Αλαλούμ με τις Πρέσπες, αλλά συνεχίζουμε να δίνουμε… -- Του Στέλιου Παπαθεμελή*

Κρίμα στον αγώνα και την αγωνία του κ. Κοτζιά στη τελευταία σύνοδο της Ε.Ε. Πάλεψε με νύχια και με δόντια να λάβει ημερομηνία έναρξης ενταξιακών διαδικασιών για τις εξαιρέτως… φιλικές μας χώρες (κούνια που μας κούναγε) Σκόπια και Αλβανία. Απέτυχε παταγωδώς, αλλά θα επανέλθει δριμύτερος λίαν προσεχώς!

Άνευ αξίας η ερμηνευτική αλχημεία του ανάμεσα στο nationality (=εθνικότητα) του αγγλικού κειμένου  των Πρεσπών και το παρερμηνευόμενο ελληνικό:  ιθαγένεια.

Ο ακριβός και σπάνιος φίλος μας Ζάεφ ομιλεί ευκαίρως ακαίρως περί «Μακεδονίας» (όχι Βόρειας) «μακεδονικής ταυτότητας» και «μακεδονικής γλώσσας». Κάνει και τα μπάνια του… στην Ποτείδαια… Ενδεικτικό το προχθεσινό αλαλούμ με το φιλοσκοπιανό ευρωβουλευτή Knut  Fleckenstein. Πήρε στα σοβαρά τα περί «Βόρειας Μακεδονίας» και όπως ήταν φυσικό ονόμασε του πολίτες των Σκοπίων «Βορειομακεδόνες». Ένδακρυς όμως ζήτησε χίλια συγνώμη για το …ατόπημά του:

ΑΝΑΓΚΗ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΗΘΟΥΣ -- Αθωνικά άνθη

Εκκλησία είναι άθροισμα πιστών ανθρώπων ενωμένων με την κοινήν αγάπη στο Χριστό και ενωμένων μεταξύ τους με την αγάπην, αφού ο Χριστός είναι σαφής: «Εν τούτω γνώσονται πάντες ότι εμοί μαθηταί εστε, εάν αγάπην έχητε εν αλλήλοις» (Ιωαν. Ις, 35). Δηλαδή υπέρτατο κριτήριο της ιδιότητος των πιστών και μαθητών του Κυρίου Ιησού είναι η μεταξύ τους αγάπη. Οπότε είναι αληθινή τραγωδία να νομίζει κανείς ότι είναι μαθητής Χριστού και ότι αγωνίζεται για την δόξα του, ενώ είναι γυμνός από την αγάπη στον πλησίον του. Βέβαια οι Χριστιανοί ούτε μηχανές ομόρρυθμα λειτουργούσες είναι, ώστε να ομοφρονούν πάντοτε, αλλά και «ως σάρκα φορούντες και τον κόσμον οικούντες και υπό του διαβόλου πλανώμενοι», υφίστανται αλλοιώσεις μη καλές, απατώνται λίγο ή πολύ στη διακρίβωση του αληθινού και στην επιλογή τρόπων και μεθόδων ενεργείας και, εφ’ όσον τελούν υπό το κράτος των μη καλών παθών σε ποικίλο βαθμό, επόμενον είναι να νικώνται από τον εχθρό διάβολο και φυσικά να αμαρτάνουν.   

Δεύτε λαοί -- Orthodox Hymns

O Συναξαριστής της ημέρας.

Πέμπτη, 5 Ιουλίου 2018

Αθανασίου του εν Άθω, Λαμπαδού οσίων.

Τη Ε΄ (5^η Ιουλίου), μνήμη του Οσίου και Θεοφόρου πατρός ημών ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ του εν Άθω και των συν αυτώ αποκτανθέντων εξ μαθητών αυτού.         

Χρήσιμον ήτο πάντοτε να γράφωνται οι βίοι των εναρέτων και αγίων ανδρών, δια την ψυχικήν ωφέλειαν την οποίαν λαμβάνουν οι ακούοντες. Μάλιστα τώρα εις τα τέλη των αιώνων είναι τούτο έτι αναγκαιότερον, ένεκα της φοβεράς αμελείας ην δεικνύομεν, εις σημείον ώστε μετά βίας να δύνανται πολλά και μεγάλα παραδείγματα να παρακινήσουν ημάς προς μικρότατον αγώνα δια την του βίου διόρθωσιν. Ως εκ τούτου, μετά των άλλων ψυχωφελών διηγήσεων, γράφομεν και τούτον τον θαυμάσιον βίον του τρισμάκαρος Αθανασίου, όστις ησκήτευεν εις τον Άθωνα, τον οποίον έγραψαν οι μαθηταί αυτού και αφήκαν εις τους μεταγενεστέρους ως κληρονομίαν εκ θησαυρού πολυτίμου. Ο δε λόγος δεν θα είναι εγκωμιαστικός, αλλά διηγηματικός, μάλιστα προς ωφέλειαν των ακουόντων και όχι ίνα ευφημήσωμεν και επαινέσωμεν τον Άγιον, όστις, επειδή επαινείται υπό των θείων Αγγέλων, δεν χρειάζεται ανθρώπων εγκώμια.

ΨΗΦΙΣΜΑ ΓΕΝ.ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΩΣ ΣΩΜΑΤΕΙΟΥ «ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΤΟΥ ΤΑΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ» 27.6.2018

 1. Οἱ συγκυρίες εἶναι οὐσιαστικὰ ἄκρως ἀνώριμες, ἀκατάλληλες ἤ μᾶλλον ἀντίθετες πρὸς τοὺς ἑορτασμοὺς τῆς 200ης ἐπετείου τῆς Ἐθνικῆς μας Παλιγγενεσίας. Οἱ ἰθύνοντες ἐπιθυμοῦν μὲ ἐλαχιστότατα ποσὰ νὰ δημιουργηθοῦν ψευδαισθήσεις καὶ ἀπάτες καὶ εἰς τὸ Χριστεπώνυμο πλήρωμα. Αὐτὰ τὰ ἐλαχιστότατα ποσὰ τὰ δίδουν, νὰ τὰ νοσφισθοῦν (κατασπαταλίσουν) καὶ αὐτά, ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον,  «ἡμέτεροι» καὶ ἐν γένει «τρωκτικά» μὲ χωρὶς χριστιανικὴ ἤ καὶ ἐθνικὴ ἰδεολογία ὡς π.χ.: διὰ κινηματογραφήσεις, θεατρικὲς παραστάσεις καὶ λοιπά «θέατρα τοῦ παραλόγου», γιὰ νὰ ὑπάρχῃ στάχτη στὰ μάτια τῶν ἀνθρώπων, ὅτι οἱ ἰθύνοντες σὰν ἰσουίτες θὰ διαθέσουν καὶ μερικὰ ψίχουλα διὰ τοὺς πανηγυρισμούς μας!!!...

Τοιουτοτρόπως θὰ βολευθοῦν πάλι ἀρκετοί «ἡμέτεροι».

«O tempora, o mores» (Ὤ καιροί, ὤ ἤθη)!!!!!.....

Τη αυτή ημέρα (4η Ιουλίου), η Αγία ΜΑΡΘΑ η μήτηρ του Οσίου Συμεών, του εν τω θαυμαστώ όρει, εν ειρήνη τελειούται.

Μάρθα η Οσία ήσκει παν είδος αρετής, και εν ταις Εκκλησίαις του Θεού σχολάζουσα εγέννησεν εξ επαγγελίας τον Άγιον Συμεών. Προσηύχετο δε μετά κατανύξεως και ίστατο πάντοτε ορθία, ουδείς δε είδεν αυτήν να καθήση κατά την ημέραν της Κυριακής ή να συνομιλήση εν τω Ναώ μετά τινος. Έτρεφεν αγάπην πολλήν και έδιδεν ελεημοσύνην εν ταπεινότητι.

Η Παναγία η Παντάνασσα η προστάτις της Σικίνου

Η Παναγία η Παντάνασσα είναι η προστάτις της Σικίνου. Για την εύρεση της εικόνας της Θεοτόκου γράφει ο πρωτοπρεσβύτερος Σπυρίδων Βουρλάκος, Αρχιερατικός Επίτροπος Σικίνου.

«Τα παλιά τα χρόνια, στο μικρό νησί της Σίκινου, που βρίσκεται μεταξύ των νησιών Ίου και Φολεγάνδρου και βόρεια της Σαντορίνης, υπήρχαν πολλές ιδιόκτητες εκκλησίες, οι οποίες είχαν και τον εφημέριό τους. Στον εφημέριο λοιπόν μίας εξ αυτών των εκκλησιών, που ήταν αφιερωμένη στον Τίμιο Πρόδρομο, συνέβη το παρακάτω θαυμαστό γεγονός.

Ένα βράδυ είδε στον ύπνο του μία θαυμάσια και μεγαλοπρεπή γυναίκα, η οποία τον προέτρεπε να πάει στο βόρειο μέρος του νησιού, στη θέση του Καρρά, στο αυλάκι να την παραλάβει. Το πρωί ο Ιερέας διηγήθηκε το όνειρό του στην πρεσβυτέρα και η οποία όμως τον συμβούλευσε να μην δίνει προσοχή στα όνειρα.

Τη αυτή ημέρα (4η Ιουλίου), μνήμη της Αγίας Μάρτυρος ΚΥΠΡΙΛΛΗΣ της συναθλησάσης μετά του Αγίου Θεοδώρου και δια ξεσμών τελειωθείσης.

Η Αγία Μάρτυς κατήγετο εκ της ιδίας πατρίδος εξ ης και ο Άγιος Θεόδωρος, δηλαδή της Κυρήνης. Αύτη, συζευχθείσα και συζήσασα μετά του συζύγου της δύο μόνον έτη, απώλεσεν αυτόν και έμεινε χήρα επί έτη εικοσιοκτώ. Έχουσα δε πόνον εις την κεφαλήν, παρεκάλεσε τους γονείς της να την αφήσωσι να προστρέξη όπως θεραπευθή εις τον Άγιον Θεόδωρον, όστις τότε δια την του Χριστού πίστιν ήτο έγκλειστος εν τη φυλακή. Όθεν μεταβάσα και ιατρευθείσα παρ’ αυτού έμεινε και υπηρέτει τον Άγιον μετά της Λουκίας και Αρόας. Αφού δε εμαρτύρησεν ο Άγιος Θεόδωρος, διεβλήθη η Κυπρίλλα εις τον ηγεμόνα, και ωδηγήθη ενώπιόν του. Επειδή δε δεν επείσθη να θυσιάση εις τα είδωλα, έθεσαν άνθρακας ανημμένους εις την μίαν των χειρών της, και ρίψαντες λίβανον επί των ανθράκων, ηνάγκαζον αυτήν να θυμιάση τα είδωλα.

ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΕΞΟΥΣΙΑ - Τοῦ Πρωτ. π. Γεωργίου Μεταλληνού

1.Οἱ σχέσεις ἐξουσίας κάθε μορφῆς εἶναι πάντα κεντρικὸ πρόβλημα τῆς κοινωνίας, στὸ ὁποῖο ἐμπλέκεται ἀπὸ τὰ ἴδια τὰ πράγματα ὁ χῶρος τῆς Θρησκείας. Μολονότι ὁ Χριστιανισμὸς στὴν αὐθεντικὴ του ἔκφραση δὲν εἶναι θρήσκευμα – ἁπλὴ δηλαδὴ Ἱστορικὴ πραγμάτωση τοῦ φαινομένου τῆς θρησκείας, ἀλλὰ «ὁδός» (Πράξ. 9, 20), τρόπος δηλαδὴ ὑπάρξεως, ποὺ ὁδηγεῖ στὴ «θέωση», ὅπως νοεῖται χριστιανικὰ ἡ σωτηρία, ἡ διαπλοκὴ του μέ τὶς δομὲς τοῦ κόσμου εἰσήγαγε στὴν ὀργάνωσὴ του καὶ τὴν ἔννοια τῆς ἐξουσίας. Στὴν Ἐκκλησία, ὡς Σῶμα Χριστοῦ, ἀναγνωρίζεται ὁ θεόσδοτος χαρακτήρας τῆς ἐξουσίας, «ἵνα μὴ ὁ κόσμος εἰς ἀκοσμίαν ἐμπέσῃ» (Ἰσίδωρος Πηλουσιώτης, 5ος αἰ. Ε.Π. 78, 657), ἐλέγχεται ὅμως συχνὰ ἡ πτωτικὴ κατανόηση καὶ χρήση της. Γι᾽αὐτὸ ὑπογραμμίζεται ἡ σχετικότητα καὶ ὁ πνευματικός της χαραχτήρας γιὰ τὴν Ἐκκλησία (πρβλ. Α΄ Κορ. 9, 12. Β´Κορ. 10, 8. Β´Θεσ. 3, 9 κ.ἄ.). Στὴν Κ.Δ. φανερώνεται ἐξ ἄλλου ἡ δαιμονικότητα τῆς ἐξουσίας τοῦ κόσμου (πρβλ. τὸ διάλογο τοῦ Χριστοῦ μὲ τὸν Πιλάτο – Ἰωάν. 18, 28 ἑ.) καὶ προβάλλεται ὁ διακονικὸς καὶ ἀπελευθερωτικὸς χαραχτήρας τῆς «ἐξουσίας» τοῦ Χριστοῦ (Ματθ. 10, 1 καὶ παράλ., 28, 18 κ.ἄ.).

Τη αυτή ημέρα (4η Ιουλίου), μνήμη του Αγίου Ιερομάρτυρος ΘΕΟΔΩΡΟΥ Επισκόπου Κυρήνης.

Θεόδωρος ο Άγιος Ιερομάρτυς, ο Επίσκοπος Κυρήνης, ήκμασε κατά τους χρόνους του βασιλέως Διοκλητιανού εν έτει 699, καταγόμενος εκ της Κυρήνης της εν Λιβύη, εκ της οποίας κατήγετο και Σίμων ο Κυρηναίος, ον ηγγάρευσαν ίνα άρη τον Σταυρόν του Κυρίου. Γενόμενος δε ο Άγιος ούτος Θεόδωρος άριστος καλλιγράφος και γράψας, δια των ιδίων του χειρών, βιβλία, τα οποία απεθησαύρισεν εις τας Εκκλησίας του Θεού, διεβλήθη ένεκα τούτου υπό του ιδίου υιού του, Λέοντος ονόματι, εις τον ηγεμόνα Διγνιανόν, ότι δηλαδή κατέχων βιβλία τινά πείθει πολλούς ειδωλολάτρας να αποστρέφωνται την λατρείαν των ειδώλων και να επιστρέφωσιν εις την πίστιν του Χριστού. Ωδηγήθη λοιπόν ο Άγιος έμπροσθεν του ηγεμόνος, ενώ ηκολούθουν αυτόν πολλοί Χριστιανοί, εν οις ήσαν και η Αγία Λουκία, η Αγία Αρόα και η Αγία Κυπρίλλα.

ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ «ΙΕΡΟΝ ΚΑΙ ΟΣΙΟΝ»!

Του Αρχιμ. Τιμοθέου Γ. Παπασταύρου, Ιεροκήρυκος Ιεράς Μητροπόλεως Πατρών

Ουκ έστιν έως ενός

Όταν πριν από κάποιους μήνες, έγραψα την “ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΟΔΥΡΟΜΕΝΟΥ ΚΛΗΡΙΚΟΥ”, έσπευσαν πολλοί, άλλοι να με συγχαρούν, – τους οποίους ευχαρίστησα και ευχαριστώ – άλλοι να μου τονίσουν το “επικίνδυνον του ατοπήματος“ και άλλοι να με επιπλήξουν και να με απειλήσουν. Σ’ αυτούς τους τελευταίους, απάντησα πρώτον μεν, με την περιφρόνησή μου και δεύτερον, με το να κρατώ την συγκεκριμένη επιστολή μου, επί δέκα και πλέον ημέρες σε “πρώτο πλάνο”, στην ηλεκτρονική μου σελίδα και να υπάρχη ακόμη μέχρι σήμερα, σε περίοπτη θέση και να μπορή ο καθένας να την “ανοίξη”. Τις απειλές τους – τους το είπα άλλωστε και τους το επαναλαμβάνω, να πάνε να τις κάνουν όπουδήποτε αλλού και όχι σε μένα. Αν θίγωνται από το περιεχόμενο, … υπάρχει και εισαγγελέας! Δεν πρόκειται να δεχτώ εκ νέου, υποδείξεις και παρατηρήσεις και τους το επαναλαμβάνω, ΕΜΑΘΑ ΝΑ ΖΩ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ και ΕΜΑΘΑ ΝΑ ΦΟΒΑΜΑΙ ΜΟΝΟ ΤΟΝ ΘΕΟΝ και δεν πρόκειται ποτέ και κανείς, να μου … υπαγορεύη το τι θα λέγω, το τι θα γράφω και κυρίως το τι θα σκέφτωμαι. Ας μη σπεύσουν … λοιπόν!
Πόσα κακά και φοβερά δεν συνέβησαν τις τελευταίες ημέρες!

Οικουμενισμός= τό μυστήριο της ανομίας (11ον ) μέρος

Ορθόδοξοι Ύμνοι -- Orthodox Hymns,

O Συναξαριστής της ημέρας.

Τετάρτη, 4 Ιουλίου 2018

Τη  Δ΄ (4^η Ιουλίου) του αυτού μηνός μνήμη του εν Αγίοις πατρός ημών ΑΝΔΡΕΟΥ Αρχιεπισκόπου Κρήτης του Ιεροσολυμίτου.                                                                                               

Ανδρέας ο θείος πατήρ ημών ήκμασε περί το χπ΄ (680) από Χριστού έτος, πατρίδα έχων την περίφημον Δαμασκόν, και γεννηθείς από γονείς θεοσεβείς και εναρέτους, Γεώργιον και Γρηγορίαν ονομαζομένους. Ούτος  ο εν Αγίοις πατήρ ημών Ανδρέας έως του εβδόμου έτους της ηλικίας αυτού ήτο άφωνος, μη δυνάμενος να λαλήση ουδόλως. Όθεν ένεκα τούτου οι γονείς του ελυπούντο πάρα πολύ, νομίζοντες ότι θα μείνη βωβός δια παντός του βίου αυτού.

Τη αυτή ημέρα (3η Ιουλίου) μνήμη του Οσίου και θεοφόρου Πατρός ημών ΙΩΑΚΕΙΜ του Νέου.

Ιωακείμ ο Όσιος και θεοφόρος Πατήρ ημών, ο αληθινός θεράπων του Κυρίου, ο μιμητής και ισότιμος των παλαιών Οσίων, ήκμασε κατά τον ΙΖ΄ αιώνα. Ούτος εγεννήθη κατά τα τέλη του ΙΣΤ΄ αιώνος, πατρίς του δε υπήρξε μικρόν τι χωρίον, του Σκιαδά καλούμενον, ευρισκόμενον εις την επαρχίαν των Παλαιών Πατρών. Όταν ο Ιωακείμ έφθασεν εις νεανικήν ηλικίαν, μολονότι ο ίδιος δεν επεθύμει τούτο, όμως υπακούσας εις τας παρακλήσεις και τας απαιτήσεις των γονέων του ηρραβωνίσθη ευσεβή τινα νέαν, καταγομένην από το ίδιον χωρίον. Ο Ιωακείμ όμως, ο οποίος ηγάπα σφοδρώς την αγνείαν και εφλέγετο από τον προς τον Θεόν έρωτα, επεθύμει με όλην του την ψυχήν να ακολουθήση την Μοναχικήν πολιτείαν και να ζήση την καθαρωτάτην και ισάγγελον ζωήν των Μοναχών.

Τη αυτή ημέρα (3η Ιουλίου), η σύναξις της Υπεραγίας Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και Αειπαρθένου ΜΑΡΙΑΣ της επονομαζομένης ΓΑΛΑΚΤΟΤΡΟΦΟΥΣΗΣ.

Η Αγία εικών της Υπεραγίας Θεοτόκου της επιλεγομένης Γαλακτοτροφούσης ευρίσκετο, κατά τας προφορικάς παραδόσεις, τας εν τη Ιερά Μονή του Χιλιανδαρίου φυλαττομένας, κατ’ αρχάς εν τη Λαύρα του Οσίου Σάββα του Ηγιασμένου, τη ευρισκομένη 25 σχεδόν στάδια μακράν της Ιερουσαλήμ. Ότε δε ο μέγας καθηγητής και κτίτωρ της μοναδικής καθ’ όλην την Ανατολήν Λαύρας, Σάββας ο Ηγιασμένος, έμελλεν εκ του προσκαίρου τούτου βίου να απέλθη προς Κύριον, προφητικώς είπεν εις τους περικυκλώσαντας τον κράββατον αυτού αδελφούς, ότι μετά παρέλευσιν καιρού μέλλει να επισκεφθή την Λαύραν αυτού βασιλόπαις τις, Σέρβος το γένος και συνώνυμος αυτώ, Σάββας δηλαδή ονόματι· όθεν η Εικών της Θεοτόκου η Γαλακτοτροφούσα να δοθή εις αυτόν εκ της Λαύρας ευλογίας χάριν·

Αλλοίμονον εις τον πιστόν, ο οποίος θα ανέμενε κρίσιν Συνόδου.

Η διακοπή του μνημοσύνου του αιρετικού Βαρθολομαίου είναι επιταγή Θεού και καθήκον παντός Ορθοδόξου. Αλλοίμονον εις τον πιστόν, ο οποίος θα ανέμενε κρίσιν Συνόδου. Πότε άραγε θα καταστή δυνατή η σύγκλησις ταύτης; Και όταν ποτέ ήθελε συγκληθή, τι Σύνοδος θα είναι άραγε; Θα είναι γνησία ή ληστρική; Όταν οι Ορθόδοξοι Ιερείς της Κωνσταντινουπόλεως έκοψαν το μνημόσυνον του Επισκόπου Νεστορίου, ανέμενον την κρίσιν Συνόδου; Ευτυχώς όχι. Η Σύνοδος πράγματι συνεκλήθη εις την Κων/πολιν. Ποία όμως ήτο η κρίσις αυτής; Εδικαίωσεν τον Νεστόριον και ανεθεμάτισε τους Ορθοδόξους!... «Ο κοινωνών Βαρθολομαίω αιρέσει κοινωνεί. Ο μνημονεύων Βαρθολομαίον συνεπάγεται μετά τούτου τη αιρετική απωλεία. Ο μη μνημονεύων Βαρθολομαίον και τους συν αυτώ, αποτειχίζει εαυτόν εκ «Ψευδεπισκόπων και Ψευδοδιδασκάλων», λέγει το Πνεύμα το Άγιον εν τη Εκκλησία (ΙΕ Κανών ΑΒ Συνόδου). Οι μη κοινωνούντες Βαρθολομαίω και τοις συν αυτώ είναι «τιμής και αποδοχής άξιοι, ως οι Ορθόδοξοι» παραγγέλουσιν οι Άγιοι δια του αγίου Σωφρονίου Ιεροσολύμων (Αγ. Σωφρονίου Ιεροσολύμων, P.G. 87,  3372A) και του ΙΕ΄Κανόνος της Πρωτοδευτέρας Συνόδου». Η μετά της αιρέσεως  κοινωνία, πως είναι δυνατόν να διατηρήση την ορθόδοξον ιδιότητα του Πληρώματος της Εκκλησίας και την υπόστασιν Αυτής;

Τη αυτή ημέρα (3η Ιουλίου) η άθλησις του Αγίου Οσιομάρτυρος ΓΕΡΑΣΙΜΟΥ του Νέου, του Καρπενησιώτου.

Γεράσιμος, ο νέος ούτος Οσιομάρτυς του Χριστού, κατήγετο εκ κώμης καλουμένης Μέγα, εγγύς ούσης της πόλεως Καρπενησίου, υιός γονέων ευσεβών και φιλοχρίστων, Γεώργιος κληθείς εν τω Αγίω Βαπτίσματι. Ότε δε εγένετο ενδεκαετής παρέλαβεν αυτόν ο μεγαλύτερος αδελφός του Αθανάσιος  και έφερεν εις την βασιλεύουσαν πόλιν Κωνσταντινούπολιν. Και ο μεν Αθανάσιος μετ’ ου πολύ εις την ιδίαν αυτού πατρίδα επανήλθεν, τούτον δε τον Άγιον Οσιομάρτυρα Γεράσιμον τον νέον παρέδωσεν  επί μισθώ εις τινα παντοπώλην συμπολίτην του, το παντοπωλείον του οποίου ευρίσκετο περί την τελευταίαν άκραν του Κερατίου κόλπου, εις θέσιν καλουμένην οθωμανιστί  Ίππ.

Τη αυτή ημέρα (3η Ιουλίου), μνήμη των Αγίων Μαρτύρων ΜΑΡΚΟΥ και ΜΩΚΙΑΝΟΥ.

Μάρκος και Μωκιανός οι Άγιοι Μάρτυρες, αναγκασθέντες υπό του επάρχου Μαξίμου να θυσιάσωσιν εις τα είδωλα και μη πεισθέντες, αλλά παρρησία ομολογήσαντες το όνομα του Χριστού, απεκεφαλίσθησαν. Και όταν μεν ο Άγιος Μωκιανός απήγετο εις τον τόπον της καταδίκης ηκολούθει αυτώ η γυνή και τα τέκνα του κλαίοντα, ο δε Άγιος συνεβούλευσεν αυτά να σιωπώσι και να μη κλαίωσιν. Όταν δε ο Άγιος Μάρκος απεκεφαλίσθη, παρίστατο και η γυνή αυτού, ήτις χαίρουσα έλαβεν εις τας χείρας της την κεφαλήν αυτού, ως πολύτιμον θησαυρόν. Ούτως απήλθον αμφότεροι οι γενναίοι του Χριστού αθληταί νικηφόροι εις τα ουράνια.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤ ΜΑΤΘΑΙΟΥ 8 ΙΟΥΛΙΟΥ 2018 -- ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ ΕΚ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ

“ιδών ο Ιησούς τας ενθυμήσεις αυτών” (Ματθ. Θ  4).
Η απαραβίαστος σκέψις

Όταν ο Πανάγιος Θεός εδημιούργησε τον άνθρωπο, του έδωσε εκείνο το οποίο τον διαφοροποιούσε από όλα τα άλλα έμβια κτίσματα. Του έδωσε τον λόγον, δηλαδή την λογικήν, με την οποίαν τον καλούσε να κυριεύση όλην την κτίσιν και να δραστηριοποιήται και να επικοινωνή με το Θείον αλλά και με τον συν­άνθρωπόν του. Του έδωσε την λογικήν, για να μπορή να σκέπτεται και να διανοήται, να διαλογίζεται και να προμελετά τις πράξεις του, να κρίνη και να διακρίνη το καλόν και το κακόν και εν τέλει, δια να αποφασίζη το πρέπον. Με τη λογική, ο Θεός δίδει εις τον άνθρωπον και την ελευθερίαν, να αποφασίζη και να πράττη ο, τι θέλει και να κινήται ακόμη και εχθρικά απέναντι στον Θεόν.

Τη αυτή ημέρα (3η Ιουλίου) μνήμη των Αγίων Μαρτύρων ΘΕΟΔΟΤΟΥ, ΘΕΟΔΟΤΗΣ, ΔΟΛΙΝΔΟΥΧ και των συν αυτοίς ΔΙΟΜΗΔΟΥΣ, ΕΥΛΑΜΠΙΔΟΥ και ΑΣΚΛΗΠΙΑΔΟΥ.

Θεόδοτος, Θεοδότη και οι συν αυτοίς Άγιοι Μάρτυρες, επειδή επίστευον εις τον Χριστόν και ωμολόγουν Αυτόν, συνελήφθησαν υπό του βασιλέως Τραϊανού εν έτει 98, υπό του οποίου εξηναγκάζοντο να αρνηθώσι την ευσέβειαν και να θυσιάσωσιν εις τα είδωλα. Όμως μη πεισθέντες υπεβλήθησαν εις διαφόρους τιμωρίας, κατόπιν δε ενεκλείσθησαν εις την ιδίαν φυλακήν , εις την οποίαν ήτο εγκάθειρκτος και ο Άγιος Μάρτυς Υάκινθος ο Κουβικουλάριος, παρά του οποίου και εστηρίχθησαν εις την πίστιν του Χριστού.

Τη αυτή ημέρα (3η Ιουλίου), μνήμη του εν Αγίοις πατρός ημών ΑΝΑΤΟΛΙΟΥ Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως.

Ανατόλιος ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως και εν Αγίοις πατήρ ημών ήτο πρότερον πρεσβύτερος και αποκρισιάριος της εν Αλεξανδρεία Εκκλησίας. Μετά ταύτα εχειροτονήθη Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, κατά τους τελευταίους χρόνους της βασιλείας Θεοδοσίου του Μικρού, του υιού Αρκαδίου, εν έτει υμζ΄ (447) προβληθείς, ως Πατριάρχης, υπό του μονοφυσίτου Διοσκόρου. Προέβαλε δε αυτόν Πατριάρχην ο μονοφυσίτης Πατριάρχης Αλεξανδρείας Διόσκορος, διότι ήλπιζεν, ο μάταιος, ότι θέλει έχει αυτόν σύμφωνον και ομόφρονα της κακοδοξίας του. Όμως όχι μόνον απέτυχε της ελπίδος του, αλλά και τα εναντία συνέβησαν, διότι ο μακάριος ούτος Ανατόλιος καθήρεσε τον κακόδοξον Διόσκορον, το δε όνομα του αοιδίμου αγιωτάτου Φλαβιανού, του Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως, τον οποίον ο Διόσκορος καθήρεσε παραλόγως και εθανάτωσεν εις την εν Εφέσω  ληστρικήν Σύνοδον, συνηρίθμησεν ούτος εις τα δίπτυχα μετά των άλλων αοιδίμων Πατριαρχών, επειδή, ως είπομεν, ο Άγιος Φλαβιανός καθηρέθη παραλόγως από τον Διόσκορον εις την ρηθείσαν εν Εφέσω ληστρικήν Σύνοδον.