Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ του Αγίου Ιουστίνου (Πόποβιτς)

Η ημέρα του Αγίου Πνεύματος, η οποία άρχισε την ημέραν της Πεντηκοστής συνεχίζεται διαρκώς εις την Εκκλησίαν με το πλήθος όλων των θείων δωρεών και των ζωοποιών και θεοποιών δυνάμεων (Πράξ. 10, 44-48. 11, 15-16. 15, 8-9. 19, 6). Τούτο σημαίνει την διαρκή παρουσίαν του Αγίου Πνεύματος εις την Εκκλησίαν, ούτως ώστε τα πάντα εν τη Εκκλησία να γίνωνται εν Αγίω Πνεύματι και δια του Αγίου Πνεύματος, από τα πλέον μικρά έως τα πλέον μεγάλα. Ούτω π.χ. όταν ο ιερεύς ευλογή το θυμιατόν περακαλεί τον Θεόν, όπως «καταπέμψη ημίν την χάριν του Παναγίου Πνεύματος», ή όταν τελήται το μεγάλο θαύμα του Θεού η χειροτονία του Επισκόπου τότε γίνεται επίκλησις του Αγίου Πνεύματος και επανάληψις της Πεντηκοστής, δηλαδή η έκχυσις του πληρώματος της χάριτος του Παρακλήτου. Τα δύο αυτά μυστήρια και γεγονότα, το πλέον μικρόν και το πλέον μεγάλον, μαρτυρούν και δείχνουν ότι όλη η ζωή της Εκκλησίας ιερουργείται εν Αγίω Πνεύματι. Δια τον λόγον αυτόν ακριβώς αποδίδεται τόση σημασία εν τη Ορθοδόξω Εκκλησία εις την επίκλησιν του Αγίου Πνεύματος καθ΄ εκάστην ιεράν πράξιν και τελετήν.                                                                                                              

Αναμφιβόλως ο Χριστός είναι παρών εν τη Εκκλησία δια του Αγίου Πνεύματος, και η Εκκλησία παρούσα εν τω Χριστώ δια του αυτού Αγίου Πνεύματος. Ο Θεάνθρωπος Χριστός είναι η κεφαλή και το σώμα της Εκκλησίας, το δε Άγιον Πνεύμα η ενεργοποιός και ζωοποιός ψυχή της (πρβλ. Α΄ Κορ. 12, 1-28). Από την αρχήν της Θεανθρωπίνης οικονομίας της σωτηρίας το Άγιον Πνεύμα έθεσε εαυτό εις την βάσιν της Εκκλησίας, εις την βάσιν του σώματος του Χριστού, «του Λόγου κτίσαν την σάρκωσιν» (Βλ. Οκτώηχος, ήχος α΄ Κανών Μεσονυκτικού Κυριακής, Ωδή Α΄). Δια του Αγίου Πνεύματος ο Χριστός ζη και μένει εν ημίν και ημείς ζώμεν και εσμέν εν Αυτώ. Τούτο  μας μαρτυρεί η ιδία η παρουσία του Αγίου Πνεύματος εν ημίν (πρβλ. Α΄ Ιω. 3, 24).                                                                                                                                                                                                                   

Aββάς Ισαάκ ο Σύρος

Πρέπει λοιπόν, αυτός που οδεύει στο δρόμο της αρετής , να ευχαριστεί το Θεό σε κάθε θλίψη που το συμβαίνει και να κατηγορεί τον εαυτό του και να αντιλαμβάνεται οτι εξαιτίας της αμέλειάς του παραχωρήθηκε (η θλίψη)απο τον προνοητή Θεό,για να ξυπνήσει το νου του- μάλλον διότι υπερηφανεύθηκε-και ας μη ταραχθεί για αυτό, ούτε να αφήσει το στάδιο του πνευματικού αγώνα,αλλά ας μέμφεται τον εαυτό του,για να μη γίνει σε αυτόν διπλό το κακό.

Λόγος ΚΑ , "Περί του υπό τίνος ωφελείται ο άνθρωπος"

Pascha , Anastasi Hymn - Ode 8 in Greek

π. Θεόδωρος Ζήσης - Περί της Αγίας Πρόκλας της γυναίκας του Πιλάτου

 Simeron Wordpress

Aντί ποιμένων ως λύκοι γεννήσονται και το ψεύδος ασπάσονται.

Κυρίλου Ιεροσολύμων ΒΕΠΕΣ, 39 

Οι ποιμένες θα παρουσιάζουν επί των προβάτων αμέλειαν και  Δια ταύτα, σκανδαλισθήσονται πολλοί και ο λαός θα έχει προς τους ιερείς ανυπότακτον διάθεσιν. Εάν λοιπόν ακούσεις ότι επίσκοποι κατ΄ επισκόπων και κληρικοί κατά κληρικών και λαοί κατά λαών μέχρις αιμάτων έρχονται μην ταρραχθείς, προγέγραπται γαρ. Το Πνεύμα του Θεού προείπε πάντα ταύτα , ίνα μη σκανδαλισθούν οι πιστοί. Μη πρόσεχε τοίνυν τοις γινομένοις αλλά τοις γεγραμμένοις και η πίστις σου θα αυξηθεί, εκ της πραγματοποιήσεως των προλεχθέντων. Τότε θα υφίστανται μισαδελφία των αδελφών, σχίσματα των Εκκλησιών, πόλεμοι των εθνών. Ταύτα εγένοντο μεν και πρότερον, θα επιταθούν όμως ολίγον προ της εποχής του Αντιχρίστου, ως προετοιμασία αυτού. Προετοιμάζει γαρ ο διάβολος τα σχίσματα των λαών ίνα ευπαράδεκτος γένηται ο ερχόμενος.

Οι «50 ομιλίες» του Αββά Μακαρίου του Αιγυπτίου.

Μελέτημα 9^ον.

1. Το έργο της προσευχής, όταν γίνεται όπως πρέπει, είναι ανώτερο από κάθε αρετή και εντολή. Μαρτυρεί γι΄ αυτό ο ίδιος ο Κύριος: «Μάρθα, Μάρθα, μεριμνάς και αγωνιάς για τόσα πολλά, ενώ ένα μόνο χρειάζεται (=η συνομιλία με το Θεό). Η Μαρία έκανε την καλή εκλογή, που δεν θα της αφαιρεθεί ποτέ». Αυτό το είπε για να προτάξει το μεγαλύτερο από το μικρότερο. Το ίδιο και οι Απόστολοι, ενώ στην αρχή υπηρετούσαν στα Τραπέζια των πιστών, κατόπιν προέκριναν ν΄ αφιερωθούν στην προσευχή και το κήρυγμα του Θείου Λόγου.                                                                                                               
2. Εκείνους που πειθαρχούν στο λόγο του Θεού, τους συνοδεύουν τα εξής σημάδια: στεναγμοί, σκυθρωπότητα, ησυχία, προσευχή, σιωπή, επιμονή, αγρυπνία, νηστεία, εγκράτεια, πραότητα, μακροθυμία, αδιάλειπτη προσευχή, μελέτη των Θ. Γραφών, πίστη, ταπείνωση, φιλαδελφία, υποταγή, κόπος, κακοπάθεια, αγάπη, καλωσύνη, κοσμιότητα, φως, που είναι ο Κύριος. Εκείνων που δεν παράγουν καρπό ζωής σημάδια είναι: αφροντισιά, μετεωρισμός, περίεργο βλέμμα, απροσεξία, γογγυσμός, κουφότητα, πολυφαγία, οργή, θυμός, καταλαλιά, έπαρση, ακαιρολογία, απιστία, ακαταστασία, λησμοσύνη, ταραχή, αισχροκέρδεια, φιλαργυρία, άκαιρο γέλιο, επιδίωξη δόξας και σκότος, που είναι ο Σατανάς.                                                                                                                            
3. Κατά θεία Οικονομία, δεν παραπέμφθηκε ευθύς ο πονηρός στη γέεννα, που μόνος του διάλεξε, αλλά αφέθηκε για δοκιμασία και έλεγχο του ανθρώπου και του αυτεξουσίου του. Και αυτό για να κάνει χωρίς να το θέλει πιο άξιους με την υπομονή τους τους Αγίους και να γίνει γι΄ αυτούς αίτιος μεγαλύτερης δόξας, τον εαυτόν του δε να κάνει αξιώτερο της κολάσεως.                                                                                                          
4. Αφού εξαπάτησε ο διάβολος τον Αδάμ και κυριάρχησε πάνω του, του αφαίρεσε την εξουσία και ονομάστηκε ο ίδιος «άρχοντας του κόσμου τούτου»…  Άρχοντας όμως του κόσμου τούτου και κύριος των ορατών αρχικά ήταν ο άνθρωπος, ορισμένος από τον Κύριο. Γιατί ούτε η φωτιά τον έκαιγε, ούτε το νερό τον έπνιγε, ούτε τα θηρία τον έτρωγαν, ούτε και το φίδι τον εφόβιζε. Αφού όμως υποχώρησε στην απάτη του διαβόλου, παρέδωσε σ΄ αυτόν την αρχή που είχε. Απ΄ αυτή την αιτία μάγοι και αγύρτες με διαβολική ενέργεια και κατά παραχώρηση του Θεού γίνονται θαυματοποιοί. Δηλαδή εξουσιάζουν φαρμακερά φίδια και αψηφούν το νερό και τη φωτιά (πυροβάτες), όπως οι σύντροφοι του Ιαννή και Ιαμβρή, που αντιτάχθηκαν στον Μωϋσή, και όπως ο μάγος Σίμων, που αντιτάχθηκε στον Απόστολο Πέτρο.

Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ του Αγίου Ιουστίνου (Πόποβιτς)

Η  ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗ.

Το Άγιον Πνεύμα, το «Πνεύμα της Αληθείας», διδάσκει ημάς όλην την Αποκάλυψιν του Θεού:  Ποίος είναι ο Θεάνθρωπος και τι είναι ο Θεός, τι είναι ο άνθρωπος εν Αυτώ, και πως γνωρίζεται ο Θεός και πως ο άνθρωπος, και τι δίδει εις ημάς ο Θεός εν τω Θεανθρώπω και εν τη Εκκλησία. Γενικώς το Άγιον Πνεύμα διδάσκει ημάς εν τη Εκκλησία όλα τα μυστήρια του Θεού, τα οποία ο ανθρώπινος οφθαλμός είδε και το ανθρώπινον ους ήκουσε και η καρδία του ανθρώπου ηδύνατο να εικάση (πρβλ. Ιω. 15, 26, 16, 13. Α΄ Κορ.  2, 4-16. Εφ. 3, 5), εισάγον δι΄ αυτών τον άνθρωπον εις τα ανεξερεύνητα βάθη της τρισηλίου Θεότητος. Δια της επί γης ζωής Του εν τω σώματι ο Θεάνθρωπος ίδρυσε την Εκκλησίαν ως το Θεανθρώπινον σώμα Αυτού, και ούτως ητοίμασε τον επίγειον κόσμον δια την κάθοδον του Αγίου Πνεύματος και την ζωήν και δράσιν Του εις το σώμα της Εκκλησίας. Την ημέραν της Πεντηκοστής, δέκα ημέρας μετά την Ανάληψιν του Κυρίου, κατήλθε το Άγιον Πνεύμα εις το Θεανθρώπινον σώμα της Εκκλησίας και παρέμεινεν εν αυτή διαπαντός ως η ζωοποιός ψυχή αυτής (Πράξ. 2, 1-47). Το ορατόν τούτο θεανθρώπινον σώμα της Εκκλησίας αποτελούν οι άγιοι Απόστολοι μετά των συν αυτοίς πιστών δια της πίστεώς των εις τον Κύριον Ιησούν Χριστόν ως Σωτήρα του κόσμου, ως τέλειον Θεόν και τέλειον άνθρωπον. Η κάθοδος και όλαι αι ενέργειαι του Αγίου Πνεύματος εις το θεανθρώπινον σώμα της Εκκλησίας γίνονται ένεκεν του Θεανθρώπου και δια τον Θεάνθρωπον (πρβλ. Ιω. 16, 7-13. 15, 26. 14, 26). «Αυτού ένεκεν κατήλθε το Άγιον Πνεύμα εις τον κόσμον» λέγεται και εις μίαν προσευχήν της Εκκλησίας. Εις την θεανθρωπίνην Οικονομίαν της σωτηρίας τα πάντα εξαρτώνται από την θεανθρωπίνην Υπόστασιν και το έργον του Χριστού. Τούτο ισχύει και δια το έργον του Αγίου Πνεύματος. Όλαι αι ενέργειαι του Αγίου Πνεύματος εις τον κόσμον είναι ομοούσιαι με το κοσμοσωτήριον έργον του Θεανθρώπου. Η Πεντηκοστή με τα υπερεκπερισσού δώρα και χαρίσματα της τρισηλίου Θεότητος, τα δοθέντα δια του Αγίου Πνεύματος, επετελέσθη και επιτελείται κατ΄ αρχήν μόνον εις τους Αποστόλους και δια των Αποστόλων, δια της αποστολικής πίστεως, της αποστολικής παραδόσεως, της Αποστολικής Ιεραρχίας, της Αποστολικής δομής και πληρότητος της Εκκλησίας.                                                             

π. Θεόδωρος Ζήσης - Περί της Αγίας Πρόκλας της γυναίκας του Πιλάτου

 
Simeron Wordpress

ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΜΕΝΟΥ ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ ΕΥΓΕΝΙΟΥ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΙΕΡΕΙΣ.

http://agiooros.org/viewtopic.php?f=85&t=7841

Προβαίνω εις εν διάβημα συν Θεώ αρκούντως σοβαρόν το οποίον ενέχει ίσως πολλούς κινδύνους. Έρχεται όμως ώρα και νυν εστί που πρέπει να σταθούμε άνω των περιστάσεων. Η συνείδησις, η φωνή της εσωτέρας υποστέσεώς μας, εξεγείρεται και μας ωθεί προς ενέργειες τοιαύτες και τοσούτες που ιλιγγιά ο νους εις την ενατένησίς τους. Ανάγκη λοιπόν προς εξευμένησιν της εξεγειρομένης συνειδήσεως απαιτούσε την εκπλήρωσίν της.                                                                                                                       

Και γίνομαι σαφέστερος:                                                                                                   
Απευθύνομαι σε ιερέα του Θεού του Υψίστου και καθιστώ γνωστά τα υποτιθέμενα άγνωστα πεπραγμένα των καιρών μας.                                                                                         
Η παναίρεσις του Οικουμενισμού η οποία επί ένα αιώνα έχει εισχωρήσει εις την Εκκλησία μας και στην κυριολεξία στέκεται ως οδοστρωτήρ ο οποίος τείνει να ισοπεδώσει κάθε έννοια αντιστάσεως. Πάγιες και σώζουσες αλήθειες του παρελθόντος παραδεδομένες με αίματα από τους Αγίους Πατέρες μας σήμερα παραγκωνίζονται, απεμπολούνται, δεν ισχύουν. Ομιλεί ο προκαθήμενος επί παραδείγματι για «δύο Εκκλησίες» για την Ορθοδοξία και τον παπισμό και άλλες εκκλησίες. Δεν αντίκεινται αυτό εις το Πιστεύω μας; Δεν ομιλεί εκεί η διαχρονική Εκκλησία αλανθάστως; «Εις Μίαν, Αγίαν, Καθολικήν και Αποστολικήν Εκκλησίαν».    Και έρχεται τώρα ο του Φαναρίου να μας διευκρινήσει τα αδιευκρίνηστα; Εν τοιαύτη περιπτώσει δεν είναι αίρεσι αυτό;  

  H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ ΗΜΕΡΑ - RESURRECTION DAY

Οι θεολογικά εκφραγκευμένοι διεξάγουν ουνίτικο διάλογο

Γράφει ο π. Γεώργιος Μεταλληνός στο βιβλίο του : «Οφειλή αγάπης» (Η διάσταση Ενωτικών-Ανθενωτικών, Ορθόδοξη Οικουμενικότητα και παγκοσμιοποίηση, η πρόταση των Τριών Ιεραρχών), εκδόσεως Ορθοδόξου Κυψέλης σελ. 10:  

«Οι θεολογικά εκφραγκευμένοι διεξάγουν ουνίτικο διάλογο, δεχόμενοι τον Πάπα ως κανονικό επίσκοπο της Εκκλησίας του Χριστού και τον «μνημονεύουν», πολλοί δε από αυτούς έχουν προχωρήσει στην ένωση με τον παπισμό, κοινωνώντας με τους παπικούς, όπως ομολόγησε ήδη το 1971 ο πατριάρχης Αθηναγόρας και πειστικά έχει υποστηρίξει σε πρόσφατο βιβλίο του ο συνάδελφος κ. Αθανάσιος Σακαρέλλος.  Στην περιοδική έκδοσι ομωνύμου αδελφότητος Λονδίνου «Μέγας Αθανάσιος» Σεπτέμβριος 1990 αρ. φύλ. 30 αναφέρει:  «Πληροφορούμεθα από έγκυρες πηγές ότι ο ηγούμενος της Ιεράς Μονής Κουτλουμουσίου έχει ηλεγμένας πληροφορίας ότι ο Οικουμενικός (εννοεί τον Δημήτριον) έχει εις τα Δίπτυχά του το όνομα του αντιχρίστου πάπα της Ρώμης». 

Ο μοναχός Θεόκλητος Διονυσιάτης:

«δια να κάμη κανείς έλεγχον σωτήριον πρέπει να είναι ελεύθερος παθών μεμπτών. Να έχη αγάπην και διάνοιαν φωτεινήν. Διότι όταν δεν συνέρχωνται τα στοιχεία αυτά, τότε ο ελέγχων δεν ελέγχει, αλλά πυρπολεί την Εκκλησίαν. Εξαίρεσιν αποτελεί η περίπτωσις κινδύνου αιρέσεως. Τότε σοφοί και άσοφοι, ακάθαρτοι και καθαροί τη καρδία πρέπει να εξεγείρωνται και να ελέγχουν». 

(περιοδικό Αγιορειτική Βιβλιοθήκη 1964).                                                                                                                                   

Ὁ προορισμὸς τῆς ὁδοῦ τοῦ Κυρίου εἶναι ἡ σωτηρία μας, μᾶς λέει ὁ ἅγιος Νικόλαος ὁ Καβάσιλας:

«Γιατί ὅπως τὰ αἰωρούμενα βάρη, ὅταν σπάσουν τὰ δεσμὰ, ποὺ τὰ συγκρατοῦν, κατευθύνονται πρὸς τὴν γῆ ἀναζητῶντας τὸν κεντρικὸ τόπο, ἔτσι καὶ τὰ σώματα τῶν Ἁγίων. Ὅσο εἶναι προσηλωμένα στὴ γῆ, μένουν δεμένα μὲ τὴν φθορὰ καὶ βασανίζονται. Ὅταν ὅμως φανῆ ἡ ἐλευθερία, θὰ κατευθυνθοῦν μὲ ἀσυγκράτητη ὁρμὴ πρὸς τὸν Χριστὸ βρίσκοντας τὸν δικό τους τόπο. Δείχνοντας ὁ Απόστολος Παῦλος ὅτι εἶναι ἀσυγκράτητη ἐκείνη ἡ ὁρμή, τὴν ὀνομάζει “ἁρπαγή”, “Ἁρπαγησόμεθα ἐν νεφέλαις εἰς ἀπάντησιν τοῦ Κυρίου εἰς ἀέρα”».

Η συμπερίληψις ονόματος τινος εις τα Δίπτυχα είναι ένδειξις ότι ο τοιούτος αναγνωρίζεται ως Ορθόδοξος.

Έγραφε ο μητροπολίτης Φιλάρετος προκαθήμενος της εν Διασπορά Ορθοδόξου Ρωσικής Εκκλησίας σε επιστολή του προς τον Αρχιεπίσκοπον Ιάκωβον της Ελληνικής Αρχ/πής Β. και Ν. Αμερικής: 

«Διαμαρτυρόμεθα κατά της «Οικουμενικής Δοξολογίας» ως και κατά της υπό του Πατριάρχου Αθηναγόρου συμπεριλήψεως εις τα Δίπτυχα του ονόματος του Πάπα Ρώμης και πασών των ομολογιών Ανατολικών τε και Δυτικών, γεγονός το οποίον ανηγγέλθη εις το μήνυμα των Χριστουγέννων της Αυτού Παναγιότητος.                                                                                                                                  
Η συμπερίληψις ονόματος τινος εις τα Δίπτυχα είναι ένδειξις ότι ο τοιούτος αναγνωρίζεται ως Ορθόδοξος. Εάν η Ε΄ Οικουμενική Σύνοδος διέταξεν την διαγραφήν του ονόματος του Θεοδώρου Μοψουεστίας από τα Δίπτυχα, ότε η διδασκαλία εκείνου ευρέθη υστερουμένη Ορθοδοξίας, πως δύναται τότε Πατριάρχης ή Επίσκοπος το νυν να συμπεριλάβη εις τα Δίπτυχα, τους ούτε κατ΄ όνομα ανήκοντας εις την Ορθόδοξον Εκκλησίας, και οι οποίοι τουναντίον συνεχίζουν να διακηρύττουν διδασκαλίας ασυστάτους προς τα δόγματά Της;                                                              
Ενώνεσθε με τους ετεροδόξους, ουχί εν αληθεία αλλ΄ εν αδιαφορία προς αυτήν».                                               (Οrthodox Russia 1969 No 5, Oρθόδοξος Τύπος 1-11-1969).                               

Μνήμες δόξας και ξεριζωμού

Κωνσταντίνος Χολέβας.

Δύο επέτειοι συγκινούν την εθνική μνήμη αυτές τις ημέρες. Στις 17 Μαίου συμπληρώθηκαν εκατό ακριβώς χρόνια από τη Συνθήκη του Λονδίνου της 17ης Μαίου 1913 (30 Μαίου με το νέο ημερολόγιο). Με τη Συνθήκη αυτή έληγε ο Α΄ Βαλκανικός Πόλεμος υπέρ των Ορθοδόξων Χριστιανικών χωρών και με σημαντική ήττα των Οθωμανών Τούρκων. Η δεύτερη επέτειος είναι της 19ης Μαίου 1919 , όταν ο Κεμάλ Ατατούρκ αποβιβάσθηκε στη Σαμψούντα και κήρυξε τη Γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού. Ήταν ένας κακός οιωνός για το μέλλον του Μικρασιατικού Ελληνισμού, που ξεριζώθηκε ολοκληρωτικά μετά τη Μικρασιατική καταστροφή του 1922.

H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

Παράδεισος η Εκκλησία.

Σε μια ομιλία του  “Περί μετανοίας”  ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος αναφέρει ότι: 

Ποιο λιμάνι υπάρχει ωσάν την Εκκλησία; Ποιος Παράδεισος μοιάζει με την δική σας σύναξη; Δεν υπάρχει εδώ φίδι, που σχεδιάζει το κακόν, αλλά ο Χριστός, που σχεδιάζει την μυστηριακή  ζωή. Δεν υπάρχει η Εύα, που ρίχνει κάτω με τρικλοποδιά, αλλά η Εκκλησία, που ανορθώνει. Δεν υπάρχουν εδώ φύλλα δένδρων, αλλά ο καρπός του πνεύματος. Δεν υπάρχει εδώ φράχτης με αγκάθια, αλλά αμπέλι θαλερό. Εάν βρω ένα αγκάθι, το μετατρέπω σε ελιά, διότι όσα υπάρχουν εδώ δεν έχουν το  αναγκαστικό αδιέξοδο της φύσεως, αλλά έχουν τιμηθή με την ελευθερίαν, της μετά ώριμον σκέψιν, αποφάσεως. Εάν δέ βρω έναν λύκον, τον μεταβάλλω σε πρόβατο, χωρίς να μεταβάλλω την φύσιν, αλλά μετατρέπω την απόφασιν.

Σταλαγματιές από την Πατερική Σοφία

Ο Αββάς Ιωάννης με μερικούς ακόμη αδερφούς επήγαιναν να επισκεφτούν κάποια πολύ μακρινή σκήτη. Περπατώντας νυχτωθήκανε κι ο Μοναχός που τους είχαν δώσει για οδηγό έχασε το δρόμο. Οι αδερφοί το κατάλαβαν κι ερώτησαν το Γέροντα ιδιαιτέρως.
- Τι πρέπει να κάμωμε τώρα, Αββά; Αν εξακολουθήσουμε να προχωρούμε, κινδυνεύουμε να χαθούμε σ'αυτήν εδώ την απέραντη έρημο.
- Αν δείξωμε πως καταλάβαμε ότι έχασε το δρόμο θα ντραπή και θα στεναχωρηθή ο αδερφός, είπε ο αγαθός Γέροντας. Θα προφασιστώ καλλίτερα πως είμαι κουρασμένος και δεν μπορώ να περπατήσω άλλο και ας μείνουμε εδώ να ξημερώση.
Έτσι κι έκανε για να μη λυπήση τον αφηρημένο οδηγό.

H O∆ Ο Σ Τ Ο Υ Κ Υ Ρ Ι Ο Υ

Εἶναι στενὴ, ἀλλὰ καὶ εὐρύχωρος, ὅπως μᾶς συμβουλεύει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος:

«Τίποτε δὲν εἶναι μόνιμο, ἀλλὰ τὰ πάντα παρέρχονται, καὶ τὰ λυπηρὰ καὶ τὰ καλά τῆς ζωῆς. Καὶ δὲν εἶναι ὡς πρὸς αὐτὸ μόνο εὔκολα τὰ τῆς ἀρετῆς, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὸ τέλος των πάλι γίνονται εὐκολώτερα. Ὄχι μόνο ἐπειδὴ παρέρχονται οἱ κόποι καὶ οἱ ἱδρῶτες, ἀλλὰ καὶ γιά τὸ ὅτι καταλήγουν εἰς αἴσιον τέλος (διότι καταλήγουν εἰς ζωήν), ποὺ εἶναι ἱκανὸ νὰ παρηγορήσει αὐτοὺς ποὺ ἀγωνίζονται. Ὥστε καὶ τὸ ὅτι οἱ κόποι εἶναι πρόσκαιροι, ἐνῶ οἱ στέφανοι παντοτινοί, καὶ τὸ ὅτι αὐτὰ μὲν προηγοῦνται ἐνῶ ἐκεῖνα ἀκολουθοῦν, θὰ ἠμποροῦσε νὰ ἀποτελέσει πάρα πολὺ μεγάλη παρηγορία εἰς τοὺς κόπους. Διά τοῦτο ὁ Παῦλος ὠνόμασε τὴν θλίψη ἐλαφρά, ὄχι ἐξ αἰτίας τῆς φύσεως τῶν πραγμάτων, ἀλλὰ ἐξ αἰτίας τῆς προαιρέσεως αὐτῶν, ποὺ ἀγωνίζονται καὶ τῆς μελλοντικῆς ἐλπίδος»

BIRTH AND EVOLUTION OF THE POST-PATRISTIC BATTLE AGAINST THE FATHERS

Protopresbyter Theodoros Zisis Emeritus Professor of the Aristotle University of Thessaloniki

 The Scholasticism of the Franco-Papist West against the Patristic East

            In the West, until the 8^th century, theology and spirituality, in essence, followed the route marked out by the East. As G. Dumont points out, the sources and principles of theological thought, liturgy and spirituality for the West, which characterize the flourishing era of Latin Catholicism, are to be found in the East, however much this may come as a surprise to many Western Christians. The West owes the East a debt as regards the fact that it formulated into dogmas the great mysteries of Christianity concerning the Holy Trinity, the union of divine and human nature in the one person of Christ, a large number of feasts in the Church’s year, especially in honour of the Mother of God, as well as the foundation and organization of monasticism. The estrangement between East and West begins at a particular time in history: the dynamic appearance on the historical stage of the German Franks of Charlemagne offered the throne of Rome a powerful ally against the pressures of the Byzantine emperor and gave the German prince and his successors the opportunity to found and construct the Holy Roman Empire of the German people as a replacement for Romania (New Rome/Constantinople) which was henceforth known as Byzantium. According to the analysis of Le Guillu, Charlemagne’s ambition was to create a new theological tradition independent of the Patristic Tradition of the East. As he explicitly says: “In the Carolingian books, the first attempt is made by the West to define itself in opposition to the East”[1].

ΚΑΝΩΝ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ - KANON OF THEOTOKOS

Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός :

"Θάρθη καιρός νά σάς πάρουν οι εχθροί σας καί τή στάχτη από τή φωτιά, αλλά σείς νά μήν αλλάξετε την πίστι σας, όπως θά κάμνουν οί άλλοι. " 

"Πολλοί θά χάνωνται από τήν πείνα". 

"Οι πλούσιοι θά γίνουν πτωχοί καί οι πτωχοί θά πεθάνουν". 

Οτι σάς ζητούν, νά δίνετε• ψυχές μόνον νά γλυτώνετε. 

Θά σάς ζητήσουν τά ντουφέκια• νά έχετε διπλά• νά δώσετε τό ένα καί νά κρατήσετε τό άλλο. 

Ένα ντουφέκι 100 ψυχές θά γλυτώση ...

Συγκρητιστική παναίρεση ο Οικουμενισμός

H συγκρητιστική χοάνη της παναιρέσεως του Οικουμενισμού, ως εκφράζεται σήμερον τόσον εις το Παγκόσμιον Συμβούλιον των λεγομένων Εκκλησιών, όσον και εις τα διάφορα διεθνή fora καταδολιεύει και ευτελίζει την Χριστιανικήν αποκάλυψιν και εκκοσμικεύει το άγγελμα της σωτηρίας, μετατρέπουσα αυτό εις ηθικολογίαν στερουμένης ζωής, χάριτος και δυνάμεως Θεού. Είναι τελικώς η προσπάθεια αυτή μία ακόμη άπεπλις απόπειρα του βυθίου δράκοντος να εκμηδενίση το σταυροαναστάσιμον μήνυμα ζωής της Αποστολικής Καθολικής Εκκλησίας. Συγκρητιστική παναίρεση λοιπόν ο Οικουμενισμός, οι εκκλησίες του Παγκόσμιου Συμβουλίου λέγονται εκκλησίες, χωρίς να είναι, όλη δε αυτή η οικουμενιστική προσπάθεια προέρχεται εκ του Διαβόλου.