Πρωτοπρεσβύτερος π. Θεόδωρος Ζήσης

Tην Κυριακή της Ορθοδοξίας γιορτάσαμε τη νίκη κατά των Εικονομάχων και συμμετέχουμε στο Παγκόσμιο Συμβούλιο των Εικονομάχων Προτεσταντών! Ὑπάρχουν χριστιανοὶ Εἰκονομάχοι. Καὶ ὑπάρχουν, ἐπίσης, καὶ δικοί μας ὀρθόδοξοι, συμπαθοῦντες τοὺς Εἰκονομάχους. Κι ἔχοντες κοινωνία μὲ τοὺς Εἰκονομάχους. Οἱ Προτεστάντες τί εἶναι, δὲν εἶναι Εἰκονομάχοι; Πᾶτε σὲ κανένα Προτεσταντικὸ Ναὸ μέσα, θὰ δεῖτε πουθενὰ νὰ ὑπάρχει Ἁγία Εἰκόνα; Τὶς ἔχουνε κατεβάσει. Ὅπως οἱ Εἰκονομάχοι, ἔχουν κατεβάσει τὶς Ἅγιες Εἰκόνες. Κι ὅμως ἐμεῖς εἴμαστε μαζὶ μὲ αὐτοὺς στὸ Π.Σ.Ε. Ἐκκλησία καὶ αὐτοί. Τοὺς ἀναγνωρίζουμε ὡς Ἐκκλησίες. Ἑπομένως τὰ ἀναθέματα ἰσχύουν καὶ γιὰ τοὺς δικούς μας, οἱ ὁποῖοι συμμετέχουν στὸ Π.Σ.Ε. Διότι, ὅποιος κοινωνεῖ μὲ τοὺς Εἰκονομάχους, ὅποιος ἔχει κοινωνία μὲ τοὺς Προτεστάντες, καὶ γι΄ αὐτὸν ἰσχύουν τὰ ἀναθέματα αὐτά, καὶ γι’ αὐτὸ φοβοῦνται, γιατὶ ἀναθεματίζουν οἱ ἴδιοι τοὺς ἑαυτούς τους. Πῶς νὰ ἀναθεματίσουν οἱ Ἐπίσκοποι, ἡ Ἱεραρχία μας –οἱ περισσότεροι, ὑπάρχουν καὶ μερικοὶ οἱ ὁποῖοι ἀντιδροῦν–, πῶς νὰ ἐπιτρέψουν νὰ ἀκουστοῦν τὰ ἀναθέματα, ἀφοῦ οἱ ἴδιοι θὰ ἀναθεματίζουν τοὺς ἑαυτούς τους, γιατὶ ἔχουν κοινωνία μὲ τοὺς Εἰκονομάχους· δὲν τοὺς ἀναθεματίζουν, δὲν τοὺς ἀποκηρύσσουν, ἀλλὰ εἴμαστε ὅλοι μαζὶ στὸ Π.Σ.Ε.

Τὸ κακὸ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ τῆς προδοσίας τῆς Πίστεώς μας διαρκῶς ἐπεκτείνεται καὶ διαρκῶς βαθαίνει.

Πρωτοπρ. Νικόλαος Μανώλης, Γιατί δεν αντιδρά η Εκκλησία;

http://agiooros.org/viewtopic.php?f=14&t=9527

Ο Οικουμενισμός είναι Αίρεσις! Είναι εντελώς ξεκάθαρο. Επί πλέον είναι αίρεσις των αιρέσεων.

Από όλες τις πλάνες που περιλαμβάνει ο ονομαζόμενος  «οικουμενισμός» η πλέον βασική και εμβριθής είναι η πλάνη του, όσον αφορά αυτήν ταύτην την φύσιν της Εκκλησίας. Είναι εκκλησιολογική αίρεσις. Αντίκειται στην ομολογιακή πίστι του συμβόλου της Νικαίας-Κωνσταντινουπόλεως, διότι ισχυρίζεται ότι δεν υπάρχει Μία Αγία Καθολική και Αποστολική Εκκλησία.

Το ονομαζόμενο  «Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών», ήδη αυτό τούτο το όνομά του, περιλαμβάνει αυτή την αντιλογία του Ορθοδόξου Χριστιανικού Δόγματος όσον αφορά την Μία Εκκλησία. Στην δε Θεωρία των Κλάδων ( ο Οικουμενισμός) ολοκληρωτικά απορρίπτει αυτό το Δόγμα της Μίας Εκκλησίας. Το  «Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών» προσπαθεί να εκπληρώση αυτή τη βασική απόρριψη δια της πολεμικής τακτικής του «Θρησκευτικού πλουραλισμού».

Η «Ορθόδοξος Εκκλησία» λαμβάνοντας μέρος στις δραστηριότητες του ως άνω αναφερομένου  «Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών» διακηρύσσει την συμφωνία της με όλες τις διδασκαλίες και δραστηριότητές του. Δι αυτού τούτου του τρόπου γίνεται (η Ορθόδοξος Εκκλησία) μέρος των ψευδών και πλανών του Π.Σ. «Εκκλησιών»  Γίνεται αιρετική στο βαθμό που είναι αυτό τούτο το «Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών».

Η αίρεσις του Οικουμενισμού εισάγεται ακόμη βαθύτερα εις το σώμα της «Εκκλησίας» δια της συμμετοχής των Ιεραρχών Της, δια των διαφόρων μορφών των λειτουργικών συνεορτασμών, που πραγματοποιούνται υπό των ιδρυμάτων του  «Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών» εις την πορεία των συνηθησμένων δραστηριοτήτων.

Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ, ΟΙ ΠΑΤΕΡΕΣ ΚΑΙ ΗΜΕΙΣ

«Όλην εισδεξάμενοι, την νοητήν λαμπηδόνα, του αγίου Πνεύματος, το υπερφυέστατον, χρησμολόγημα, τω βραχεί ρήματι, και πολλή συνέσει, θεοπνεύστως απεφθέγξαντο… άνωθεν λαβόντες, την τούτων αποκάλυψιν…»

Ευαγγέλιον και Πατέρες είναι η αδιάστατος πνευματική συζυγία, η οποία συνιστά και θεμελιοί την αγίαν και Ορθόδοξον ημών Εκκλησίαν επί την αρραγή πέτραν της αληθείας. Είναι τόσον στενώς ηνωμέναι αι δύο αυταί έννοιαι, ώστε να μη δύναται να νοηθή το εν άνευ του άλλου, το Ευαγγέλιον δίχως Πατέρας της Εκκλησίας και Πατέρες άνευ Ευαγγελίου. Εντεύθεν, η Εκκλησία του Χριστού θα ηδύνατο προσφυώς να καλήται και Εκκλησία των Πατέρων. Διότι την υπερφυά παρουσίαν του Αγίου Πνεύματος εντός της Εκκλησίας, δια των Πατέρων εμάθομεν. Την ερμηνείαν του Ευαγγελίου της Χάριτος του Χριστού οι Πατέρες έδωκαν εις τον κόσμον. Τι θα ήτο η Εκκλησία δίχως «τα πάγχρυσα στόματα του Λόγου», τους «οπλίτας παρατάξεως Κυρίου», τα «όργανα του Αγίου Πνεύματος»; Ίδετε τον κονιορτοποιήσαντα την Εκκλησίαν Προτεσταντισμόν. Καταμάθετε τας αντορθοδόξους καινοτομίας, τας αιρέσεις, τας υπερβολάς, την εγκοσμιότητα της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, υποκαταστησάσης την δι’ Αγίου Πνεύματος ποριζομένην ακράδαντον αυθεντίαν των Πατέρων, δια των εξ υψηλοφροσύνης επισφαλών ανθρωπίνων συλλογισμών. Φοβήθητε την επιφαινομένην νόθευσιν του Ευαγγελίου εν τη Εκκλησία.  

The Orthodox Faith

 The Orthodox Church is founded on the mystery of God's Word. As the Father has sent me, I also send you (John 20: 21). It is a fundamental conviction of the Orthodox believer that the Church has been sent into the world to live and bear witness to the loving vocation, with which God enfolds humankind from the beginning of its existence, through the presence within herself of God's Word,. "For God so loved the word that he gave his only begotten Son... God did not send his Son into the world to condemn the world, but that the world through him might be saved" (John 3: 16-17).

 According to the Orthodox point of view, the vocation and responsibility of the Church is to hold to the truths, which are revealed by the historical appearance of Jesus Christ, and preserve them, under the guidance of the Holy Spirit, as a living tradition within the ecclesial body. The Church is described in the Bible as the pillar and ground of the truth (I Tim. 3: 15). This means that every perfect gift and every truth revealed in Christ is kept intact in the Church and transmitted as a dynamic tradition and a life giving reality in every historic now. The very being of the Church is understood as Orthodox communion.

 The issue of tradition is of capital importance for the understanding of the faith, work and life of the Orthodox Church. Tradition is not simply the transmission of an abstract teaching, but rather the maintenance of the eternal truth of the Gospel. Tradition is lived in time and history. This means that the Church has received the faith of the Apostles, maintains it and lives this faith as a divine heritage and dynamic process. Thus, the Orthodox Faith, once delivered to the Apostles and the Saints, is preserved as a living inheritance in specific situations; it has, under the guidance of the Holy Spirit, a historic continuity and actuality.

Orthodox the Church of the Seven Ecumenical Councils. The life of the Orthodox Church is marked by the teaching of the Seven Ecumenical Councils. These Councils were formal gatherings of the bishops of the whole Church in order to regulate doctrinal issues and define the Orthodox teaching upon the basic themes of the Christian faith, mainly the Trinity and the Incarnatlon. For the Orthodox, the content of the Christian faith is expressed in the definitions and the regulation of the Ecumenical Councils. The work of the Ecumenical Councils was not abstract speculation. When the bishops of the Councils drew up definitions their intention was to protect the people of God and exclude false teachings and deviations leading to error and heresy, and consequently making salvation impossible. It is for precisely this reason that the definitions of the Ecumenical Councils are held to possess the highest authority which the Orthodox Church can exercise.

Πρωτοπρεσβύτερος π. Γεώργιος Μεταλληνός : Ἦταν ἀναμενόμενη ἡ εὐρωπαϊκὴ περιπέτειά μας.

…Οἱ κρίσεις γιὰ τὴν εὐρωπαϊκὴ ἑνοποίηση εἶναι ἰδιαίτερα θετικές, ὅταν ὑπερισχύουν τὰ οἰκονομικο-πολιτικὰ κριτήρια καὶ ἐξαίρονται τὰ ἀναμενόμενα ἀπ᾽ αὐτὴν οἰκονομικὰ ὀφέλη. Μολονότι καὶ στὴν περίπτωση αὐτὴ οἱ ἐπιφύλαξεις εἶναι πολλὲς. Οἱ ἐπιφυλακτικοὶ ὅμως σ᾽ αὐτὸ τὸ ἄνοιγμα τοῦ Ἔθνους μας δὲν μποροῦν νὰ διώξουν ἀπὸ τὴ σκέψη τους μίαν Εὐρώπη, ποὺ ἐπὶ δέκα αἰῶνες —ἀπὸ τὸ σχίσμα μέχρι σήμερα—δὲν ἔπαυσε νὰ ἐπιβουλεύεται τὴν Ὀρθόδοξη Ἀνατολή, καὶ μάλιστα τὸν Ἑλληνισμό, ποὺ ἔχει ταυτισθεῖ ἱστορικὰ μὲ τὴν Ὀρθοδοξία. Ἡ ἅλωση τῆς Πόλης ἀπὸ τοὺς Φράγκους (1204), ἡ προπαγανδιστικὴ δραστηριότητα τῶν Δυτικοευρωπαίων στὴν ὑπόδουλη Ἀνατολή, ἡ Μικρασιατικὴ Καταστροφὴ (1922) καὶ ἡ τραγωδία τῆς Κύπρου (1974)εἶναι τὰ ἐντονότερα ὁρόσημα αὐτῆς τῆς «προδοσίας» τῆς Ὀρθόδοξης Ἀνατολῆς ἀπὸ τὴ χριστιανικὴ Εὐρώπη. Τί μπορεῖ νὰ περιμένει ἡ Ἑλλάδα ἀπὸ μιὰ τέτοια Εὐρώπη; εἶναι τὸ ἐρώτημα τῶν ἐπιφυλακτικῶν ποὺ δὲν μπορεῖ, φυσικά, νὰ τὸ παραβλέψει κανεὶς ἀβασάνιστα.

Η εξαπάτηση των πιστών (Συνεχίζεται).

β. Στη δεύτερη περίπτωση, εάν υποτεθή ότι η συμφωνία του 1965 μιλάει μόνο 

για άρση των αναθεμάτων του 1054, και πάλι πρέπει να θεωρηθή ότι έγινε η Ένωση, όπως παραδέχονται πολλοί.
Ο Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής Γρηγορίου Αγίου ΄Ορους π. Γεώργιος
Καψάνης έχει γράψει:

«…Πρέπει να γίνη γνωστόν ότι το σχέδιον του Βατικανού δια την «ένωσιν» των Ορθοδόξων μετά της Ρώμης συνίσταται εις την δια της καλλιεργείας εκατέρωθεν καλών σχέσεων, επαφών, συμποσίων, συμπροσευχών, και χρησιμοποιήσεως της μυστηριακής κοινωνίας εις περιωρισμένην κατʼ αρχήν κλίμακα άμβλυνσιν του Ορθοδόξου φρονήματος των Ορθοδόξων, ώστε να συνηθίσουν οι Ορθόδοξοι να κοινωνούν εις τας εκκλησίας των Ρ/Καθολικών.
Όταν θα έχη γίνη αυτό, θα έχη γίνη και η ένωσις.
Διότι τι άλλο είναι η ένωσις από το να κοινωνώμεν εις τας εκκλησίας αλλήλων Αυτό είναι ο λεγόμενος λαϊκός οικουμενισμός, διότι η ένωσις δεν θα γίνη από τους επισκόπους και τους θεολόγους, αλλά από τον λαόν , ο οποίος διʼ όλων αυτών των μέσων θα προετοιμασθή ψυχολογικώς δια να μην αντιδράση, ή και να επιβάλη εκ των κάτω την ένωσιν. ...» .

Εις άλλο δημοσίευά του ο π. Γεώργιος Καψάνης, έγραψε:

«Πληροφορηθέντες εκ των εφημερίδων ότι επίσκοποι τινές της Εκκλησίας της Κρήτης, κατά την τελευταίαν εκεί επίσκεψιν του καρδιναλίου Βίλλεμπρανς υπεδέχθησαν αυτόν μετά χαρμόσυνων κωδωνοκρουσιών και δοξολογιών, αφήκαν αυτόν να ευλόγηση τον λαόν από του παραθρονίου κατά την τέλεσιν της θείας λειτουργίας και να τελέση τρισάγιον εις την Μονήν Αρκαδίου και έψαλλον τον πολυχρονισμόν του πάπα, ησθάνθημεν πολλήν οδύνην και απεφασίσαμεν να γράψωμεν ολίγας γραμμάς δια να εκφράσωμεν την βαθείαν ανησυχίαν μας, δια τας ανεπιτρέπτους αυτάς ενεργείας και δια να ζητήσωμεν την παρέμβασιν της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος προς προστασίαν του πληρώματος της Ελλαδικής Εκκλησίας, το οποίον εκ των τοιούτων ενεργειών σχηματίζει την εντύπωσιν ότι η Ένωσις έχει ήδη συντελεσθή ή τουλάχιστον ότι μεταξύ ημών και των ετεροδόξων δεν υφίστανται ουσιώδεις διαφοραί» 

Oἱ Σάπιοι----Γράφει ο Νατσιὸς Δημήτριος, δάσκαλος-Κιλκὶς

Ἀντιγράφω ἀπὸ ἕνα καταγγελτικὸ βιβλίο, θαμμένο στὴν ἀφάνεια καὶ τὴν ἀποσιώπηση, μὲ τὸν χαρακτηριστικὸ τίτλο «Οἱ Σάπιοι». Εἶναι τοῦ Κυριάκου Διακογιάννη, δημοσιογράφου τῆς «Αὐριανῆς», φυλλάδα-ναυαρχίδα κάποτε τοῦ Παπανδρεϊσμοῦ καὶ συνώνυμό τοῦ «κιτρινισμοῦ». Τὸ βιβλίο γράφτηκε τὸ 1995, ὅταν ὁ Διακογιάννης κατάλαβε τί εἶναι τὸ ΠΑΣΟΚ. Γνώρισε καὶ γεύτηκε ἐκ τῶν ἔσω ὅλη τὴν σαπίλα τοῦ πολιτικοῦ κόσμου καὶ ὑπόκοσμου, ἔγραψε κατὰ τῆς Μασονίας καὶ τῆς λέσχης Μπίλντερμπεργκ, ἡ ὁποία προετοίμασε τὸ «Μάαστριχτ» καὶ τὸ ἔκγονό της, τὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση, τὴν μεγαλύτερη ἀπάτη τῆς σύγχρονης ἱστορίας. (Περιττὸ νὰ πῶ ὅτι στὴν «Λέσχη» ἔχουν ὑποβάλλει τὸ σέβη τοὺς ὅλοι σχεδὸν οἱ πρωτοκλασάτοι πολιτικοί. Σαμαράς, ΓΑΠ, Μπακογιάννη, Πάγκαλος, Σημίτης, Καραμανλὴς καὶ πολλοὶ ὑπουργοὶ κυρίως οἰκονομίας καὶ παιδείας. Ὁ Τσίπρας, ὁ Ποτάμης καὶ λοιποὶ δὲν ξέρω ποῦ ἀνήκουν, ὅμως μὲ τὶς ἰδέες τους γιὰ τὸν Ἑλληνισμὸ καὶ τὴν Ἐκκλησία εἶναι… μασονικότεροι τῶν Μασόνων).

Παναγία η Λιμνιά

Σε μια γραφική παραλία στον βόρειο Ευβοϊκό, όπου το αρχαίο Ελύμνιο, είναι σήμερα χτισμένη η κωμόπολη της Λίμνης. Στον περικαλλή ναό της είναι θησαυρισμένη η θαυματουργή εικόνα της πολιούχου της Παναγίας της Λιμνιάς. 
Στα 1560, καθώς διασώζει η παράδοση, όταν ήταν σουλτάνος ο Σουλεϊμάν ο μεγαλοπρεπής, ένα τούρκικο πλοίο έπεσε στα μέρη της Κασσάνδρας με κατεύθυνση τη Χαλκίδα. Στο πλήρωμα του καραβιού ήταν κι ένας χριστιανός ναύτης, ο λοστρόμος Δημητρός, άνθρωπος ευλαβής και ηλικιωμένος. 
Το καράβι πλησίαζε στη Σκιάθο με φουσκωμένα τα πανιά από τον σορόκο. Ξαφνικά ο άνεμος κόπασε. Τότε ο Δημητρός έδωσε εντολή να ρίξουν τις βάρκες στη θάλασσα, για να ρυμουλκήσουν το καράβι. 
Εκείνη τη στιγμή βλέπει ο λοστρόμος στο πλάι του καραβιού, πάνω στα κύματα, ένα μεγάλο εικόνισμα. Χωρίς να χάσει καιρό, κατεβαίνει σε μια φελούκα, σηκώνει την ιερή εικόνα από το νερό, και προσκυνάει την Παναγία που ήταν ζωγραφισμένη πάνω σε αυτή. Ύστερα ανεβάζει την εικόνα στο κατάστρωμα και την παραδίδει στον πλοίαρχο, στον Τούρκο Μεχμέτ. 
Αμέσως σηκώνεται δυνατός βοριάς, που κολπώνει τα πανιά. Τα άλμπουρα τριζοβολούν, ενώ η πλώρη σκίζει με ορμή το αφρισμένο κύμα. 
Παρέκαμψαν τις Σποράδες, μπήκαν στον Ευβοϊκό κι έβαλαν πλώρη για την Χαλκίδα. Μόλις όμως έφθασαν στην περιοχή της Λίμνης, ο άνεμος κόπηκε απότομα και το καράβι ακινητοποιήθηκε. Ρίχτηκαν και πάλι οι βάρκες στη θάλασσα και άρχισαν να το ρυμουλκούν. 
Ύστερα από ώρες έφθασαν στη βάση του όρους Καντήλι. Εκεί απροσδόκητα ξεσπά καταιγίδα. Τα κύματα σηκώνονται απειλητικά και σπρώχνουν το σκάφος πάλι στη Λίμνη. Μόλις πλησιάζουν εκεί, η τρικυμία σταματά και η θάλασσα πάλι γαληνεύει. 
Το πλήρωμα κάνει καινούρια προσπάθεια να κατευθύνει το καράβι στον προορισμό του. Ξεσπάει όμως νέα καταιγίδα, πιο απειλητική, και τους σπρώχνει πάλι στη Λίμνη. 
Ο καπετάνιος και οι ναύτες έχουν απελπιστεί. Δεν μπορούν να διακρίνουν πίσω από τη θαλασσινή περιπέτεια το χέρι της Παναγίας. 
Τότε φωτίστηκε επιτέλους ο ευλαβής λοστρόμος. Πλησιάζει τον καπετάνιο και του λέει: 
- Δεν πρόκειται να απαλλαγούμε από αυτήν την ταλαιπωρία, αν δεν βγάλουμε σε αυτήν εδώ τη στεριά την εικόνα της Παναγίας. 
Ο πλοίαρχος συμφώνησε και ειδοποίησε το χωριό Καστριά- χτισμένο λίγα χιλιόμετρα μακριά από την παραλία- να έρθουν να την παραλάβουν. 
Δεν άργησε να καταφθάσει ο πιστός λαός, έχοντας επικεφαλείς τους ιερείς, με εξαπτέρυγα, σταυρούς και λαμπάδες. Στην παραλία τους περίμενε ο Δημητρός, που τους παρέδωσε την ιερή εικόνα σαν ατίμητο θησαυρό. 
Αμέσως φύσηξε φρέσκο αεράκι κι έσπρωξε κατάπρυμνα το ιστιοφόρο με τους ναύτες, κατευθείαν για τον προορισμό τους. Ήταν το « ευχαριστώ » της Παναγίας, η ευαρέσκειά Tης για τον κόπο τους. 
Στο μεταξύ η πομπή ξεκίνησε μεγαλόπρεπα από την παραλία για το χωριό. Εκεί, στον ναό της αγίας Άννας τριγυρισμένον από γέρικες βελανιδιές, πλατάνια και κυπαρίσσια, απόθεσαν τη σεπτή εικόνα. Έψαλαν Παράκληση, δοξολογία, και ευχαρίστησαν τη Θεοτόκο για την ανεκτίμητη δωρεά. 
Την άλλη μέρα η εικόνα έλειπε από την εκκλησία. Την αναζήτησαν παντού, και τη βρήκαν στην τοποθεσία της σημερινής Λίμνης. Την επανέφεραν στον ναό της αγίας Άννης, αλλά Eκείνη επέστρεψε στον ίδιο τόπο. 
Αυτό επαναλήφθηκε μερικές φορές, κι έτσι κατάλαβαν οι κάτοικοι πως ήταν θέλημά Tης να παραμείνει οριστικά εκεί. Έχτισαν λοιπόν μια μικρή εκκλησία και Tην τοποθέτησαν μέσα σε αυτή. 
Την ιερή εικόνα ακολούθησαν και οι ίδιοι. Εγκατέλειψαν τα Καστριά και μετοίκησαν στη Λίμνη. Αργότερα, στη θέση του πρώτου ναΐσκου έχτισαν μεγαλόπρεπο ναό, και τον αφιέρωσαν στο Γενέσιο της Θεοτόκου. 
Κάθε χρόνο, στις 8 Σεπτεμβρίου, γίνεται πανηγυρικός εορτασμός προς τιμήν της Παναγίας της Λιμνιάς. Οι διαστάσεις της εικόνας είναι 95Χ65 εκ. Πάνω σε αυτή εικονίζεται η Παναγία η Γλυκοφιλούσα, ζωγραφισμένη σε σκληρό και βαρύ ξύλο και καλυμμένη με ασημένια επένδυση.

St. Kosmas the Aitolos:

My brothers, I studied for forty and fifty years. I read many books about the Jews, the idolaters, and about the impious and heretics. I studied the depths of wisdom. All the other faiths are false and counterfeit. Only our own faith, the Orthodox Christianity,is True and Holy. 

Πρωτοπρεσβύτερος π. Γεώργιος Μεταλληνός : Ἦταν ἀναμενόμενη ἡ εὐρωπαϊκὴ περιπέτειά μας.

Τὸ ἐπίκεντρο τῆς ζωῆς καὶ παρουσίας τοῦ Ἕλληνα μετὰ τὸ 1992 δὲν θὰ εἶναι πιὰ ἡ Ἑλλάδα, ἀλλ᾽ ἡ Εὐρώπη.Ὅλη ἡ προσπάθεια, συνεπῶς, θὰ κατατείνει εὔλογα στὴν κατάληψη μιᾶς θέσης στὴν εὐρωπαϊκὴ κοινωνία. Γρήγορα, ἔτσι, θὰ γίνει ἀντιληπτό, ὅτι ἡ Ἑλληνικὴ γλώσσα ἐλάχιστα προσφέρει σ᾽ αὐτὴ τὴν κατεύθυνση, ἀφοῦ διαφέρει οὐσιαστικὰ ἀπὸ τὶς λατινογενεῖς εὐρωπαϊκὲς γλῶσσες καὶ τὶς γερμανοσκανδιναυϊκές, τὶς ὁποῖες εὔκολα ἤδη ἐκμανθάνουν καὶ χρησιμοποιοῦν ἐναλλακτικὰ πολλοὶ Εὐρωπαῖοι. Στὴν διαπροσωπικὴ ὅμως ἐπικοινωνία οἱ ὑπόλοιποι Εὐρωπαῖοι θὰ μποροῦν νὰ χρησιμοποιοῦν τὴ μητρικὴ τους γλώσσα (Ἀγγλικά, Γαλλικά, Γερμανικά, Ἰταλικά), ποὺ τὴν μαθαίνουν καὶ ἄλλοι Εὐρωπαῖοι. Πόσοι ὅμως θὰ θελήσουν νὰ μάθουν τὴν δυσκολότατη γι᾽ αὐτοὺς Ἑλληνική27, ὥστε νὰ γίνει καὶ ἡ Ἑλληνική, γλώσσα τῆς Ἑνωμένης Εὐρώπης καὶ ὄχι μόνο τοῦ Ἑλληνικοῦ Λαοῦ28; Μὲ τὴν πάροδο δὲ τῶν ἐτῶν ἡ πεῖρα ἀπὸ τὴν εὐρωπαϊκὴ συνύπαρξη θὰ ἀποβεῖ ὁπωσδήποτε σὲ βάρος τῆς γλώσσας μας, γιατὶ θὰ ἀποδειχθεῖ - τοὐλάχιστον ἔξω ἀπὸ τὸ χῶρο τῆς ἐπιστήμης καὶ τῆς θρησκείας- ἐντελῶς ἄχρηστη, ἀφοῦ οἱ εὐρωπαϊκὲς γλῶσσες θὰ προσφέρουν πολὺ μεγαλύτερες δυνατότητες καὶ εὐκολίες ἐπικοινωνίας, καὶ δεδομένου μάλιστα, ὅτι τὸ ἐνδιαφέρον στὸ εὐρὺ λαϊκὸ στρῶμα ἐντοπίζεται στὴν οἰκονομικὴ ζωὴ καὶ ὄχι στὸ χῶρο τοῦ πνεύματος ἤ τῆς ἐπιστήμης. Χρειάζεται, λοιπόν, πολὺ ἰσχυρὴ ἐθνικὴ συνείδηση -ἀνάλογη μὲ ἐκείνη τῶν Ἑβραίων- γιὰ νὰ μπορεῖ νὰ ἀντιληφθεῖ ὁ Ἕλληνας, ὅτι ἡ ἑλληνικὴ γλώσσα εἶναι, μαζὶ μὲ τὴν ἑβραϊκή, ἡ γλώσσα μὲ τὴν μεγαλύτερη ἱστορία καὶ ἀποτελεῖ τὸ θεμέλιο τοῦ παγκόσμιου πολιτισμοῦ. Ἡ πρακτικότητα ὅμως καὶ ἡ δεδομένη ξενομανία τῶν Νεοελλήνων θὰ ἀποτελοῦν τοὺς μεγαλύτερους ἐχθροὺς (καί) τῆς γλώσσας μας καὶ τῆς ἐπιβίωσής της στὴν ἑνωμένη Εὐρωπαϊκὴ κοινωνία.

Απολυτίκιο του Αγίου Κωνσταντίνου.

Christ is Risen!

O Συναξαριστής της ημέρας.

Τετάρτη, 21 Μαΐου 2014

Κωνσταντίνου και Ελένης των μεγάλων βασιλέων και ισαποστόλων.

Ὡς γενέτειρα πόλη τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου ἀναφέρεται τόσο ἡ Ταρσὸς τῆς Κιλικίας ὅσο καὶ τὸ Δρέπανο τῆς Βιθυνίας. Ὡστόσο ἡ ἅποψη ποὺ ἐπικρατεῖ φέρει τὸν Μέγα Κωνσταντίνο νὰ ἔχει γεννηθεῖ στὴ Ναϊσὸ τῆς Ἄνω Μοισίας. Τὸ ἀκριβὲς ἔτος τῆς γεννήσεώς του δὲν εἶναι γνωστὸ, θεωρεῖται ὅμως ὅτι γεννήθηκε μεταξὺ τῶν ἐτῶν 274 – 288 μ.Χ.

Πατέρας του ἦταν ὁ Κωνστάντιος, ποὺ λόγῳ τῆς χλωμότητος τοῦ προσώπου του ὀνομάσθηκε Χλωρὸς, καὶ ἦταν συγγενὴς τοῦ αὐτοκράτορος Κλαυδίου. Μητέρα του ἦταν ἡ Ἁγία Ἑλένη, θυγατέρα ἑνὸς πανδοχέως ἀπὸ τὸ Δρέπανο τῆς Βιθυνίας.

Τὸ 305 μ.Χ. ὁ Κωνσταντίνος εὑρίσκεται στὴν αὐλὴ τοῦ αὐτοκράτορος Διοκλητιανοῦ στὴ Νικομήδεια μὲ τὸ ἀξίωμα τοῦ χιλίαρχου. Τὸ ἴδιο ἔτος οἱ δύο Αὔγουστοι, Διοκλητιανὸς καὶ Μαξιμιανὸς, παραιτοῦνται ἀπὸ τὰ ἀξιώματά τους καὶ ἀποσύρονται. Στὸ ὕπατο ἀξίωμα τοῦ Αὐγούστου προάγονται ὁ Κωνστάντιος ὁ Χλωρὸς στὴ Δύση καὶ ὁ Γαλέριος στὴν Ἀνατολή. Ὁ Κωνστάντιος ὁ Χλωρὸς πέθανε στὶς 25 Ἰουλίου 306 μ.Χ. καὶ 

Η ΣΥΜΒΟΛΗ ΤΟΥ Γ.Γ. ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΠΑΙΔΕΙΑΣ, ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΚΑΛΑΝΤΖΗ, ΣΤΗΝ ΑΠΟΔΟΜΗΣΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ

http://katanixis.blogspot.gr/2014/05/blog-post_3439.html

Η ΣΥΜΒΟΛΗ ΤΟΥ Γ.Γ. ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΠΑΙΔΕΙΑΣ, ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΚΑΛΑΝΤΖΗ, ΣΤΗΝ ΑΠΟΔΟΜΗΣΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ

ΕΝΑ ΠΛΗΡΕΣ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗΝ ΠΕΝΤΑΕΤΗ ΝΕΟΤΑΞΙΚΗ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΚΑΛΑΝΤΖΗ

Συνταχθέν υπό των διαχειριστών του Ιστολογίου Κατάνυξις*

• Αφορμή του αφιερώματος.

Μέγας θόρυβος ξέσπασε την περίοδο λίγο πρίν το Πάσχα, εξ αφορμής μιας προεκλογικής «δέσμευσης» του υποψηφίου δημάρχου Αθηνών (με την υποστήριξη της Ν.Δ.), Άρη Σπηλιωτόπουλου, πως εάν και εφόσον εκλεγεί στο δημαρχιακό θώκο της πρωτεύουσας, θα θέσει το ζήτημα της ανεγέρσεως Τεμένους στο χώρο του Βοτανικού, στην κρίση των δημοτών διά μέσου δημοψηφίσματος. Η δήλωση αυτή φάνηκε να αιφνιδιάζει αρκετούς και, όπως αναμενόταν, σχολιάστηκε ποικιλοτρόπως. Ένας εξ όσων δεν έκρυψε την ενόχλησή του από τη δήλωση αυτή, υπήρξε και ο Γ.Γ. του Υπουργείου Παιδείας, Γεώργιος Καλαντζής, ο οποίος κυριολεκτικά «τσίμπησε» από το πασιφανέστατο προεκλογικό «πυροτέχνημα» του (άκρως αποτυχημένου) πρώην Υπουργού Παιδείας, με αποτέλεσμα να αποβάλλει το «ψύχραιμο», «προοδευτικό», «δημοκρατικό» και «πολιτισμένο» προφίλ που καλλιεργεί τεχνηέντως, και να προκαλέσει, για μια ακόμη φορά, με τις γνωστές πολυπολιτισμικές-εμπρηστικές απόψεις του.
Ετούτη τη φορά βέβαια, ο έκδηλος πανικός του ήταν τέτοιος, που δεν κράτησε ούτε τα προσχήματα, καθότι έφτασε στο σημείο να δηλώσει πως «για να μην εξευτελισθεί διεθνώς η χώρα αν γίνει δημοψήφισμα μόνο για το τζαμί στον Ελαιώνα, η μόνη λύση είναι να γίνεται τοπικό δημοψήφισμα για κάθε χώρο προσευχής στη χώρα μας, συμπεριλαμβανομένων και των δικών μας εκκλησιών» ^[1]!

Ιδού ποία η σημασία της Αναστάσεως του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού και ποία η ανύψωσις του ανθρώπου μέχρι θεώσεως.

 Και αυτή η θέωσις αρχίζει από την ιεράν κολυμβήθραν μόνης της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Χωρίς την «συνταφήν» εν τω αγίω ύδατι της κολυμβήθρας, όπου θάπτεται ο παλαιός άνθρωπος και αναδύεται ο καινός, πεπληρωμένος χάριτος και φωτός, «ενδυόμενος τον Χριστόν» δια του αγίου Χρίσματος, αναγέννησις δεν υπάρχει. Ούτε απαλλαγή ενοχής εκ της προπατορικής αμαρτίας, ούτε μετάδοσις του αγίου Πνεύματος τελείται, ούτε «ενσωμάτωσις» εν τω μυστικώ Σώματι του Χριστού ενεργείται, ούτε σωτηρίας τις αξιούται. Τα μυστηριώδη αυτά τελεσιουργούνται αρρήτως μόνον εν τη Καθολική και Αποστολική Ορθοδόξω Εκκλησία! Δια τούτο φοβούμεθα παν το έξω της Εκκλησίας κείμενον. Και δια τούτο απορρίπτομεν ως «μόλυσμα» το των Λατίνων ράντισμα, ως απεφήνατο ο μέγιστος των Κανονολόγων της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας, άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης.

ΤΟ ΡΑΤΣΙΣΤΙΚΟ …”ΑΝΤΙΡΑΤΣΙΣΤΙΚΟ” ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ

Δεσποτίδη Μάρκου

Φοιτητή

Η γενοκτονία της μνήμης θα ποινικοποιηθεί κύριε πρωθυπουργέ;

Στον κόσμο που περιγράφει ο Τζωρτζ Όργουελ στο βιβλίο του “1984″ κάθε χρόνο ο αριθμός των χρησιμοποιούμενων λέξεων συρρικνώνεται, η σκέψη των ατόμων περιορίζεται, οπότε τελικά οι πολίτες καθίστανται εύκολα υποχείρια αυτών που τους κυβερνούν. Δυστυχώς, σήμερα εν έτει 2014 η κατάσταση είναι ίσως τραγικότερη από αυτήν που φαντάστηκε ο Όργουελ. Κι αυτό γιατί οι σύγχρονοι κονκισταδόρες έχουν καταφέρει όχι μόνο να επιβάλουν μία εμφανή λεξιπενία μέσα από την παροχή στα νέα μέλη της κοινωνίας μίας ελλιπέστατης παιδείας αλλά ταυτόχρονα έχουν παραποιήσει και αλλοιώσει το πραγματικό νόημα των λέξεων που έχουν απομείνει.

Πράγματι, ένα βασικό χαρακτηριστικό του σύγχρονου κόσμου αποτελεί το γεγονός ότι κλυδωνίζεται μέσα σε έναν κυκεώνα ψεύδους. Σε αυτό το πλαίσιο, η γλώσσα καλείται να υπηρετήσει το νέο γλωσσικό κώδικα του ψεύδους. Οι λέξεις σπάνια χρησιμοποιούνται για να δηλώσουν αυτό που πραγματικά σημαίνουν, συχνά μάλιστα δηλώνουν το ακριβώς αντίθετο. Βιάζεται, δηλαδή, η σημασία τους, γίνονται κι οι ίδιες θύματα και επιστρατεύονται ώστε να υπηρετήσουν κακόβουλα συμφέροντα.

Πρωτοπρεσβύτερος π. Γεώργιος Μεταλληνός :

Ο Παπισμός δεν είναι πρόθυμος για θυσίες. Το αντίθετο. Απαιτεί την αναγνώριση της διπλής εξουσίας του. Περιέχει πολλή οδύνη η έκφραση της απογοητεύσεως του Ιωάννου Η’ Παλαιολόγου: «Ημείς εθαρρούμεν διορθώσαι πολλά σφάλματα των Λατίνων, νυν δε ορώ ότι εκείνοι, οι καινοτομήσαντες και αμαρτόντες εις πολλά, βούλονται διορθούν ημάς, τους μηδέν τι μεταποιήσαντας». Η δήλωση αυτή είναι αρκετή, για να νουθετήσει όσους αφελώς πιστεύουν, ότι με τους διαλόγους θα βοηθήσουμε τον Παπισμό να αναθεωρήσει και ανακαλέσει τις καινοτομίες του.

Αλέξ. Παπαδιαμάντης ----Ἡ Ψυχοκόρη

Παρεπίδημος ἤμην τὸν καιρὸν ἐκεῖνον εἰς τοὺς λόφους τῆς Δεξαμενῆς, εἰς τοῦ Λυκαβηττοῦ τὰ κράσπεδα. Μεγάλη πελατεία ὑπῆρχε, συντυχίαι αἰσθηματικαὶ ἐγίνοντο, ὡς καὶ ὁμιλίαι σοβαραί, γύρω εἰς τὰς πρασιὰς καὶ τοὺς καλαμῶνας. Σοβαροὶ ἄνδρες, ὑποστράτηγοι, δικηγόροι, καθηγηταί, ἐσχημάτιζον κύκλους εἰς τὴν σκιὰν τῶν λευκῶν, καὶ συνεζήτουν ἐμβριθῶς τὰ νέα τῆς ἡμέρας. Ζωηροὶ νέοι ἐθορύβουν, ἐμυκτήριζον, διεκωμῴδουν πτωχοὺς καὶ πλάνητας δυστυχεῖς, τοὺς ὁποίους ἐφαντάζοντο μωροτέρους τῶν ἑαυτῶν των. Σφηκιὰ λούστρων ἐβόμβει ἀνὰ τὰς πλατείας, τοὺς δρομίσκους καὶ τὰς βρύσεις. Τὸ Λουστραρχεῖόν των ἦτο ἐγκαθιδρυμένον ὀλίγον παραπάνω πρὸς βορρᾶν, εἰς μακρὸν ἰσόγειον οἴκημα, τὸ ὁποῖον εἶχεν ἐνοικιάσει πρὸ χρόνων ἐλθὼν ἀπὸ τὸ κέντρον τοῦ Μορέως ὁ λούστραρχος ὁ ἀνδραποδιστής των.

Δύο μεγάλοι σκύλοι ἐγαύγιζαν ὄπισθεν τοῦ μακροῦ καταλύματος, συνεχομένου μὲ μάνδραν καὶ χαμηλὴν οἰκίαν, ἔχουσαν τὴν εἴσοδον πρὸς τὸν ἀνωφερῆ δρομίσκον, δι᾿ οὗ ἀνηρχόμην ἐγὼ εἰς τὸ μικρὸν κελλίον μου.

π. Βασίλειος Βολουδάκης - Στόν Ἁγ. Θωμᾶ Ἀμπελοκήπων

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΔΡΥΣΗ ΤΗΣ «ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΟΥ ΑΘΕΪΣΜΟΥ»

Εν Πειραιεί τη 20η  Μαΐου 2014.

Ο αθεϊσμός έγινε θρησκεία! Όσο παράδοξο και οξύμωρο και αν ακούγεται, οι αθεϊστές ίδρυσαν και οργάνωσαν τη δική τους «εκκλησία»! «Έδρα» της «αθεϊστικής εκκλησίας» η Μεγάλη Βρετανία, όπου, καθόλου τυχαία, το ένα τέταρτο των Βρετανών δηλώνουν άθεοι! Αφορμή για την παρούσα ανακοίνωση μας έδωσε δημοσίευμα του κ. Κ. Τσάβαλου στην εφημερίδα των Αθηνών «ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ» (φύλλο 4-5-2014), με θέμα: «Όσοι πιστοί προσέλθετε στη “Συνέλευση της Κυριακής”». Στο αποκαλυπτικό άρθρο του καταδεικνύει μια ακόμη τραγική πτυχή της σύγχρονης πρωτοφανούς πνευματικής συγχύσεως, της έκπτωσης του αθεϊσμού σε απίστευτες πρακτικές.

Άγιοι Κωνσταντίνος και Ελένη

ΒΙΟΣ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΘΕΟΣΤΕΠΤΩΝ ΚΑΙ  ΙΣΑΠΟΣΤΟΛΩΝ
ΒΑΣΙΛΕΩΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΚΑΙ ΕΛΕΝΗΣ

ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΑ

Είναι γνωστό πως λίγα πρόσωπα στη μακραίωνη πορεία της ανθρωπότητας τιμήθηκαν από την Ιστορία με τον τίτλο του Μεγάλου. Εξέχουσα ανάμεσά τους μορφή αποτελεί αναμφίβολα ο Μέγας Κωνσταντίνος. Κι αναδείχτηκε πραγματικά Μεγάλος, όχι μόνο σε έργα πολιτικής σύνεσης, οικονομικής διαχείρισης, διοικητικής μεταρρύθμισης, στρατιωτικής δεξιοτεχνίας, φρόνησης και ανδρείας, αλλά, με άριστο συνδυασμό, Μεγάλος και σε έργα μεγάλα, στερέωσης του μέχρι τότε χειμαζομένου Χριστιανισμού, ενίσχυσης της Ορθόδοξης Εκκλησίας, αποκατάστασης της εσωτερικής της ενότητας, τιμής των αγίων Μαρτύρων, ανέγερσης ναών, σύγκλησης Συνόδων...

Και μαζί του ασφαλώς μεγαλύνεται η Αγία μητέρα του Ελένη, παιδαγωγός, και συμβοηθός, και συντελεστής στα θεία έργα, στη φιλανθρωπία, στην εύρεση του Τιμίου Σταυρού και ανάδειξη των Αγίων Τόπων, στη στήριξη των πιστών, στον εκχριστιανισμό των απίστων...

Πόσα άραγε δεν οφείλει σήμερα ο χριστιανικός κόσμος στη βασιλική τούτη δυάδα, την οποία, δίκαια και θεόπνευστα, η Εκκλησία μας κατέταξε στον χορό των Αγίων, απονέμοντάς τους επάξια και τον τίτλο των ισαποστόλων;