Ποιά ἁμαρτήματα δὲν μᾶς ἐμποδίζουν ἀπὸ τὴν Θεία Κοινωνία*


«Δοκιμαζέτω δὲ ἄνθρωπος ἑαυτόν, καὶ οὕτως ἐκ τοῦ ῎Αρτου ἐσθιέτω καὶ ἐκ τοῦ Ποτηρίου πινέτω» (Αʹ Κορινθ. ιαʹ 28).
ΟΙ ΑΓΙΟΙ Μακάριος Κορίνθου καὶ Νικόδημος ῾Αγιορείτης, οἱ γνωστοὶ αὐτοὶ ὑπέρμαχοι τῆς Συνεχοῦς Μεταλήψεως τῶν ᾿Αχράντων τοῦ Χριστοῦ Μυστηρίων, στὸ περίφημο σχετικὸ  βιβλίο τους ἀντιμετωπίζουν τὴν ἔνστασι καὶ ἀπορία τῶν καλοπροαιρέτων κατὰ τὰ ἄλλα     ἐκείνων Χριστιανῶν, οἱ ὁποῖοι διαμαρτύρονται καὶ λέγουν γιὰ ὅσους μεταλαμβάνουν συχνά: «Τάχα καὶ αὐτοὶ ὡς ἄνθρωποι δὲν ἐνοχλοῦνται ἀπὸ τὰ πάθη γαστριμαργίαν, κενοδοξίαν, γέλωτα, ἀργολογίαν καὶ ὅσα ὅμοια; Πῶς λοιπὸν θέλουν νὰ κοινωνοῦν συχνά;»

H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

Τον Κύριον υμνείτε


Πρωτοπρεσβύτερος π. Θεόδωρος Ζήσης :


Υπάρχουν πάμπολλες διηγήσεις μέσα στα Γεροντικά από τις οποίες προκύπτει ότι όσιοι Γέροντες ούτε να συνομιλήσουν ήθελαν με αιρετικούς, ούτε να συναντήσουν αιρετικούς• αν δε συνέβαινε να έλθουν αιρετικοί στα κελλιά τους, από φιλάνθρωπη στάση τους έδιναν σιωπώντες να φάγουν και μετά τους έδιωχναν. Ο αββάς Θεόδωρος της Φέρμης συνιστά να συναναστρεφόμαστε με αμαρτωλούς και να τους βοηθούμε. αν όμως κάποιος πέσει σε αίρεση και δεν τον πείσουμε να την αποβάλει, όπως δεν πείθεται ο πάπας, πρέπει γρήγορα να κόψουμε κάθε σχέση μαζί του, γιατί κινδυνεύουμε να βυθισθούμε μαζί του στο βόθρο. «Εάν δε εις αίρεσιν εμπέση και μη πεισθή σοι αποστραφήναι, ταχέως κόψον αυτόν από σου• μήποτε βραδύνων, συγκατασπασθής αυτώ εις τον βόθρον». Ο αββάς Ποιμήν, όταν διεπίστωσε ότι κάποιοι επισκέπτες του κελλιού του ήσαν αιρετικοί, ούτε συζήτησε μαζύ τους, αλλά είπε στον μοναχό που είχε το διακόνημα της φιλοξενίας να τους δώσει να φάνε για την εντολή της αγάπης, και ύστερα να τους στείλει στο καλό. «παράθες την τράπεζαν και ποίησον αυτούς φαγείν και πέμψον αυτούς μετ' ειρήνης». Πολλοί επισκέπτονταν τον αββά Σισώη στο όρος του Αγίου Αντωνίου. κάποια περίοδο που εγκαταστάθηκαν στο όρος αιρετικοί Μελιτιανοί, δεν πήγαιναν στον αββά Σισώη, μόνο και μόνο για να μη συναντήσουν τους αιρετικούς. «και ένεκεν του μη συναντήσαι τοις αιρετικοίς ουκ απήλθον ιδείν τον γέροντα». 

Είπε ο αββάς Ποιμένας:

“Η πονηριά των ανθρώπων είναι κρυμμένη πίσω τους”. 

Είπε επίσης:
 
“Οι εξής τρεις αρχές είναι χρήσιμες: Το να φοβάσαι τον Κύριο, να προσεύχεσαι και να κάνεις το καλό στον πλησίον”.
 

«Να μην κάνεις το θέλημά σου. Ανάγκη είναι να ταπεινώνεις τον εαυτό σου για χάρη του αδελφού σου».
 

«Το
 θέλημα και η ανάπαυση και, 
προπαντός, η συνήθεια σ΄ αυτά, οδηγούν τον άνθρωπο στην πτώση».

«Πολλοί από τους Πατέρες μας έγιναν ανδρείοι στην άσκηση, αλλά στη λεπτότητα των λογισμών ελάχιστοι».

«Και ιδού γυνή Χαναναία, από των ορίων εκείνων εξελθούσα…»


ΚΥΡΙΑΚΗ 17 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2013
ΙΖ’ ΜΑΤΘΑΙΟΥ (ΤΗΣ ΧΑΝΑΝΑΙΑΣ)
(Ματθ. ιε΄21-28)                                                           (Β’ Κορ. στ΄16-ζ΄1)


Θαυματουργίας ανοίγματα

Η Χαναναία γυναίκα (συροφοίνισσα, ειδωλολάτρισσα), που βίωνε την απόρριψη των συνανθρώπων της και ζούσε στο περιθώριο της κοινωνίας, αποτόλμησε την πιο ηρωική έξοδο για να βρει τη σωτηρία της. Βίωνε το δικό της δράμα και αισθάνθηκε την ανάγκη να ζητήσει το έλεος του Θεού για να σωθεί η θυγατέρα της, η οποία βρισκόταν υπό την κυριαρχία δαιμονικών δυνάμεων. «Εξήλθε των ορίων αυτής» για να συναντήσει τον Χριστό. Έκανε την πιο αποφασιστική κίνηση της ζωής της.
Πραγματικά, σύμφωνα με την ανθρώπινη λογική, η γυναίκα εκείνη θα μπορούσε να κατέφευγε σε χίλιες άλλες δυο καταστάσεις πολλά υποσχόμενες ότι θα έσωζαν το παιδί της. Δεν θα ήταν λογικό να γνωρίζει και κυρίως να εμπιστεύεται τον Χριστό. Και όμως μπροστά στην αγάπη του θα εκδήλωνε υποδειγματική πίστη. Θα πρέπει εδώ να γνωρίζουμε ότι δεν έχει θέση από μόνη της η ψυχρή λογική, η οποία όταν δεν φωτίζεται από την χάρη του Θεού, μόνο σε αδιέξοδα οδηγεί τον άνθρωπο. Στο βάθος της ύπαρξής μας, η σφραγίδα της «εικόνας του Θεού», είναι εκείνη που μάς σπρώχνει για να συνδεθούμε με το Πρόσωπο του Χριστού. Όπως ακριβώς συνέβη και στην περίπτωση της δυστυχισμένης εκείνης γυναίκας, που  φέρει μπροστά μας η σημερινή ευαγγελική διήγηση. Απ’ αυτήν ακριβώς την θεία σφραγίδα ορμώμενη, «εξήλθε των ορίων της» για να συναντήσει τον πραγματικό Σωτήρα. Προβάλλει ως ισχυρό παράδειγμα ως προς το πού θα πρέπει να πορευθεί ο άνθρωπος, ιδιαίτερα σήμερα, προς τα πού επιβάλλεται να οδεύσει για να καρπωθεί τη σωτηρία που τόσο εναγωνίως ψάχνει στη ζωή του. Δοκίμαζε και εκείνη πόνο και συμφορά. Δεν ήταν λίγο πράγμα η μονάκριβή της θυγατέρα να υποφέρει και να ταλαιπωρείται από τις δυνάμεις του σκότους. Η καρδιά της ράγιζε μπροστά σ’ αυτή την φοβερή δοκιμασία. Όμως η αγάπη του Χριστού την επανατοποθετούσε στην ελπίδα της ζωής, που είναι ο ίδιος ο Χριστός. Ήταν ακριβώς η κινητήρια δύναμη για να ξεπερνάει τα όρια του εγωισμού, να κυριεύει την ύπαρξή της η ταπείνωση και να μην καταλήγει στην απόγνωση και την απελπισία. Αλήθεια, ιδιαίτερα σήμερα που οι λογής κρίσεις και κυρίως η οικονομική, βυθίζουν την ανθρώπινη ύπαρξη στα φοβερά εκείνα αδιέξοδα που βιώνουμε καθημερινά, πόσο η αγκίστρωση στην αγάπη του Χριστού θα την επανατοποθετούσε σε μια ορθή αξιολόγηση των πραγμάτων και κυρίως των σταθερών προσανατολισμών της ζωής; Τότε η απαισιοδοξία και η απόγνωση θα μετατρέπονταν σε δύναμη και ελπίδα σωτηρίας.

H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

99η ΕΠΕΤΕΙΟΣ ΑΥΤΟΝΟΜΙΑΣ ΒΟΡΕΙΟΥ ΗΠΕΙΡΟΥ

17 Φεβρουαρίου 1914. Ο Βορειοηπειρωτικός Ελληνισμός υψώνει τη Σημαία της Αυτονομίας και καταφέρει ισχυρό ράπισμα στους μηχανορράφους της Ευρώπης που δημιούργησαν το μόρφωμα «Αλβανία» πάνω στα ματωμένα χώματα της Ενιαίας Ελληνικής Ηπείρου.


H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more


Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ του Αγίου Ιουστίνου (Πόποβιτς)


Θεανθρώπινον  πλήρωμα  της  Εκκλησίας.

Τοιουτοτρόπως εμείς οι άνθρωποι πληρούμεθα εν τη Εκκλησία με «παν το πλήρωμα της θεότητος» (Κολ. 2,9) : Το θεανθρώπινον πλήρωμα είναι η Εκκλησία, ο Θεάνθρωπος η κεφαλή της, αυτή το σώμα Του, ημείς δε κατά πάντα εν πλήρει εξαρτήσει απ΄ Αυτόν, ωσάν το σώμα από την κεφαλήν. Εξ Αυτού, ως αθανάτου Κεφαλής της Εκκλησίας, ρέουν δια μέσου όλου του σώματος της Εκκλησίας ρεύματα των ζωηφόρων κεχαριτωμένων δυνάμεων και μας ζωογονούν με την αθανασίαν και την αιωνιότητα. Όλαι αι θεαθρώπιναι αισθήσεις της Εκκλησίας είναι απ΄ Αυτόν, εν Αυτώ και δι΄ Αυτού. Όλα τα άγια μυστήρια και αι άγιαι αρεταί εν τη Εκκλησία με τας οποίας καθαριζόμεθα, αναγεννώμεθα, μεταμορφωνόμεθα, αγιαζόμεθα, χριστοποιούμεθα, θεανθρωποιούμεθα, θεούμεθα, τριαδοποιούμεθα, σωζόμεθα, γίνονται εκ του Πατρός δια του Υιού εν Αγίω Πνεύματι, ακριβώς λόγω της καθ΄ υπόστασιν ενώσεως του Θεού Λόγου με την ανθρωπίνην φύσιν μας εν τω θαυμαστώ Προσώπω του Θεανθρώπου Κυρίου Ιησού. Διατί ο Θεάνθρωπος Κύριος Ιησούς, το δεύτερον Πρόσωπον της Αγίας Τριάδος, είναι το παν εν τη Εκκλησία: και η Κεφαλή του σώματος της Εκκλησίας και η Εκκλησία το σώμα Του; Δια να ημπορέσωμεν τα μέλη της Εκκλησίας να «αυξήσωμεν εις αυτόν τα πάντα, ος εστιν η κεφαλή, ο Χριστός…», «μέχρι καταντήσωμεν οι πάντες εις άνδρα τέλειον, εις μέτρον ηλικίας του πληρώματος του Χριστού» (Εφ. 4, 15. 13).


 Συνεχίζεται.

Saint John Chrysostom : HOMILY VIII. ROM. IV. 1, 2.


"What shall we then say that Abraham, our father as pertaining to the
flesh, hath found? For if Abraham were justified by works, he hath
whereof to glory; but not before God."

HE had said (5 Mss. eipen), that the world had become guilty before
God, and that all had sinned, and that boasting was excluded and
that it was impossible to be saved otherwise than by faith. He is now
intent upon showing that this salvation, so far from being matter of
shame, was even the cause of a bright glory, and a greater than that
through works. For since the being saved, yet with shame, had
somewhat of dejection in it, he next takes away this suspicion too.
And indeed he has hinted at the same already, by calling it not barely
salvation, but "righteousness. Therein" (he says) "is the
righteousness of God revealed." (Rom. i. 17.) For he that is saved as
a righteous man has a confidence accompanying his salvation. And
he calls it not "righteousness" only, but also the setting forth of the
righteousness of God. But God is set forth in things which are
glorious and shining, and great. However, he nevertheless draws
support for this from what he is at present upon, and carries his
discourse forward by the method of question.

Ανάλυση του βίου του Αγίου Χαραλάμπους.


Κωνσταντίνος Χολέβας : Να μεταφέρουμε παντού τον μοναδικό θησαυρό της Ορθόδοξης Πίστης μας και της μοναδικής Ιστορίας μας.


«Η πτώχευση και η κρίση δεν συμβαίνουν μόνο σήμερα. Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Έλληνας δοκιμάζεται», τόνισε ο κ. Χολέβας. Τα αίτια της σημερινής καταστάσεως είναι αναμφισβήτητα η ευμάρεια, η υπερβολική κατανάλωση των υλικών αγαθών, η προσήλωσή μας στο χρήμα και η αποξένωσή μας από τις ανόθευτες πηγές του Γένους μας και την Ορθόδοξη Ελληνοχριστιανική Παράδοση.
Αυτό που προβληματίζει ιδιαίτερα σήμερα είναι η έλλειψη οράματος. Χωρίς όραμα δεν μπορούμε σήμερα να οικοδομήσουμε τις ψυχές των παιδιών μας. Η πνευματική πενία δεν πρέπει να συνεχίσει να υφίσταται. Γι’ αυτό σας καλώ να υψώσουμε λόγο ισχυρό πνευματικό, γενναίο λόγο, με μηνύματα ηχηρά και πολύ δυνατά, από το Ευαγγέλιο και τους Πατέρες της Εκκλησίας, ώστε να είμαστε γνήσιοι φορείς των προγόνων μας και επόμενοι αυτών, και να μεταφέρουμε παντού τον μοναδικό θησαυρό της Ορθόδοξης Πίστης μας και της μοναδικής Ιστορίας μας.
Κακώς αποδεχθήκαμε με ξένες ερμηνείες τους όρους παγκοσμιοποίηση και πολυπολιτισμικότητα. Ο Έλληνας μπορεί να σταθεί μέσα στην ενιαία Ευρωπαϊκή Κοινότητα και γενικότερα μέσα στο σύγχρονο κόσμο, μόνον όταν δεν αλλοιώσει την πίστη του και τη συνείδησή του. Γιατί σήμερα να αλλοιώσουμε το χαρακτήρα και το περιεχόμενο του μαθήματος των Θρησκευτικών στην Ορθόδοξη χώρα μας; Γιατί στο εξωτερικό τοποθετούν μέσα στο σχολικό πρόγραμμα την εκμάθηση των αρχαίων Ελληνικών, ενώ εμείς τείνουμε να απλουστεύσουμε έτι περισσότερο και αυτήν ακόμη την ήδη απλουστευμένη Δημοτική;
Σεβόμενοι την ιδιαιτερότητα του κάθε λαού θα συνυπάρξουμε αλλά δεν θα αποχρωματισθούμε, δεν θα χάσουμε αυτή τη μοναδική αγκαλιά της Ορθοδόξου Πίστεώς μας και της Ελληνοχριστιανικής Παραδόσεώς μας.
Είναι η ώρα να εκμεταλλευτούμε εμείς αυτή την κρίση. Να ενωθούμε γύρω από την Εκκλησία μας και να δώσουμε μεγαλύτερο βάρος στη καλλιέργεα των παιδιών μας, στην Ελληνορθόδοξη Παιδεία που προβάλλεται σήμερα περισσότερο από ποτέ αναγκαία και απαραίτητη.
Τα αποτελέσματα αυτής της προσπάθειας δεν θα αργήσουν να φανούν. Ήδη στην Εκκλησία μας σήμερα ζούμε περισσότερο από ποτέ τη φιλαλληλία, τη φιλαδελφία, την αγάπη, τη συμπόνοια, την ενότητα και αυτό είναι πολύ σημαντικό γιατί σημαίνει την αρχή μιας νέας προσπάθειας που δεν θα αργήσει να φέρει την πνευματική ανάκαμψη και όχι μόνο!»

http://www.imlarisis.gr/

ΦΡΑΓΚΟΙ, ΡΩΜΑΙΟΙ, ΦΕΟΥΔΑΛΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΔΟΓΜΑ


+πατήρ Ιωάννης Ρωμανίδης

Ρωμαϊκές αντιδράσεις στην Πολιτική του Καρλομάγνου
http://www.romanity.org/htm/im/w.gifΟ Αυτοκράτωρ Βασίλειος κατενόησε πλήρως τα επικίνδυνα σχέδια των Φράγκων, τα οποία αποκαλύπτονταν στην επιστολή του Αυτοκράτορα Λουδοβίκου Β' και απάντησε με την αποστολή του στρατού του για να διώξει τους Αραβες από τη Νότια Ιταλία το 876. Η Φραγκική κατοχή της Παπικής Ρωμανίας και η Αραβική πίεση από το Νότο είχαν δημιουργήσει φοβερές δυσκολίες στο παπικό κράτος και προκάλεσαν την ανάπτυξη ενός φιλο-Φραγκικού κόμματος Ρωμαίων, το οποίο τελικά κατόρθωσε να εκλέξει ως Πάπα τον Νικόλαο Α' (858-867).
http://www.romanity.org/htm/im/w.gifΑλλά με το Ρωμαϊκό στρατό εγκατεστημένο τώρα στο Νότο, ο Πάπας απέκτησε αρκετή ελευθερία και ανεξαρτησία, για να αντιδράσει δογματικά εναντίον των Φράγκων πάνω στα θέματα των εικόνων και του Filioque. Ο Πάπας Ιωάννης Η' (872-882) αισθάνθηκε αρκετά ισχυρός για να μετάσχει στην Η' Οικουμενική Σύνοδο του 879 στην Κωνσταντινούπολη, η οποία καταδίκασε τις Συνόδους του Καρλομάγνου στη Φραγκφούρτη (794) και το Ααχεν (809). Πάντως, η Σύνοδος της Κων/πόλεως δεν ανέφερε ονομαστικά αυτές τις Φραγκικές Συνόδους ή τους Φράγκους. Απλώς καταδίκασε και αφόρισε όλους εκείνους, που απέρριπταν την Ζ' Οικουμενική Σύνοδο και παρεποίησαν το Σύμβολο της Πίστεως, είτε με προσθήκη είτε με αφαίρεση.
      Ο Πάπας Ιωάννης Η' είχε καλές σχέσεις με τους Φράγκους Ηγεμόνες, και τους ευχαριστούσε δωρίζοντάς τους τον τίτλο του Αυτοκράτορος (Imperator). Ποτέ δεν σταμάτησε να τους καλεί σε βοήθεια εναντίον των Σαρακηνών. Οι Φράγκοι τότε δεν ήσαν τόσο ισχυροί, όσο στην εποχή του Καρλομάγνου, αλλά παρέμεναν ακόμη επικίνδυνοι και θα μπορούσαν να φανούν χρήσιμοι. Σε μία ιδιωτική επιστολή του προς τον Πατριάρχη Φώτιο (858-867, 877-886), ο Πάπας Ιωάννης Η' διαβεβαιώνει τον ομόλογό του, ότι το Filioque ουδέποτε προστέθηκε στο "Πιστεύω" στη Ρώμη (όπως είχε γίνει στην εκφραγκευμένη Βόρεια Ιταλία), ότι αποτελεί αίρεση, αλλά θα έπρεπε να χειρισθούν το θέμα με πολύ προσοχή, "...ώστε να μην αναγκασθούμε να επιτρέψουμε την προσθήκη". Αυτή η Παπική επιστολή προστέθηκε στο τέλος των Πρακτικών της Συνόδου και εξηγεί, γιατί η Σύνοδος δεν κατονόμασε τους αιρετικούς, που είχαν καταδικαστεί.
           
Συνεχίζεται.

Παναγιώτατε,


Τη στιγμή που σας γράφω την παρούσα επιστολή, ευρίσκομαι μόνος στο γραφείο μου και με χέρι τρεμάμενο, καρδία δε θλιμμένη και αλγούσα, σημειώνω τις λέξεις στο χαρτί, τις λέξεις που τις νοιώθω να τρέχουν όπως το πύον από μια πληγή παλιά, με αίσθημα δηλαδή απεράντου ανακουφίσεως και ψυχικής αναπαύσεως.                                                                                          
Έχουν περάσει 9 σχεδόν χρόνια από τότε που έλαβα την αρχιερωσύνη χωρίς να παύσω όλο αυτό το διάστημα να παλεύω με τον εαυτό μου, με φόβο να καταντήσω τελικά άρρωστος ή υποκριτής, αφού τόσο καιρό, πράττω ό,τι αποστρέφομαι, και δικαιολογώ, ό,τι είναι άξιο καταδίκης και αφορισμού. Θεέ μου, που κατήντησα, γιατί δεν θέλησα ν’ ακούσω την φωνή της συνειδήσεώς μου που μου φώναξε δυνατά ότι υποκρίνομαι. Παρηγορούμαι όμως στη σκέψη ότι έχω και κάποια «δικαιολογητικά», τα οποία παρ’ όλη την αδυναμία τους, μου χαρίζουν μια μικρή ανακούφιση, διαφορετικά η θλίψη θα με οδηγούσε στη συνέχεια σε έργα που μόνο «οι μη έχοντες ελπίδα και άθεοι εν τω κόσμω» είναι δυνατόν να πράξουν. Αλήθεια, πόσο αδύνατος είναι ο άνθρωπος, έστω κι αν κοροϊδεύη τον εαυτόν του με ποικίλες περγαμηνές και έργα αγάπης, όταν τον εγκαταλείψη η χάρις του Θεού. Ήταν άνοιξη του ....   όταν ελάμβανα την αρχιερωσύνη και ...... Καλά λέει ο λαός ότι η καλή μέρα φαίνεται από την αρχή. Έτσι και εγώ και προ της χειροτονίας ακόμα είχα μια ταραχή γι’ αυτό που πήγαινα να πράξω, να λάβω δηλαδή αρχιερωσύνη από επισκόπους που κοινωνούσαν αδιαμαρτύρητα με τον κακόδοξο πατριάρχη, με τον άνθρωπο που έπρεπε από χρόνια να έχη καταδικασθεί στην εσχάτη των εκκλησιαστικών ποινών. Με έκαμψαν όμως, αφ’ ενός οι υποσχέσεις των γνωστών μου ιεραρχών, ότι θ’ αντιδράσουμε συντόμως όλοι μαζί, αφ’ ετέρου δε η κρυφή φιλοδοξία μου που μου ψιθύριζε απατηλά, ότι τώρα σαν επίσκοπος θ’ αγωνισθώ πιο αποτελεσματικά κατά του κακού. Τέλος πήρα την χειροτονία και άρχισα τις συναλλαγές με την συνείδησή μου! Ας περάσουν ένα-δυο μήνες και τότε θ’ αντιδράσω έστω και μόνος, είχα υποσχεθεί στον εαυτόν μου, όταν είδα ότι οι συνάδελφοί μου ήταν μόνο λόγια, και αυτά ιδιωτικά, στο γραφείο δηλαδή λεγόμενα........

ΕΞΟΜΟΛΟΓΕΙΣΘΕ ΤΩ ΚΥΡΙΩ-ΣΙΜΟΝΟΠΕΤΡΑ


Γνῶτε Οικουμενισταί καὶ ἡττᾶσθε…


Ορθοδοξία είναι ένα αιώνιον νόημα και αιώνιον βίωμα της ελληνικής ψυχής μας. Είναι η ψυχή της ψυχής μας, την φέρομεν κληρονομικώς εις το αίμα μας. Δεν ημπορούμεν να ζήσωμεν χωρίς Ορθοδοξίαν. Με την Ορθοδοξίαν δεν συνεχίζομεν μόνον τας εθνικάς μας παραδόσεις, αλλά διατηρούμεν και αδιάκοπον συνέχειαν με τους αγίους Πατέρας της Εκκλησίας μας. Η εμμονή μας εις την Ορθοδοξίαν εξασφαλίζει την ορθήν πίστιν μας, την επαφήν μας με τους Πατέρας και την συνέχειαν της Παραδόσεως, της Παραδόσεως της αληθείας, εις όλας απολύτως τας εκφάνσεις. Οι οικουμενισταί, που δεν ηξεύρουν τι θησαυρός είναι η Ορθοδοξία, νομίζουν ότι είμαστε στενοκέφαλοι, στενόκαρδοι, προσκεκολλημένοι εις τύπους ξηρούς και αντιλήψεις ξεθωριασμένες. Η Ορθοδοξία είναι πάντα νέα, πάντα ζώσα, πάντα «παρούσα» εις όλους τους αιώνας. Ρωτήστε έναν απλόν και αληθινόν Ορθόδοξον να σας ειπή διατί είναι δεμένος με φανατισμόν εις την Ορθοδοξίαν. Τότε θα καταλάβητε διατί αι αλήθειαι του Θεού λάμπουν μόνον εις τας ψυχάς των απλών και αγαθών ανθρώπων, εις τα εν Χριστώ νήπια. «Ευχαριστώ σοι, Πάτερ, ότι απέκρυψας ταύτα (τα μυστήρια της πίστεως) από σοφών και συνετών και απεκάλυψας αυτά νηπίοις…». Και όπως γράφει ο Απόστολος Παύλος, ότι «ο Θεός τα μωρά του κόσμου εξελέξατο, ίνα τους σοφούς καταισχύνη…».

Ἐνῶ ξεκίνησαν γιά τό Χριστό, καταλήγουν στό χρυσό.


ΦΙΛΟΔΟΞΟΙ ΚΑΙ ΦΙΛΟΧΡΗΜΑΤΟΙ ΚΛΗΡΙΚΟΙ
ΕΝΑΣ νέος κληρικός ξεκινάει πάντα μέ ἁγνές προθέσεις καί ἱερό ζῆλο. Κάνει σχέδια γιά τήν ἐνορία του, προσπαθεῖ νά λύσει προβλήματα καί νά ἐξωραΐσει τόν κεντρικό ναό καί τά ἐξωκκλήσια τῆς ἐνορίας του. Ὁ ἐνθουσιασμός του εἶναι προφανής και οἱ ἐνορίτες τόν παρακολουθοῦν μέ ἐνδιαφέρον καί ἐπαινοῦν κάθε ἐπιτυχία του. Ὅμως ὁ διάβολος καραδοκεῖ καί προσπαθεῖ μέ κάθε τρόπο νά ἐμποδίσει τόν ἱερέα τοῦ Θεοῦ καί νά μειώσει τό ζῆλο του. Τίς περισσότερες φορές ὁ διάβολος πετυχαίνει τό σκοπό του. Συμβαίνει αὐτό πού ἔλεγε ὁ Γέροντας Παΐσιος, ὁ ὁποῖος γνώριζε πολλούς κληρικούς καί εἶχε παρακολουθήσει τή μεταβολή τους πρός τό χειρότερο, ἐνῶ θά ἔπρεπε νά προοδεύουν πνευματικά καί νά μένουν ἀνεπηρέαστοι ἀπό τούς διαφόρους πειρασμούς. «Στόν κλῆρο οἱ περισσότεροι ξεκινοῦν μέ καλή διάθεση, ἀλλά μετά ἀρχίζει ὁ διάβολος τή δουλειά του καί βλέπεις νά μπαίνει ἡ μανία γιά δόξα, ἡ μανία γιά χρήματα, ἡ μανία γιά ἀξιώματα καί τά ξεχνοῦν ὅλα. Ἐνῶ ξεκίνησαν γιά τό Χριστό, καταλήγουν στό χρυσό».

Κανένας δέν μπορεῖ νά διαφωνήσει μέ τό Γέροντα. Δυστυχῶς, αὐτό συμβαίνει μέ τούς περισσότερους κληρικούς. Ἐπιθυμοῦν τήν ἐκ τῶν ἀνθρώπων δόξα. Ὅ,τι κάνουν εἶναι γιά τά μάτια τοῦ κόσμου καί τή δική τους προβολή. Θέλουν νά δοξάζονται ἀπό τόν πιστό λαό. Νομίζουν ὅτι ἡ ἱερωσύνη προσφέρεται γιά κάτι τέτοιο, ἐνῶ συμβαίνει ἀκριβῶς τό ἀντίθετο.
Ὁ ἱερέας ἔχει ἀποστολή νά ὑπηρετήσει, νά λειτουργήσει, νά ἀναλωθεῖ καί ὄχι νά θεωρεῖ τήν ἱερωσύνη ἐφαλτήριο γιά κοσμική δόξα. Ὅπως ἐπίσης ἡ ἱερωσύνη δέν πρέπει νά θεωρεῖται προσοδοφόρο ἐπάγγελμα. Οἱ βαθμοί της εἶναι βαθμοί διακονίας, ἰδιαίτερα ἡ ἀρχιερωσύνη. Ἡ εὐθύνη τοῦ ἀρχιερέα εἶναι βαρύτατη καί τά καθήκοντά του πολλά. Ὅποιος τήν ἐπιδιώκει, χρησιμοποιώντας μάλιστα καί ἀπαράδεκτες μεθόδους, ἀγνοεῖ προφανῶς αὐτά καί γι᾽ αὐτό δέν πρόκειται νά ἐργαστεῖ κατά Θεόν. Θά εἶναι τό μεγάλο θύμα τοῦ διαβόλου καί ἡ δυσθεράπευτη πληγή τῆς τοπικῆς Ἐκκλησίας, πού καλεῖται νά ὑπηρετήσει.
Ἀλλά καί ἡ μανία γιά χρήματα μειώνει τόν κληρικό στά μάτια τοῦ λαοῦ. Ὁ ἄπληστος κληρικός εἶναι ἀνάξιος καί ἄς διαθέτει προσόντα καί πτυχία. Ἡ φιλοχρηματία εἶναι τό μεγάλο ἐμπόδιο, γιά νά καρποφορήσει ὁποιαδήποτε ποιμαντική προσπάθεια. Πρέπει νά καταλάβουν οἱ ἐπαγγελματίες κληρικοί ὅτι ἡ ἱερωσύνη δέν εἶναι τράπεζα, ὅπου μποροῦν νά κάνουν συνεχῶς ἀναλήψεις καί τό παγκάρι τοῦ ἱ. ναοῦ δέν εἶναι δικός τους κουμπαράς. Ἡ διακονία τους δέν πρέπει νά εἶναι ἀκριβοπληρωμένη ἀπασχόληση, ἀλλά προσφορά καί θυσία πρός τούς ἀδελφούς. Νά μή ἔχουν ἀπαιτήσεις καί προπαντός νά μή ζητοῦν τόν ὀβολό τῶν πιστῶν, ὅταν οἱ ἴδιοι ποτέ δέν ἔχουν προσφέρει τίποτε. Νά θυμοῦνται ἐπίσης νά ἀνάβουν καί αὐτοί τό κεράκι τους, ρίχνοντας στό παγκάρι τό ἀντίτιμό του. Νά μή μπαίνουν στόν ἱερό ναό χωρίς συναίσθηση τῆς ἱερότητάς του. Μόνο ἔτσι δέν θά χάσουν τόν δρόμο γιά τόν Χριστό καί δέν θά φτάσουν στόν γκρεμό τοῦ χρυσοῦ.
"Ο. Τ."

Παγκόσμια ἡμέρα ξεγυμνώματος


Η γύμνια εἶναι στοιχεῖο τοῦ σεξισμοῦ καὶ τῆς ἀκολασίας. Τὸ γυμνὸ κορμὶ
ἀποτέλεσε ἀπὸ τοὺς ἀρχαίους χρόνους σύμβολο καὶ ἀντικείμενο
ἡδονισμοῦ. Στὰ γυμνὰ ἀγάλματα τῆς εἰδωλολατρικῆς ἀρχαιότητας
λατρεύονταν ἡ (τέλεια) σάρκα, ἄλλωστε ἡ λέξη ἄγαλμα προέρχεται
ἐτυμολογικὰ ἀπὸ τὸ ρῆμα ἀγάλλομαι, ποὺ σημαίνει χαίρομαι, ἀλλὰ καὶ
ἡδονίζομαι! Στὶς ἡμέρες μας ἡ γύμνια ἔχει ἀγγίξει τὰ ὅρια τοῦ ἐκχυδαϊσμοῦ
καὶ τῆς ἀπόλυτης ἀναίδειας. Κάποιοι φροντίζουν μέσῳ τῶν «ἐπιταγῶν»
τῆς μόδας νὰ γδύνουν μὲ προκλητικὲς ἀκρότητες, κυρίως τὸ γυναικεῖο κορμί,
καὶ διʼ αὐτοῦ τοῦ τρόπου νὰ διαδίδεται ἡ σαρκολαγνεία καὶ ἡ ἀνηθικότητα.
Κάποιοι ἄλλοι φρόντισαν νὰ καθιερωθεῖ καὶ παγκόσμια ἡμέρα ξεγυμνώματος.
Στὶς 15 Ἰανουαρίου, σὲ περισσότερες ἀπὸ 60 χῶρες, ἄνδρες καὶ γυναῖκες
κυκλοφοροῦσαν σὲ δημόσιους χώρους (μετρό, λεωφορεῖα, τράμ, κλπ) καὶ
πῆγαν στὶς ἐργασίες τους, μὲ τὰ ἐσώρουχά τους! Δὲ χωρᾶ ἀμφιβολία πὼς
τέτοια «τερτίπια» εἶναι ἄκρως ἐκφυλιστικὲς καταστάσεις τῆς κοινωνίας. Ὁ
σύγχρονος ἄνθρωπος ἔχει ἀνυψώσει στὸ «προσκυνητάρι» του τὴν ἀνθρώπινη
σάρκα καὶ τὴ λατρεύει ὡς θεό. Μόνο ποὺ πίσω ἀπὸ τὴ γυμνὴ σάρκα κρύβεται
ὁ δόλιος ὑποβολέας τῆς γύμνιας, ὁ διάβολος, ὁ ὁποῖος λατρεύεται ἀπὸ τοὺς
σαρκολάτρες ὡς θεός. Ἀδελφοί μας Χριστιανοί, μάθετε ἀπὸ μικρὰ τὰ παιδιά
σας νὰ ἔχουν ὡς ἀρχὴ τῆς ζωῆς τους τὴν αἰδώ, τὴν φύλακα τῆς ἀξιοπρέπειας!

"Ο. Τ."

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΗ ΣΥΜΠΡΟΣΕΥΧΗ ΕΙΣ ΝΑΟΝ ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟΝ ΕΙΣ ΠΑΠΙΚΗΝ ΑΙΡΕΣΙΝ!


Δεν πάμε καθόλου καλά, οι οικουμενιστές ἔχουν ξεπεράσει κάθε ὅριο,
καὶ φροντίζουν νὰ προκαλοῦν μὲ κάθε εὐκαιρία τὸ ὀρθόδοξο αἴσθημα τοῦ
λαοῦ μας. Δυστυχῶς οἱ Θεολογικὲς Σχολὲς μας κατάντησαν προπομποὶ τοῦ οἰκουμενισμοῦ. Ἡ «θεσμοθετημένη» πλέον κατʼ ἔτος «Ἑβδομάδα Παγκόσμιας  Προσευχῆς» γίνεται καὶ μὲ τὴν ἀρωγὴ τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ ΑΠΘ. Ἤδη τὸ Σάββατο 19 Ἰανουαρίου διοργανώθηκε, ὅπως κάθε χρόνο καὶ ἐφέτος, «Οἰκουμενιστικὴ βραδιὰ συμπροσευχῆς» στὸν παπικὸ ναὸ τῆς «Ἀσπίλου  Συλλήψεως» στὴ Θεσσαλονίκη, ὁδὸς Φράγκων 19. Σύμφωνα μὲ τὸ πρόγραμμα  τῆς ἀνίερης συμπροσευχῆς κλήθηκαν νὰ συμπροσευχηθοῦν Ρωμαιοκαθολικοί, Ὀρθόδοξοι, Ἀρμένιοι, Ἀγγλικανοὶ καὶ Εὐαγγελικοί. Κεντρικὸς ὁμιλητής ὁρίστηκε  ὁ Ἀρμένιος «ἀρχιμανδρίτης» Π. Σαράκ. Θέμα τῆς χρονιᾶς «Τι μᾶς ζητάει ὁ Κύριος;» (Μιχαίας 5, 6- 8). Ἐμεῖς θὰ ρωτούσαμε τοὺς «δικούς» μας Ὀρθοδόξους συμπροσευχομένους δύο πράγματα. Πρῶτον: Ἀγνοοῦν ὅτι οἱ Ἱεροὶ Κανόνες τῆς  Ἐκκλησίας μας ἀπαγορεύουν ρητὰ τὴν συμπροσευχὴ μὲ αἱρετικούς, διότι βρίσκονται «ἐκτός τῆς μάνδρας»; Δεύτερον: Ὁ παπικὸς ναός, ἀφιερωμένος στὴν
«Ἄσπιλη Σύλληψη τῆς Θεοτόκου», παραπέμπει ξεκάθαρα σὲ σοβαρὴ κακοδοξία τοῦ παπισμοῦ, ἡ ὁποία προσβάλλει εὐθέως τὴν σωτηριολογία τῆς Ἐκκλησίας μας. Πῶς δέχτηκαν λοιπὸν νὰ συμπροσευχηθοῦν σὲ ναὸ ἀφιερωμένο σὲ παπικὴ πλάνη;  Μὲ λίγα λόγια οἱ ἀπροκάλυπτες ἐνέργειες τῶν οἰκουμενιστῶν «μπάζουν» ἀπὸ παντοῦ, μᾶς θλίβουν βαθύτατα καὶ μᾶς ἀνησυχοῦν! Καὶ κάτι τελευταῖο: Αὐτὸ ποὺ ζητᾶ ὁ Κύριος ἀπὸ μᾶς εἶναι νὰ μένουμε ἑδραῖοι «τῇ ἅπαξ παραδοθείσῃ τοῖς ἁγίοις πίστει» (Ἰούδ. 4), ἡ ὁποία εἶναι συνώνυμη μὲ τὴ σωτηρία μας καὶ ὄχι νὰ ἐνδίδουμε στὶς πλάνες, οι οποίες είναι συνώνυμες με την απώλεια.

"Ο. Τ. "

Ο Άγιος Συμεών ο Ν. Θεολόγος:

Όπως ο χρυσός που σκωρίασε πολύ, δεν είναι δυνατόν να καθαρισθή και να επανέλθη εις την λαμπρότητά του, ειμή μόνον εάν ριφθή εις την κάμινον και κτυπηθή πολύ με τα σφυριά, έτσι και η ψυχή που εδέχθη την σκωρίαν της αμαρτίας και έχασε το κάλλος της, δεν δύναται κατ’ άλλον τρόπον να καθαρισθή και να λάβη πάλιν το αρχαίον κάλλος της, παρά μόνον εάν υπομείνη πολλούς πειρασμούς και εισέλθη εις την κάμινον των θλίψεων.

Ιερά Μητρ. Πειραιώς : Ανακοίνωσις


᾿Εν Πειραιεῖ τῇ 14ῃ Φεβρουαρίου 2013
Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Θ Ε Ν
«ΑΡΙΣΤΕΡΑ  &  ΕΚΚΛΗΣΙΑ»
Ὁ μεγάλος Ρῶσσος διανοητής Νικόλαος Μπερδιάγιεφ δήλωσε στήν γνωστή γαλλική ἐφημερίδα Le Monde τό 1947 ὅτι ὁ Διαφωτισμός στήν Εὐρωπαϊκή Ἠπειρο ἀλλά καί στήν παγκόσμια κοινωνική διαδικασία ἔφθασε στά ὅρια του καί ἀποδόμησε ὁ ἴδιος τόν ἑαυτό του ἀποδεικνύοντας τήν ἀνεπάρκειά του καί τήν ἀδυναμία του νά νοηματοδοτήσει τόν ἀνθρώπινο βίο καί νά ἑρμηνεύσει τό μυστήριο τῆς ζωῆς στό ἐφιαλτικό Ὁλοκαύτωμα ἑκατομμυρίων ἀνθρωπίνων ὑπάρξεων ἀπό τήν ναζιστική θηριωδία τῶν ὁπαδῶν τοῦ ὑπερανθρώπου καθώς καί στίς ἑκατόμβες τῶν θυμάτων τῆς δικτατορίας τοῦ δῆθεν προλεταριάτου στά ἐφιαλτικά γκουλάγκς καί στά ψυχιατρεῖα τοῦ αἱμοσταγοῦς σταλινισμοῦ. Ἀποτέλεσμα τῆς ἀνειπώτου φρίκης καί τῆς εἰδεχθεστάτης κακουργίας κατά τῆς ἰδίας τῆς ζωῆς τῶν δύο αὐτῶν ἐκ πρώτης ὄψεως ἀντιθετικῶν συστημάτων τοῦ ναζισμοῦ καί τοῦ σταλινισμοῦ ὑπῆρξε ἡ ἀπόπειρα ἐπανορθρώσεως τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου καί τῆς ἰδίας τῆς ζωῆς τόσον μέ τήν ἵδρυση τοῦ ΟΗΕ ὅσον καί μέ τήν περιώνυμον περεστρόϊκα καί τήν σημειολογίαν τῆς κατεδαφίσεως τοῦ τείχους τοῦ αἴσχους στό Ἀνατολικό Βερολίνο τοῦ λεγομένου ὑπαρκτοῦ σοσιαλισμοῦ.

H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

Του Μητροπολίτη Γόρτυνος και Μεγα/πόλεως κ. Ιερεμία : Εἴμαστε στά «καλά» μας;


Γιατί τόσος "ντόρος" αλλά και θλίψη μερικών εκκλησιαστικών ανδρών για την παραίτηση του Πάπα;

Παραιτήθηκε ὁ Πάπας Βενέδικτος ΙΣΤ´ ἀπό τήν παπωσύνη του. Ἀλλά γιατί τόσος «ντόρος» καί στόν χῶρο μας, ἀλλά καί θλίψη μερικῶν, ἐκκλησιαστικῶν μάλιστα ἀνδρῶν, γιά τήν παραίτησή του; Εἴμαστε στά «καλά» μας;
Ἀκόμη δέν ἔχουμε καταλάβει ὅτι ὁ παπισμός εἶναι αἵρεση καί ὁ Πάπας λοιπόν εἶναι αἱρεσιάρχης; Γιά νά παραλείψω τά ἄλλα καί πολλά, λέγω μόνο αὐτά τά τρία βασικά γιά μᾶς: Οἱ παπικοί ἔχουν ἄλλη Ἁγία Τριάδα (μέ τό «φιλιόκβε» τους), πιστεύουν ἄλλη Παναγία καί κάνουν διαφορετικά τόν σταυρό τους. Αὐτοί εἶναι κομμένοι ἀπό τήν Ἐκκλησία μας καί γι᾽ αὐτό δέν μποροῦμε νά κάνουμε μαζί τους τήν Θεία Λειτουργία καί νά κοινωνήσουμε μαζί τους τά Ἄχραντα Μυστήρια. Δέν ἀποτελοῦν Ἐκκλησία, λυποῦμαστε δέ γιά τήν χρήση ἀπό μερικούς τοῦ ὅρου «Ρωμαϊκή Ἐκκλησία».

Γιατί, ἄν καί οἱ παπικοί ἀποτελοῦν Ἐκκλησία, ποιά, τελοσπάντων, εἶναι αὐτή ἡ ΜΙΑ Ἐκκλησία, πού ὁμολογοῦμε στό «Πιστεύω» μας, στήν ὁποία πρέπει νά ἀνήκουμε γιά νά σωθοῦμε; Ἀφοῦ λοιπόν ὑπάρχουν τόσες μεγάλες δογματικές διαφορές τῶν παπικῶν μέ τήν Ὀρθόδοξη πίστη μας, καί τόσες ἄλλες πολλές, πέστε μου, εἶναι ἤ δέν εἶναι αἱρετικοί οἱ παπικοί; ΕΙΝΑΙ!
Κι ἄν μερικοί ἤ πολλοί δέν θέλουν νά τό παραδεχτοῦν αὐτό, ἔχουμε νά τούς παρουσιάσουμε πολλές-πολλές πατερικές μελέτες καί ὁμιλίες, οἱ ὁποῖες ὁμιλοῦν καθαρά περί τῶν αἱρέσεων τῶν παπικῶν. Ἀφοῦ λοιπόν οἱ παπικοί εἶναι αἱρετικοί, γιατί, ξαναλέμε, τόσος θόρυβος καί θλίψη γιά τήν παραίτησή του; Πραγματικά, δέν μποροῦμε νά τό καταλάβουμε!
Λέγεται ὅτι ὁ παραιτηθείς Πάπας Βενέδικτος ΙΣΤ´ εἶναι φιλορθόδοξος. Ὅμως, καταλάβαμε καί ἐννοήσαμε καί αὐτοῦ, ὅπως καί ἄλλων προκατόχων του, τό σχέδιο, μέ τόν πόθο τῆς ἑνώσεως, νά ὑποτάξει τήν Ὀρθοδοξία στόν παπισμό. Τήν ἕνωση μέ τούς Καθολικούς τήν θέλουμε καί ἐμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι καί εὐχόμαστε γι᾽ αὐτήν. Θέλουμε ὅμως ἕνωση χωρίς στό ἐλάχιστο νά ξεφύγουμε ἀπό τήν Ὀρθόδοξη πίστη μας καί νά προσχωρήσουμε στά παπικά δόγματα καί στίς παπικές ἀπαιτήσεις (ἀλάθητο τοῦ Πάπα). Ἕνωση σάν κι αὐτή τῆς Φερράρας-Φλωρεντίας δέν θά τήν δεχθεῖ ποτέ ὁ Ὀρθόδοξος λαός μας, γιατί ποιμαίνεται ἀπό Ἀρχιερεῖς καί Ἱερεῖς, οἱ ὁποῖοι ἐμπνέονται ἀπό τό πνεῦμα τοῦ ἁγίου Μάρκου τοῦ Εὐγενικοῦ.

Ἀλλά καί ἄν μερικοί ἐκκλησιαστικοί ταγοί ξεφύγουν καί ζητήσουν ἕνωση μέ τόν Πάπα ἐπί προδοσίᾳ τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως, ὁ εὐσεβής Ὀρθόδοξος λαός δέν θά τό ἐπιτρέψει αὐτό, ἀλλά θά τούς κυνηγήσει μέ τά ξύλα καί μέ γιουχαΐσματα, ὡς προδότες τῆς πίστεως, ὅπως ἀκριβῶς ἔτσι συνέβηκε μέ τήν ψευδοένωση τῆς Φερράρας-Φλωρεντίας. Γιατί, ὅπως τό γράφει ἡ παλαιά διακήρυξη τῶν Πατριαρχῶν τῆς Ἀνατολῆς, ὁ Ὀρθόδοξος λαός εἶναι ὁ φρουρός τῆς πίστεώς του, τήν ὁποία θέλει ἀπαρασάλευτη καί ἀμετακίνητη ἀπό τά δόγματα τῶν ἁγίων Πατέρων.

Τέλος πάντων, ἐκφράζοντας καί τό Ὀρθόδοξο φρόνημα τοῦ εὐσεβοῦς λαοῦ πού ποιμαίνω, τῶν Χριστιανῶν τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως, εὐχόμαστε ἀπό καρδίας στόν παραιτηθέντα Πάπα Βενέδικτον ΙΣΤ´ νά τόν φωτίσει ὁ Θεός νά γνωρίσει τήν ἀλήθεια, ἡ ὁποία εἶναι ΜΟΝΟ στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, καί, ἀφοῦ χαρακτηρίζεται ὡς φιλορθόδοξος, νά ἀρνηθεῖ, ἔστω τώρα στό γῆρας του, τά παπικά δόγματα, καί νά προσέλθει στήν Ὀρθόδοξη πίστη, γενόμενος καί αὐτός Ὀρθόδοξος, ΑΜΗΝ!

http://www.imgortmeg.gr/

Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ του Αγίου Ιουστίνου (Πόποβιτς)


Εκκλησία  Θεάνθρωπος παρατεινόμενος εις τους αιώνας.

Η Εκκλησία είναι ο Θεάνθρωπος Χριστός παρατεινόμενος εις όλους τους αιώνας και εις όλην την αιωνιότητα. Αλλά μαζί με τον άνθρωπον και δια τον άνθρωπον, ανήκει εις την Εκκλησίαν και ολόκληρος η κτίσις του Θεού, δηλαδή παν το δημιουργηθέν από τον Θεόν Λόγον εις τον ουρανόν και επί της γης, πάντα ταύτα αποτελούν την Εκκλησίαν, ως το σώμα Της, του οποίου η κεφαλή είναι ο Κύριος Ιησούς Χριστός. Η κεφαλή είναι κεφαλή του σώματος και το σώμα είναι σώμα της κεφαλής ούτως ώστε να είναι αχώριστα το εν από το άλλο και το εν πλήρωμα του άλλου: «το πλήρωμα του τα πάντα εν πάσι πληρουμένου» (Εφ. 1, 23). Κάθε χριστιανός, γινόμενος δια του αγίου Βαπτίσματος μέλος της Εκκλησίας, γίνεται αναπόσπαστον μέλος του πληρώματος «του τα πάντα εν πάσι πληρουμένου», πληρούμενος και ο ίδιος «εις παν το πλήρωμα του Θεού» (Εφ. 3,19). Τοιουτοτρόπως αποκτά το υπερτέλειον πλήρωμα του ανθρωπίνου είναι του, του ανθρωπίνου προσώπου του. Αυτό το πλήρωμα αποκτά κάθε χριστιανός δια των αγίων μυστηρίων και των αγίων αρετών, κατά το μέτρον της πίστεώς του και της εν χάριτι ζωής του εντός της Εκκλησίας. Τούτο ισχύει δι΄ όλους τους χριστιανούς όλων των εποχών. Όλοι είναι πεπληρωμένοι με το πλήρωμα «του τα πάντα εν πάσι πληρουμένου» : οι άνθρωποι και οι άγγελοι, και τα άστρα και τα πτηνά και τα φυτά και τα ορυκτά, με μίαν λέξιν όλα τα θεόκτιστα όντα. Τοιουτοτρόπως εμείς οι άνθρωποι έχομεν αποκτήσει συγγένειαν και δη θείαν με όλα τα θεόκτιστα όντα και δημιουργήματα. Διότι όπου είναι η θεότης του Θεανθρώπου εκεί είναι και η ανθρωπότης Του, εκεί είναι όλοι οι πιστοί όλων των αιώνων και όλων των όντων: και οι άγγελοι και οι άνθρωποι.

Συνεχίζεται.

Stay away from their communion


« All the teachers of the Church, all the Councils and all the divine Scriptures advise us to flee the heterodox and to stay away from their communion».
P.G. 160, 105C

«Ἅπαντες οἱ τῆς Ἐκκλησίας διδάσκαλοι, πᾶσαι αἱ σύνοδοι, καὶ πᾶσαι αἱ θεῖαι γραφαί, φεύγειν τοὺς ἑτερόφρονας παραινοῦσι καὶ τῆς αὐτῶν κοινωνίας διΐστασθαι»
P.G.160, 105C