Οι «50 ομιλίες» του Αββά Μακαρίου του Αιγυπτίου.

Μελέτημα  10^ον. 
                                                                                                                                                                            
1. Νομίζω ότι, όταν ο διάβολος είδε την προπτωτική δόξα του Αδάμ να λάμπει εξ ίσου στο πρόσωπο του Μωϋσή, θα πληγώθηκε πολύ, βλέποντας σ΄ αυτό την απόδειξη για την κατάργηση της βασιλείας του. «Ο θάνατος βασίλεψε από τον Αδάμ μέχρι τον Μωϋσή, ακόμη και σ΄ αυτούς, που δεν αμάρτησαν», γράφει ο Απόστολος. Γιατί μου φαίνεται ότι το λαμπρό πρόσωπο  του Μωϋσή ήταν τύπος και υπόδειγμα του πρώτου ανθρώπου, που έπλασε ο Θεός. Αυτή λοιπόν τη λαμπρότητα τη φορούν από τώρα οι αληθινοί Χριστιανοί. Οπότε καταργείται μέσα τους ο θάνατος, δηλ. τα πάθη ατιμίας, επειδή καθίστανται ανενέργητα, καθώς οι ψυχές τους ελλάμπονται (=φωτίζονται) από τη λαμπρότητα του Αγίου Πνεύματος μ΄ αίσθηση και πληρότητα. Κατά δε την ανάσταση θα καταργηθεί τελείως ο θάνατος!!!                                                                                                                          
2. Ο διάβολος εξαπάτησε τον Αδάμ με τη γυναίκα, δηλ. με κάτι όμοιό του, και του αφαίρεσε τη λαμπρότητα με την οποία τον είχε ντύσει ο Θεός. Κι΄ έτσι βρέθηκε γυμνός και είδε την ασχημοσύνη του, την οποία προτύτερα δεν έβλεπε, επειδή δεν είχε το φρόνημα να εντρυφά στα ουράνια κάλλη. Γιατί μετά την παράβαση τα νοήματά του έγιναν γήϊνα και χαμηλά… Γι΄ αυτό και του κλείστηκε ο Παράδεισος. Είναι κάτι που συμβαίνει σε κάθε ψυχή. Τι; Γύρω από την καρδιά απλώνεται το κάλυμμα του σκότους-το κοσμικό πνεύμα- που δεν αφήνει ούτε το νου να πλησιάσει το Θεό, ούτε την ψυχή να προσευχηθεί ή να πιστέψει ή ν΄ αγαπήσει τον Κύριο, όπως πρέπει. Έτσι η πείρα, μας δίδαξε ότι, όπου υπάρχει επίμονη προσευχή, εκεί υπάρχει και ορμητική επίθεση των οργάνων του σκότους.                                                                                              
3. Ραβδί παιδαγωγικό είναι ο άρχοντας του κόσμου τούτου σ΄ εκείνους που είναι πνευματικά νήπια. Σ΄ αυτούς προξενεί μεγάλη δόξα και περισσότερη τιμή με τις θλίψεις και τους πειρασμούς. Απ΄ αυτά δηλαδή αποκτούν αυτοί και την τελειότητα. Στον εαυτό του όμως ετοιμάζει περισσότερη και σκληρότερη κόλαση. Μέσω του διαβόλου οικονομείται ένα πολύ μεγάλο Θείο σχέδιο και όπως είπε κάποιος, το κακό συνεργεί στο αγαθό, με όχι βέβαια καλή προαίρεση. «Σ΄ αυτούς που αγαπούν το Θεό, όλα συνεργούν στο αγαθό», λέει και ο Απόστολος.                                                                                                                                                                                     
4. Επειδή και ο διάβολος είναι δούλος και κτίσμα του Θεού, δεν πειράζει κατά την κρίση του, ούτε επιφέρει θλίψεις όσο θέλει, αλλ΄ όσο του επιτρέψει ο Θεός να παραχωρήσει. Γιατί ο Κύριος γνωρίζει τις δυνάμεις του καθένα μας και ανάλογα παραχωρεί τη δοκιμασία. Τούτο μας βεβαιώνει και ο Απόστολος, λέγοντας: «Ο Θεός κρατάει τις υποσχέσεις Του και δεν θ΄ αφήσει να δοκινάσετε πειρασμό, που να ξεπερνάει τις δυνάμεις σας, αλλά, όταν έρθει ο πειρασμός θα δώσει μαζί και τη διέξοδο, ώστε να μπορέσετε να τον υπομείνετε». 

. Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης - Η Παναγία η Γλυκοφιλούσα

Επάνω εις τον βράχον ήτο κτισμένον το παρεκκλήσιον, μαστιζόμενον από θυέλλας και λαίλαπας, λικνιζόμενον από το αειτάραχον και πολύρροιβδον κύμα, ναναριζόμενον από τα άσματα τα οποία ο άνεμος έψαλλε δι' αυτό εις τους σκληρούς βράχους και εις τα ηχώδη άντρα. Οι τέσσαρες τοίχοι ίσταντο ακόμη αρραγείς, πετροθεμελιωμένοι, σώζοντες μικρόν επίχρισμα από παλαιού καιρού περί την μεσημβρινοδυτικήν γωνίαν, χορταριασμένοι και μαυροπράσινοι περί την βορειανατολικήν. Η στέγη, φέρουσα ακόμη ολίγας κεράμους και πλάκας, εστηρίζετο επί δοκού με πολλάς ακτίνας εκ σκληράς καστανέας. Ολόγυρα εις τους τοίχους, υψηλά άνω των υπερθύρων και υπό τα γείσα της στέγης, ωραία μικρά πινάκια παλαιών χρόνων ήσαν εγκολλημένα, σχηματίζοντα μέγαν σταυρόν επί της χιβάδος του ιερού Βήματος προς ανατολάς, μετά υποποδίου εις σχήμα ανεστραμμένου Τ εκ πέντε άλλων πινακίων, και άλλους δύο σταυρούς δεξιόθεν και αριστερόθεν, ύπερθεν των δυο παραθύρων του χορού, και τέταρτον σταυρόν άνωθεν της φλιάς της εισόδου, δυσμόθεν. Και τα ωραία παλαιά πιατάκια ήσαν όλα χρωματιστά, γαλάζια και υποπράσινα και κιτρινωπά και λευκά, με κλαδάκια και με λούλουδα και με ανθρωπάκια και με πουλιά, φιλοκάλως και κομψώς διατεθειμένα, στίλβοντα εις τον ήλιον, χάρμα των οφθαλμών, κειμήλια υψηλά κείμενα, στερεά βαλμένα εις τας κόγχας των, αφελή αναθήματα, λείψανα παλαιών χρόνων, περισώσματα αρπαγών και δηώσεων παντοίων. Και ο απλούς ούτος στολισμός παρείχε μεγάλην χάριν, μεμειγμένην με άρρητον τρυφερόν θέλγητρον, εις το μικρόν βραχοφυτευμένον παρεκκλήσιον, εμπνέων εις τον επισκέπτην μεγάλην επιθυμίαν να διασκελίση το κατώφλιον, να εισέλθη εις τον πενιχρόν ναΐσκον, ν' ανάψη κηρίον, να κάμη τον σταυρόν του, και ν' ασπασθή ευλαβώς την εικόνα της Παναγίας της Γλυκοφιλούσης, της ζωγραφισμένης παρειάν με παρειάν με το πρόσωπον του υπερθέου και υπερηγαπημένου Βρέφους της

Η αποκλειστική σωτηρία μας είναι η Αλήθεια

Aυτή την εποχή όπως η σημερινή, που η κρίση έχει και έκταση και βάθος, η αποκλειστική σωτηρία μας είναι η Αλήθεια, που πρέπει να λέγεται χωρίς φόβο και χωρίς πάθος, υπέρ όλων και εναντίον όλων και να υπηρετείται αντί πάσης θυσίας! Όλα τα άλλα, δήθεν διαλλακτικά και ειρηνικά, είναι παραπλανητικά, ηττοπαθή, υποκριτικά, καθαρές σοφιστείες του διαβόλου, για να τροχοπεδείται ο αγωνιστικός ζήλος, ν' αποκοιμίζονται οι πιστοί, κι' οι υπηρέτες του διαβόλου  οικουμενιστές  να δρουν ανενόχλητοι!

ΚΑΝΩΝ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ - KANON OF THEOTOKOS

Έχει ἤδη γίνει ἡ ἕνωση μὲ τὸν αἱρεσιάρχη Πάπα

Του Πρεσβυτέρου π. Εὐσταθίου Κολλᾶ.

Οἱ συμπροσευχὲς αὐτές, γιὰ τὸν Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη καὶ τοὺς

συνοδοιπόρους του, σημαίνει ὅτι ἔχει ἤδη γίνει ἡ ἕνωση μὲ τὸν

αἱρεσιάρχη Πάπα, καὶ ἂν κρίνουμε ἀπὸ τὰ κατηγορηματικῶς λεγόμενα

τοῦ ὑπεύθυνου τοῦ Γραφείου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος στὴν Εὐρώπη,

Μητροπολίτου Ἀχαΐας κ. Ἀθανασίου, τώρα προσπαθοῦν, μὲ ὑπόγειες

διαδρομές, νὰ ἐπιβάλλουν στοὺς πιστοὺς αὐτὴ «τὴν ἄμικτον μῖξιν», ἀλλὰ

στὴν σατανοκίνητη αὐτὴ προσπάθειά τους συναντοῦν, ὡς εἶναι τοῦτο

ἑπόμενον, σκληρὲς ἀντιδράσεις ἀπὸ τὸ κέντρον τῆς ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ,

τὴν Ἑλλάδα καὶ ἐκεῖθεν, ἀπὸ τὸν ὑπερασπιστὴ δηλαδὴ τῆς πίστεώς

μας πιστὸ λαὸ τοῦ Θεοῦ. «Παρʼ ἡμῖν οὔτε Πατριὰρχαι οὔτε Σύνοδοι

ἠδυνήθησαν ποτέ εἰσαγαγεῖν νέα, διότι ὁ ὑπερασπιστὴς τῆς θρη-

σκείας ἐστὶν αὐτὸ τὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, ἤτοι αὐτὸς ὁ λαός, ὅστις

ἐθέλει τὸ θρήσκευμα αὐτοῦ αἰωνίως ἀμετάβλητον καὶ ὁμοειδὲς τῷ

τῶν Πατέρων αὐτοῦ», (Ἀπόκρισις τῶν Πατριαρχῶν τῆς Ὀρθοδόξου

Ἀνατολῆς πρὸς τὸν πάπαν Πίον τὸν Θ´, ἔτος 1848).

Ὁ Ἀχαΐας λοιπὸν κ. Ἀθανάσιος, «γυμνῇ τῇ κεφαλῇ», ἀπολογούμενος,

ὡς φαίνεται, πρὸς τὸ Βατικανὸ γιὰ τὴν καθυστέρηση τῆς

ὑποταγῆς τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος στὸν αἱρεσιάρχη Πάπα ὁμολογεῖ,

ὅλως ἀνερυθρίαστα: «Στὴν Ἑλλάδα βρισκόμαστε μπροστὰ σὲ πολὺ

λεπτὴ κατάσταση, γιατί ὁ ἀρχιεπίσκοπος καὶ οἱ μητροπολίτες ἐπιθυ-

μοῦν νὰ ἔχουν μία σημαντικὴ συνεργασία μὲ τὴν Καθολικὴ Ἐκκλησία,

ἀλλὰ οἱ πιστοὶ δὲν εἶναι προετοιμασμένοι στὴν προοπτική τοῦ διαλό-

γου… Αὐτὸ γιὰ μᾶς εἶναι ἡ μεγάλη πρόκληση νὰ προετοιμάσουμε τὸν

κόσμο, νὰ τὸν διαπαιδαγωγήσουμε, γιὰ νὰ μὴ ἀντιδράσει ἐπηρεασμέ-

νος ἀπὸ τὶς προκαταλήψεις καὶ πληροφορίες, ποὺ δὲν ἀνταποκρίνον-

ται στὰ γεγονότα. Εἶναι σημαντικὸ νὰ κατανοηθεῖ ὅτι ἔχουμε ἀνάγκη

χρόνου, ἐλπίζω ὄχι ὑπερβολικοῦ, γιὰ νὰ σχηματίσουμε τὴν συνείδηση

τοῦ κόσμου.

Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ του Αγίου Ιουστίνου (Πόποβιτς)

Η ημέρα του Αγίου Πνεύματος, η οποία άρχισε την ημέραν της Πεντηκοστής συνεχίζεται διαρκώς εις την Εκκλησίαν με το πλήθος όλων των θείων δωρεών και των ζωοποιών και θεοποιών δυνάμεων (Πράξ. 10, 44-48. 11, 15-16. 15, 8-9. 19, 6). Τούτο σημαίνει την διαρκή παρουσίαν του Αγίου Πνεύματος εις την Εκκλησίαν, ούτως ώστε τα πάντα εν τη Εκκλησία να γίνωνται εν Αγίω Πνεύματι και δια του Αγίου Πνεύματος, από τα πλέον μικρά έως τα πλέον μεγάλα. Ούτω π.χ. όταν ο ιερεύς ευλογή το θυμιατόν περακαλεί τον Θεόν, όπως «καταπέμψη ημίν την χάριν του Παναγίου Πνεύματος», ή όταν τελήται το μεγάλο θαύμα του Θεού η χειροτονία του Επισκόπου τότε γίνεται επίκλησις του Αγίου Πνεύματος και επανάληψις της Πεντηκοστής, δηλαδή η έκχυσις του πληρώματος της χάριτος του Παρακλήτου. Τα δύο αυτά μυστήρια και γεγονότα, το πλέον μικρόν και το πλέον μεγάλον, μαρτυρούν και δείχνουν ότι όλη η ζωή της Εκκλησίας ιερουργείται εν Αγίω Πνεύματι. Δια τον λόγον αυτόν ακριβώς αποδίδεται τόση σημασία εν τη Ορθοδόξω Εκκλησία εις την επίκλησιν του Αγίου Πνεύματος καθ΄ εκάστην ιεράν πράξιν και τελετήν.                                                                                                              

Αναμφιβόλως ο Χριστός είναι παρών εν τη Εκκλησία δια του Αγίου Πνεύματος, και η Εκκλησία παρούσα εν τω Χριστώ δια του αυτού Αγίου Πνεύματος. Ο Θεάνθρωπος Χριστός είναι η κεφαλή και το σώμα της Εκκλησίας, το δε Άγιον Πνεύμα η ενεργοποιός και ζωοποιός ψυχή της (πρβλ. Α΄ Κορ. 12, 1-28). Από την αρχήν της Θεανθρωπίνης οικονομίας της σωτηρίας το Άγιον Πνεύμα έθεσε εαυτό εις την βάσιν της Εκκλησίας, εις την βάσιν του σώματος του Χριστού, «του Λόγου κτίσαν την σάρκωσιν» (Βλ. Οκτώηχος, ήχος α΄ Κανών Μεσονυκτικού Κυριακής, Ωδή Α΄). Δια του Αγίου Πνεύματος ο Χριστός ζη και μένει εν ημίν και ημείς ζώμεν και εσμέν εν Αυτώ. Τούτο  μας μαρτυρεί η ιδία η παρουσία του Αγίου Πνεύματος εν ημίν (πρβλ. Α΄ Ιω. 3, 24).                                                                                                                                                                                                                   

Aββάς Ισαάκ ο Σύρος

Πρέπει λοιπόν, αυτός που οδεύει στο δρόμο της αρετής , να ευχαριστεί το Θεό σε κάθε θλίψη που το συμβαίνει και να κατηγορεί τον εαυτό του και να αντιλαμβάνεται οτι εξαιτίας της αμέλειάς του παραχωρήθηκε (η θλίψη)απο τον προνοητή Θεό,για να ξυπνήσει το νου του- μάλλον διότι υπερηφανεύθηκε-και ας μη ταραχθεί για αυτό, ούτε να αφήσει το στάδιο του πνευματικού αγώνα,αλλά ας μέμφεται τον εαυτό του,για να μη γίνει σε αυτόν διπλό το κακό.

Λόγος ΚΑ , "Περί του υπό τίνος ωφελείται ο άνθρωπος"

Pascha , Anastasi Hymn - Ode 8 in Greek

π. Θεόδωρος Ζήσης - Περί της Αγίας Πρόκλας της γυναίκας του Πιλάτου

 Simeron Wordpress

Aντί ποιμένων ως λύκοι γεννήσονται και το ψεύδος ασπάσονται.

Κυρίλου Ιεροσολύμων ΒΕΠΕΣ, 39 

Οι ποιμένες θα παρουσιάζουν επί των προβάτων αμέλειαν και  Δια ταύτα, σκανδαλισθήσονται πολλοί και ο λαός θα έχει προς τους ιερείς ανυπότακτον διάθεσιν. Εάν λοιπόν ακούσεις ότι επίσκοποι κατ΄ επισκόπων και κληρικοί κατά κληρικών και λαοί κατά λαών μέχρις αιμάτων έρχονται μην ταρραχθείς, προγέγραπται γαρ. Το Πνεύμα του Θεού προείπε πάντα ταύτα , ίνα μη σκανδαλισθούν οι πιστοί. Μη πρόσεχε τοίνυν τοις γινομένοις αλλά τοις γεγραμμένοις και η πίστις σου θα αυξηθεί, εκ της πραγματοποιήσεως των προλεχθέντων. Τότε θα υφίστανται μισαδελφία των αδελφών, σχίσματα των Εκκλησιών, πόλεμοι των εθνών. Ταύτα εγένοντο μεν και πρότερον, θα επιταθούν όμως ολίγον προ της εποχής του Αντιχρίστου, ως προετοιμασία αυτού. Προετοιμάζει γαρ ο διάβολος τα σχίσματα των λαών ίνα ευπαράδεκτος γένηται ο ερχόμενος.

Οι «50 ομιλίες» του Αββά Μακαρίου του Αιγυπτίου.

Μελέτημα 9^ον.

1. Το έργο της προσευχής, όταν γίνεται όπως πρέπει, είναι ανώτερο από κάθε αρετή και εντολή. Μαρτυρεί γι΄ αυτό ο ίδιος ο Κύριος: «Μάρθα, Μάρθα, μεριμνάς και αγωνιάς για τόσα πολλά, ενώ ένα μόνο χρειάζεται (=η συνομιλία με το Θεό). Η Μαρία έκανε την καλή εκλογή, που δεν θα της αφαιρεθεί ποτέ». Αυτό το είπε για να προτάξει το μεγαλύτερο από το μικρότερο. Το ίδιο και οι Απόστολοι, ενώ στην αρχή υπηρετούσαν στα Τραπέζια των πιστών, κατόπιν προέκριναν ν΄ αφιερωθούν στην προσευχή και το κήρυγμα του Θείου Λόγου.                                                                                                               
2. Εκείνους που πειθαρχούν στο λόγο του Θεού, τους συνοδεύουν τα εξής σημάδια: στεναγμοί, σκυθρωπότητα, ησυχία, προσευχή, σιωπή, επιμονή, αγρυπνία, νηστεία, εγκράτεια, πραότητα, μακροθυμία, αδιάλειπτη προσευχή, μελέτη των Θ. Γραφών, πίστη, ταπείνωση, φιλαδελφία, υποταγή, κόπος, κακοπάθεια, αγάπη, καλωσύνη, κοσμιότητα, φως, που είναι ο Κύριος. Εκείνων που δεν παράγουν καρπό ζωής σημάδια είναι: αφροντισιά, μετεωρισμός, περίεργο βλέμμα, απροσεξία, γογγυσμός, κουφότητα, πολυφαγία, οργή, θυμός, καταλαλιά, έπαρση, ακαιρολογία, απιστία, ακαταστασία, λησμοσύνη, ταραχή, αισχροκέρδεια, φιλαργυρία, άκαιρο γέλιο, επιδίωξη δόξας και σκότος, που είναι ο Σατανάς.                                                                                                                            
3. Κατά θεία Οικονομία, δεν παραπέμφθηκε ευθύς ο πονηρός στη γέεννα, που μόνος του διάλεξε, αλλά αφέθηκε για δοκιμασία και έλεγχο του ανθρώπου και του αυτεξουσίου του. Και αυτό για να κάνει χωρίς να το θέλει πιο άξιους με την υπομονή τους τους Αγίους και να γίνει γι΄ αυτούς αίτιος μεγαλύτερης δόξας, τον εαυτόν του δε να κάνει αξιώτερο της κολάσεως.                                                                                                          
4. Αφού εξαπάτησε ο διάβολος τον Αδάμ και κυριάρχησε πάνω του, του αφαίρεσε την εξουσία και ονομάστηκε ο ίδιος «άρχοντας του κόσμου τούτου»…  Άρχοντας όμως του κόσμου τούτου και κύριος των ορατών αρχικά ήταν ο άνθρωπος, ορισμένος από τον Κύριο. Γιατί ούτε η φωτιά τον έκαιγε, ούτε το νερό τον έπνιγε, ούτε τα θηρία τον έτρωγαν, ούτε και το φίδι τον εφόβιζε. Αφού όμως υποχώρησε στην απάτη του διαβόλου, παρέδωσε σ΄ αυτόν την αρχή που είχε. Απ΄ αυτή την αιτία μάγοι και αγύρτες με διαβολική ενέργεια και κατά παραχώρηση του Θεού γίνονται θαυματοποιοί. Δηλαδή εξουσιάζουν φαρμακερά φίδια και αψηφούν το νερό και τη φωτιά (πυροβάτες), όπως οι σύντροφοι του Ιαννή και Ιαμβρή, που αντιτάχθηκαν στον Μωϋσή, και όπως ο μάγος Σίμων, που αντιτάχθηκε στον Απόστολο Πέτρο.

Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ του Αγίου Ιουστίνου (Πόποβιτς)

Η  ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗ.

Το Άγιον Πνεύμα, το «Πνεύμα της Αληθείας», διδάσκει ημάς όλην την Αποκάλυψιν του Θεού:  Ποίος είναι ο Θεάνθρωπος και τι είναι ο Θεός, τι είναι ο άνθρωπος εν Αυτώ, και πως γνωρίζεται ο Θεός και πως ο άνθρωπος, και τι δίδει εις ημάς ο Θεός εν τω Θεανθρώπω και εν τη Εκκλησία. Γενικώς το Άγιον Πνεύμα διδάσκει ημάς εν τη Εκκλησία όλα τα μυστήρια του Θεού, τα οποία ο ανθρώπινος οφθαλμός είδε και το ανθρώπινον ους ήκουσε και η καρδία του ανθρώπου ηδύνατο να εικάση (πρβλ. Ιω. 15, 26, 16, 13. Α΄ Κορ.  2, 4-16. Εφ. 3, 5), εισάγον δι΄ αυτών τον άνθρωπον εις τα ανεξερεύνητα βάθη της τρισηλίου Θεότητος. Δια της επί γης ζωής Του εν τω σώματι ο Θεάνθρωπος ίδρυσε την Εκκλησίαν ως το Θεανθρώπινον σώμα Αυτού, και ούτως ητοίμασε τον επίγειον κόσμον δια την κάθοδον του Αγίου Πνεύματος και την ζωήν και δράσιν Του εις το σώμα της Εκκλησίας. Την ημέραν της Πεντηκοστής, δέκα ημέρας μετά την Ανάληψιν του Κυρίου, κατήλθε το Άγιον Πνεύμα εις το Θεανθρώπινον σώμα της Εκκλησίας και παρέμεινεν εν αυτή διαπαντός ως η ζωοποιός ψυχή αυτής (Πράξ. 2, 1-47). Το ορατόν τούτο θεανθρώπινον σώμα της Εκκλησίας αποτελούν οι άγιοι Απόστολοι μετά των συν αυτοίς πιστών δια της πίστεώς των εις τον Κύριον Ιησούν Χριστόν ως Σωτήρα του κόσμου, ως τέλειον Θεόν και τέλειον άνθρωπον. Η κάθοδος και όλαι αι ενέργειαι του Αγίου Πνεύματος εις το θεανθρώπινον σώμα της Εκκλησίας γίνονται ένεκεν του Θεανθρώπου και δια τον Θεάνθρωπον (πρβλ. Ιω. 16, 7-13. 15, 26. 14, 26). «Αυτού ένεκεν κατήλθε το Άγιον Πνεύμα εις τον κόσμον» λέγεται και εις μίαν προσευχήν της Εκκλησίας. Εις την θεανθρωπίνην Οικονομίαν της σωτηρίας τα πάντα εξαρτώνται από την θεανθρωπίνην Υπόστασιν και το έργον του Χριστού. Τούτο ισχύει και δια το έργον του Αγίου Πνεύματος. Όλαι αι ενέργειαι του Αγίου Πνεύματος εις τον κόσμον είναι ομοούσιαι με το κοσμοσωτήριον έργον του Θεανθρώπου. Η Πεντηκοστή με τα υπερεκπερισσού δώρα και χαρίσματα της τρισηλίου Θεότητος, τα δοθέντα δια του Αγίου Πνεύματος, επετελέσθη και επιτελείται κατ΄ αρχήν μόνον εις τους Αποστόλους και δια των Αποστόλων, δια της αποστολικής πίστεως, της αποστολικής παραδόσεως, της Αποστολικής Ιεραρχίας, της Αποστολικής δομής και πληρότητος της Εκκλησίας.                                                             

π. Θεόδωρος Ζήσης - Περί της Αγίας Πρόκλας της γυναίκας του Πιλάτου

 
Simeron Wordpress

ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΜΕΝΟΥ ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ ΕΥΓΕΝΙΟΥ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΙΕΡΕΙΣ.

http://agiooros.org/viewtopic.php?f=85&t=7841

Προβαίνω εις εν διάβημα συν Θεώ αρκούντως σοβαρόν το οποίον ενέχει ίσως πολλούς κινδύνους. Έρχεται όμως ώρα και νυν εστί που πρέπει να σταθούμε άνω των περιστάσεων. Η συνείδησις, η φωνή της εσωτέρας υποστέσεώς μας, εξεγείρεται και μας ωθεί προς ενέργειες τοιαύτες και τοσούτες που ιλιγγιά ο νους εις την ενατένησίς τους. Ανάγκη λοιπόν προς εξευμένησιν της εξεγειρομένης συνειδήσεως απαιτούσε την εκπλήρωσίν της.                                                                                                                       

Και γίνομαι σαφέστερος:                                                                                                   
Απευθύνομαι σε ιερέα του Θεού του Υψίστου και καθιστώ γνωστά τα υποτιθέμενα άγνωστα πεπραγμένα των καιρών μας.                                                                                         
Η παναίρεσις του Οικουμενισμού η οποία επί ένα αιώνα έχει εισχωρήσει εις την Εκκλησία μας και στην κυριολεξία στέκεται ως οδοστρωτήρ ο οποίος τείνει να ισοπεδώσει κάθε έννοια αντιστάσεως. Πάγιες και σώζουσες αλήθειες του παρελθόντος παραδεδομένες με αίματα από τους Αγίους Πατέρες μας σήμερα παραγκωνίζονται, απεμπολούνται, δεν ισχύουν. Ομιλεί ο προκαθήμενος επί παραδείγματι για «δύο Εκκλησίες» για την Ορθοδοξία και τον παπισμό και άλλες εκκλησίες. Δεν αντίκεινται αυτό εις το Πιστεύω μας; Δεν ομιλεί εκεί η διαχρονική Εκκλησία αλανθάστως; «Εις Μίαν, Αγίαν, Καθολικήν και Αποστολικήν Εκκλησίαν».    Και έρχεται τώρα ο του Φαναρίου να μας διευκρινήσει τα αδιευκρίνηστα; Εν τοιαύτη περιπτώσει δεν είναι αίρεσι αυτό;  

  H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ ΗΜΕΡΑ - RESURRECTION DAY

Οι θεολογικά εκφραγκευμένοι διεξάγουν ουνίτικο διάλογο

Γράφει ο π. Γεώργιος Μεταλληνός στο βιβλίο του : «Οφειλή αγάπης» (Η διάσταση Ενωτικών-Ανθενωτικών, Ορθόδοξη Οικουμενικότητα και παγκοσμιοποίηση, η πρόταση των Τριών Ιεραρχών), εκδόσεως Ορθοδόξου Κυψέλης σελ. 10:  

«Οι θεολογικά εκφραγκευμένοι διεξάγουν ουνίτικο διάλογο, δεχόμενοι τον Πάπα ως κανονικό επίσκοπο της Εκκλησίας του Χριστού και τον «μνημονεύουν», πολλοί δε από αυτούς έχουν προχωρήσει στην ένωση με τον παπισμό, κοινωνώντας με τους παπικούς, όπως ομολόγησε ήδη το 1971 ο πατριάρχης Αθηναγόρας και πειστικά έχει υποστηρίξει σε πρόσφατο βιβλίο του ο συνάδελφος κ. Αθανάσιος Σακαρέλλος.  Στην περιοδική έκδοσι ομωνύμου αδελφότητος Λονδίνου «Μέγας Αθανάσιος» Σεπτέμβριος 1990 αρ. φύλ. 30 αναφέρει:  «Πληροφορούμεθα από έγκυρες πηγές ότι ο ηγούμενος της Ιεράς Μονής Κουτλουμουσίου έχει ηλεγμένας πληροφορίας ότι ο Οικουμενικός (εννοεί τον Δημήτριον) έχει εις τα Δίπτυχά του το όνομα του αντιχρίστου πάπα της Ρώμης». 

Ο μοναχός Θεόκλητος Διονυσιάτης:

«δια να κάμη κανείς έλεγχον σωτήριον πρέπει να είναι ελεύθερος παθών μεμπτών. Να έχη αγάπην και διάνοιαν φωτεινήν. Διότι όταν δεν συνέρχωνται τα στοιχεία αυτά, τότε ο ελέγχων δεν ελέγχει, αλλά πυρπολεί την Εκκλησίαν. Εξαίρεσιν αποτελεί η περίπτωσις κινδύνου αιρέσεως. Τότε σοφοί και άσοφοι, ακάθαρτοι και καθαροί τη καρδία πρέπει να εξεγείρωνται και να ελέγχουν». 

(περιοδικό Αγιορειτική Βιβλιοθήκη 1964).                                                                                                                                   

Ὁ προορισμὸς τῆς ὁδοῦ τοῦ Κυρίου εἶναι ἡ σωτηρία μας, μᾶς λέει ὁ ἅγιος Νικόλαος ὁ Καβάσιλας:

«Γιατί ὅπως τὰ αἰωρούμενα βάρη, ὅταν σπάσουν τὰ δεσμὰ, ποὺ τὰ συγκρατοῦν, κατευθύνονται πρὸς τὴν γῆ ἀναζητῶντας τὸν κεντρικὸ τόπο, ἔτσι καὶ τὰ σώματα τῶν Ἁγίων. Ὅσο εἶναι προσηλωμένα στὴ γῆ, μένουν δεμένα μὲ τὴν φθορὰ καὶ βασανίζονται. Ὅταν ὅμως φανῆ ἡ ἐλευθερία, θὰ κατευθυνθοῦν μὲ ἀσυγκράτητη ὁρμὴ πρὸς τὸν Χριστὸ βρίσκοντας τὸν δικό τους τόπο. Δείχνοντας ὁ Απόστολος Παῦλος ὅτι εἶναι ἀσυγκράτητη ἐκείνη ἡ ὁρμή, τὴν ὀνομάζει “ἁρπαγή”, “Ἁρπαγησόμεθα ἐν νεφέλαις εἰς ἀπάντησιν τοῦ Κυρίου εἰς ἀέρα”».

Η συμπερίληψις ονόματος τινος εις τα Δίπτυχα είναι ένδειξις ότι ο τοιούτος αναγνωρίζεται ως Ορθόδοξος.

Έγραφε ο μητροπολίτης Φιλάρετος προκαθήμενος της εν Διασπορά Ορθοδόξου Ρωσικής Εκκλησίας σε επιστολή του προς τον Αρχιεπίσκοπον Ιάκωβον της Ελληνικής Αρχ/πής Β. και Ν. Αμερικής: 

«Διαμαρτυρόμεθα κατά της «Οικουμενικής Δοξολογίας» ως και κατά της υπό του Πατριάρχου Αθηναγόρου συμπεριλήψεως εις τα Δίπτυχα του ονόματος του Πάπα Ρώμης και πασών των ομολογιών Ανατολικών τε και Δυτικών, γεγονός το οποίον ανηγγέλθη εις το μήνυμα των Χριστουγέννων της Αυτού Παναγιότητος.                                                                                                                                  
Η συμπερίληψις ονόματος τινος εις τα Δίπτυχα είναι ένδειξις ότι ο τοιούτος αναγνωρίζεται ως Ορθόδοξος. Εάν η Ε΄ Οικουμενική Σύνοδος διέταξεν την διαγραφήν του ονόματος του Θεοδώρου Μοψουεστίας από τα Δίπτυχα, ότε η διδασκαλία εκείνου ευρέθη υστερουμένη Ορθοδοξίας, πως δύναται τότε Πατριάρχης ή Επίσκοπος το νυν να συμπεριλάβη εις τα Δίπτυχα, τους ούτε κατ΄ όνομα ανήκοντας εις την Ορθόδοξον Εκκλησίας, και οι οποίοι τουναντίον συνεχίζουν να διακηρύττουν διδασκαλίας ασυστάτους προς τα δόγματά Της;                                                              
Ενώνεσθε με τους ετεροδόξους, ουχί εν αληθεία αλλ΄ εν αδιαφορία προς αυτήν».                                               (Οrthodox Russia 1969 No 5, Oρθόδοξος Τύπος 1-11-1969).                               

Μνήμες δόξας και ξεριζωμού

Κωνσταντίνος Χολέβας.

Δύο επέτειοι συγκινούν την εθνική μνήμη αυτές τις ημέρες. Στις 17 Μαίου συμπληρώθηκαν εκατό ακριβώς χρόνια από τη Συνθήκη του Λονδίνου της 17ης Μαίου 1913 (30 Μαίου με το νέο ημερολόγιο). Με τη Συνθήκη αυτή έληγε ο Α΄ Βαλκανικός Πόλεμος υπέρ των Ορθοδόξων Χριστιανικών χωρών και με σημαντική ήττα των Οθωμανών Τούρκων. Η δεύτερη επέτειος είναι της 19ης Μαίου 1919 , όταν ο Κεμάλ Ατατούρκ αποβιβάσθηκε στη Σαμψούντα και κήρυξε τη Γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού. Ήταν ένας κακός οιωνός για το μέλλον του Μικρασιατικού Ελληνισμού, που ξεριζώθηκε ολοκληρωτικά μετά τη Μικρασιατική καταστροφή του 1922.

H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

Παράδεισος η Εκκλησία.

Σε μια ομιλία του  “Περί μετανοίας”  ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος αναφέρει ότι: 

Ποιο λιμάνι υπάρχει ωσάν την Εκκλησία; Ποιος Παράδεισος μοιάζει με την δική σας σύναξη; Δεν υπάρχει εδώ φίδι, που σχεδιάζει το κακόν, αλλά ο Χριστός, που σχεδιάζει την μυστηριακή  ζωή. Δεν υπάρχει η Εύα, που ρίχνει κάτω με τρικλοποδιά, αλλά η Εκκλησία, που ανορθώνει. Δεν υπάρχουν εδώ φύλλα δένδρων, αλλά ο καρπός του πνεύματος. Δεν υπάρχει εδώ φράχτης με αγκάθια, αλλά αμπέλι θαλερό. Εάν βρω ένα αγκάθι, το μετατρέπω σε ελιά, διότι όσα υπάρχουν εδώ δεν έχουν το  αναγκαστικό αδιέξοδο της φύσεως, αλλά έχουν τιμηθή με την ελευθερίαν, της μετά ώριμον σκέψιν, αποφάσεως. Εάν δέ βρω έναν λύκον, τον μεταβάλλω σε πρόβατο, χωρίς να μεταβάλλω την φύσιν, αλλά μετατρέπω την απόφασιν.

Σταλαγματιές από την Πατερική Σοφία

Ο Αββάς Ιωάννης με μερικούς ακόμη αδερφούς επήγαιναν να επισκεφτούν κάποια πολύ μακρινή σκήτη. Περπατώντας νυχτωθήκανε κι ο Μοναχός που τους είχαν δώσει για οδηγό έχασε το δρόμο. Οι αδερφοί το κατάλαβαν κι ερώτησαν το Γέροντα ιδιαιτέρως.
- Τι πρέπει να κάμωμε τώρα, Αββά; Αν εξακολουθήσουμε να προχωρούμε, κινδυνεύουμε να χαθούμε σ'αυτήν εδώ την απέραντη έρημο.
- Αν δείξωμε πως καταλάβαμε ότι έχασε το δρόμο θα ντραπή και θα στεναχωρηθή ο αδερφός, είπε ο αγαθός Γέροντας. Θα προφασιστώ καλλίτερα πως είμαι κουρασμένος και δεν μπορώ να περπατήσω άλλο και ας μείνουμε εδώ να ξημερώση.
Έτσι κι έκανε για να μη λυπήση τον αφηρημένο οδηγό.