευθέρωση από τον αντίχριστο οθωμανικό ζυγό. Η
ανέγερση ισλαμικού τεμένους στην πρωτεύουσα της χώρας συνιστά εθνική
προδοσία!!!
ΛΕΦΤΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ! ΓΙΑ ΤΖΑΜΙΑ!
http://www.elkeda.gr/
Oι Έλληνες πεινάνε, πένονται, αυτοκτονούν, όμως η αποικία χρέους Ελλάς και πιό συγκεκριμένα η συγκυβέρνηση των μνημονίων έχει χρήματα για τζαμιά! "Η κατασκευή του τζαμιού συνάδει με την πολιτική μιας χώρας που σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα", είχε δηλώσει πιό παλιά ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς. Μετά από πέντε άγονους διαγωνισμούς λοιπόν, το τέμενος στο Βοτανικό θα ανεγερθεί τελικά, και μάλιστα το έργο κατοχυρώθηκε στην κοινοπραξία των εταιρειών που είναι οι παραδοσιακοί εθνικοί μας εργολάβοι: J&P Άβαξ (όμιλος Ιωάννου), ΤΕΡΝΑ Α.Ε. (όμιλος Περιστέρη), ΑΚΤΩΡ (όμιλος Μπόμπολα) και ΙΝΤΡΑΚΑΤ (όμιλος Κόκκαλη). Συνολικός προϋπολογισμός, 946.000 ευρώ...
Μπορεί οι Τούρκοι να μετατρέπουν τις εκκλησιές στην κατεχόμενη Κύπρο σε στάβλους, μπορεί στη Μέση Ανατολή να αποκεφαλίζονται νεομάρτυρες του χριστιανισμού, μπορεί το σουνιτικό Ισλάμ να μας προικοδοτεί με 2.000.000 λαθρομετανάστες, όμως εμείς εκεί, με εθνικό μαζοχισμό και πολυπολιτισμική διαστροφή: Για πρώτη φορά μετά την απελευθέρωση της Αθήνας και την ίδρυση του νέου ελληνικού κράτους το 1830, στο ιερό έδαφος της Αθήνας, θα λειτουργήσει επίσημο ισλαμικό τέμενος...
Φυσικά, υπάρχει έντονο οικονομικό παρασκήνιο τόσο εντός όσο και εκτός Ελλάδος (Σαουδική Αραβία, Κατάρ, Κουβέιτ, εννοείται Τουρκία), και αυτό που μέχρι και πριν από κάποια χρόνια θα φάνταζε ως αδιανόητο, αποτελεί δυστυχώς πραγματικότητα. Η δημιουργία τεμένους, συνιστά μια ακόμη ήττα της Ελλάδας απέναντι στο κύμα της παγκοσμιοποίησης και του σχεδίου της κατευθυνόμενης λαθρομετανάστευσης.
Oι Έλληνες πεινάνε, πένονται, αυτοκτονούν, όμως η αποικία χρέους Ελλάς και πιό συγκεκριμένα η συγκυβέρνηση των μνημονίων έχει χρήματα για τζαμιά! "Η κατασκευή του τζαμιού συνάδει με την πολιτική μιας χώρας που σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα", είχε δηλώσει πιό παλιά ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς. Μετά από πέντε άγονους διαγωνισμούς λοιπόν, το τέμενος στο Βοτανικό θα ανεγερθεί τελικά, και μάλιστα το έργο κατοχυρώθηκε στην κοινοπραξία των εταιρειών που είναι οι παραδοσιακοί εθνικοί μας εργολάβοι: J&P Άβαξ (όμιλος Ιωάννου), ΤΕΡΝΑ Α.Ε. (όμιλος Περιστέρη), ΑΚΤΩΡ (όμιλος Μπόμπολα) και ΙΝΤΡΑΚΑΤ (όμιλος Κόκκαλη). Συνολικός προϋπολογισμός, 946.000 ευρώ...
Μπορεί οι Τούρκοι να μετατρέπουν τις εκκλησιές στην κατεχόμενη Κύπρο σε στάβλους, μπορεί στη Μέση Ανατολή να αποκεφαλίζονται νεομάρτυρες του χριστιανισμού, μπορεί το σουνιτικό Ισλάμ να μας προικοδοτεί με 2.000.000 λαθρομετανάστες, όμως εμείς εκεί, με εθνικό μαζοχισμό και πολυπολιτισμική διαστροφή: Για πρώτη φορά μετά την απελευθέρωση της Αθήνας και την ίδρυση του νέου ελληνικού κράτους το 1830, στο ιερό έδαφος της Αθήνας, θα λειτουργήσει επίσημο ισλαμικό τέμενος...
Φυσικά, υπάρχει έντονο οικονομικό παρασκήνιο τόσο εντός όσο και εκτός Ελλάδος (Σαουδική Αραβία, Κατάρ, Κουβέιτ, εννοείται Τουρκία), και αυτό που μέχρι και πριν από κάποια χρόνια θα φάνταζε ως αδιανόητο, αποτελεί δυστυχώς πραγματικότητα. Η δημιουργία τεμένους, συνιστά μια ακόμη ήττα της Ελλάδας απέναντι στο κύμα της παγκοσμιοποίησης και του σχεδίου της κατευθυνόμενης λαθρομετανάστευσης.
9th Sunday of St. Luke.
Luke
l2:l6-2l
By
His Eminence
Metropolitan Panteleimon of Antinoes
His Eminence
Metropolitan Panteleimon of Antinoes
In today's Gospel
reading, our Lord and Saviour Jesus Christ emphasied the importance of laying up
treasure toward God. He used the example of a very rich man, whose "ground
yielded plentifully" (Luke l2:l6). His mind was troubled of what he should do?
So many new things were added to his riches. What now? Where is the space to
gather all these riches?
The rich man, as one
can see clearly through the Gospel, was considered only for himself. He spoke
only with himself. He desides things, which are profitable to him. In his
thoughts about what to do, he never, even for once, thanked God for all the
plentifully goods, which God had provided him with. The rich man is very
selfish and does not think for anyone else except for his own
benefits.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)