Τη αυτή ημέρα μνείαν επιτελείσθαι ΠΑΝΤΩΝ ΤΩΝ ΑΠ’ ΑΙΩΝΟΣ ΚΟΙΜΗΘΕΝΤΩΝ ευσεβών πατέρων και αδελφών ημών, επ’ ελπίδι αναστάσεως ζωής αιωνίου, οι θειότατοι Πατέρες εθέσπισαν.
Τω Σαββάτω τούτω, όπερ προηγείται της κατά την αύριον τελουμένης μνήμης της Δευτέρας του Κυρίου Παρουσίας, οι θειότατοι Πατέρες εθέσπισαν να επιτελώμεν μνήμην όλων των απ’ αιώνος ευσεβώς τελευτησάντων ανθρώπων, από φιλανθρωπίαν εις τούτο κινούμενοι. Τούτο δε εθέσπισαν επειδή μεταξύ των πολλών και διαφόρων θανάτων, οίτινες συμβαίνουν εις τους ανθρώπους, ίσως πολλοί πένητες και άποροι δεν ηξιώθησαν των εκκλησιαστικών ψαλμωδιών και μνημοσύνων. Δια τούτο οι θείοι Πατέρες διέταξαν, όπως η μήτηρ ημών η μία Αγία Καθολική και Αποστολική Ορθόδοξος Εκκλησία κάμνη μνημόσυνα κοινά δι’ όλους, δια να περιλαμβάνωνται μέσα εις τα κοινά αυτά μνημόσυνα και όσοι κατά μέρος δεν έτυχον των συνήθων μνημοσύνων, ένεκεν αιτίας τινός. Ταύτην την περί των μνημοσύνων διάταξιν έλαβον οι θείοι Πατέρες, και κατά παράδοσιν, από τους ιερούς Αποστόλους. Εδίδασκον δε ούτοι ότι τα υπέρ των κεκοιμημένων γενόμενα, μεγάλην εις αυτούς προξενούσιν ωφέλειαν.