«Ἐξηγόρασας
ἡμᾶς ἐκ τῆς κατάρας τοῦ νόμου τῷ τιμίῳ σου αἵματι· τῷ σταυρῷ προσηλωθείς καί τῇ
λόγχῃ κεντηθείς τήν ἀθανασίαν ἐπήγασας ἀνθρώποις· Σωτήρ ἡμῶν, δόξα σοι».
Ορθόδοξος Τύπος : Λυπηρὸν κατάντημα
Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση
ΠΟΣΗ ἐμπιστοσύνη μπορεῖ νὰ ἔχει ἕνας ἁπλὸς πιστὸς στοὺς μεγαλόσχημους κληρικούς, τόσο τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου ὅσο καὶ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος; Πόση σιγουριὰ μπορεῖ νὰ αἰσθάνεται, ὅταν οἱ πνευματικοί του πατέρες χάνονται στὴν ἔρημο τοῦ οἰκουμενισμοῦ καὶ ἀδιαφοροῦν γιὰ τοὺς Ὀρθοδόξους; Γιατὶ τόση τύφλωση; Τί εἶναι ἐκεῖνο, ποὺ τοὺς ὁδηγεῖ πρὸς τοὺς ἑτερόδοξους; Δὲν ἔχουν πεισθεῖ ἀκόμα ὅτι ματαιοπονοῦν; Δὲν ἀναλογίζονται καὶ τὴν ἀναστάτωση ποὺ προκαλοῦν; Ποιοὺς ἀγαποῦν περισσότερο; Τοὺς αἱρετικοὺς ἢ τοὺς Ὀρθοδόξους; Τὸ λύκο ἢ τὸ ποίμνιό τους; Μήπως εἶναι αἰχμάλωτοι τοῦ πάθους τῆς κενοδοξίας; Ποῦ στηρίζουν τὶς οἰκουμενιστικές τους πρωτοβουλίες;
MHTΡ. AITΩΛΙΑΣ ΚΑΙ ΑΚΑΡΝΑΝΙΑΣ κ.ΚΟΣΜΑΣ:
"Γνωρίζουμε ότι μία
Εκκλησία ίδρυσε ο Θεάνθρωπος Κύριος. Συνέχεια αυτής της Εκκλησίας αποτελεί η
Αγία μας Ορθόδοξος Ανατολική Εκκλησία. Άλλη Εκκλησία δεν υπάρχει. Οι παπικοί και
οι προτεστάντες δεν αποτελούν εκκλησία, δεν έχουν ιερωσύνη και Θεία Χάρι.
Κυριαρχούνται από ανθρωποκεντρισμό και εκκοσμίκευσι, είναι ξένοι από
αγιοπνευματική ζωή. Κάθε σχέσι μαζί τους, εφʼ όσον ο πάπας και οι προτεστάντες
δεν δέχονται να παραχωρήσουν τη θέσι τους στον Θεάνθρωπο Χριστό, είναι
αποστασία και άρνησι της σωτηρίου αληθείας. Επίσης, κάθε σχέσι με τις
νεοεποχίτικες ιδέες των οικουμενιστών, που θέλουν να ζυμώσουν με τις διάφορες
ψευτοθρησκείες την αμώμητη Ορθοδοξία, είναι αποστασία. Όταν σήμερα παρατηρούμε
άμβλυνσι του ορθοδόξου φρονήματος και τάσεις κοινωνίας με όλους τους κακοδόξους
αυτούς, ενώ παραμένουν αμετανόητοι, δεν ζούμε την αποστασία από την Ορθόδοξο
αλήθεια; "
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΣΕΒ. ΜΗΤΡ. ΚΥΘΗΡΩΝ κ.ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΥΠΟΥΡΓΟ ΠΑΙΔΕΙΑΣ κ.ΑΡΒΑΝΙΤΟΠΟΥΛΟ ΓΙΑ ΤΟ ΤΜΗΜΑ ΙΣΛΑΜΙΚΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ
Ἐν Κυθήροις τῇ 7ῃ Ἀπριλίου 2014
Ἀριθ. Πρωτ.: 308
Ἐξοχώτατον Κύριον
Κωνσταντῖνον Ἀρβανιτόπουλον
Ὑπουργόν Παιδείας καί Θρησκευμάτων
Ὑπουργεῖον Παιδείας
Ἀνδρέα Παπανδρέου 37
151 80 εἰς Ἀμαρούσιον
Κωνσταντῖνον Ἀρβανιτόπουλον
Ὑπουργόν Παιδείας καί Θρησκευμάτων
Ὑπουργεῖον Παιδείας
Ἀνδρέα Παπανδρέου 37
151 80 εἰς Ἀμαρούσιον
Προάγομαι νά σᾶς παρακαλέσω διά τό ἀκόλουθον θέμα, τό ὁποῖον ἀφορᾶ εἰς τήν Θεολογικήν Σχολήν τοῦ Ἀριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, τῆς ὁποίας τυγχάνω ἀπόφοιτος.
Τό Τμῆμα Θεολογίας, ἐξ οὗ ἔλαβον τό πτυχίον τῆς Θεολογίας, ἀπεφάσισε νά ἱδρύσῃ παρ' αὐτῷ τμῆμα Ἰσλαμικῶν σπουδῶν, διαφωνοῦντος τοῦ ἑτέρου τμήματος τῆς Ποιμαντικῆς -Κοινωνικῆς Θεολογίας.
Ἐπειδή ὄχι μόνον ὡς Ἱεράρχης τῆς Ἑλλαδικῆς μας Ἐκκλησίας, ἀλλά καί ὡς ἀπόφοιτος τῆς ἐν θέματι Θεολογικῆς Σχολῆς, θεωρῶ ὡς ἄτοπον, τολμηράν καί ἀνοίκειον τήν τοιαύτην ἀπόφασιν τοῦ Τμήματος Θεολογίας, ἐγκυμονοῦσαν ποικίλους κινδύνους (πνευματικούς, θεολογικούς καί ἐθνικούς), παρακαλῶ πολύ νά ἀκούσετε καί τήν ἡμετέραν ἐναγώνιον φωνήν καί νά μή στέρξητε εἰς τήν ἔγκρισιν μιᾶς τοιαύτης ἀποφάσεως, ἡ ὁποία λυπεῖ βαθύτατα τόν θεολογικόν κόσμον. Τό τμῆμα Ἰσλαμικῶν σπουδῶν δέν ἔχει καμμίαν θέσιν εἰς τήν θεολογικήν μας σχολήν.
Καί ἐπί τούτοις, εὐχόμενος εὐλογημένας ἑορτάς, καλό Πάσχα καί καλήν Ἀνάστασιν, διατελῶ,
Μετ' ἐξαιρέτου τιμῆς καί εὐχῶν
Ὁ Μητροπολίτης
† Ὁ Κυθήρων Σεραφείμ
Ὁ Μητροπολίτης
† Ὁ Κυθήρων Σεραφείμ
Η χωρίς καταδικαστική Απόφαση καταδίκη σε ΑΠΟΜΟΝΩΣΗ ενός Πατριάρχου στο κελλί του, δεν διαταράσσει τον ύπνο Σας;;;;
Λίαν συντόμως θα κυκλοφορήσουν τα Πασχαλινά γράμματα
«αγάπης» των Προκαθημένων των «Ορθοδόξων» τοπικών Εκκλησιών.
Συνεπώς
θα είναι κωμικόν δια τους Προκαθημένους αυτούς να ψάλουν αυτές τις άγιες ημέρες
της Μεγάλης Εβδομάδος: «Δικαιοσύνην μάθετε οι ενοικούντες επί της Γης», και
κατά το Πάσχα: «Συγχωρήσωμεν πάντα τη Αναστάσει»!!!!
Πρωτοπρεσβύτερος π. Θεόδωρος Ζήσης :
«…Οὔτε ἔπρεπε ἀπὸ
τὴν ἀρχὴ νὰ μετάσχουμε, οὔτε τώρα ἀμετανοήτως νὰ συνεχίζουμε νὰ μετέχουμε τοῦ ΠΣΕ καὶ τῶν ἄλλων οἰκουμενιστικῶν
θεσμῶν καὶ διαλόγων, γιατί αὐτὴ ἡ συμμετοχὴ
μας ἀκυρώνει τὸ Εὐαγγέλιο, προσβάλλει τοὺς μάρτυρες, διαφωνεῖ μὲ τοὺς ἁγ. Πατέρες, ἀποτελεῖ πρωτοφανῆ καινοτομία στὴ
ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας ἀνὰ τοὺς αἰῶνες καὶ εἶναι
μέρος τοῦ παιχνιδιοῦ τῆς Βαβυλῶνος τῆς μεγάλης»
Πρωτοπρ. Νικόλαος Μανώλης, Η Βλάσφημη σειρά του ALPHA TV μέσα στη Μεγάλη Εβδομάδα.
http://katanixis.blogspot.ca/2014/04/alpha-tv_17.html#more
Η Βλάσφημη σειρά του ALPHA TV μέσα στη Μεγάλη Εβδομάδα.
Εἶναι τέχνη τοῦ Ἑωσφόρου, θέλοντας νὰ βλασφημήσει τὸν Θεὸ καὶ τοὺς ἁγίους, νὰ βάζει τοὺς ἀνθρώπους του νὰ διαπράξουν αὐτὴν τὴν αἰσχρὴ καὶ κολάσιμη ἁμαρτία. Ὁ ἴδιος δὲν τολμᾶ νὰ βλασφημήσει,
πείθει ὅμως τοὺς δαιμονόπληκτους καὶ δαιμονισμένους ὀπαδούς του,
νὰ μολύνουν τὴν πατρίδα μας καὶ τὴν ὀρθόδοξη συνείδηση τοῦ λαοῦ.
Δὲν ἀντέχει νὰ βλέπει τοὺς χριστιανοὺς νὰ ἀγωνίζονται πνευματικὰ αὐτὴν τὴν εὐλογημένη περίοδο. Καίγεται ἀπὸ τὶς νηστεῖες καὶ τὶς προσευχὲς καὶ τοὺς ἐκδικεῖται.
«Εδεήθην περί σού ...»
Στό ύπερώο τής Ιερουσαλήμ βρίσκεται ό Κύριος μέ τούς μαθητές Του. Τούς παρέδωσε τό μέγα καί φρικτό Μυστήριο τής Θείας Εύχαριστίας καί τώρα συζητά μαζί τους. Θέλει νά τούς κατατοπίσει γιά τά έπερχόμενα συγκλονιστικά καί συνταρακτικά γεγονότα τών σεπτών Παθών καί τής Σταυρικής Θυσίας Του. Συγχρόνως τούς άφήνει τις τελευταίες συμβουλές καί ύποθήκες. Τούς προειδοποιεί άκόμη ότι έκείνες τις δύσκολες ώρες όλοι τους θά διασκορπισθούν καί θά κλονισθεί ή έμπιστοσύνη τους πρός τόν Διδάσκαλο.
Οί μαθητές σιωπηλοί, συλλογισμένοι, άκοϋν μέ πολλή προσοχή τά όσα τούς λέγει ό Κύριος. Δέν θέλουν, δέν μπορούν νά παραδεχθούν ότι ένδέχεται νά Τόν έγκαταλείψουν. Ποιοί; Αύτοί πού έγκατέλειψαν τά πάντα, προκειμένου νά Τόν άκολουθήσουν στό κοσμοσωτήριο έργο Του!
Ή συζήτηση διακόπτεται, όταν ό Πέτρος μέ αύτοπεποίθηση καί έντονη φωνή διαβεβαιώνει πώς εϊναι έτοιμος νά πεθάνει πρός χάριν Του παρά νά Τόν έγκαταλείψει.
Ό Κύριος τότε προαναγγέλλει πώς ό σατανάς ζήτησε νά σάς άναταράξει καί νά σάς κλονίσει. «'Εγώ όμως προσευχήθηκα ιδιαίτερα γιά σένα, Πέτρο, νά μή χάσεις τήν πίστη σου».
«...Εγώ δέ έδεήθην περί σού 'ίνα μή έκλίπη ή πίστις σου...» (Λουκ. κβ' 32). Γνώριζε ώς Θεάνθρωπος ότι ό μαθητής Του θά Τόν άρνούνταν, καί προσευχήθηκε στόν ούράνιο Πατέρα Του νά μήν τόν έγκαταλείψει ή χάρη Του.
Ορθόδοξος Τύπος :
Σεβ. Μητροπολίται που θεωρείτε τον Παπισμόν «αδελφή
Εκκλησία», δεν νομίζετε ότι είσθε θεομπαίκται;
Τὸ Βατικανὸν εἶναι κρατίδιον, ἀλλὰ ὁ Οἰκουμενικὸς
Πατριάρχης ἀποκαλεῖ τὸν Πάπαν «Ἁγιώτατον ἀδελφὸν τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρώμης» καὶ ἡ
ἡμετέρα Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία άποκαλεῖται ὑπό τοῦ Πάπα «ἀδελφὴ Ἐκκλησία». Ἆραγε οἱ
ἡμέτεροι Σεβ. Μητροπολῖται τῆς τάσεως τῆς οἰκουμενιστικῆς κινήσεως ἀλλὰ καὶ
γενικώτερον οἱ Σεβ. Μητροπολῖται, οἱ ὁποῖοι θεωροῦν τὸν Παπισμόν «ἀδελφὴ
Ἐκκλησία», πιστεύουν ἀληθῶς ὅσα ψάλλουν ἀπὸ τὴν Ὡραίαν Πύλην, ὅπως: «Κύριε, Κύριε,
ἐπίβλεψον ἐξ οὐρανοῦ καὶ ἴδε, καὶ ἐπίσκεψαι τὴν ἄμπελον ταύτην» ἤτοι τὴν
Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν; Διότι αὐτοὶ ἀναγνωρίζουν τὸν Παπισμόν, τοὺς Κόπτας κ.λπ.
ὡς κανονικὰς Ἐκκλησίας, αἱ ὁποῖαι ὀρθοτομοῦν τὸν λόγον τῆς Ἀληθείας. Δὲν
νομίζουν ὅτι εἶναι θεομπαῖκται.
Ο ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ ΚΑΙ ΑΙΓΙΑΛΕΙΑΣ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ: Δημοσιογράφε Νίκο Δήμου, έβγαλες αυτό, που έκρυβες μέσα σου, δηλ. την σαπίλα της ψυχής σου, την ασέβεια πρός τόν Θεό!
Ξεπρόβαλε και πάλι ο αθεόφοβος, για να προσβάλει την αγία Ορθοδοξία μας! Πρόκειται για το ανθρωπάκι, το δημοσιογράφο - στρεβλωτή και διαστρεβλωτή της αλήθειας δημοσιογράφο- Νίκο Δήμου! Είπεν ο αθεόφοβος, ότι το Άγιο Φώς, το οποίο πηγάζει θαυματουργικά από τον Πανάγιο Τάφο του Χριστού μας, είναι μύθος, η δέ ευλαβική αποδοχή του εκ μέρους των ευσεβών χριστιανών, συνιστά ειδωλολατρείαν! 'Ετσι έβγαλε αυτό, που έκρυβε μέσα του, δηλ. την σαπίλα της ψυχής του, την ασέβεια πρός τόν Θεό! Και αυτό είναι φυσικό! Ο καθένας μας, της ευκαιρίας δοθείσης, βγάζει αυτό, που έχει μέσα του! Έτσι, λοιπόν, ο σκύλος γαυγίζει! Ο γάϊδαρος γκαρίζει! Ο βάτραχος κράζει κοάξ-κοάξ! Και ο άθεος βγάζει πρός τά έξω τη σαπίλα της ψυχής του! Εάν υπήρχε στιβαρά εκκλησιαστική Διοίκηση, τότε θά είχε εκδώσει ΑΦΟΡΙΣΜΟ για το ασεβέστατο αυτό ανθρωπάκι. Αφού όμως αυτό δέν έγινε, εμείς παρακαλούμε τόν Θεό νά σαπίσει τό στόμα του!
Συγχωρήστε με, Αδελφοί καί Πατέρες! Υποχρεούμεθα νά είμεθα ευγενείς πρός την αυτού μεγαλειότητα, τόν άνθρωπο, όχι όμως και πρός τά ανθρωπάκια! Όποιον υβρίζει τόν γονηό μου, τον συγχωρώ! Αντιθέτως, όποιον υβρίζει τον Ουράνιο Πατέρα μου, τον Σωτήρα και Λυτρωτή μου, τον Χριστό, θα τον κατασπαράξω!
Μεγάλη Πέμπτη, 17 Απριλίου 2014
+ Ο ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ ΚΑΙ ΑΙΓΙΑΛΕΙΑΣ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ
Ο ALFA ΠΡΟΚΑΛΕΙ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΜΕΓ. ΕΒΔΟΜΑΔΑ.!!!! ΕΝΗΜΕΡΩΣΤΕ, ΤΗΛΕΦΩΝΗΣΤΕ, ΚΑΤΑΓΓΕΙΛΕΤΕ!!!
Αγαπητοί αδελφοί,
αυτή η αναίσχυντη κ αίσχους σειρά προσπαθεί ευθαρσώς κ χωρίς καμία επικάλυψη να
περάσει το μην. μέσα στην Μεγ. Εβδομάδα κ μάλιστα για όλη τη διάρκειά της κ ώρα
20.00 καθημερινά (δηλ. ώρα που η θεαματικότητα είναι αρκετά υψηλή κ βλέπουν κ παιδιά
φυσικά...) ότι η Παναγία μας ήταν μια κοινή θνητή κ έφερε πάνω της όλα τα
σαρκικά πάθη, εξ ου κ σκηνές "απειρου κάλλους" με τον
"Ιωσήφ" ο Θεός να τους κάνει κ τους δύο! Βέβαια δεν περιμένουμε κάτι
περισσότερο κ κάτι καλύτερο από αυτά τα ψευδοκάναλα, αλλά αυτό δεν τους δίνει
το
δικαίωμα των "αντίχριστων" να υβρίζουν τέτοιες μέρες την Παναγία μας με αυτό τον ξεδιάντροπο τρόπο! Δείτε σκηνές κ θα καταλάβετε.... Καλέστε, ενημερώστε, προωθείστε κ καταγγείλετε στο κανάλι κ το κανάλι να σταματήσει ΑΜΕΣΑ η προβολή αυτής της απαράδεκτης σειράς!
Σας ευχαριστώ. Φ.Λ.
Φεβρωνία Λιγνού ----Kalliopiniful
δικαίωμα των "αντίχριστων" να υβρίζουν τέτοιες μέρες την Παναγία μας με αυτό τον ξεδιάντροπο τρόπο! Δείτε σκηνές κ θα καταλάβετε.... Καλέστε, ενημερώστε, προωθείστε κ καταγγείλετε στο κανάλι κ το κανάλι να σταματήσει ΑΜΕΣΑ η προβολή αυτής της απαράδεκτης σειράς!
Σας ευχαριστώ. Φ.Λ.
Φεβρωνία Λιγνού ----Kalliopiniful
« ... ὁ ἐν ὕδασι τὴν γῆν κρεμάσας»
http://kyprianoscy.blogspot.ca/
«Σήμερον κρεμᾶται ἐπὶ ξύλου ὁ ἐν ὕδασι τὴν γῆν κρεμάσας»
Ένας αμφισβητίας και περιεργαζόμενος τα θρησκευτικά γράμματα, με ρώτησε κάποτε τι θέλει να πει αυτό το "σήμερον κρεμάται επί ξύλου ο εν ύδασι την γην κρεμάσας". Σκέφτηκα για λίγο και του απάντησα ως εξής :
Η έκφραση αυτή είναι ποιητική - οι ποιητικές εκφράσεις κάτι συμβολίζουν - συνάμα δε, είναι και πραγματική. Δηλαδή, εξ αντικειμένου γενόμενη. Και είναι μεν ποιητική, δηλώνοντας με αυτό το "εν ύδασι την γην κρεμάσας", το απερίγραπτα θαυμαστό γεγονός να κρέμεται όλη η γη από το νερό ! Είναι δε αντικειμενική δηλώνοντας ότι, πράγματι, κάποτε η γη κρεμάστηκε κυριολεκτικά από το νερό. Και πότε αυτό έγινε ; Με τον, επί Νώε, Κατακλυσμό.
Αυτή ήταν η απάντηση και ειλικρινά, δεν γνωρίζω αν έχουν κάποια "πατερική", όπως συνηθίζεται σήμερα να λέγεται, τεκμηρίωση. Η δική μου ολιγομάθεια, περιοριζόμενη αποκλειστικά στα θρησκευτικά γράμματα, αυτά τα λίγα με δίδαξε. Αν κάνω λάθος, ας με διορθώσουν οι καλώς γνωρίζοντες τα θεολογικά. Θα τους ήμουν υποχρεωμένος και θα τους ευχαριστούσα. Δεν γνωρίζω αν έπεισα τον αμφισβητία, πάντως, έφυγε σκεπτικός.
Ένας αμφισβητίας και περιεργαζόμενος τα θρησκευτικά γράμματα, με ρώτησε κάποτε τι θέλει να πει αυτό το "σήμερον κρεμάται επί ξύλου ο εν ύδασι την γην κρεμάσας". Σκέφτηκα για λίγο και του απάντησα ως εξής :
Η έκφραση αυτή είναι ποιητική - οι ποιητικές εκφράσεις κάτι συμβολίζουν - συνάμα δε, είναι και πραγματική. Δηλαδή, εξ αντικειμένου γενόμενη. Και είναι μεν ποιητική, δηλώνοντας με αυτό το "εν ύδασι την γην κρεμάσας", το απερίγραπτα θαυμαστό γεγονός να κρέμεται όλη η γη από το νερό ! Είναι δε αντικειμενική δηλώνοντας ότι, πράγματι, κάποτε η γη κρεμάστηκε κυριολεκτικά από το νερό. Και πότε αυτό έγινε ; Με τον, επί Νώε, Κατακλυσμό.
Αυτή ήταν η απάντηση και ειλικρινά, δεν γνωρίζω αν έχουν κάποια "πατερική", όπως συνηθίζεται σήμερα να λέγεται, τεκμηρίωση. Η δική μου ολιγομάθεια, περιοριζόμενη αποκλειστικά στα θρησκευτικά γράμματα, αυτά τα λίγα με δίδαξε. Αν κάνω λάθος, ας με διορθώσουν οι καλώς γνωρίζοντες τα θεολογικά. Θα τους ήμουν υποχρεωμένος και θα τους ευχαριστούσα. Δεν γνωρίζω αν έπεισα τον αμφισβητία, πάντως, έφυγε σκεπτικός.
Ὁ Χριστὸς ἔπαθε ὑπὲρ ἡμῶν καὶ ἀντὶ ἡμῶν
Ομιλία του †Επισκόπου Φλωρίνης Αυγουστίνου Καντιώτου.
Θὰ προσπαθήσω, ἀγαπητοί μου, νὰ πῶ ἕνα λόγο στὴν σταύρωσι τοῦ Χριστοῦ.
Τί εἶνε ἡ σταύρωσις; Μέγα μυστήριο. Τὴ Μεγάλη Παρασκευὴ ἀκοῦμε τὸν ἀπόστολο Παῦλο, ποὺ ἀνέβηκε μέχρι «τρίτου οὐρανοῦ» καὶ«ἤκουσεν ἄρρητα ῥήματα, ἃ οὐκ ἐξὸν ἀνθρώπῳ λαλῆσαι» (Β΄ Κορ. 12,2,4), νὰ λέῃ, ὅτι οἱ Ἕλληνες (δηλαδὴ οἱ εἰδωλολάτρες), ὅταν ἄκουγαν γιὰ σταυρὸ καὶ ἐσταυρωμένο, τὸ θεωροῦσαν «μωρίαν», ἀνοησία (Α΄ Κορ. 1,18). Δὲν μποροῦσαν νὰ ἐμβαθύνουν στὸ νόημα ποὺ περικλείει ἡ σταύρωσις τοῦ Χριστοῦ. Καὶ σήμερα, ἂν ρωτή σετε μερικοὺς διανοουμένους, θὰ σᾶς ποῦν μόνο, ὅτι ὁ Χριστὸς εἶνε ἕνας μεγάλος ἀλτρουϊστὴς ποὺ θυσιάστηκε γιὰ τοὺς ἄλλους.
ΟΤΙ ΗΓΑΠΗΣΕ ΠΟΛΥ (ΣΤ΄)
Εκείνο το βράδυ άρχισα να σου μιλώ.
Θυμάσαι; Στην πρώτη ως τότε συνάντησή μας -εκείνη που ξέρει όλος ο κόσμος- εγώ παρέμεινα σιωπηλή. Τι κι αν βοούσε το είναι μου; Τα χείλη είχαν μείνει σφραγισμένα.
Μόνο η καρδιά μου είχε ανοίξει διάπλατα.
Αλλά κι Εσύ είχες μείνει σιωπηλός απέναντί μου. Όσα είπες για μένα, τα είπες σε άλλους.
Εμείς οι δυο είχαμε συνεννοηθεί αμίλητοι.
Έτσι όπως πρέπει να συνεννοούνται οι άνθρωποι όταν έχουν κάτι πολύ σπουδαίο να μοιραστούν.
Όμως ετούτο το βράδυ, ένιωθα την ανάγκη να Σου μιλήσω.
Ίσως να ήταν η εκκωφαντική σιωπή που απλώθηκε όταν και οι τελευταίοι επισκέπτες Σου έφυγαν. Όταν πήραν κουβαλητή σχεδόν τη Μάνα Σου φεύγοντας για την πόλη.
Σε είχαν αφήσει μόνο να πας εκεί που δεν μπορούσε κανένας να Σε ακολουθήσει.
Κι εγώ, απέναντι του τάφου, ζαρωμένη κάτω από το λαμπερό φως της σελήνης άρχισα δειλά δειλά να Σου μιλώ για μένα.
Είναι, λένε, ο ασφαλέστερος τρόπος να γνωρίσεις τον άλλο.
Να του πεις την ιστορία σου.
Να τον αφήσεις να αγγίξει εκείνα που ως τώρα φύλαγες για σένα.
Ήθελα να Σε μάθω.
Και δεν είχα άλλο τρόπο από το να Σου πω τη ζωή μου.
Ήμουν σίγουρη πως με άκουγες.
Κι ήμουν σίγουρη πως ήθελες να με ακούσεις.
Δεν είναι που δέχτηκες το μύρο στα πόδια σου.
Μεγαλύτερη σιγουριά μούδινε ο φοβερός εκείνος λόγος που ξεστόμισες πριν κάποιες ώρες.
Λόγος φοβερότερος από την πιο τρομακτική διαταγή του πιο αδίστακτου βασιλιά.
Λόγος που έσβηνε μια για πάντα όλες τις εξυπναδίστικες κουταμάρες των ανόητων που Σε περικύκλωναν.
Λόγος που μ αγκάλιαζε τόσο τρυφερά όσο κανείς δε με αγκάλιασε στη ζωή μου:
-Πατέρα μη τους μετρήσεις το έγκλημα. Δεν ξέρουνε τι κάνουν
Σε αγαπούσα , Σε αγαπώ και νομίζω πως θα Σε αγαπώ για πάντα, όμως για ένα περίεργο λόγο ένιωθα πως ήμουν ανάμεσα σε εκείνους.
Σε κείνους που σε κάρφωναν στο φοβερό ξύλο.
Σε εκείνους που τώρα -ειδικά τώρα- αλλά και πάντα έχουν ανάγκη το λόγο αυτό, γιατί δεν ξέρουν τι κάνουν.
Σου είπα, λοιπόν, την ιστορία μου.
Πώς ξεκίνησα μικρό κορίτσι στην βόρεια Παλαιστίνη, σε μια από τις ελληνίζουσες πόλεις, πώς μεγάλωσα σε μια οικογένεια μισοδιαλυμένη, πώς πείνασα, πώς διάλεξα τον εύκολο δρόμο για να κερδίζω το ψωμί μου.
Πάλευα συνέχεια νάμαι δίκαιη στην ιστορία που σου λέω.
Να μη δικαιολογώ τα πάντα, να αφήνω χώρο για τη δική μου προσωπική ευθύνη, για τα λάθη μου και ταυτόχρονα να μην κρύβω όσα με σπρώξανε με τον τρόπο τους στο δρόμο που πήρα.
Ήθελα να ξέρεις την αλήθεια.
Ήθελα να με αγαπάς γι αυτό πού είμαι όχι για μια καλοζωγραφισμένη, ψεύτικη είκονα. Ταυτόχρονα δεν άντεχα να μη Σου πω κι όσα δικαιολογούσαν κάποιες από τις αμαρτίες μου.
Σου είπα πώς έφτασα στα Ιεροσόλυμα, πώς έζησα χρόνια σε μια ηδονή που άλλοτε πέθαινε από την σκληρότητα του άλλου και άλλοτε άφηνε να αναβλύζει μια οδύνη για την κατάντια μου.
Είναι -εσύ το ξέρεις καλύτερα από μένα- περίεργο ον τούτος ο άνθρωπος.
Διψάει για χαρά με τρόπο τόσο βαθύ και άγριο, που είναι ικανός τα πάντα να κάνει γι αυτό.
Θέλει τον άλλο, εικόνα του εαυτού του αληθινή -όχι την ψεύτικη που δίνουν τα κάτοπτρα.
Έτσι τους ήθελα κι εγώ τους άλλους. Όχι όλους. Μα μερικούς.
Τους έβλεπα όπως μπαίναν στο δωμάτιό μου και τους ξεχώριζα. Δεν ήταν ο τρόπος, τα ίδια σταθερά σημάδια που σε έκαναν να τους ξεχωρίσεις. Ήταν .... δεν ξέρω τι ήταν.
Μαζί τους ένιωθα ξανά άνθρωπος.
Με συγχωρείς που στα λέω όλα αυτά. Η εικόνα Σου, η αψεγάδιαστη θα πρεπε νάναι εμπόδιο για να Σου μιλήσω για τις ερωτικές μου συνευρέσεις. Μα Σε νιώθω δικό μου. Σε νιώθω ότι Είσαι εγώ. Στον εαυτό μας πρέπει να είμαστε ειλικρινείς. Κάθομαι τώρα εδώ και σκέφτομαι.
Έχω μια ερώτηση, μια ερώτηση τρομερή να Σου κάνω.
Μια ερώτηση που είμαι εγώ η ίδια.
Πώς γίνεται δύο τόσο αντίθετα πράγματα να είναι τόσο κοντινά; Τόσο διπλανά;
Πώς γίνεται να ακουμπούν η αγάπη, ο έρωτας κι η αμαρτία; Από τη μια εκείνο που σε κάνεις να νιώθεις άνθρωπος, εκείνη η ασυγκράτητη δύναμη που σε κάνει να σβήνεις τα πάντα για χάρη της κι απ' την άλλη η αμαρτία που μας κάνει δακτυλοδεικτούμενους.
Ετούτο το μυστήριο είναι η ζωή μου, είμαι εγώ.
Λες πως Είσαι, και το πιστεύω, ο Γιος του Θεού.
Μα τον φοβάμαι τον Πατέρα Σου.
Είναι Εκείνος που συχνά πυκνά δίνει εντολή να λιθοβολούν ανθρώπους. Είναι τρομερός ξέρεις ο θάνατος από λιθοβολισμό.
Αν είσαι τυχερός και σε βρει καμμιά πέτρα κατακέφαλα έχει καλώς.
Αλλιώς υποφέρεις πολύ.
Εσένα όμως Σε αγαπώ.
Και τούτη η αγάπη νικάει το φόβο μου.
Όμως δεν καταλαβαίνω πολλά.
Μου φαίνεται ούτε οι μαθητές Σου Σε καταλαβαίνουν.
Νιώθω όμως πως γίνεται να Σε αγαπώ χωρίς να καταλαβαίνω.
Και πως Εσύ μ'αγαπάς και καταλαβαίνεις.
Ξημερώνει! Τι φωτίζει τη γη τώρα που Είσαι στο χώμα;
Μόνο η καρδιά μου είχε ανοίξει διάπλατα.
Αλλά κι Εσύ είχες μείνει σιωπηλός απέναντί μου. Όσα είπες για μένα, τα είπες σε άλλους.
Εμείς οι δυο είχαμε συνεννοηθεί αμίλητοι.
Έτσι όπως πρέπει να συνεννοούνται οι άνθρωποι όταν έχουν κάτι πολύ σπουδαίο να μοιραστούν.
Όμως ετούτο το βράδυ, ένιωθα την ανάγκη να Σου μιλήσω.
Ίσως να ήταν η εκκωφαντική σιωπή που απλώθηκε όταν και οι τελευταίοι επισκέπτες Σου έφυγαν. Όταν πήραν κουβαλητή σχεδόν τη Μάνα Σου φεύγοντας για την πόλη.
Σε είχαν αφήσει μόνο να πας εκεί που δεν μπορούσε κανένας να Σε ακολουθήσει.
Κι εγώ, απέναντι του τάφου, ζαρωμένη κάτω από το λαμπερό φως της σελήνης άρχισα δειλά δειλά να Σου μιλώ για μένα.
Είναι, λένε, ο ασφαλέστερος τρόπος να γνωρίσεις τον άλλο.
Να του πεις την ιστορία σου.
Να τον αφήσεις να αγγίξει εκείνα που ως τώρα φύλαγες για σένα.
Ήθελα να Σε μάθω.
Και δεν είχα άλλο τρόπο από το να Σου πω τη ζωή μου.
Ήμουν σίγουρη πως με άκουγες.
Κι ήμουν σίγουρη πως ήθελες να με ακούσεις.
Δεν είναι που δέχτηκες το μύρο στα πόδια σου.
Μεγαλύτερη σιγουριά μούδινε ο φοβερός εκείνος λόγος που ξεστόμισες πριν κάποιες ώρες.
Λόγος φοβερότερος από την πιο τρομακτική διαταγή του πιο αδίστακτου βασιλιά.
Λόγος που έσβηνε μια για πάντα όλες τις εξυπναδίστικες κουταμάρες των ανόητων που Σε περικύκλωναν.
Λόγος που μ αγκάλιαζε τόσο τρυφερά όσο κανείς δε με αγκάλιασε στη ζωή μου:
-Πατέρα μη τους μετρήσεις το έγκλημα. Δεν ξέρουνε τι κάνουν
Σε αγαπούσα , Σε αγαπώ και νομίζω πως θα Σε αγαπώ για πάντα, όμως για ένα περίεργο λόγο ένιωθα πως ήμουν ανάμεσα σε εκείνους.
Σε κείνους που σε κάρφωναν στο φοβερό ξύλο.
Σε εκείνους που τώρα -ειδικά τώρα- αλλά και πάντα έχουν ανάγκη το λόγο αυτό, γιατί δεν ξέρουν τι κάνουν.
Σου είπα, λοιπόν, την ιστορία μου.
Πώς ξεκίνησα μικρό κορίτσι στην βόρεια Παλαιστίνη, σε μια από τις ελληνίζουσες πόλεις, πώς μεγάλωσα σε μια οικογένεια μισοδιαλυμένη, πώς πείνασα, πώς διάλεξα τον εύκολο δρόμο για να κερδίζω το ψωμί μου.
Πάλευα συνέχεια νάμαι δίκαιη στην ιστορία που σου λέω.
Να μη δικαιολογώ τα πάντα, να αφήνω χώρο για τη δική μου προσωπική ευθύνη, για τα λάθη μου και ταυτόχρονα να μην κρύβω όσα με σπρώξανε με τον τρόπο τους στο δρόμο που πήρα.
Ήθελα να ξέρεις την αλήθεια.
Ήθελα να με αγαπάς γι αυτό πού είμαι όχι για μια καλοζωγραφισμένη, ψεύτικη είκονα. Ταυτόχρονα δεν άντεχα να μη Σου πω κι όσα δικαιολογούσαν κάποιες από τις αμαρτίες μου.
Σου είπα πώς έφτασα στα Ιεροσόλυμα, πώς έζησα χρόνια σε μια ηδονή που άλλοτε πέθαινε από την σκληρότητα του άλλου και άλλοτε άφηνε να αναβλύζει μια οδύνη για την κατάντια μου.
Είναι -εσύ το ξέρεις καλύτερα από μένα- περίεργο ον τούτος ο άνθρωπος.
Διψάει για χαρά με τρόπο τόσο βαθύ και άγριο, που είναι ικανός τα πάντα να κάνει γι αυτό.
Θέλει τον άλλο, εικόνα του εαυτού του αληθινή -όχι την ψεύτικη που δίνουν τα κάτοπτρα.
Έτσι τους ήθελα κι εγώ τους άλλους. Όχι όλους. Μα μερικούς.
Τους έβλεπα όπως μπαίναν στο δωμάτιό μου και τους ξεχώριζα. Δεν ήταν ο τρόπος, τα ίδια σταθερά σημάδια που σε έκαναν να τους ξεχωρίσεις. Ήταν .... δεν ξέρω τι ήταν.
Μαζί τους ένιωθα ξανά άνθρωπος.
Με συγχωρείς που στα λέω όλα αυτά. Η εικόνα Σου, η αψεγάδιαστη θα πρεπε νάναι εμπόδιο για να Σου μιλήσω για τις ερωτικές μου συνευρέσεις. Μα Σε νιώθω δικό μου. Σε νιώθω ότι Είσαι εγώ. Στον εαυτό μας πρέπει να είμαστε ειλικρινείς. Κάθομαι τώρα εδώ και σκέφτομαι.
Έχω μια ερώτηση, μια ερώτηση τρομερή να Σου κάνω.
Μια ερώτηση που είμαι εγώ η ίδια.
Πώς γίνεται δύο τόσο αντίθετα πράγματα να είναι τόσο κοντινά; Τόσο διπλανά;
Πώς γίνεται να ακουμπούν η αγάπη, ο έρωτας κι η αμαρτία; Από τη μια εκείνο που σε κάνεις να νιώθεις άνθρωπος, εκείνη η ασυγκράτητη δύναμη που σε κάνει να σβήνεις τα πάντα για χάρη της κι απ' την άλλη η αμαρτία που μας κάνει δακτυλοδεικτούμενους.
Ετούτο το μυστήριο είναι η ζωή μου, είμαι εγώ.
Λες πως Είσαι, και το πιστεύω, ο Γιος του Θεού.
Μα τον φοβάμαι τον Πατέρα Σου.
Είναι Εκείνος που συχνά πυκνά δίνει εντολή να λιθοβολούν ανθρώπους. Είναι τρομερός ξέρεις ο θάνατος από λιθοβολισμό.
Αν είσαι τυχερός και σε βρει καμμιά πέτρα κατακέφαλα έχει καλώς.
Αλλιώς υποφέρεις πολύ.
Εσένα όμως Σε αγαπώ.
Και τούτη η αγάπη νικάει το φόβο μου.
Όμως δεν καταλαβαίνω πολλά.
Μου φαίνεται ούτε οι μαθητές Σου Σε καταλαβαίνουν.
Νιώθω όμως πως γίνεται να Σε αγαπώ χωρίς να καταλαβαίνω.
Και πως Εσύ μ'αγαπάς και καταλαβαίνεις.
Ξημερώνει! Τι φωτίζει τη γη τώρα που Είσαι στο χώμα;
Αλεξανδρεύς
Αναρτήθηκε από Αναστάσιος στις 6:17 π.μ.
Ετικέτες Αλεξανδρεύς
Αναρτήθηκε από Αναστάσιος στις 6:17 π.μ.
Ετικέτες Αλεξανδρεύς
Κ. Σαρδελής:
... Ταυτόχρονα όμως στα μέσα του 18ου
αιώνα ξεσπάει στο Άγιον Όρος το λεγόμενον κίνημα των Κολλυβάδων, κίνημα
πνευματικό, που είχε σαν αφορμή την τέλεση των κολλύβων. Το όνομά τους το
έδωσαν οι αντίπαλοί τους οι ψευτοπροοδευτικοί, οι Ευρωπαϊζοντες, οι
αυτοκαλούμενοι φιλελεύθεροι, στην πραγματικότητα όμως άτομα ολοκληρωτικής
ψυχολογίας και νοοτροπίας, απογαλακτισμένα από την Ελληνορθόδοξη Παράδοση, που
προσπάθησαν να παραχαράξουν την φυλετική ταυτότητα του Γένους με διάφορα εξ
εισαγωγής ύποπτα πνευματικά προϊόντα και να επιβάλλουν όχι μόνον την δική τους
ξενόφερτη παιδεία, αλλά και την πάτρια πίστη μας, την Ορθοδοξία, να
καθυποτάξουν στην Δύση.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)