Ευγενία Ξεφτέρη Το τραγούδι του Καραϊσκάκη

O Μητροπολίτης Κορίνθου Διονύσιος για το Ισλάμ και το αντιρατσιστικό

Ἀπὸ τὸ Γραφεῖο Τύπου Πολιτικὴ Παράταξη «ΚΟΙΝΩΝΙΑ»

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ ΚΑΙ ΦΛΕΓΟΝΤΑ ΕΘΝΙΚΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ ΣΕ ΕΞΕΛΙΞΗ

Ἀρ. Πρωτ. 20160411-01

Ἀθήνα, 11 Ἀπριλίου 2016

Ἡ Παράταξη «ΚΟΙΝΩΝΙΑ» παρακολουθεῖ μὲ πολλὴ προσοχὴ τὶς τελευταῖες ἐξελίξεις, ποὺ διαδραματίζονται στὴν Πατρίδα μας καὶ ἀπειλοῦν ἄμεσα τὴν ταυτότητά της ὡς Ὀρθόδοξο Κράτος, ἀλλὰ καὶ τὴν Ἐθνικὴ Κυριαρχία ἐπὶ τῶν ἐδαφῶν της.

Ἡ ἀπαράδεκτη ἐνέργεια τοῦ Προέδρου τῆς Ἑλληνικῆς Δημοκρατίας νὰ προσκαλέσει ἐγγράφως τὸν πάπα τῆς Ρώμης Φραγκίσκο στὴν Ἑλλάδα, προκειμένου νὰ “παρηγορήσει” τοὺς πρόσφυγες καὶ νὰ τραβήξει τὰ φῶτα τῆς δημοσιότητος, ἀποδεικνύει περίτρανα πῶς οἱ σύγχρονοι Ἕλληνες(;) πολιτικοὶ ἔχουν παντελῆ ἄγνοια τῆς Ἱστορίας.

Πολὺ περίεργη καὶ πρόξενος πολλῶν σκέψεων εἶναι, ἐπίσης, ἡ ἔνοχη σιωπὴ τῶν Ἱεραρχῶν καὶ τῶν πολιτικῶν στὸ πολὺ σημαντικὸ θέμα, ποὺ ἀνέδειξε ἡ ἐφημερίδα «Ὀρθόδοξος Τύπος» τῆς 8ης Ἀπριλίου 2016 (Ἄρ. φύλλου 2112) καὶ ἀφορᾶ στὴν ἀντορθόδοξο καὶ ἀνθελληνικὴ κίνηση τοῦ Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, ποὺ ζήτησε ἀπὸ τὴν κυβέρνηση τὴν ἐπανυπαγωγὴ τῶν “Νέων Χωρῶν” στὴν ἐκκλησιαστικὴ δικαιοδοσία τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως!

Ἡ Ἐκκλησιαστικὴ διαίρεση τῆς Ἑλλάδος δὲν εἶναι μόνο Ἐκκλησιαστικὸ ζήτημα, ἀλλὰ καθαρὰ πολιτικό. Δὲν ὑπάρχουν “νέες χῶρες” ἐντὸς τῆς Ἑλλάδος καὶ δὲν γίνεται καμία συζήτηση γιὰ αὐτονόμηση οὔτε τῆς Μακεδονίας, οὔτε τῆς Ἠπείρου, οὔτε τῆς Θράκης, οὔτε τῆς Κρήτης, οὔτε τῶν Ἑπτανήσων, οὔτε τῆς Δωδεκανήσου καί, φυσικά, οὔτε τοῦ Ἁγίου Ὅρους. Οἱ περιοχὲς αὐτὲς δὲν ἀνήκουν ἁπλᾶ στὴν Ἑλλάδα, ἀλλὰ εἶναι ἡ Ἑλλάδα καὶ δὲν τίθεται κανένα ζήτημα ἀμφισβήτησης ἐπ’ αὐτοῦ. Ἀντίθετα, πρέπει νὰ ξεκινήσει ἄμεσα ἕνα νέο ζήτημα ἐπανένωσης τῆς Κύπρου, ποὺ κακῶς αὐτονομήθηκε μετὰ ἀπὸ μία σειρὰ ἀπὸ λανθασμένες(;) πολιτικὲς ἀλλὰ καὶ Ἐκκλησιαστικὲς ἐπιλογές.

Ἡ Παράταξη «ΚΟΙΝΩΝΙΑ» εἶναι ὁ μόνος φρουρὸς καὶ τὸ τελευταῖο προπύργιο σὲ ἕνα ἀκόμα μεῖζον ἐθνικὸ ζήτημα, ποὺ τὸ πολιτικὸ σύστημα καὶ οἱ ὑπηρέτες τοῦ (βλ. μέσα ἐνημερώσεως) φροντίζουν νὰ ἀποσιωπήσουν καὶ νὰ ἀποκρύψουν.

Ἡ σημερινὴ συγκυρία τῆς ἀθεϊστικῆς Ἑλληνικῆς(;) κυβερνήσεως, τοῦ φιλοδυτικοῦ πολιτικοῦ συστήματος καὶ τῆς ἀντορθοδόξου καὶ ἀνθελληνικῆς οἰκουμενιστικῆς τάσης τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, καθιστοῦν τὸ ἔργο τῆς Παρατάξεως «ΚΟΙΝΩΝΙΑ» ἀκόμα πιὸ δύσκολο, ὡστόσο δὲν θὰ ὑποστείλουμε σὲ καμία περίπτωση τὴν σημαῖα τῆς ἀντιστάσεως στὴν παγκόσμια διαφθορὰ καὶ δὲν θὰ πάψουμε νὰ ἀγωνιζόμαστε ὥστε πάντοτε ἡ ἀλήθεια νὰ ἀκούγεται ἀκόμα κι ἂν ἡ φωνή μας εἶναι μοναδικὴ ἀνάμεσα σὲ χιλιάδες, ποὺ λένε ψέμματα.

Ο πρώτος ανθρωπόθεος -- του αείμνηστου Στεργίου Σάκκου Ομ. Καθηγητού Α.Π.Θ

Μοναδική εἶναι ἡ θέση πού κατέχει μέσα στήν ᾿Εκκλησία ἡ Μητέρα τοῦ Κυρίου μας καί ξεχωριστή μέσα στίς καρδιές τῶν πιστῶν. ῾Η ταπεινή καί ὁλοκληρωτική προσφορά της στό σχέδιο τοῦ Θεοῦ γιά τή σωτηρία τοῦ κόσμου τήν ὕψωσε καί τήν δόξασε πάνω ἀπό ὅλους τούς ἁγίους, ὥστε νά εἶναι ἡ Παναγία μας. Τό μεγαλεῖο της ὅλο, πράγματι, βρίσκεται στό ὅτι δέχθηκε ὑπάκουα καί ταπεινά νά δανείσει στόν Θεό τήν σάρκα καί τό αἷμα της καί μυστηριακά καί ὑπεράνθρωπα νά γεννήσει τόν Θεάνθρωπο. Γιʼ αὐτό καί εἶχε τήν τιμή ἡ Παρθένος Μαρία νά γίνει ὁ πρῶτος ἀνθρωπόθεος. ῾Ο Θεός ἔγινε ἄνθρωπος, λένε οἱ πατέρες, γιά νά κάνει τόν ἄνθρωπο Θεό· αὐτό σημαίνει, νά τοῦ ἐξασφαλίσει τήν σωτηρία ἀπό τόν ὄλεθρο τῆς ἁμαρτίας καί νά τοῦ χαρίσει τήν μετοχή στή θεία μακαριότητα, τήν αἰωνιότητα τῆς ἀληθινῆς ζωῆς. Τό ἔργο τῆς λυτρώσεως, πού συντελέσθηκε μέ τήν ἐνανθρώπηση τοῦ ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ, ἐπιτελεῖται γιά ὅλους ὅσους πιστεύουν στό ὄνομά του, μέσα στήν ᾿Εκκλησία. Μέ τόν λόγο τοῦ Εὐαγγελίου καί μέ τή χάρη τῶν μυστηρίων ὁ ἄνθρωπος μεταμορφώνεται, ἐγκεντρίζεται στό σῶμα τοῦ Χριστοῦ καί θεώνεται. Πρῶτο καί κύριο ἁπτό στοιχεῖο αὐτῆς τῆς ᾿Εκκλησίας ἀνέδειξε ὁ Κύριος, πρίν ἀκόμη ἡ ᾿Εκκλησία ἱδρυθεῖ, τήν Παναγία! ῎Αν ἐγκύψουμε στό θεολογικό βάθος τῆς ἱστορίας τῆς Θεοτόκου, θά δοῦμε, πράγματι, ὅτι ἡ ζωή της σημαδεύτηκε ἀπό ἐκεῖνα ἀκριβῶς τά γεγονότα, πού συνιστοῦν τήν οὐσία τῆς ᾿Εκκλησίας· τήν ἀνάσταση καί τήν ἐπιφοίτηση τοῦ ῾Αγίου Πνεύματος. Τήν ὥρα τοῦ εὐαγγελισμοῦ της, ὅταν μέ πίστη ἀπόλυτη παρέδωσε τόν ἑαυτό της στό ρῆμα τοῦ ἀγγέλου, ἔζησε τήν συγκλονιστική ἐμπειρία τῆς Πεντηκοστῆς· «Πνεῦμα ῞Αγιον ἐπελεύσεται ἐπί σέ καί δύναμις ῾Υψίστου ἐπισκιάσει σοι» (Λκ 1,35). ᾿Εκείνη τήν στιγμή ἡ Παρθένος ἑνώθηκε μέ τόν Θεό κατά ἕναν ἄμεσο —ἀσύλληπτο— τρόπο καί γέμισε τό εἶναι της θεότητα. Κι ὅταν ὕστερα ἀπό λίγους μῆνες ἔνιωσε στά σπλάγχνα της τά πρῶτα σκιρτήματα τοῦ ἅγιου καρποῦ, εἶχε ἤδη τήν πρώτη γεύση τῆς ἀναστάσεως. Τό παιδί πού συνέλαβε χωρίς σπέρμα ἀνδρός, δέν μποροῦσε νά φέρει στά κύτταρά του οὔτε ἴχνος θανάτου, ἀφοῦ μέ τήν ἄσπορη σύλληψή του εἶχε νικήσει τούς νόμους τῆς φθορᾶς. Γιʼ αὐτό, ἀργότερα ἦταν κοφτερή ἡ ρομφαία πού διεπέρασε τά σπλάγχνα τῆς Θεομήτορος, ὅταν εἶδε τόν Υἱό της νά ὑποτάσσεται στόν θάνατο καί νά κρεμᾶται στόν σταυρό. ῾Η Παναγία ὑπῆρξε ἴσως ὁ μόνος ἄνθρωπος, πού δέν πίστεψε ποτέ πώς ἦταν δυνατόν ὁ ᾿Ιησοῦς νά παραμείνει νεκρός, ὁ μόνος ἄνθρωπος πού περίμενε τήν ἀνάσταση. ᾿Αλλά στήν ζωή τῆς Θεοτόκου βλέπουμε νά ζωντανεύουν ἐπίσης καί τά δύο γνωρίσματα τῆς ᾿Εκκλησίας· τό Εὐαγγέλιο καί τό Μυστήριο. ᾿Αντικρύζοντας ἡ ᾿Εκκλησία μας τήν Παρθένο, πού γέννησε τόν ᾿Εμμανουήλ, ἀναφωνεῖ· «Εὐαγγελίζου, γῆ, χαράν μεγάλην!». ῾Η μεγάλη χαρά καί τό καλό ἄγγελμα, πού καλεῖται νά ψάλλει ἀκατάπαυστα ἡ γῆ, δέν εἶναι ἕνας καλός λόγος, ἀλλά μία μορφή, εἶναι μία ἀνθρώπινη ὕπαρξη, πού κρατᾶ στήν ἀγκαλιά της τήν Σωτηρία τοῦ κόσμου. ῾Η Παναγία μας ἀποτελεῖ, πράγματι, ἕνα ζωντανό εὐαγγέλιο, πού παρουσιάσθηκε στόν κόσμο, πρίν ἀκόμη γραφεῖ τό εὐαγγέλιο τῆς Καινῆς Διαθήκης. Στήν θαυμαστή ἱστορία της εἶναι γραμμένη ἡ ἱστορία τοῦ Κυρίου ᾿Ιησοῦ καί στόν λυτρωμένο ἑαυτό της εἶναι σφραγισμένη ἡ δωρεά τοῦ ῾Αγίου Πνεύματος. ῎Ετσι, χωρίς λόγια κηρύττει στούς αἰῶνες τό τί ἔκανε ὁ Θεός γιά τόν ἄνθρωπο, πού πολύ ἀγάπησε. Δέν εἶναι, ὅμως, μόνο κήρυγμα ἡ Παρθένος Μαρία· εἶναι καί μυστήριο. Πῶς ἔκρυψε μέσα της τήν φωτιά τῆς θεότητος χωρίς νά καεῖ; Μέ τί ἱεροπρέπεια κράτησε μακριά ἀπό κάθε ἀνθρώπινο μάτι τό μεγάλο μυστικό της;

Ο Αχρίδος...(ξανα)σταυρώνεται!

Σε νέα δίκη οδηγούν τα Σκόπια, λίγο πριν από τη Μ. Εβδομάδα, τον Αρχιεπίσκοπο κ. Ιωάννη. Τι αποκαλύπτει ο Ιεράρχης για τις πολιτικές διώξεις εναντίον του. «Βγήκα επειδή πίεσε η Ρωσική Εκκλησία» αναφέρει

Από τον
Κώστα Παππά
Μεγάλη συζήτηση γίνεται τον τελευταίο καιρό περί της Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας. Αν κάποιος συνυπολογίσει όσα λέγονται και γράφονται για την ονομασία αλλά και για τη στάση των γειτόνων μας στην εν εξελίξει προσφυγική κρίση και στο κλείσιμο των συνόρων, θα αντιληφθεί για ποιον λόγο η συζήτηση για τον ρόλο τους είναι ίσως πιο επίκαιρη από ποτέ.
Σήμερα η «Ορθόδοξη Αλήθεια» επιχειρεί να παρουσιάσει μέσα από μια αποκαλυπτική συνέντευξη που μας παραχώρησε ο Αρχιεπίσκοπος Αχρίδος κ. Ιωάννης όχι μόνο την προσωπική ιστορία ενός Ιεράρχη ο οποίος έχει διωχθεί όσο λίγοι άνθρωποι τα τελευταία χρόνια σε ολόκληρη την ευρωπαϊκή ήπειρο, αλλά και την εικόνα που φανερώνει η γειτονική χώρα για τη Δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα.
Ο Αρχιεπίσκοπος Αχρίδος μιλάει για τη νέα δικαστική περιπέτειά του, για τις ψευδείς κατηγορίες εις βάρος του και εις βάρος των συνεργατών του, για τα χρόνια της φυλάκισής του, για την πολιτική δίωξη εναντίον του. Ακόμα, αναφέρεται στον τρόπο με τον οποίο η πίστη του τον βοήθησε στις φυλακές των Σκοπίων, ενώ παράλληλα στέλνει μήνυμα ελπίδας στον δοκιμαζόμενο από την οικονομική κρίση ελληνικό λαό.
Πιο συγκεκριμένα, ο μακαριότατος Αχρίδος, αναφερόμενος στις διώξεις εναντίον του, έκανε λόγο για τη νέα δικαστική περιπέτειά του, η οποία έχει οριστεί για τις 21 Απριλίου, λίγο πριν από τη Μεγάλη Εβδομάδα. Διευκρίνισε ότι πρόκειται για τη συνέχεια της παλαιότερης δίκης, καθώς κύκλοι της χώρας προσπάθησαν να τον εμπλέξουν σε ξέπλυμα χρήματος που ο ίδιος και οι συνεργάτες του δεν έλαβαν ποτέ. Επίσης, μίλησε για την καταλυτική συμβολή της Εκκλησίας της Ρωσίας στην αποφυλάκισή του.
«Μπήκα στη φυλακή γιατί με καταδίκασαν σε τρία χρόνια φυλάκιση. Με απελευθέρωσαν πρόωρα, με τη μεγάλη πίεση των οργανώσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ιδιαιτέρως της Ρωσικής Ορθοδόξου Εκκλησίας. Ο Μητροπολίτης Βολοκολάμσκ Ιλαρίων απείλησε την κυβέρνηση και εκείνοι την επόμενη ημέρα με απελευθέρωσαν» τονίζει ο Ιεράρχης και συνεχίζει περιγράφοντας την εξέλιξη της δικαστικής διαδικασίας: «Ο Αρειος Πάγος επέστρεψε την υπόθεση στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο μετά την απελευθέρωσή μου. Είναι παράνομο, λοιπόν, να σε κατηγορούν για ξέπλυμα μαύρου χρήματος, για χρήματα που δεν έχεις λάβει ποτέ. Τώρα ξεκινά καινούργια δίκη, η οποία έπρεπε να είχε γίνει τον Ιούλιο του 2015. Εχει αναβληθεί έως τώρα έξι φορές και όρισαν την καινούργια για τις 21 Απριλίου».

Πρωτοπρ. Θεόδωρος Ζήσης, Κυριακή ΙΣΤ΄ Ματθαίου - ανάλυση Αποστολικού Αναγνώσματος [mp3 - 2016].

Του θεολόγου Δημήτριου Ἰ. Κάτσουρα:

Δυστυχῶς, θέλοντας νά εἶμαι εἰλικρινής καί δίκαιος καί αὐτοκριτικός, πρέπει νά ὁμολογήσω ὅτι σ' αὐτή τήν ἰδιαίτερα κρίσιμη περίοδο οἱ "Γ.Ο.Χ." τῶν παρατάξεων ἀδικαιολογήτως καί ἐγκληματικῶς δέν ἀγωνίζονται! Τολμῶ νά πῶ ὅτι ἔχουν ἐγκαταλείψει τόν ἀγώνα καί τή μαρτυρία τῆς Ὀρθοδοξίας! Εἶναι τραγική αὐτή ἡ διαπίστωση. Καί τό λέω μετά λόγου γνώσεως γιά ὅσους μέ γνωρίζουν. Ὁ ἀγώνας τῶν ὀρθοδόξων τοῦ 1924 φαίνεται προδομένος καί ἀποπροσανατολισμένος ἀπό ἐμᾶς τούς ἴδιους. Δέν σχολιάζω γιά νά χαϊδέψω κανενός τ' αὐτιά. Αὐτή τήν περίοδο προβληματίζομαι ἰδιαιτέρως κατά πόσον γιά μιά σειρά λόγους τό ἅλας τῶν Γ.Ο.Χ. φαίνεται νά ἔχει μωρανθεῖ! Πέραν τῶν ἀναμνήσεων καί ἀναφορῶν στούς ἀγώνες τῶν Πατέρων μας τοῦ 1924, ὄντως θαυμαστούς καί θεαρέστους, μέ τήν εὐκαιρία τῆς συμπληρώσεως τῶν 90 ἐτῶν ἀπό τήν ἐπιβολή τῆς ἑορτολογικῆς Καινοτομίας, ὀφείλουμε ἐκ λόγων δικαιοσύνης νά ἐπισημάνουμε ὅτι ὁ ἄκρατος μιμητισμός τῶν τῆς ἐπισήμου ἐκκλησίας ἀναίρεσε τόν ὁμολογιακό χαρακτήρα τῆς μαρτυρίας τῶν Γ.Ο.Χ. καί ἐκκοσμίκευσε τόν κολλυβαδικό τους χαρακτήρα. Θά ἦταν ἰδιαίτερα χρήσιμο γιά καλό προβληματισμό καί ἐποικοδομητική αὐτοκριτική ἡ πραγματοποίηση ἀνοικτῶν συζητήσεων καί τοποθετήσεων ἐπ' αὐτῶν τῶν ζητημάτων μεταξύ ἐκπροσώπων τῶν διαφόρων "πλευρῶν" μέ τή συμμετοχή κλήρου καί λαοῦ. Ἡ συνέχιση τῆς σημερινῆς καταστάσεως ἀπειλεῖ μέ μετάλλαξη ἐπ' ὠφελεία τοῦ Οἰκουμενισμοῦ τό κατά τήν ἔκφραση τῶν καινοτόμων παλαιοημερολογιτικό κίνημα ἤ τήν μαρτυρία τῆς ἀκαινοτομήτου Ὀρθοδοξίας.

***

Dimitrios Constantinou είπε...

Ἡ θέλησις ἐκ τῆς φύσεώς της πάντοτε ζητεῖ τὸ ἐλλεῖπον, καὶ ἐν προκειμένῳ τὸ ἐλλεῖπον, κατὰ τὴν ὁμολογίαν τοῦ κ. Κάτσουρα, εἶναι ἡ εἰλικρίνεια καὶ ἡ δικαιοσύνη καὶ ἡ αὐτοκριτική. Ὁ ἀγὼν καὶ ἡ μαρτυρία τῆς Ὀρθοδοξίας δὲν ἔχει ἐγκαταλειφθῆ, ἀλλὰ ἔχει καταστῆ συστηματικῶς ἀδύνατος παρ᾽ ἐκείνων οἱ ὁποῖοι προγραμματικῶς προεκάλεσαν Σχίσματα ἐν αἰθρίᾳ. Τί ὁμολογιακοὺς καὶ κολλυβαδικοὺς ἀγῶνας νὰ ἀναλάβουν ὅσοι δὲν κοινώνησαν ποτὲ τὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἷμα τοῦ Χριστοῦ, ἀλλὰ ὑπῆρξαν πρωτοστάται διχασμῶν; Ποία ἀνοικτὴ συζήτησις νὰ γίνῃ μεταξὺ ἐκείνων οἱ ὁποῖοι δὲν ἔχουν οὔτε κοινὴν Πίστιν οὔτε κοινὴν Διαδοχήν οὔτε δέχονται νὰ μετανοήσουν;
Νὰ ὁμιλήσωμε μὲ ὀλιγώτερα προσχήματα; Ἡ πρότασις τοῦ κ. Κάτσουρα πρὸς ὅλας τὰς παρατάξεις εἶναι "Νὰ ξεκινήσωμε μὲ ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα μᾶς ἑνώνουν, δηλαδή, μὲ κοινὸν μέτωπον ἐναντίον τοῦ θηρίου τοῦ Οἰκουμενισμοῦ". Ὅσα μᾶς χωρίζουν θὰ ξεχασθοῦν κατὰ τοὺς κοινοὺς ἀγῶνας εἰς τὰ χαρακώματα. Ἡ πρότασις αὐτὴ δὲν εἶναι νέα οὔτε ρηξικέλευθος, οὔτε ἔχει Ὀρθόδοξον χαρακτῆρα.
Τὸ ζητούμενον λοιπόν, ἡ Ἕνωσις τῆς παρατάξεως Καλλινίκου καὶ τῆς παρατάξεως Στεφάνου, δὲν χρειάζεται τόσον ἐπίπονον μηχανορραφίαν. Μπορεῖ νὰ συντελεσθῇ μέχρι τὸ τέλος τοῦ ἔτους σημειώνοντας μικρὰς μόνον ἀπωλείας, ἕνα Δεσπότην, δύο Ἱερεῖς, τρεῖς Ναούς, 150 Χριστιανούς.
Τόλμην ἔχετε. Τί περιμένετε; 

Πρωτοπρ. Νικόλαος Μανώλης, Ζήλος έως τέλους - Σάββατο Δ΄ Νηστειών [mp3 - 2016].

Η ΦΩΝΗ ΤΟΥ ΡΗΓΑ ΒΕΛΕΣΤΙΝΛΗ ΔΙΑ ΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑΝ ΤΟΥ ΓΕΝΟΥΣ -- «Ὅποιος ἐλεύθερα συλλογᾶται, συλλογᾶται καλά». Ρήγας Βελεστινλῆς

Ὁ Ρήγας Βελενστινλής, μιὰ φωτεινὴ καὶ ρωμαλέα μορφὴ τῆς Ἑλληνικῆς Ἱστορίας, δὲν ὑπῆρξε μόνο ὁ φλογερὸς βάρδος τῆς ἐλευθερίας καὶ ὁ πρωτομάρτυρας τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπαναστάσεως. Ὑπῆρξε, πολὺ περισσότερο, ὁ τολμηρὸς ἐνσαρκωτὴς τοῦ Νεοελληνικοῦ Κράτους, μὲ τὸ Σύνταγμά του, μέσα στὸ Βαλκανικὸ καί, γενικότερα, τὸν Εὐραπαϊκὸ χῶρο, πιστεύοντος στὴν τεράστια δύναμη τῆς Ἑλληνικῆς Παιδείας, μὲ ὀρθοὺς προσανατολισμοὺς καὶ φωτεινοὺς ὁρίζοντες. Σ᾽ ἐποχή, ποὺ ἡ καθολικὴ ἐκπαίδευση δὲν εἶχε καθιερωθεῖ ἀκόμη στὴν Εὐρώπη, μὲ τὸ ἄρθρο 22, ὁρίζει: «Ὅλοι, χωρὶς ἐξαίρεσιν, ἔχουν χρέος νὰ ἠξεύρουν γράμματα. Ἡ Πατρὶς ἔχει νὰ καταστήση Σχολεῖα εἰς ὅλα τὰ χωρία, διὰ τὰ ἀρσενικὰ καὶ θηλυκὰ παιδία. Ἐκ τῶν γραμμάτων γεννᾶται ἡ προκοπή, μὲ τὴν ὁποίαν λάμπουν τὰ ἐλεύθερα Ἔθνη. Νὰ ἐξηγοῦνται οἱ παλαιοὶ ἱστορικοὶ συγγραφεῖς. Εἰς δὲ τὰς μεγάλας πόλεις νὰ διδάσκεται ἡ γαλλικὴ καὶ ἡ ἰταλικὴ γλῶσσα. Εἰς ὅλα τὰ σχολεῖα ἡ ἑλληνικὴ νὰ εἶναι ἀπαραίτητος». Ἀκολουθεῖ τὶς ἀπόψεις τοῦ Πατροκοσμᾶ, ποὺ πιστεύει, ὅτι «ὅλα τὰ παιδιὰ νὰ μαθαίνουν γράμματα, ποὺ λαμπρύνουν τὸν νοῦν τοῦ μαθητοῦ». Εἶχε συνθέσει  ἰδιαίτερο ποίημα, μὲ τίτλο: «Ὕμνος πρὸς τὴν παιδείαν καὶ πρόσκλησις τῶν Μουσῶν εἰς τὴν Ἑλλάδα». Εἶναι χαρακτηριστικὸ τὸ ἀπόσπασμα:

ΟΧΙ ΕΙΣ ΤΗΝ ΛΗΘΗΝ --- του αείμνηστου Στεργίου Σάκκου, Ομ. Καθηγητού Α.Π.Θ.

Καθώς προβάλλει η άνοιξη και η ατμόσφαιρα φωτίζεται κι αρωματίζεται από το ξύπνημα της φύσης, ένας άλλος αέρας, ένα αίσθημα ζωής και αισιοδοξίας αγγίζει του Έλληνα την καρδιά. Διότι ο πρώτος μήνας της άνοιξης, ο Μάρτης, είναι ταυτισμένος με την εθνική μας παλιγγενεσία, την ανάσταση του Γένους από την μακροχρόνια σκλαβιά. Έτσι, στις 25 Μαρτίου στην χαρά που μηνά για όλο τον κόσμο ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου προστίθεται για τους Έλληνες η χαρά για του Γένους την ανάσταση. Λιτά αλλά και δυναμικά απαθανατίζει την διπλή χαρά ο αείμνηστος συνάδελφος Γ. Γρατσέας στον ποιητικό χαιρετισμό:                          

Χαῖρε, Μαρία Δέσποινα,                                                                     
χαῖρε, ἁγνή Παρθένα,                                                                         
χαῖρε καί σύ ἀθάνατο,                                                                         
τρανό Εἰκοσιένα».
                                                                                                       
Αυτή η διπλή χαρά πάλλει στα στήθη των Ελλήνων κάθε χρόνο τον καιρό αυτό· εκδηλώνεται και ενισχύεται με τις διάφορες εορταστικές εκδηλώσεις στις πόλεις και στα χωριά της χώρας μας αλλά και στο εξωτερικό, όπου ζουν Έλληνες. Έτυχε κατά το παρελθόν να βρίσκομαι στο εξωτερικό τέτοιες μέρες και πραγματικά συγκλονίσθηκα από την συγκίνηση και τον ενθουσιασμό των αποδήμων Ελλήνων. Ανεξίτηλη κρατώ στην καρδιά μου την εικόνα της κεντρικής πλατείας της Μελβούρνης στολισμένης με τα πορτραίτα των αγωνιστών του 1821.

Ο Θούριος του Ρήγα Φερραίου Βελεστινλή

Γιορτή Κατηχητικού Σχολείου Ι Ν Παναγίας Προυσιωτίσσης για την 25η Μαρτίου 1821

π. Γεώργιος Μεταλληνός -- Ο Παράδεισος και η κόλαση κατά τους Πατέρες της Εκκλησίας μας

ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΚΑΝΩΝ ΣΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ ΓΟΡΓΟΫΠΗΚΟΟΥ ~ Ι.Μ.ΔΟΧΕΙΑΡΙΟΥ -- Orthodox Hymns

O Συναξαριστής της ημέρας.

Δευτέρα, 11 Απριλίου 2016

Αντίπα, επισκόπου Περγάμου, οσίων Φαρμουθίου και Τρυφαίνης.

Ὁ Ἅγιος Ἱερομάρτυρας Ἀντίπας ἔζησε κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ αὐτοκράτορος Διομιτιανοῦ (81 – 96 μ.Χ.). Ἦταν σύγχρονος τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, οἱ ὁποῖοι καὶ τὸν χειροτόνησαν Ἐπίσκοπο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Περγάμου, ὅταν ὁ Θεολόγος καὶ Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης ἦταν ἐξόριστος στὴν Πάτμο. Στὴν Ἀποκάλυψη ὁ Ἅγιος Ἀντίπας ἀποκαλεῖται ἀπὸ τὸν Ἀπόστολο Ἰωάννη πιστὸς ἱερέας καὶ μάρτυρας.

Ὡς ἀρχιερέας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Περγάμου, ποίμανε τὸ λογικό του ποίμνιο μὲ κάθε εὐσέβεια καὶ ἀρετή. Ὄντας Ἐπίσκοπος Περγάμου καί ἐνῷ ἦταν πολὺ γέρος, συνελήφθη ἀπὸ τοὺς εἰδωλολάτρες, ὅταν οἱ δαίμονες παρουσιάσθηκαν σὲ αὐτοὺς καὶ τοὺς εἶπαν ὅτι δὲν μποροῦν νὰ κατοικοῦν στὸν τόπο ἐκεῖνο ἐξαιτίας τοῦ Ἀντίπα.

Ιερά Λαύρα Σάββα του Ηγιασμένου --- «Φωνή βοώσα εκ της Ερήμου»

Επιθυμούμεν δια του παρόντος να εκφράσωμεν τον βαθύτατον πόνον, την θλίψιν και την αγωνία μας δι΄ όσα εσχάτως συμβαίνουν εις βάρος της αμολύντου φιλτάτης Ορθοδοξίας από τα όργανα της παναιρέσεως του Αντίχριστου Οικουμενισμού.                                                                                                     

Αναγκαζόμεθα να λύσωμεν την ερημητικήν σιωπήν και υψώνομεν την ταπεινήν μας φωνήν με όλους τους εναπομείναντας αγωνιζομένους Ορθοδόξους ιεράρχας, ιερείς, μοναχούς, μοναχάς και λαϊκούς αδελφούς: «Στώμεν καλώς, στώμεν μετά φόβου». Η Χάρις του Θεού μάς αξίωσε να έχωμεν προστάτας και οδηγούς εις τον μοναχικόν μας βίον τον εκ βρέφους Ηγιασμένον Όσιον Σάββαν και τον Άγιον Ιωάννην τον Δαμασκηνόν, πρωτοστάτας εις τον αγώνα κατά των Μονοφυσιτών και Εικονομάχων. Τα όσα διαδραματίζονται με υποκινητάς δυστυχώς «Ορθοδόξους» Πατριάρχας και Αρχιερείς είναι προ πολλού έξω από τα όρια της ανοχής και υπομονής μας. Η Ορθοδοξία μας εμπαίζεται, καταπατείται και διαστρέφεται εκ των έσω, και δυστυχώς οι περισσότεροι σιωπούν.                                                                                                                          

Οι προαναφερθέντες Άγιοι Πατέρες μας, των οποίων βιώνουμε καθημερινώς την χαριτόβρυτον παρουσίαν, μας καλούν τώρα παρά ποτέ να βαδίσουμε ακλινώς και ανδρείως «επί τα ίχνη αυτών», άγρυπνοι φρουροί της πίστεως εις την επί 1500 και πλέον έτη Θεόκτιστον ταύτην έπαλξιν της Ορθοδοξίας. Η Ιερά και Σεβασμία Λαύρα του Αγίου Σάββα καυχάται εν Κυρίω, διότι αποτελεί λίκνον του Μοναχισμού και είναι μητέρα και τροφός πλήθους Οσιομαρτύρων, Ομολογητών και Ιεραρχών ανά τους αιώνας. Όλοι οι Άγιοί μας, παλαιοί και σύγχρονοι, οι καλώς τον αγώνα τελέσαντες και την πίστιν τηρήσαντες, δεν υπήρξαν, όπως βλασφήμως εγράφη, «ατυχή θύματα του αρχιεκάκου όφεως!», αλλά πλήρεις Πνεύματος Αγίου, ζώντες και μετά θάνατον, όπως το διαλαλεί σιωπηλά το άφθορον σκήνωμα του Αγίου Σάββα. Από αυτούς εμάθαμεν ότι τον αιρετικόν Πάπαν και τους λοιπούς δυσσεβείς και αμετανοήτους αιρετικούς ούτε τους λιβανίζομεν, ούτε τους πολυχρονίζομεν, ούτε τους τιμώμεν, τουναντίον βδελυττόμεθα και καταδικάζομεν τας φρενοβλαβείς αυτών δοξασίας. Θα αρκούσε και μόνον η επίσκεψις εις τους Αγίους Τόπους της Παλαιστίνης, για να διαπιστώσουν ιδίοις όμμασι, οι υπέρμαχοι της ψευδενώσεως μετά των Λατίνων και του αδιακρίτου αγαπητισμού, το ύπουλον, δόλιον και αδιάλλακτον του πλήθους των Ουνιτών και λοιπών κατ΄ όνομα Χριστιανών, με τους οποίους, όπως υποστηρίζουν, είμεθα ένα και το αυτό.                                                                                 

Αδελφοί «ουκ έδωκεν ημίν ο Θεός πνεύμα δειλίας, αλλά δυνάμεως» (Β΄ Τιμ. α: 7). Ο καιρός μάς καλεί εις μετάνοιαν και πεπαρρησιασμένην ομολογίαν πίστεως.                                                                       

Κανείς ας μη φανή λιποτάκτης και προδότης. Γίνωμεν πιστοί και παραμείνωμεν Ορθόδοξοι άχρι θανάτου, ίνα λάβωμεν τον στέφανον της ζωής, «ον επηγγείλατο ο Κύριος τοις εν αληθεία αγαπώσιν Αυτόν». Ευλογημένη και Αγία Μ. Τεσσαρακοστή.                                                                        

Μετά θερμών αγωνιστικών χαιρετισμών και εγκαρδίων εν Κυρίω ευχών

Αρχιμ. Ευδόκιμος,

Πνευματικός της Ιεράς Λαύρας Σάββα του Ηγιασμένου και άπαντες οι Σαββαϊται Πατέρες. 

Η σημασία του Δόγματος στους διαλόγους με τους ετεροδόξους για την εν Χριστώ ενότητα -- Του Καθηγητού κ. Δημητρίου Τσελεγγίδη

 «Πρὶν προχωρήσουμε στὴν πραγμάτευση τοῦ θέματός μας κρίνουμε σκόπιμο νὰ δώσουμε κάποιες ἐννοιολογικὲς διευκρινίσεις. Λέγοντας δόγματα τῆς πίστεως ἐννοοῦμε ἐκεῖνες τὶς ἀποκεκαλυμμένες ἀλήθειες τῆς πίστεώς μας, ποὺ ἀμφισβητήθηκαν καίρια στὴν ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς. Γι᾽ αὐτὸ καὶ διατυπώθηκαν μὲ κάθε σαφήνεια κατεξοχὴν ἀπὸ Οἰκουμενικὲς Συνόδους ἢ ἀπὸ Συνόδους, οἱ ὁποῖες ἔγιναν ἀποδεκτὲς καὶ βιοῦνται στὸ ἑξῆς ἀναμφισβητήτως ἀπὸ τὴ δογματικὴ συνείδηση(1) τοῦ πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας. Τέτοιες Σύνοδοι εἶναι λ.χ. ἡ λεγόμενη Η΄ Οἰκουμενική, ἐπὶ Μ. Φωτίου τὸν Θ΄ αἰώνα, ποὺ καταδίκασε τὸ Filioque, ἀλλὰ καὶ οἱ Σύνοδοι ποὺ δικαίωσαν τὴ δογματικὴ διδασκαλία τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ γιὰ τὸ χαρακτήρα τοῦ θείου Φωτὸς καὶ τῆς θεοποιοῦ Χάριτος. Τὰ δόγματα τῆς πίστεως θεμελιώνονται στὴν Ἁγία Γραφὴ καὶ στὴν Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας, δηλαδὴ στὴν ἐν Χριστῷ ἀποκάλυψη, καὶ χαρακτηρίζονται τόσο γιὰ τὴν αἰωνίως ἀδιαμφισβήτητη  ὀρθότητά τους ὅσο καὶ γιὰ τὴ διαχρονικὴ ἐπικαιρότητά τους. Ἐξαιτίας τοῦ ἀλάθητου χαρακτήρα τους, τὰ δόγματα τῆς Ἐκκλησίας, ὡς ἐμπνεόμενα ἀπὸ τὸ Πνεῦμα τῆς Ἀληθείας, δὲ μποροῦν νὰ τροποποιηθοῦν ἀπὸ κανένα θεσμικὸ φορέα, οὔτε πολὺ περισσότερο ἀπὸ κάποιο μεμονωμένο πρόσωπο, ὅσο σημαντικὸ καὶ ἂν εἶναι αὐτό. Ἂν κάποιος «δόγμα ἔχει διεστραμμένον, κἂν ἄγγελος ἦ, μὴ πείθου»(2), συνιστᾶ ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος. Οὔτε σὲ ἄγγελο τοῦ Θεοῦ δηλαδὴ θὰ πρέπει νὰ ὑπακούει κανείς, ὅταν αὐτὸς διδάσκει διεστραμμένη πίστη. Ἀντίθετα, ὁ πιστὸς ὀφείλει νὰ προσέχει στοὺς λόγους ἐκείνου, ποὺ ὀρθοτομεῖ τὴν ἀλήθεια, ἀκόμη καὶ ὅταν συμβαίνει αὐτὸς νὰ ἔχει ἀνακόλουθη ὡς πρὸς τοὺς λόγους του ζωή. «Εἰ δὲ ὀρθὰ διδάσκει», σημειώνει ὁ ἴδιος Ἅγιος, «μὴ τῷ βίῳ πρόσεχε, ἀλλὰ τοῖς ρήμασι»(3) Τὰ δόγματα τῆς πίστεως εἶναι ἀπολύτως καθοριστικὰ γιὰ τὴν ἁγιοπνευματικὴ ζωὴ τῶν πιστῶν.

ΤΑ ΣΤΗΡΙΓΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ! -- Ο Ελληνισμός, η Ορθοδοξία και ο πολιτισμός μας για πάντα θα μας καθοδηγούν

Στην εποχή της πολύπλευρης κρίσης, η ελληνορθόδοξη παιδεία, ο διαχρονικός ελληνικός πολιτισμός και η συνειδητοποίηση της εθνικής μας ταυτότητας είναι τα στηρίγματά μας. Για να βγούμε από το τέλμα και για να ξεπεράσουμε τη διάχυτη απαισιοδοξία, πρέπει να θυμηθούμε ποιοι είμαστε και να καταλάβουμε πού πηγαίνουμε χωρίς αλαζονεία αλλά και χωρίς ηττοπάθεια.

Η ιδεολογία του συριζαϊσμού δεν έχει ελληνικά θεμέλια. Η κυβερνώσα Αριστερά δεν πιστεύει στην ορθόδοξη παράδοση ούτε στην Ιστορία μας. Αρνείται τη συνέχεια του Ελληνισμού, φέρνει απίθανους ξένους για να διευθύνουν τα φεστιβάλ μας, μετατρέπει τον εθνικό διάλογο για την Παιδεία σε χώρο καλλιέργειας ουτοπικών διεθνισμών. Τα πρόσωπα, τα οποία έχουν οριστεί σε θέσεις ευθύνης, δεν συνειδητοποιούν τον πολύτιμο θησαυρό που έχουν στα χέρια τους. Δεν θέλουν ή δεν μπορούν να εκτιμήσουν τις ρίζες μας, οι οποίες καθοδηγούν και το μέλλον μας.

Σταυρώσιμον και Αναστάσιμον Πάσχα διαλεκτική ζωής και θανάτου π. Γ. Μεταλληνού

1. Το ερώτημα που αναδύεται την Μεγάλη Παρασκευή, εἶναι: Γιατὶ ἔπαθε ὁ Θεάνθρωπος καὶ ἔφθασε μέχρι θανάτου, «θανάτου δὲ Σταυροῦ» —δηλαδὴ σταυρικοῦ— ὅπως ἐπισημαίνει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος: «…Τὸ Αἷμα τοῦ Χριστοῦ, ὅς διὰ Πνεύ ματος Ἁγίου ἑαυτὸν προσήνεγκεν ἄμωμον τῷ Θεῷ, καθαριεῖ τὴν συνείδησιν ἡμῶν ἀπὸ νεκρῶν ἔργων εἰς τὸ λατρεύειν Θεῷ ζῶντι». (Ἑβρ. 9,14). Τίποτε τὸ ἀκάθαρτο πνευ ματικὰ δὲν μπορεῖ νὰ πλησιάσει τὸ θρόνο τοῦ Θεοῦ». Ἐν ταῖς λαπρότησι τῶν Ἁγίων Σου, πῶς εἰσελεύσομαι ὁ ἀνάξιος;… Καθάρισον, Κύριε, τὸν ρύπον τῆς ψυχῆς μου καὶ σῶσόν με ὡς φιλάνθρωπος», ψάλλει ἡ Ἐκκλησία μας. Δὲν ὑπάρχει, ἐξ ἄλλου, κανεὶς καθαρὸς ἀπὸ ἁμαρτία, «ἐὰν καὶ μία ἡμέρα ὁ βίος αὐτοῦ ἐπί τῆς γῆς» (Ἰώβ 14, 45). Αὐτὴ εἶναι ἡ συνείδηση ὅλων τῶν Ἁγίων μας. Ὅλη ἡ ἁγιότητά μας δὲν εἶναι παρὰ «ράκος ἀποκαθημένης» (Ἡσ. 64, 6) ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. Ὅλη ἡ ἀρετή μας δὲν μπορεῖ νὰ ἐξαλείψει οὔτε μία ἁμαρτία μας. Τὸ ἐρώτημα —ἀδυσώπητο, ὁπωσδήποτε— εἶναι: Τί μᾶς σώζει; Τί μᾶς καθαρίζει; Τὸ Αἷμα τοῦ Χριστοῦ, ἀπαντᾶ ὁ Ἀπόστολος Παῦ λος. Οἱ προχριστιανικὲς θυσίες (Ἰουδαίων καὶ Ἐθνικῶν) ὡς «τύπος» καὶ «σκιά» «τῶν μελλόντων ἀγαθῶν», προετοίμαζαν γιὰ τὴν ἀποδοχὴ τῆς μόνης ἀληθινῆς λυτρωτικῆς θυσίας». Ἀδύνατον γὰρ αἷμα ταύρων καὶ τράγων ἀφαιρεῖν ἁμαρτίας» (Ἑβρ. 10, 4). Εἶχε μὲν καὶ τὸ αἷμα τῶν ζώων μιὰ σχετικὴ καθαρτικὴ δύναμη, γι᾽ αὐτὸ καὶ «ἡγίαζε πρὸς τὴν τῆς σαρκὸς καθαρότητα». Τὴν δύναμη βέβαια αὐτὴ δὲν τὴν εἶχε ἀφ᾽ ἑαυτοῦ, ἀλλὰ ἀπὸ τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ.

Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ: Από πότε Μακαριώτατε ο αιρεσιάρχης «Πάπας» έγινε «ποιμένας και διάκονος της αγάπης και της αλήθειας»;

…Συνεχίζοντας την προσφώνησή Του ο Αλεξανδρείας Θεόδωρος ο Β΄προς τον «Πάπα» αναφέρει: «Ως ποιμένες της αγάπης και της αλήθειας, ας προσευχηθούμε διαπύρως…». Ερωτώμεν και πάλιν: Από πότε Μακαριώτατε ο αιρεσιάρχης «Πάπας» έγινε «ποιμένας και διάκονος της αγάπης και της αλήθειας»; Πώς μπορεί να είναι φορέας αληθείας, καθ’ όν χρόνον είναι ταυτόχρονα φορέας μιας σωρείας αιρέσεων και πλανών; Και πώς μπορεί να είναι φορέας αγάπης, καθ’ όσον έπαυσε πλέον να είναι φορέας της αληθείας; Διότι είναι αδύνατον να έχει κανείς την αγάπη ως άκτιστη ενέργεια του αγίου Πνεύματος, εάν δεν έχει ταυτόχρονα και την αλήθεια. Αφού λοιπόν κατά την άποψη Υμών ο «Πάπας» είναι φορέας της αγάπης και της αλήθειας και αφού δε βρίσκετε σ’ αυτόν καμία πλάνη, αλλά μόνον αγάπη και αλήθεια, τότε τι εμπόδισε Υμάς να προχωρήσετε στην μυστηριακή διακοινωνία μ’ αυτόν; Επίσης προτρέπει τον Πάπα: «ας προσευχηθούμε διαπύρως…». Οι άγιοι Πατέρες ουδέποτε διενοήθησαν να ζητήσουν τις προσευχές των αιρετικών, τους οποίους ως λύκους βαρείς απέκοπταν από την Εκκλησία και συνοδικώς αναθεμάτιζαν.

Η δεύτερη πολιορκία και η έξοδος του Μεσολογγίου

Τρία χρόνια μετά την αποτυχημένη απόπειρα κατάληψης του Μεσολογγίου από τους Κιουταχή και Ομέρ Βρυώνη, ο Σουλτάνος επανήλθε με νέο σχέδιο. Ανέθεσε και πάλι στον νικητή της Μάχης του Πέτα, Κιουταχή, να καταλάβει την πόλη, συνδυάζοντας αυτή τη φορά την επιχείρηση με την εκστρατεία του Ιμπραήμ στην Πελοπόννησο. Με μια πανίσχυρη στρατιά 20.000 ανδρών, ο Κιουταχής ξεκίνησε από τα Τρίκαλα στα τέλη Φεβρουαρίου του 1825 και στις 15 Απριλίου 1825 έφθασε προ του Μεσολογγίου.

Αμέσως άρχισε την πολιορκία της πόλεως, η οποία μπορεί να χωρισθεί σε δύο περιόδους: α) 15 Απριλίου έως 12 Δεκεμβρίου 1825 και β) 25 Δεκεμβρίου 1825 έως τις 11 Απριλίου 1826. Χωρίς σημαντική βοήθεια από τους υπόλοιπους Έλληνες, λόγω του εμφυλίου πολέμου, και έχοντας να αντιμετωπίσουν υπέρτερες εχθρικές δυνάμεις, οι 12.000 ψυχές του Μεσολογγίου αντιστάθηκαν καρτερικά επί ένα χρόνο. Την οργάνωση της άμυνας ανέλαβε τριμελής επιτροπή υπό τους Ιωάννη Παπαδιαμαντόπουλο, Δημήτριο Θέμελη και Γεώργιο Καναβό.

ΔΗΜ. ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ - ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

http://agiooros.org/viewtopic.php?f=69&t=12203