+ π. Ιωάννης Σ. Ρωμανίδης
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ
Αυταί αι αλήθειαι τυγχάνουν να είναι τα
κλειδιά της μετ' αλλήλων ενώσεως εν τη ακτίστω δόξη της Αγίας Τριάδος δια την
οποίαν προσεύχεται ο Χριστός (Ιω. 17) δια να πιστεύση ο κόσμος.
Συνεχίζεται.
Η ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΝΕΥΡΟΒΙΟΛΟΓΙΚΗ ΑΣΘΕΝΕΙΑ, Η ΔΕ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΗΣ
ΕΦΤΑΣΕ Η ΩΡΑ ΤΗΣ ΑΠΟΦΑΣΗΣ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΤΗΣ ΧΑΓΗΣ
Από:
Ημερομηνία: 26 Ιανουαρίου 2013 - 8:54 π.μ.
Θέμα: ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ-ΣΤΕΙΛΤΕ ΤΟ ΟΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙΤΕ !
Προς:
Ημερομηνία: 26 Ιανουαρίου 2013 - 8:54 π.μ.
Θέμα: ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ-ΣΤΕΙΛΤΕ ΤΟ ΟΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙΤΕ !
Προς:
|
ΕΘΝΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗΣ
ΤΩΝ ΟΦΕΙΛΩΝ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
------------------------------ ------------------------------ -----------
Αυτές τις μέρες διεξάγεται η δίκη στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης για τα θύματα του Ναζισμού και τις Γερμανικές αποζημιώσεις.
Η δικαίωση των Ελλήνων θυµάτων του Ναζισµού µέσω των Ιταλικών δικαστηρίων, έχει οδηγήσει την υπόθεση στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, στο οποίο προσέφυγε η Γερµανία για να ακυρώσει τις αποζηµιώσεις και το οποίο ξεκίνησε τη σχετική δικαστική διαδικασία τη Δευτέρα 12/09.
Την ίδια ώρα, ήρθε και πάλι στην επικαιρότητα το μέγα θέμα του ανεξόφλητου αναγκαστικού Κατοχικού Δανείου της χώρας μας προς τη Γερμανία και των γερμανικών επανορθώσεων για τις κατοχικές καταστροφές στη χώρα μας, αφού η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα η οποία δεν έχει λάβει ως αποζημίωση ούτε ένα ευρώ.
Η μέχρι τώρα παθητική, δυστυχώς, στάση όλων των ελληνικών κυβερνήσεων, στο μέγιστο αυτό Εθνικό θέμα, ήρθε η ώρα να γίνει ενεργητική.
Είναι απόλυτη ανάγκη, από σήμερα, οι Υπουργοί Δικαιοσύνης, Εξωτερικών και Οικονομικών, τουλάχιστον, να παρακολουθήσουν αυτή την πολυσήμαντη για τα εθνικά μας συμφέροντα δίκη στη Χάγη.
Η παρουσία τους δεν θα είναι τιμή μόνο, για τα θύματα του Ναζισμού, αλλά, επιτέλους θα καταδείξει στους Δικαστές της Χάγης και στην παγκόσμια κοινή γνώμη, την αποφαστικότητα της Ελληνικής Πολιτείας να στηρίξει δυναμικά τις διεκδικήσεις των συγγενών των Ελλήνων θυμάτων της ναζιστικής θηριωδίας για ηθική και υλική αποζημίωση.
Suspect Arrested for Church Fire, Hate Crime
A fire at a Greek Ordothox church in unincorportated El Cajon
is being investigated as a hate crime, San Diego County Sheriff’s Department
officials confirmed.
At about 4 a.m. Sunday, a fire broke out at the St. Gregory of
Nyssa Greek Orthodox Church located in the 1900 block of Mary Ann Way. Neighbors
in the area reported the blaze to authorities.
Firefighters from Cal Fire, San Miguel Fire District, Heartland
Fire and Lakeside all worked together to tackle the blaze. Crews were able to
extinguish the fire within 45 minutes, officials said.
There was no one inside the church at the time of the fire and
no injuries were reported.
Investigators from the Sheriff's Bomb/Arson Unit and a fire
investigator from the Bureau of Alcohol, Tobacco and Firearms and Explosives
were called to investigate the cause and origin of the fire.
According to the Sheriff’s Department, the fire caused about
$250,000 in damages to the church.
Investigators have identified a person of interest in connection to the fire.
Investigators have identified a person of interest in connection to the fire.
Suspect Darin Williams, 38, was immediately contacted by
investigators and arrested for suspicion of arson, burglary and a hate
crime.
Williams was booked into San Diego Central Jail and being held
on $150,000 bail. He’s scheduled to appear in court on Wednesday.
No further details were immediately released.
The investigation is ongoing. Check back for updates.
NBC 7 reached out to St. Gregory of Nyssa Greek Ordothox
Church leaders Sunday morning but did not immediately hear back from
leaders.
Source: http://www.nbcsandiego.com/news/local/Nyssa-Greek-Ordothox-Church-Fire-a-Suspected-Hate-Crime-Deputies-188598871.html#ixzz2JDXB7900
Παρακοή αξία παντός επαίνου...
Η συνελθούσα σύνοδος εν Κωνσταντινουπόλει το 754
αποτελουμένη από Πατριάρχας Μητροπολίτας και Επισκόπους εξέδωκαν όρον ούτως
έχοντα: «Ομοφώνως ορίζομεν απόβλητον είναι και αλλοτρίαν και εβδελυγμένην εκ
της των χριστιανών Εκκλησίας πάσαν εικόνα εκ πάσης ύλης και χρωματουργικής των
ζωγράφων κακοτεχνίας πεποιημένην. Μηκέτι τολμάν άνθρωπον τον οιονδήποτε
επιτηδεύειν το τοιούτον ασεβές και ανόσιον επιτήδευμα, ο δε τολμών από του
παρόντος κατασκευάσαι εικόνα, ή προσκυνήσαι ή στήσαι εν εκκλησία, ή εν ιδιωτικώ
οίκω, ή κρύψαι, ει μεν Επίσκοπος ή Πρεσβύτερος ή Διάκονος είεν, καθαιρείσθω, ει
δε μονάζων, ή λαϊκός, αναθεματιζέσθω και τοις βασιλικοίς νόμοις υπεύθυνος έστω,
ως εναντίος των του Θεού προσταγμάτων, και εχθρός των πατρικών δογμάτων». Ο
αριθμός 348 είναι πολύ σεβαστός. Εν τούτοις τον τότε Πατριάρχην Κωνσταντίνον,
και τον βασιλέα Κοπρώνυμον και τους 348 Μητροπολίτας, πολλοί μοναχοί, κληρικοί
και λαϊκοί δεν τους ήκουσαν, απεσχίσθησαν απ’ αυτών, τους ήλεγχον, τους ύβριζον
αποκαλούντες κακοδόξους, εικονομάχους κ.λ.π. και εξηκολούθουν ασπαζόμενοι και
σεβόμενοι και τιμώντες τας αγίας εικόνας. Άρα γε οι τοιούτοι είναι σχισματικοί,
αιρετικοί, κακόδοξοι, κολασμένοι, αναθεματισμένοι και μαζί με αυτούς και ημείς
που προσκυνούμεν και σεβόμεθα σχετικώς και κατά την Παράδοσιν τας αγίας
εικόνας; Ημείς έχομεν την γνώμην και ομολογούμεν ότι είναι άξιοι παντός επαίνου
διότι παρήκουσαν και απεσχίσθησαν και ηξιώθησαν ουρανίων στεφάνων δια την
παρακοήν των εκείνην, και σήμερον τους προσκυνούμεν και τιμώμεν ως Αγίους και
τους ονομάζομεν : ο Άγιος Γερμανός, ο Άγιος Νικηφόρος, ο Άγιος Μεθόδιος, ο
Άγιος Ταράσιος, οι Άγιοι Στέφανος και Θεόδωρος και Θεοφάνης οι γραπτοί,
Θεόδωρος ο Στουδίτης κ.λ.π. την δε σύνοδον ονομάζομεν παράνομον, μιαράν και
Καϊαφικόν συνέδριον.
ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΟΜΙΛΙΕΣ ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΥ
1,
Από την 19η ομιλία στην Αποκάλυψη, 29-3-1981
... Έτσι, ανοίγουμε
διάπλατα τις πόρτες και δεχόμαστε τους ανθρώπους όπως είναι. Εϊμαστε έτοιμοι να
κάνουμε κάθε αβαρία, μα κάθε αβαρία, ακόμη και να αμνηστεύσουμε την πορνεία -το
ξανατονίζω: να αμνηστεύσουμε και την πορνεία!- και πολλά άλλα να αμνηστεύσουμε,
αρκεί να παρουσιάσουμε στους ανθρώπους μας ότι κατανοούμε δήθεν τον κόσμο
-ακούστε: κατανοούμε τον κόσμο…!- και ότι θα πρέπει με κάθε τρόπο να τον βοηθήσουμε, κάνοντας στραβά μάτια σ' εκείνα που έχει! Έτσι,
θα δεχθούμε σιωπηρά και την έκτρωση, και άλλα πράγματα... Και πολλά άλλα πράγματα!
Μη νομίζετε, αγαπητοί μου,
πως είναι ουτοπιστικά αυτά που σας λέω· αυτά γίνονται σήμερα! Αν ξέρατε πώς
σκεφτόμαστε... Αν ξέρατε πώς σκέπτονται τα μυαλά των κληρικών... Αν ξέρατε πώς
σκέπτονται σήμερα οι ποιμένες...! Και δεν μιλάω γιά τους ευρωπαίους ποιμένες
του Προτεσταντικού και του Ρωμαιοκαθολικού κόσμου -ω, εκεί υπάρχει... «φρίξον,
ήλιε»!-αλλά μιλάω για μας! Για μας!... Αν ξέρατε πώς σκεπτόμαστε σήμερα...!
Έτσι, να είχαμε λιγάκι άνεση, και να μπορούσαμε να πετάξουμε μερικά ταμπού,
όπως λέμε, αν ξέρατε τι αποκαλύψεις θα είχαμε... και τι πράγματα θα λέγαμε στον
κόσμο...!
Δια τούτο και η Πατρίς μας, το Έθνος το άγιον, ο Ορθόδοξος λαός, κατήντησε το σκύβαλον του κόσμου...
...Ταλαίπωροι ημείς,
«εμπλεγμένοι ταις του βίου πραγματείαις», με βεβαρημένας καρδίας « εν μερίμναις
βιωτικαίς», θυσιάζομεν την θείαν ψυχήν μας εις παροδικά και μάταια. Δεν
μελετώμεν την θείαν ευγένειάν μας, την θείαν καταγωγήν μας, τον προς θέωσιν
προορισμόν μας. Εντεύθεν λησμονώμεν τον Θεόν μας. Και, φυσικά, δεν μελετώμεν
την αβάστακτον από την καρδίαν εν σαρκί παρουσίαν Του, που εξέπληξεν αγγέλους.
Που κατεπλάγη η κτίσις. Και ενώ ήλθε δι’ ημάς, δια την άπειρον αγάπην Του προς εμέ και
σε, αδελφέ, ημείς και αδιαφορούμεν και πράττομεν τα εναντία εκείνων, που
οδηγούν προς την θέωσίν μας. Από εδώ αρχίζει το ανθρώπινον δράμα, ο χωρίς
σχεδόν Θεόν χριστιανός. Και το φρικτόν αυτό δράμα, από προσωπικόν, εξαπλούται
εις την οικογένειαν, το χωρίον, την πόλιν, εις το Έθνος ολόκληρον. Και ημείς τα
τέκνα του Θεού, ουδόλως διαφέρομεν από τους απίστους. Και ουδένα δυνάμεθα να
πείσωμεν δια την αλήθειαν του σαρκωθέντος Θεού. Ότι «ο Θεός εφανερώθη εν σαρκί»
και ότι «ώφθη επί της γης και τοις ανθρώποις συνανεστράφη». Και παρέχομεν
σκάνδαλον εις τον κόσμον και «ο Θεός βλασφημείται δι’ ημάς εν τοις έθνεσι».
Διατί; Δια την αμέλειαν ημών και διότι οι ποιμένες της Εκκλησίας περί άλλα
τυρβάζουν. Διότι δεν εβίωσαν το μέγα μυστήριον της κενώσεως του Υιού του Θεού.
Δεν τον εμελέτησαν, δεν τον ηγάπησαν, δεν εξεμεταλλεύθησαν τα τίμια δώρα, που
μας εκόμισε. Δεν μετεμορφώθησαν εις άγια τέκνα Θεού, δια τούτο και δεν δύνανται
να ομιλήσουν εις τας ψυχάς. Να τας υψώσουν εκ των γηίνων, να τας μετεωρίσουν
εις τους ουρανούς. Να καταστήσουν τους χριστιανούς «συμπολίτας των αγίων και
οικείους του Θεού». Δια τούτο και η Πατρίς μας, το Έθνος το άγιον, ο Ορθόδοξος
λαός, κατήντησε το σκύβαλον του κόσμου. Και εγένετο «μυκτηρισμός και χλευασμός
τοις κύκλω ημών». Χωρίς να γνωρίζωμεν ποία ακόμη τραγωδία μας αναμένει. Το
φρικτότερον δε είναι ότι ούτε καν υποπτευόμεθα την συμφοράν μας, την
πνευματικήν και την ερχομένην καταιγίδα. Η πολυχρόνιος έξις εις τα έργα της
πτώσεώς μας, η αγνοηθείσα πνευματική μας ευγένεια, η διαβολική λήθη του
συνταρακτικού γεγονότος της ενανθρωπήσεως του Θεού χάριν ημών, μας έχουν εις
τοιούτον βαθμόν ναρκώσει, ώστε να μη θέλωμεν να απαλλαγώμεν από την κόλασιν των
παθών, εις την οποίαν τυραννούμεθα. Ω αδελφοί μου, συναμαρτωλοί! Απωλέσαμεν τον
θησαυρόν. Ωσάν να μη εγεννήθη δι΄ ημάς ο Σωτήρ. Που είναι οι καρποί της πίστεώς
μας; Που είναι τα δώρα που θα προσκομίσωμεν εις τον τεχθέντα Βασιλέα;
θ.μ.δ.
(κείμενο του 1970)
θ.μ.δ.
(κείμενο του 1970)
Άγιος Ιουστίνος (Πόποβιτς) : Άνθρωπος και Θεάνθρωπος.
52. «Τα πάντα και εν πάσι Χριστός». Το αντίθετον Αυτού; --Το κενόν, το μηδέν! Αυτός είναι το Παν-είναι. Εκτός Αυτού, το μη είναι. Αν δεν είναι ο Χριστός μέσα σου, δεν είσαι τίποτε, είσαι μηδέν, είσαι ένα πτώμα, είσαι το μη ον. Και το ίδιον το σύμπαν χωρίς τον Χριστόν, είναι πτώμα, είναι μηδέν, είναι μη ον. Ο Χριστός είναι το Πανείναι και η πανενότης. Αυτός τα πάντα πληροί και τα πάντα συνέχει, άνευ Αυτού τα πάντα είναι κενά και έρημα και διεσπαρμένα. Εάν αφαιρέσωμεν τον Χριστόν από τον άνθρωπον, από τον ήλιον, από το σύμπαν, από την μέλισσαν, τα πάντα κρημνίζονται εις το χάος, εις το μη είναι, εις το μη ον, εις τον θάνατον. Μόνον Αυτός δια του θεανθρωπίνου σώματός Του, της Εκκλησίας, συνέχει τα πάντα, και πληροί τα πάντα εις όλους τους κόσμους (πρβλ. Εφ. 1, 20-23, 10. Κολ. 1, 16-20. 3, 15). Εξ Αυτού πηγάζει συνεχώς η τα πάντα δια της σοφίας πληρούσα και ενοποιούσα θεία και θεανθρωπίνη δύναμις. Όταν ενσωματωθή ο άνθρωπος εις το θεανθρώπινον σώμα του Χριστού, πληρούται με την αίσθησιν του παμπληρώματος και της πανενότητος (της καθολικής ενότητος). Δι΄ αυτόν δεν υπάρχει πλέον ο θάνατος, αλλά παντού η ευαγγελική πληρότης, η αθανασία και η αιωνιότης. Εις τον πλούτον αυτόν μας εισάγει το μυστήριον του θείου Βαπτίσματος, διότι δι΄ αυτού ενσωματούμεθα εις το αείζωον σώμα της Εκκλησίας.
Συνεχίζεται.
Μέγας Φώτιος : "Χαίρε του Θεού Έμψυχη Κιβωτέ"
Χαίρε, του Θεού έμψυχη Κιβωτέ, στην οποία κατεβαίνει ο δεύτερος Νώε ντύνοντας
απ' αυτή την ανθρώπινη φύση, για να τη βυθίσει στο βάπτισμα του ύδατος και να
της δώσει τη σωτηρία και μια δεύτερη ζωή, με ανάβαση προς το Θεό.
Χαίρε, ω Εστία αναμμένη, όπου ο Θεός κατεβαίνει· στους παρθενικούς και πάναγνους κόλπους Σου ο Δημιουργός παίρνει τη φύση μας και την εξαγνίζει από κάθε κηλίδα αρχαία, ανανεώνοντας τον άνθρωπο σε μια νέα δημιουργία.
Χαίρε, ω Εστία αναμμένη, όπου ο Θεός κατεβαίνει· στους παρθενικούς και πάναγνους κόλπους Σου ο Δημιουργός παίρνει τη φύση μας και την εξαγνίζει από κάθε κηλίδα αρχαία, ανανεώνοντας τον άνθρωπο σε μια νέα δημιουργία.
Είθε ο Χριστός μας, ο αληθινός Θεός, με τις ικεσίες, τη μεσιτεία και τη δέηση της θείας και Αειπάρθενης Μητέρας, να μας ακούσει και να μας κάνει άξιους του ουράνιου δείπνου.
Προς τα πού βαδίζει άραγε η Ευρώπη;
Τι ζητά ο Βρετανός πρωθυπουργός Κάμερον; Να διοργανώσει δημοψήφισμα για να ακουστούν οι πραγματικές επιθυμίες των Βρετανών για την παρουσία τους στην Ευρωπαϊκή Ενωση ή να υπονομεύσει την Ενωση για να εξυπηρετήσει αμερικανικά συμφέροντα;
Αν αποχωρήσει η Βρετανία από την Ε.Ε., θα διασφαλίσει περισσότερο τα συμφέροντά της ή τότε θα αναπτυχθούν αποσχιστικές τάσεις, διότι η Σκοτία θέλει να παραμείνει στην Ε.Ε.; Εφτασε η εποχή των «μεταεθνικών» σχηματισμών ή το εθνικό κράτος και η εθνική κυριαρχία δεν ξεριζώνονται εύκολα από την ψυχή των πολιτών και από το μυαλό των πολιτικών;
Αυτές οι σκέψεις είναι μία πρώτη αντίδραση στον ευρωσκεπτικισμό του Κάμερον και πολλών Βρετανών. Αντί για το GREXIT, την έξοδο της Ελλάδος από το ευρώ, τώρα τα διεθνή ΜΜΕ ανακάλυψαν το BREXIT, δηλαδή την έξοδο της Βρετανίας από την Ευρωπαϊκή Ενωση. Είναι, πάντως, μία ευκαιρία να προβληματιστούμε γενικότερα για το παρόν και το μέλλον της Ενωσης. Προσωπικά θεωρώ απαραίτητη τη συμμετοχή της Ελλάδος στην Ε.Ε., αλλά διαφωνώ με τους υπερ-ευρωπαϊστές που εξωραΐζουν θεσμούς και καταστάσεις.
Πόσο συνεπής είναι η Ενωση στα οράματα των ιδρυτών της; Οι θεμελιωτές οραματίστηκαν μία Ενωση από τον Ατλαντικό ως τα Ουράλια με σεβασμό στις χριστιανικές ρίζες του ευρωπαϊκού πολιτισμού, στοιχεία που καθ’ οδόν νοθεύτηκαν. Ο Ντε Γκολ αναφερόταν στην Ευρώπη των Πατρίδων, ενώ σήμερα οι Ευρωπαίοι ηγέτες έχουν αντιφατικές απόψεις για τον ρόλο των εθνών και των εθνικών κρατών. Η Ενωση κατά καιρούς παρασύρθηκε από ακραίους φεντεραλιστές, όπως ο Μιτεράν, που ήθελαν να παρουσιάζονται οι χώρες-μέλη με μία κοινή σημαία και έναν κοινό ευρωπαϊκό ύμνο στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Σήμερα πληθαίνουν οι φωνές που προέρχονται από το άλλο άκρο και ζητούν την ευρεία αυτονόμηση περιοχών όπως η Καταλονία στην Ισπανία, η Φλάνδρα στο Βέλγιο κ.ά.
Πόσο πιστεύει η Ευρώπη στην αλληλεγγύη; Δεν εννοώ μόνο την οικονομική συμπαράσταση, αλλά και τη διπλωματική σε καίρια θέματα. Θυμίζω ότι η Ισπανία προ δεκαετίας αντιμετώπισε την εισβολή Μαροκινών σε βραχονησίδα. Η Γαλλία τότε στήριξε το Μαρόκο και όχι την Ισπανία, χώρα-μέλος της Ε.Ε., διότι το Παρίσι έχει μεγάλα συμφέροντα στη Β. Αφρική.
Πού βαδίζει η Ευρώπη; Φοβούμαι ότι ουδείς γνωρίζει την απάντηση.
http://www.dimokratianews.gr/
Η ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΝΕΥΡΟΒΙΟΛΟΓΙΚΗ ΑΣΘΕΝΕΙΑ, Η ΔΕ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΗΣ
+ π. Ιωάννης Σ. Ρωμανίδης
Δυτικός
πολιτισμός
Συνεχίζεται.
Αφήνομεν κραυγήν πόνου δια το κατάντημά μας.
Μόνον τυφλοί τον νουν δεν δύνανται να ίδουν την
απερίγραπτον ζημίαν που προσγίνεται εις την αδαμαντίνην Ορθοδοξίαν μας, επί
μειώσει του γοήτρου της, επί συγχύσει των συνειδήσεων, επί στραβλώσει της
αληθείας, από τας φιλενωτικάς ενεργείας από Ορθοδόξου πλευράς. Εις ποίου αγίου
Πατρός της Ορθοδόξου Εκκλησίας τον νουν ηδύνοτο να χωρέση η ιδέα της ενώσεως ή
ενότητος, των Λατίνων εμμενόντων εις τας χωριζούσας από τον Θεόν αιρέσεις των;
Ακόμη και οι ίδιοι οι Λατίνοι δεν δύνανται να πιστεύουν, ότι οι τοσάκις
απωθηθέντες υπό των Ορθοδόξων, ότε τους εκάλουν πονήρως προς υποταγήν, τώρα,
αντιστρεφομένων των όρων, ικετεύονται δια προσέγγισιν, ενότητα, ένωσιν, αγάπην!
Και πότε όλα αυτά; Όταν οι πολυτρόπως καταστάντες αιρετικοί Κατόλικοι, είναι
τόσον ευαίσθητοι εις τας «αληθείας» της «Εκκλησίας» των και δηλούν, ότι δεν
πρόκειται εις το ελάχιστον να αποστούν εκ των γραμμών των! Αφήνομεν κραυγήν
πόνου δια το κατάντημά μας. Εις τόσην καθίζησιν ορθοδόξου φρονήματος εφθάσαμεν,
εις τόσην αφιλοτιμίαν, ώστε σπανίως να ακούεται μία φωνή διαμαρτυρίας, μία
φωνή, ένα σφύριγμα ορθοδόξου ποιμένος, εν όψει επιδρομής των κατολίκων;
Γνωρίζουν οι ημέτεροι, ότι οι Λατίνοι πανηγυρίζουν τον εκλατινισμόν μας;
ΤΙ ΠΑΙΡΝΟΥΜΕ ΟΤΑΝ ΔΙΝΟΥΜΕ.
Παίρνουμε την τροφή για την ψυχή μας, λέγει ο Άγιος Ισαάκ ο Σύρος στον ΟΓ´ Λόγον των «Ασκητικών» του με τα εξής:
«Ας μη νομίσης ότι ο άνθρωπος, που είναι δεμένος στα σωματικά πράγματα θα αποκτήση παρρησία ενώπιον του Θεού με την προσευχή. Ψυχή φιλάργυρη στερείται της σοφίας, ενώ ο ελεήμων σοφίζεται από το Πνεύμα. Η ελεημοσύνη τρέφει την γνώση στην ψυχή, όπως το έλαιον τρέφει την φλόγα του καντηλιού».
«Ας μη νομίσης ότι ο άνθρωπος, που είναι δεμένος στα σωματικά πράγματα θα αποκτήση παρρησία ενώπιον του Θεού με την προσευχή. Ψυχή φιλάργυρη στερείται της σοφίας, ενώ ο ελεήμων σοφίζεται από το Πνεύμα. Η ελεημοσύνη τρέφει την γνώση στην ψυχή, όπως το έλαιον τρέφει την φλόγα του καντηλιού».
Τουλάχιστον δύο επί πλέον υπογραφές
English
version follows below
|
||
|
Έτι δεόμεθα υπέρ του Αγιωτάτου Επισκόπου και Πάπα Ρώμης Βενεδίκτου .....
......πως είναι
λοιπόν νόμιμο και θεάρεστο να ενωθούμε με εκείνους από τους οποίους αποκοπήκαμε
δίκαια και κανονικά , εφόσον παραμένουν αμετάβλητα στις αιρέσεις τους; Εάν το
δεχθούμε αυτό ανατρέπουμε μονομιάς τα πάντα και καταργούμε την Ορθοδοξία...
..... Ποιος «άδης»
θα εκφωνήσει το μνημόσυνο του πάπα – ο οποίος αποκόπηκε δίκαια από το Άγιο
Πνεύμα εξ αιτίας της αυθαδείας του, εναντίον του Θεού και των θείων Μυστηρίων –
και θα γίνει με αυτόν τον τρόπο εχθρός του Θεού ; Διότι αν ακόμη και ο απλός
χαιρετισμός, μας καθίστα κοινωνούς των πονηρών έργων αυτού που χαιρετάμε , πόσο
μάλλον η μνημόνευσης του, εκφώνως, και μάλιστα την στιγμή που αντικρίζουμε με
φρίκη τα θεία Μυστήρια ;
Αν αυτός ο Ίδιος που βρίσκεται μπροστά μας είναι η Αυτοαλήθεια , πως είναι δυνατό να ανεχθεί ένα τόσο μεγάλο ψεύδος , το να συγκατατάσσεται δηλαδή ο πάπας μεταξύ των λοιπών Ορθοδόξων πατριαρχών ; Μήπως θα παίξουμε θέατρο κατά τον καιρό των φρικτών Μυστηρίων ; Και πως θα τα ανεχτεί αυτά η ψυχή του Ορθοδόξου και δεν θα απομακρυνθεί αμέσως από την εκκλησιαστική κοινωνία αυτών πού τον μνημόνευσαν και δεν θα τους θεωρήσει ιεροκαπήλους ;
Άλλωστε η Ορθόδοξη Εκκλησία του Θεού δεχόταν από παλιά την αναφορά του ονόματος του αρχιερέως ενώπιον των Αγίων Μυστήριων ως τελεία συγκοινωνία....
Αν αυτός ο Ίδιος που βρίσκεται μπροστά μας είναι η Αυτοαλήθεια , πως είναι δυνατό να ανεχθεί ένα τόσο μεγάλο ψεύδος , το να συγκατατάσσεται δηλαδή ο πάπας μεταξύ των λοιπών Ορθοδόξων πατριαρχών ; Μήπως θα παίξουμε θέατρο κατά τον καιρό των φρικτών Μυστηρίων ; Και πως θα τα ανεχτεί αυτά η ψυχή του Ορθοδόξου και δεν θα απομακρυνθεί αμέσως από την εκκλησιαστική κοινωνία αυτών πού τον μνημόνευσαν και δεν θα τους θεωρήσει ιεροκαπήλους ;
Άλλωστε η Ορθόδοξη Εκκλησία του Θεού δεχόταν από παλιά την αναφορά του ονόματος του αρχιερέως ενώπιον των Αγίων Μυστήριων ως τελεία συγκοινωνία....
(Από το
βιβλίο: Οι αγώνες των μοναχών υπέρ της Ορθοδοξίας)
AN OPEN LETTER TO THE PATRIARCH OF GEORGIA
From
the Monastery of Saint Shio of Mghvime
Christ
the Lord called that Church the Catholic Church which maintains the true and
saving confession of the Faith. It was for this confession that He called Peter
blessed when He declared ‘….upon this rock [i.e., of right faith] I will build
My church; and the gates of hell shall not prevail againt it (Matt. 16:18).’
Saint Maximos the Confessor
(Migne PG, 132A)
‘We are
orphans and fatherless…’
(Lamentations of Jeremiah 5:3)
‘Whoso
readeth, let him understand.’
( Matt. 24:15)
The Georgian
Orthodox Church has decided to leave two major ecumenical bodies—the World
Council of Churches (WCC) and the Conference of European Churches (CEC). The
decision was taken at an emergency meeting of the Holy Synod following strong
pressure from Georgia’s leading monasteries against further participation in
the ecumenical movement. The following letter was chiefly written by
Archimandrite George of the influential Shio-Mghvima Monastery.
In ancient Sodom there lived the righteous Lot and his
family. Our long-suffering God, awaiting the conversion, the change of heart of
the Sodomites, bestowed upon them all that they needed: air, water, food…life
itself. Lot was for them a certain example of righteousness, a model for their
correction. But in vain. The measure of lawlessness and sin overflowed; the
Lord brought out the family of Lot and destroyed the city of Sodom by fire,
thus taking away that life which He himself had granted.
Like unto Sodom becomes that church in which the
abomination of heretical doctrines finds itself a lodging place. Long-suffering
and merciful is the Lord, and just as the destruction of Sodom was delayed for
the sake of righteous Lot, so too, for the sake of His righteous servants, for
the time being He shall not withdraw the grace of the Holy Spirit from that
church which is deviating into the heretical gloom so offensive to Him. But for
how long? Where is that boundary beyond which lawlessness exceeds His
long-suffering and mercy? If the time for an exodus like Lot’s is come, then
such a time is the termination of the period [allowed for repentance], it is
the time for the execution of the judgments of God, the time of righteous
anger, the time for the taking away of the very Spirit of Life. The going forth
from the midst of sin by the true children of the Church serves as an
indication of the spiritual death of the hierarchy of a Local Church. And only
then, when the Lord shall have led forth all of them, all those faithful to Him—His
true Church, will the grace of His Holy Spirit completely abandon the assembly
of those who have remained behind.
Lot forewarned his sons-in law of the approaching
judgment, but was mocked by them. And his sons-in-law were burned together with
all the Sodomites.
We also have the example of Nineveh. The Ninevites
repented and the judgment of God was suspended. But what of Sodom? Was Sodom
capable of changing? Sodom, in which there was not even a consciousness of the
need for amendment?
1. Ecumenism
is heresy! That is quite clear. Moreover,it is the heresy of heresies.
2. Of
all the errors that so-called ‘Ecumenism’ comprises, the most fundamental and profound
is its error concerning the very nature of the Church itself. This is an
ecclesiological heresy. It is contrary to the Nicean-Constantinopolitan
confession of faith, for it asserts that there is no ‘One,
Holy, Catholic, and Apostolic Church’.
3. The
so-called ‘World Council of Churches’
already in its very name contains this contradiction of the Orthodox Christian
doctrine concerning the Church. And in its
‘Branch Theory’ it totally rejects this dogma. And the ‘Council’
endeavors to accomplish this fundamental rejection by its militant practice
of ‘religious pluralism’.
4. The
Orthodox Church, by participating in the activities of the aforementioned ‘World Council of Churches’, declares her
agreement with all its [the WCC’s] teachings and activities.By this very means
she becomes a party to all the falsehood and errors of the Council. She becomes
heretical to the degree that the Council itself is heretical.
5. This
heresy is introduced even more deeply into the body of the Church by the
participation of her hierarchy in the various forms of liturgical
concelebrations conducted by the institutions of the Council in the course of
its routine activities.
Γιατί έρχονται οι πειρασμοί:
Μας το εξηγεί με σαφήνεια ο Άγιος Νικήτας ο Στηθάτος στην «Β/ Εκατοντάδα κεφαλαίων», με τα εξής:
Ο Θεός επιτρέπει να μας έρχονται πειρασμοί ανάλογα με την αρρώστια των παθών και τη σήψη της αμαρτίας, που είναι μέσα μας, και μας ετοιμάζει το πικρόν φάρμακον των κριμάτων του, είτε δριμύτερον είτε ηπιώτερον. Αν η ύλη της αμαρτίας μέσα μας αντιμετωπίζεται και θεραπεύεται εύκολα, αποτελείται δηλαδή από λογισμούς φιληδονίας και φιλοζωϊας, τότε το ποτήρι των πειρασμών, μας δίδεται ανακατεμένο με συμπάθεια από τον Γιατρό των ψυχών μας, γιατί σφάλλουμε σε ανθρώπινα νοήματα και επηρεαζόμαστε ακόμη από τα ανθρώπινα. Εάν όμως η ύλη είναι δυσκολοθεράπευτη και έχει προχωρήσει σε βάθος και προκαλεί σήψη θανάσιμη, καθώς αποτελείται από λογισμούς αλαζονείας και άκρας υπερηφανείας, τότε το ποτήρι των πειρασμών, μας δίδεται χωρίς αραίωση, με ρυθμό δριμύτατον, ώστε μέσα στην φωτιά των αλλεπαλλήλων πειρασμών να λιώση και να υποχωρήση η νόσος με την ταπείνωση και έτσι να φύγη από τις ψυχές μας. Και αφού ξεπλύνουμε με δάκρυα τους αλμυρούς λογισμούς, να παρουσιασθούμε καθαροί μέσα στο φως της ταπεινώσεως στον Γιατρό των ψυχών μας».
Οι αμαρτωλές «καινοτομίες» της Αγγλικανικής "Εκκλησίας"
Σάλο και πολλές συζητήσεις έχει προκαλέσει η απόφαση της Αγγλικανικής Εκκλησίας να χειροτονεί ομοφυλόφιλους επισκόπους. Πριν από λίγες μέρες με «τιμή» και «καμάρι» η Εκκλησία των αγγλικανών αποφάσισε να άρει την απαγόρευση ανάρρησης στο επισκοπικό αξίωμα ομοφυλόφιλων ιερέων. Το επίσης εντυπωσιακό στην όλη υπόθεση, που αναδεικνύει τον τρόπο με τον οποίο στη Βρετανία αντιλαμβάνονται την έννοια της Εκκλησίας, είναι ότι θέτουν ως μοναδικό όρο για τη χειροτονία οι εν λόγω ιερείς να μην είναι παντρεμένοι με gay γάμο!
Αποφάσισαν δηλαδή να πουν «ναι» στη χειροτονία ομοφυλόφιλων ιερέων, αρκεί αυτοί να αναλάβουν δέσμευση αγαμίας, ακόμα και αν έχουν υπογράψει σύμφωνο συμβίωσης με το «έτερόν τους ήμισυ».
H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more
ΠΡΟΣ «ΚΟΙΝΟΝ ΠΟΤΗΡΙΟΝ» ΚΑΙ ΠΑΠΙΚΩΝ ΕΙΣ ΤΑΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΔΙΑ ΤΟ ΔΙΑΤΑΓΜΑ ΤΩΝ ΜΕΔΙΟΛΑΝΩΝ;
Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Θεοδώρου Ζήση
Ἡ ἐμπλοκή τοῦ Πάπα εἰς τούς ἑορτασμούς ἀποσκοπεῖ εἰς τήν προβολήν τοῦ πρωτείου του καί τῆς παναιρέσεως τοῦ οἰκουμενισμοῦ
TO 2013 συμπληρώνονται χίλια ἑπτακόσια ἔτη (1700) ἀπό την ἔκδοση τοῦ γνωστοῦ «Διατάγματος τῶν Μεδιολάνων» (313), το ὁποῖο συνυπέγραψαν οἱ δύο τότε συναυτοκράτορες Μ.Κωνσταντῖνος και Λικίνιος. Με ἀφορμή τήν ἐπέτειο αὐτή ὀργανώνονται ἀπότήν Ἐκκλησία τῆς Σερβίας ἑορταστικές ἐκδηλώσεις, λόγῳ τοῦ ὅτι μία σερβική πόλις θεωρεῖται γενέτειρα τοῦ Μ. Κωνσταντίνου.
1. Τό «Διάταγμα τῶν Μεδιολάνων» εὐνοοῦσε τό Χριστιανισμό καί ἄνοιγε τόν δρόμο γιά τό πρῶτο στηνἱστορία χριστιανικό κράτος.
Κατά τήν ἐπικρατέστερη πράγματι στήν ἱστορική ἔρευνα ἄποψη ὁ Μ.Κωνσταντῖνος γεννήθηκε στην Ναϊσσό τῆς Ἄνω Μοισίας, στήν σημερινή πόλη Νίς τῆς Σερβίας, ὄχι πρό τοῦ 280, ἴσως τό 288, ὡς υἱός τοῦ Ρωμαίου ἀξιωματικοῦ Κωνσταντίου Χλωροῦ, μετέπειτα καίσαρος καί αὐγούστου, καί τῆς Ἑλληνίδος Ἑλένης, ἀπό τό Δρέπανο τῆς Βιθυνίας, τό ὁποῖο μετονομάσθηκε στη συνέχεια ἀπό τόν αὐτοκράτορα υἱό της, Μ.Κωνσταντῖνο,προς τιμήν της σε Ἑλενόπολη [1].
H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more
Ο αείμνηστος Ελευθερουπόλεως Αμβρόσιος για τη διακοπή μνημοσύνου και την αποτείχιση από τους οικουμενιστές
Πηγή : http://krufo-sxoleio.blogspot.ca/
Ο αείμνηστος αγωνιστής Ιεράρχης Ελευθερουπόλεως Αμβρόσιος
(+1984), υπήρξε ο πρώτος, εκ των νεοημερολογιτών Επισκόπων της Ελλάδος, που είχε διακόψει το μνημόσυνο του
ονόματος του αιρετικού πατριάρχου Αθηναγόρα. Αυτό συνέβη το 1970. Όπως και
σήμερα πολεμούνται οι αποτειχιζόμενοι από τους οικουμενιστές ψευδοποιμένες, από
δήθεν αδελφούς ορθοδόξους και μάλιστα "αντιοικουμενιστές", έτσι και ο Μητροπολίτης Αμβρόσιος
πολεμήθηκε την εποχή εκείνη, τόσο από την τότε Ιερά Σύνοδο της κρατούσης
Εκκλησίας, όσο και από "θεολόγους" και "επιστήμονες" της
εποχής. Ένας από αυτούς, ο Ιωάννης Παναγόπουλος, δικηγόρος,
γνώστης τάχα και του κανονικού δικαίου της Εκκλησίας και φίλος του Αθηναγόρα,
επέκρινε σφοδρότατα τον Αμβρόσιο, αλλά και τους άλλους δύο Επισκόπους που
αποτειχίσθηκαν από τον Αθηναγόρα (Φλωρίνης Αυγουστίνο και Παραμυθίας Παύλο),
χαρακτηρίζοντας τη διακοπή του μνημοσύνου ως αντικανονική και απαιτώντας την τιμωρία τους. Παραθέτουμε από την
απάντηση του Μητροπολίτου Αμβροσίου (δημοσιεύθηκε στον "Ορθόδοξο
Τύπο" στις 15-4-1971) ορισμένα
αποσπάσματα προς ωφέλεια των αδελφών μας που έχουν πειστεί από τους σημερινούς
πολέμιους της αποτείχισης ότι με τη διακοπή της κοινωνίας με τους οικουμενιστές
ψευδεπισκόπους δήθεν τιθόμαστε εκτός Εκκλησίας. Θα αναρωτηθεί κανείς γιατί να
υπάρχει τέτοια πολεμική ενάντια στην Αποτείχιση. Η απάντηση είναι απλή.
Αποτείχιση και διακοπή μνημοσύνου σημαίνει για τον κληρικό που θα την τολμήσει
καθαίρεση και στέρηση του κρατικού μισθού, για τον λαϊκό, όνειδος και
περιφρόνηση. Οι "συντηρητικοί" "αντιοικουμενιστές"
ελεγχόμενοι από την συνείδησή τους ως κοινωνούντες με τους οικουμενιστές,
προσπαθούν να πείσουν τους ορθοδόξους χριστιανούς, μα περισσότερο τον ίδιο τους
τον εαυτό, ότι η Αποτείχιση είναι άκρο, η διακοπή του μνημοσύνου παρεκτροπή από
την "βασιλική οδό" που τάχα αυτοί βαδίζουν. Η εκκλησιαστική ιστορία και οι πράξεις των Αγίων Πατέρων της
Εκκλησίας βοούν, όμως αυτοί στην καλύτερη περίπτωση κωφεύουν , αν δεν θεωρούν την προβαλλόμενη στάση των Πατέρων ως
παλαιοημερολογιτικό τέχνασμα. Αφού δεν ακούν τους Πατέρες, ας ακούσουν έναν
δικό τους Επίσκοπο, από τους λίγους αγωνιστές που έβγαλε η επίσημη Εκκλησία.
Γράφει
ο αείμνηστος Αμβρόσιος:
"...Διατί αγνοεί
ο γνωμοδοτήσας ότι εν τη εκκλησιαστική ζωή και ιστορία επανειλημμένως η ευθιξία
των Ορθοδόξων συνειδήσεων ωδήγησεν εις διακοπήν μνημοσύνου όχι μόνον προ
Συνοδικής καταδίκης του ενόχου, αλλά και προ της διά ρητού Κανόνος παροχής
τοιούτου δικαιώματος; Αναφέρω μίαν συγκεκριμένην
περίπτωσιν. Όταν ο Κωνσταντινουπόλεως Νεστόριος απέρριψε τον όρον "Θεοτόκος",
πολλοί των υπ' αυτών Κληρικών έπαυσαν αμέσως το μνημόσυνόν του, καίτοι ακόμη
ούτε ο Νεστόριος είχε δικασθή, ούτε ο όρος αυτός είχε δογματισθή δι' επισήμου
Συνοδικής αποφάσεως, ούτε καν υπήρχεν ο 15ος Κανών της Πρωτοδευτέρας Συνόδου, ο
δίδων δικαίωμα της παύσεως μνημοσύνου διά κηρυσσόμενα αιρετικά φρονήματα. Οι
Κληρικοί ούτοι κατεδικάσθησαν Συνοδικώς υπό του Νεστορίου, ως αντικανονικώς
ενεργήσαντες (αυτό ακριβώς ζητεί και δι' ημάς ο γνωμοδοτών!). Τί συνέβη μετά ταύτα; Πρώτον: Ο Άγιος Κύριλλος και ολόκληρος η Εκκλησία
Αλεξανδρείας ηγνόησαν τελείως την καταδίκην των εν λόγω Κληρικών, επήνεσον
αυτούς δι' ό,τι έπραξαν και εδέχοντο αυτούς εις εκκλησιαστικήν κοινωνίαν.
Δεύτερον: Η μετ' ολίγον συνελθούσα Γ΄ Οικουμενική Σύνοδος, εξετάσασαν την
διδασκαλίαν του Νεστορίου και ευρούσα αυτήν μη Ορθόδοξον, κατεδίκασεν μεν
αυτόν, εδικαίωσε δε όσους είχον παύσει το μνημόσυνόν του προ Συνοδικής
καταδίκης, ως ορθώς ενεργήσαντας. Και ταύτα επαναλαμβάνομεν αιώνας όλους πριν υπάρξει
επίσημον κανονικόν θέσπισμα (ο 15ος Κανών της Πρωτοδευτέρας) το οποίον να
παρέχει ρητώς δικαίωμα παύσεως μνημοσύνου "προ Συνοδικής
διαγνώσεως"! Τα αγνοεί αυτά ο γνωμοδοτήσας;
...Ο 15ος Κανών της Πρωτοδευτέρας δεν αξιοί να έχη καταδικασθή υπό Οικουμενικής Συνόδου μία διδασκαλία ως αίρεσις, ίνα θεμελιωθή δικαίωμα παύσεως μνημοσύνου του κηρρύσοντος ταύτην. Λέγει απλώς: "Δι' αίρεσιν τινά παρά των αγίων Συνόδων ή Πατέρων κατεγνωσμένην...". Αρκεί λοιπόν και η γνώμη των επί μέρους Πατέρων! (Άλλωστε ουκ ολίγα Δόγματα φέρονται εν τη ζωή και τη πράξει και τη διδασκαλία της Εκκλησίας και δεν έτυχον διατυπώσεως παρ' ουδεμιάς Οικουμενικής Συνόδου).
...Με ερωτά ο γνωμοδοτών: Έπρεπεν ο Πατριάρχης να ηρωτήση προηγουμένως εμέ αν ενέκρινον τα διάφορα διαβήματά του; Βεβαίως όχι! Ποίος είμαι εγώ ώστε να με ερωτήση ο Πατριάρχης; Θα ήτο τραγική δι' εμέ τοιαύτη αξίωσις! Είχον όμως μίαν άλην αξίωσιν: Να ερωτήση τας Συνόδους του 867, του 879, του 1009, του 1054, του 1341, του 1347, του 1351, του 1440, του 1441, του 1443, του 1450, του 1484, του 1722, του 1727, του 1838, του 1848, του 1895, να ερωτήση τους αγίους Πατέρας και τους σοφούς Διδασκάλους της Εκκλησίας, να ερωτήση τον άγιον Φώτιον, τον ιερόν Θεοφύλακτον, τον άγιον Γρηγόριον τον Παλαμάν, Συμεών τον Θεσσαλονίκης, τον άγιον Μάρκον Ευγενικό, τον Ευγένιον Βούλγαριν, τον Νικηφόρον Θεοτόκην, τον άγιον Νικόδημον, τον άγιον Νεκτάριον και λοιπούς και λοιπούς και λοιπούς, να ερωτήση πολλώ μάλλον, τας σεπτάς και θεοκινήτους Οικουμενικάς Συνόδους, αι οποίαι διά των αγίων και ιερών Κανόνων των απαγορεύουν, επί ποινή καθαιρέσεως, (ή όχι κ. Παναγόπουλε;), πάσαν συμπροσευχήν μετά αιρετικών, σχισματικών ή και ακοινωνήτων, και αν όλοι ενέκρινον τα διαβήματά του, τας δηλώσεις του, τας συμπροσευχάς του, τους εν γένει τρόπους του, τότε μάλιστα! Ουδείς θα είχε δικαίωμα να διαφωνήση, ουδείς να διαμαρτυρηθή, ουδείς να εμποδίση. Όταν όμως ο Παναγιώτατος ενεργή αντιθέτως προς Συνόδους, προς Πατέρας, προς Κανόνας, ως εάν πάντες αυτοί να μη είχον αληθινήν αγάπην και να μη ενδιεφέροντο διακαώς διά την πλήρωσιν του Κυρίου "ίνα πάντες εν ώσιν", αλλά να ήσαν πλήρεις μίσους και αδιαφορίας, τότε και ημείς δικαιούμεθα (δικαιούμεθα ή υποχρεούμεθα, εκόντες άκοντες;) να ενεργήσωμεν αντιθέτως προς τον Παναγιώτατον! Δι' ημάς υπέρ πάντα Πατριάρχην κείνται οι άγιοι Πατέρες, αι σεπταί Σύνοδοι, οι ιεροί Κανόνες. Και, ευρισκόμενοι τυχόν προ θλιβερών διλημμάτων υπακοής, θα προτιμήσωμεν (και ήδη προτιμώμεν) την υπακοήν προς τους Πατέρας, τας Συνόδους, τους Κανόνας! Λυπηρά και συγκλονιστικά τα οιαδήποτε διλήμματα, αλλ' όταν τίθενται, κάποια φευ! Η εκλογή πρέπει αφεύκτως να γίνη! Και δι' ημάς ερρίφθη ήδη ο κύβος! Ο Θεός μεθ' ημών!"
...Ο 15ος Κανών της Πρωτοδευτέρας δεν αξιοί να έχη καταδικασθή υπό Οικουμενικής Συνόδου μία διδασκαλία ως αίρεσις, ίνα θεμελιωθή δικαίωμα παύσεως μνημοσύνου του κηρρύσοντος ταύτην. Λέγει απλώς: "Δι' αίρεσιν τινά παρά των αγίων Συνόδων ή Πατέρων κατεγνωσμένην...". Αρκεί λοιπόν και η γνώμη των επί μέρους Πατέρων! (Άλλωστε ουκ ολίγα Δόγματα φέρονται εν τη ζωή και τη πράξει και τη διδασκαλία της Εκκλησίας και δεν έτυχον διατυπώσεως παρ' ουδεμιάς Οικουμενικής Συνόδου).
...Με ερωτά ο γνωμοδοτών: Έπρεπεν ο Πατριάρχης να ηρωτήση προηγουμένως εμέ αν ενέκρινον τα διάφορα διαβήματά του; Βεβαίως όχι! Ποίος είμαι εγώ ώστε να με ερωτήση ο Πατριάρχης; Θα ήτο τραγική δι' εμέ τοιαύτη αξίωσις! Είχον όμως μίαν άλην αξίωσιν: Να ερωτήση τας Συνόδους του 867, του 879, του 1009, του 1054, του 1341, του 1347, του 1351, του 1440, του 1441, του 1443, του 1450, του 1484, του 1722, του 1727, του 1838, του 1848, του 1895, να ερωτήση τους αγίους Πατέρας και τους σοφούς Διδασκάλους της Εκκλησίας, να ερωτήση τον άγιον Φώτιον, τον ιερόν Θεοφύλακτον, τον άγιον Γρηγόριον τον Παλαμάν, Συμεών τον Θεσσαλονίκης, τον άγιον Μάρκον Ευγενικό, τον Ευγένιον Βούλγαριν, τον Νικηφόρον Θεοτόκην, τον άγιον Νικόδημον, τον άγιον Νεκτάριον και λοιπούς και λοιπούς και λοιπούς, να ερωτήση πολλώ μάλλον, τας σεπτάς και θεοκινήτους Οικουμενικάς Συνόδους, αι οποίαι διά των αγίων και ιερών Κανόνων των απαγορεύουν, επί ποινή καθαιρέσεως, (ή όχι κ. Παναγόπουλε;), πάσαν συμπροσευχήν μετά αιρετικών, σχισματικών ή και ακοινωνήτων, και αν όλοι ενέκρινον τα διαβήματά του, τας δηλώσεις του, τας συμπροσευχάς του, τους εν γένει τρόπους του, τότε μάλιστα! Ουδείς θα είχε δικαίωμα να διαφωνήση, ουδείς να διαμαρτυρηθή, ουδείς να εμποδίση. Όταν όμως ο Παναγιώτατος ενεργή αντιθέτως προς Συνόδους, προς Πατέρας, προς Κανόνας, ως εάν πάντες αυτοί να μη είχον αληθινήν αγάπην και να μη ενδιεφέροντο διακαώς διά την πλήρωσιν του Κυρίου "ίνα πάντες εν ώσιν", αλλά να ήσαν πλήρεις μίσους και αδιαφορίας, τότε και ημείς δικαιούμεθα (δικαιούμεθα ή υποχρεούμεθα, εκόντες άκοντες;) να ενεργήσωμεν αντιθέτως προς τον Παναγιώτατον! Δι' ημάς υπέρ πάντα Πατριάρχην κείνται οι άγιοι Πατέρες, αι σεπταί Σύνοδοι, οι ιεροί Κανόνες. Και, ευρισκόμενοι τυχόν προ θλιβερών διλημμάτων υπακοής, θα προτιμήσωμεν (και ήδη προτιμώμεν) την υπακοήν προς τους Πατέρας, τας Συνόδους, τους Κανόνας! Λυπηρά και συγκλονιστικά τα οιαδήποτε διλήμματα, αλλ' όταν τίθενται, κάποια φευ! Η εκλογή πρέπει αφεύκτως να γίνη! Και δι' ημάς ερρίφθη ήδη ο κύβος! Ο Θεός μεθ' ημών!"
Η αγάπη της Εκκλησίας και η αγάπη των Οικουμενιστών.
Η υμνηθείσα υπό
της Εκκλησίας αγάπη και ταμιευομένη εν αυτή, είναι πολύ διάφορος εκείνης την
οποίαν αντιλαμβάνονται οι Οικουμενιστές. Εκείνη είναι καρπός του Αγίου Πνεύματος,
αγία, καθαρά, υγιής, θεοφιλής, ειρηνική, αναμάρτητος, θεόπτις, θύρα μυστηρίων,
μεστή ελέους, αληθώς φιλάνθρωπος, προσευχομένη, θείως αγαπώσα, αθάνατος,
αιωνία, φωτεινή, άφοβος, τολμώσα, θυσιαζομένη…
Η
αγάπη των Οικουμενιστών είναι ανθρωπίνη, συναισθηματική, νοσηρά, ψευδής, καρπός
της πεπτωκυίας φύσεως, άπελπις, αφιλόθεος, κατά βάθος αφιλάνθρωπος, πεπλανημένη
και πλανώσα, «έχουσα την μόρφωσιν της ευσεβείας, την δε δύναμιν αυτής
ηρνημένη», μη πιστεύουσα αληθώς εις Θεόν, εχθρά τω Θεώ, γέννημα αμαρτωλού βίου,
έμφοβος, δειλή, μη εμπρέπουσα χριστιανοίς, αφιλόκαλος, αντιευαγγελική, εμπαθής,
του διαβόλου έγγονος. Αυτήν την «αγάπην» κατεδίκασεν ο Χριστός, οι Προφήται, οι
Απόστολοι, οι Πατέρες της Εκκλησίας. Ο Ιησούς έφερε στους ανθρώπους ουρανίαν
αγάπην, η οποία λυτρώνει, σώζει την ψυχήν, θεώνει τον άνθρωπον. Οι
Οικουμενιστές προσφέρουν άλλην αγάπην,
γηίνην, σαρκικήν, αγάπην των ανθρωπίνων μέτρων. Και επ’ αυτής της αγάπης θέλουν να οικοδομήσουν την
ενότητα των «Εκκλησιών». Και καθ’ ον
χρόνον γίνεται αυτή η νόθος ενοποίησις, έχει ήδη καταστραφή το υγιές θεμέλιον
της ενότητος!...
Ολίγοι μόνον, φανεροί και αφανείς, συντηρούν εις τα βάθη των τον θησαυρόν της Ορθοδοξίας. Και των ολίγων αυτών οι φωνές, αν και θα νομισθή ότι θα σβήσουν προ της θαλάσσης των Οικουμενιστών, εν τούτοις θα ακούωνται ομολογούντες την «μη έχουσα σπίλον ή ρυτίδα» Ορθοδοξίαν μας. Το δε εν είδει πυρίνων γλωσσών κατελθόν Άγιον Πνεύμα θα καλή τους λαούς εις ενότητα δια της Εκκλησίας, και εν τη Εκκλησία. Ιδού τι επακριβώς σημαίνει η φωνή του αγίου Πνεύματος: «Εις ενότητα πάντας εκάλεσε»…
Ολίγοι μόνον, φανεροί και αφανείς, συντηρούν εις τα βάθη των τον θησαυρόν της Ορθοδοξίας. Και των ολίγων αυτών οι φωνές, αν και θα νομισθή ότι θα σβήσουν προ της θαλάσσης των Οικουμενιστών, εν τούτοις θα ακούωνται ομολογούντες την «μη έχουσα σπίλον ή ρυτίδα» Ορθοδοξίαν μας. Το δε εν είδει πυρίνων γλωσσών κατελθόν Άγιον Πνεύμα θα καλή τους λαούς εις ενότητα δια της Εκκλησίας, και εν τη Εκκλησία. Ιδού τι επακριβώς σημαίνει η φωνή του αγίου Πνεύματος: «Εις ενότητα πάντας εκάλεσε»…
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)