Η ευλογημένη πορεία της ζωής
Η συναίσθηση της αναξιότητας του εκατόνταρχου και που εκφράζεται με το
πνεύμα της ταπείνωσης, είναι στοιχείο από το οποίο θα μπορούσαμε ν’ αντλήσουμε
ένα ισχυρό μήνυμα για την πορεία που ακολουθούμε στη ζωή μας. “Κύριε, δεν είμαι
άξιος να σε δεχθώ στο σπίτι μου, πες όμως μόνο ένα λόγο, και θα γιατρευθεί ο
δούλος μου.” Συγκλονίζουν πράγματι τα λόγια αυτά, γιατί σηματοδοτούν μια
στάση, την οποία δύσκολα ο άνθρωπος και ιδιαίτερα ο σημερινός υιοθετεί.
Είναι η περίπτωση που αποτολμά να γκρεμίσει τα οχυρά που συνήθως ανεγείρει για
να αφήνει τον εαυτό του σε μια παγερή απόσταση από το Θεό και το
συνάνθρωπο. Είναι η περίπτωση που έχει συναίσθηση της δικής του αδυναμίας
και αποτολμά τη μεγάλη υπέρβαση: να ζητήσει τη βοήθεια του Θεού, τον οποίο
πλησιάζει με πίστη και ελπίδα.
Μια τραγικότητα που βιώνει ο σημερινός άνθρωπος είναι ότι πολλές φορές
ακολουθεί μια πορεία αυτοθεοποίησης. Απομακρύνεται από την αγάπη του Θεού,
τρέφοντας την ψευδαίσθηση ότι με αυτό τον τρόπο είναι δυνατό να επιτύχει στη
ζωή του. Επιχειρεί με τις δικές του και μόνο δυνάμεις να κάνει ακόμα και
“θαύματα” αλλά εκείνο που συνεχώς δοκιμάζει είναι την διάψευση, την
απογοήτευση και την αγωνία. Και αυτό γιατί αρνείται την παρουσία του
Κυρίου στη ζωή του, ο Οποίος είναι ο μόνος που μπορεί να μας προσφέρει θεραπεία
σε κάθε μας ασθένεια και να μας παράσχει πραγματική βοήθεια σε κάθε μας
περίσταση.