Εισαγωγή στην Ακολουθία του Ακαθίστου Ύμνου

Ακάθιστος ύμνος επικράτησε να λέγεται ένας ύμνος «Κοντάκιο» της Ορθόδοξης Εκκλησίας, προς τιμήν της Υπεραγίας Θεοτόκου, από την όρθια στάση, που τηρούσαν οι πιστοί κατά τη διάρκεια της ψαλμωδίας του. Οι πιστοί έψαλλαν τον Ακάθιστο ύμνο όρθιοι, υπό τις συνθήκες που θεωρείται ότι εψάλη για πρώτη φορά, ενώ το εκκλησίασμα παρακολουθούσε όρθιο κατά την ακολουθία της γιορτής του Ευαγγελισμού, με την οποία συνδέθηκε ο ύμνος.
Ψάλλεται ενταγμένος στο λειτουργικό πλαίσιο της ακολουθίας του Μικρού Αποδείπνου, σε όλους τους Ιερούς Ναούς, τις πέντε πρώτες Παρασκευές της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, τις πρώτες τέσσερις τμηματικά, και την πέμπτη ολόκληρος. Είναι ένας ύμνος που αποτελείται από προοίμιο και 24 οίκους (στροφές) σε ελληνική αλφαβητική ακροστιχίδα, από το Α ως το Ω (κάθε οίκος ξεκινά με το αντίστοιχο κατά σειρά ελληνικό γράμμα), και είναι γραμμένος πάνω στους κανόνες της ομοτονίας, ισοσυλλαβίας και εν μέρει της ομοιοκαταληξίας.
Θεωρείται ως ένα αριστούργημα της βυζαντινής υμνογραφίας, η γλώσσα του είναι σοβαρή και ποιητική και είναι εμπλουτισμένος από κοσμητικά επίθετα και πολλά σχήματα λόγου (αντιθέσεις, μεταφορές, κλπ). Το θέμα του είναι η εξύμνηση της ενανθρώπισης του Θεού μέσω της Θεοτόκου, πράγμα που γίνεται με πολλές εκφράσεις χαράς και αγαλλίασης, οι οποίες του προσδίδουν θριαμβευτικό τόνο.

H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

Η πληθώρα τῶν κακοδοξιῶν τῶν “ἐκκλησιῶν” τοῦ Π.Σ.Ε., εἶναι “διαφορετικοὶ τρόποι διατυπώσεως τῆς ἰδίας Πίστης καὶ ποικιλία Χαρισμάτων τοῦ Ἁγίου Πνευματος”!

Στὸ Porto Alegre(Φεβρουάριος 2006, 9^η Συνέλευσις του Π.Σ.Ε.) οἱ ἐκπρόσωποί μας διὰ τῶν Δημητριάδος κ. Ἰγνατίου καὶ Καλαβρύτων κ. Ἀμβροσίου δέχθηκαν: 1) Ὅτι τὴν Ἐκκλησία τὴν ἀποτελοῦν ὅλες μαζί, οἱ 350 αἱρετικὲς “ἐκκλησίες” τοῦ Π.Σ.Ε.», ἀνάμεσα στὶς ὁποῖες ἀριθμεῖται ὡς ἰσότιμος καὶ ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Ὡς ἐκ τούτου, ἀρνήθηκαν ἐμπράκτως τὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως διὰ τοῦ ὁποίου ὁμολογοῦμε «πίστιν εἰς “Μίαν Ἐκκλησίαν”!                      2) Δέχθηκαν, ὅτι ἤδη «εἴμαστε ἑνωμένοι» (ἀοράτως!) μ’ αὐτὸ τὸ συνονθύλευμα τῶν αἱρετικῶν κοινοτήτων, ἀλλὰ ἀποβλέπουμε στὴν ἐπίτευξη “πλήρους ὁρατῆς ἑνότητας”.           3) Ὅτι ἡ πληθώρα τῶν κακοδοξιῶν τῶν “ἐκκλησιῶν” τοῦ Π.Σ.Ε., εἶναι “διαφορετικοὶ τρόποι διατυπώσεως τῆς ἰδίας Πίστης καὶ ποικιλία Χαρισμάτων τοῦ Ἁγίου Πνευματος”!                        4) Ὅτι αὐτὸ ποὺ ὁριοθετεῖ τὴν Ἐκκλησία δὲν εἶναι ἡ κοινὴ ὀρθὴ Πίστη, ἡ Παράδοση καὶ ἡ Ἀποστολικὴ διαδοχή, ἀλλὰ τὸ “βάπτισμα”!

Ευχαριστίες προς όλους τους εμπλεκόμενους στον πόλεμο της φράουλας.

http://kyprianoscy.blogspot.ca/2013/04/blog-post_18.html

Πέμπτη, 18 Απριλίου 2013, από την Ιστοσελίδα : Αριστείδης (ο Δίκαιος;)http://aristidisdikaios.blogspot.gr/2013/04/blog-post.html

Προς: Τον έλληνα παραγωγό. Αυτόν που θέλει να αντιμετωπίζεται ως μέλος της «τιμημένης αγροτιάς». 

Που, για τη συγκομιδή της φράουλας, προσλαμβάνει αλλοδαπούς δούλους, παράνομους, ανασφάλιστους και πάμφθηνους. Τους ίδιους τους αλλοδαπούς. 
Που σκάσανε μερικές χιλιάδες ευρώ το κεφάλι για να εισέλθουν παράνομα στο Ελλάντα και να δουλεύουν ως δούλοι, παράνομοι, ανασφάλιστοι και πάμφθηνοι. 
Που δουλέμποροι, Έλληνες και Τούρκοι (ενωμένοι κάνουν θαύματα), έβαλαν τους αλλοδαπούς στο Ελλάντα. 
Τους συνεργάτες των δουλεμπόρων. Το ελληνικό κράτος, την ελληνική αριστερά και τις «άλλες δημοκρατικές δυνάμεις», τους αντιεξουσιαστές made in Israel και τους έλληνες δημοσιογράφους. Τους έλληνες άνεργους. 
Που επιτρέπουν (δια της αδρανείας τους ή δια του συνδυασμού τεμπελιάς-σνομπισμού) σε όλους τους παραπάνω να κάνουν αυτά που κάνουν. 
Τους ξύπνιους που συνέθεσαν (σε άπταιστη αγγλική) την αφίσα που καλεί σε μποϊκοτάζ της φράουλας Μανωλάδας (λες και η κάθε φράουλα έχει επάνω της ταυτότητα και μπορεί ο καταναλωτής να την διακρίνει), ενώ προμοτάρουν το παραεμπόριο προϊόντων που έφτιαξαν ανήλικα Κινεζάκια με αμοιβή ένα κύπελο ρύζι το 24ωρο. 
Προς όλους τους ανωτέρω, για τους οποίους αίμα και χυμός φράουλας είναι το ίδιο, αφού αμφότερα εξυπηρετούν τους σκοπούς τους: Εύγε! Πετύχατε το ακατόρθωτο: Να πέσει η τιμή της φράουλας! Τρέχω ν’ αγοράσω!  

Σχόλιο

Νομίζω θα συμφωνήσει ο αναγνώστης. Ο Αριστείδης με αυτά που γράφει είναι δίκαιος. Η μαϊμού των Βαλκανίων ακολουθεί κατά γράμμα τις εντολές που της δόθηκαν, ώστε να γίνει η  Αμερική των Βαλκανίων και όχι a monkey coyntry.

Πάντως καταγόμαστε από τους πιθήκους. Συμφωνούν και οι Αμερικανοί σπόνσορες. Εμείς για τα Ζωολογικά Πάρκα, οι άλλοι ελεύθεροι για τη ζούγκλα της άγριας Δύσης.

κχ

π. Γεωρ. Μεταλληνός:

«Ἀντὶ ἡ Ὀρθοδοξία νὰ ἐπηρεάζει σωτηριολογικὰ τὸν μὴ Ὀρθόδοξο κόσμο, ἐφθάσαμε στὴν ἀποδοχὴ στὴν πράξη τῆς ‘βαπτισματικῆς Θεολογίας’, τῆς ‘Θεολογίας τῶν ἀδελφῶν Ἐκκλησιῶν’ (πρβλ. συμφωνίας Balamand 1993), τῆς ‘κοινῆς διακονίας’ τῆς ‘διευρυμένης Ἐκκλησίας’ καὶ τοῦ ‘πολιτιστικοῦ πλουραλισμοῦ’, ὅπως ὀρθότατα ἔχει ἐπισημανθεῖ…Ὁ Οἰκουμενισμὸς σ’ ὅλες τὶς διαστάσεις καὶ ἐκδοχὲς του ἔχει ἀποβεῖ ἀληθινὴ βαβυλώνιος αἰχμαλωσία τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου καὶ ὅλων των τοπικῶν ἡγεσιῶν τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, μὲ ἐλάχιστες ἐξαιρέσεις, ποὺ δέχονται ὅμως ἀφόρητη πίεση. Ἡ καύχηση καὶ ὁ αὐτοθαυμασμὸς τῶν οἰκουμενιστῶν μας γιὰ μιὰ δῆθεν νέα ἐποχή, ποὺ ἄνοιξε τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο μὲ τὶς πατριαρχικὲς ἐγκυκλίους τῶν ἐτῶν 1902, 1904, καὶ 1920, δὲν δικαιώνονται, διότι ‘αὐτὸ ποὺ κατορθώθηκε εἶναι νὰ νομιμοποιήσουμε τὶς αἱρέσεις καὶ τὰ σχίσματα τοῦ Παπισμοῦ καὶ τοῦ Προτεσταντισμοῦ’»

π. Θεόδωρος Ζήσης:

«Ἡ ὑπερπεντηκονταετὴς παρουσία τῶν Ὀρθοδόξων Αὐτοκεφάλων Ἐκκλησιῶν στὸ ΠΣΕ, μέσα στὴν πανσπερμία, στὸ πλῆθος καὶ στὴν θεολογικὴ ἀναρχία καὶ σύγχυση τῶν Προτεσταντικῶν Ὁμολογιῶν, συνδεόμενη οὕτως ἢ ἄλλως στὴν πράξη, παρὰ τὶς ἀντίθετες διακηρύξεις, μὲ ἐκκλησιολογικὲς παραχωρήσεις, συμβιβασμοὺς καὶ ὑποχωρήσεις, δὲν ἦταν δυνατὸν ἀθροιστικὰ καὶ οὐσιαστικὰ νὰ ἔχει τὴν εὐλογία τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν προσδοκώμενη καρποφορία. Ἐξαφανιστήκαμε, χαθήκαμε οἱ Ὀρθόδοξοι ἀριθμητικά, δὲν εἴχαμε καμιὰ δυνατότητα μὲ τὸν ἐλάχιστο ἀριθμὸ ψήφων, ποὺ διαθέταμε, νὰ ἐπηρεάσουμε τὶς συζητήσεις καὶ τὶς ἀποφάσεις…Νομιμοποιήσαμε ἐκκλησιολογικὰ μὲ τὴν παρουσία μας τὶς ποικίλες προτεσταντικὲς ὁμάδες καὶ παραφυάδες ὡς «ἐκκλησίες», καὶ ὁδηγήσαμε σὲ εὐτελισμὸ καὶ ξεγύμνωμα τὴν ‘νύμφην Χριστοῦ’, ὑπὲρ τῆς ὁποίας ὁ Χριστὸς ἔχυσε τὸ πανάγιον αὐτοῦ αἷμα, τὴν ἐδόξασε καὶ τὴν λάμπρυνε ὑπὲρ τὸν ἥλιον».

Τα «άπλυτα στη φόρα», για να δικαιωθούν οι Ορθόδοξες φωνές:

Ο π. Γεώργιος Τσέτσης, (σ.σ. του οικουμενιστικού Θρόνου), σχολιάζει τὴν φράση τῆς ἐγκυκλίου: «Ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος πάντοτε ἀντιστέκεται σταθερά, ἀταλάντευτα καὶ ἀκλόνητα στὸν Οἰκουμενισμὸ καὶ ἀποτελεῖ ἰσχυρὸ ἀντιοικουμενιστικὸ προπύργιο». Πιστεύει, ὅτι ὁ παρὰ πάνω «ἀφορισμὸς εἶναι ὑπερβολικὸς» καὶ «ἀναληθής». Καὶ τοῦτο διότι «ἡ ἱστορία καταδεικνύει ὅτι ἡ Ἁγιωτάτη Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος ὄχι μόνο δὲν ἀντέστη στὴν Οἰκουμενικὴ Κίνηση, καθὼς διατείνεται ἡ Ἐγκύκλιος, ἀλλὰ τουναντίον, μὲ τὴν συμβολὴ κορυφαίων κληρικῶν ( σ.σ, : κορυφαίος κληρικός ο προδότης αυτός κληρικός που έσχισε την τοπική Εκκλησία της Ελλάδος), καὶ λαϊκῶν στελεχῶν της, ὅπως οἱ Ἀρχιμανδρίτης Χρυσόστομος Παπαδόπουλος…, εἶχε ἐνεργὸ συμμετοχὴ σ’ αὐτήν, ἀπὸ τὶς πρῶτες ἤδη μέρες τῆς ἐμφανίσεώς της στὸ ἐκκλησιαστικὸ προσκήνιο τὴν δεκαετία τοῦ 1920. Καὶ ἀργότερα, τὸ 1948, ὑπῆρξε μαζὶ μὲ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο καὶ τὴν Ἐκκλησία τῆς Κύπρου, ἕνα ἀπὸ τὰ τρία Ὀρθόδοξα ἰδρυτικὰ μέλη τοῦ ΠΣΕ».

σ.σ. Προσέχετε τι γράφει; Η Εκκλησία της Ελλάδος, της Κύπρου και το σβηστό Φανάρι, ιδρυτικά μέλη του ΠΣΕ. 

Μοναχοί της Εκκλησίας της Γεωργίας :

Το ονομαζόμενο  « Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών », ήδη αυτό τούτο το όνομά του, περιλαμβάνει αυτή την αντιλογία, του Ορθοδόξου Χριστιανικού Δόγματος όσον αφορά την Μία Εκκλησία. Στην δε  Θεωρία των Κλάδων (ο Οικουμενισμός) ολοκληρωτικά απορρίπτει αυτό το Δόγμα της Μίας  Εκκλησίας. 

ο αναγινώσκων νοείτω....

Ιερά Μητρόλπολις Πειραιώς :

Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Θ Ε Ν

Θεολογικὸ σχόλιο στὸ ἄρθρο τοῦ Μεγ. Πρωτοπρ. τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου κ. Γεωργίου Τσέτση μὲ τίτλο «Ἡ ἄγνωστη στὴν Ἑλλάδα πλευρὰ τῆς Οἰκουμενικῆς κίνησης».

Μὲ μεγάλη ἔκπληξη εἴδαμε δημοσιευμένη στὸ διαδίκτυο ἄρθρο τοῦ Μεγ. Πρωτοπρ. π. Γεωργίου Τσέτση, στὸ ὁποῖο σχολιάζει, στὴν οὐσία λογοκρίνει, τὴν ἐγκύκλιο τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιῶς κ. Σεραφεὶμ ἐπὶ τῇ εὐκαιρία τῆς Κυριακῆς της Ὀρθοδοξίας. Ἐπειδὴ τὸ ἄρθρο τοῦ ὡς ἄνω κληρικοῦ ἀδικεῖ τὴν ἀλήθεια τῶν πραγμάτων ὡς πρὸς τὸ περιεχόμενο τῆς ἐγκυκλίου τοῦ Σεβασμιωτάτου, θεωρήσαμε ἀναγκαῖο, νὰ προχωρήσουμε στὸν σχολιασμό, ποὺ ἐπακολουθεῖ, ὄχι γιατί ἐλπίζουμε νὰ πείσουμε τὸν συγγραφέα σὲ κάποιες ἀλήθειες, ἀλλὰ κυρίως γιὰ νὰ διαφωτίσουμε τοὺς ἀναγνῶστες ἐκείνους, ποὺ ἔτυχε νὰ διαβάσουν τὸ ἄρθρο του καὶ προβληματίστηκαν πάνω στοὺς ἰσχυρισμούς του.

Κατ’ ἀρχὴν ὁ π. Γεώργιος ἀμφισβητεῖ ὁποιαδήποτε σχέση συνεργασίας καὶ συμπορεύσεως μεταξύ του

H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ του Αγίου Ιουστίνου (Πόποβιτς)

Ευχαριστία η κατά αίμα συγγένεια με τον Θεόν.

Η πραγματοποίησις αυτή τελείται εις την θείαν Ευχαριστίαν, δηλαδή εις την θείαν Κοινωνίαν του σώματος και του αίματος του Χριστού, και μάλιστα με συγκεκριμένον και βιωματικόν τρόπον. Το αίμα του Θεανθρώπου ενώνει τον άνθρωπον με τον Θεόν, όπως επί του Σταυρού του Γολγοθά, ούτω και μέσα εις το Θεανθρώπινον σώμα της Εκκλησίας δια του ζωηφόρου και θεοποιούντος αίματος του αγίου μυστηρίου της Μεταλήψεως εις την θείαν Λειτουργίαν. Επί πλέον, επειδή πρόκειται περί αίματος του Θεανθρώπου Χριστού, και επειδή η Εκκλησία είναι το σώμα Του, δια τούτο και είναι αυτό η ενοποιούσα δύναμις, η ενώνουσα όλα τα μέλη της Εκκλησίας εις εν σώμα και μίαν ψυχήν, εις μίαν καρδίαν και μίαν θεανθρωπίνην κοινωνίαν:  «Το ποτήριον της ευλογίας ο ευλογούμεν, ουχί κοινωνία του αίματος του Χριστού εστι; Τον άρτον ον κλώμεν, ουχί κοινωνία του σώματος του Χριστού εστιν; Ότι εις άρτος, εν σώμα οι πολλοί εσμεν, οι γαρ πάντες εκ του ενός άρτου μετέχομεν» (Α΄ Κορ.  10, 16-17). Ο θεανθρώπινος λόγος αυτός του χριστοφόρου Αποστόλου μας αποκαλύπτει αυτό το μυστήριον της Εκκλησίας, το ευχαριστιακόν μυστήριον και την ευχαριστιακήν φύσιν της. 

Κυρίλου Ιεροσολύμων ΒΕΠΕΣ, 39

Οι ποιμένες θα παρουσιάζουν επί των προβάτων αμέλειαν και αντί ποιμένων ως λύκοι γεννήσονται και το ψεύδος ασπάσονται. Δια ταύτα, σκανδαλισθήσονται πολλοί και ο λαός θα έχει προς τους ιερείς ανυπότακτον διάθεσιν. Εάν λοιπόν ακούσεις ότι επίσκοποι κατ΄ επισκόπων και κληρικοί κατά κληρικών και λαοί κατά λαών μέχρις αιμάτων έρχονται μην ταρραχθείς, προγέγραπται γαρ. Το Πνεύμα του Θεού προείπε πάντα ταύτα , ίνα μη σκανδαλισθούν οι πιστοί. Μη πρόσεχε τοίνυν τοις γινομένοις αλλά τοις γεγραμμένοις και η πίστις σου θα αυξηθεί, εκ της πραγματοποιήσεως των προλεχθέντων. Τότε θα υφίστανται μισαδελφία των αδελφών, σχίσματα των Εκκλησιών, πόλεμοι των εθνών. Ταύτα εγένοντο μεν και πρότερον, θα επιταθούν όμως ολίγον προ της εποχής του Αντιχρίστου, ως προετοιμασία αυτού. Προετοιμάζει γαρ ο διάβολος τα σχίσματα των λαών ίνα ευπαράδεκτος γένηται ο ερχόμενος.

Ο Κοσμάς:

2. H ανάλυση που κάνει ο αδελφός Silver για την «Μία αγία καθολική και αποστολική Εκκλησία» κατά το 1924, δεν είναι ορθή. 

Μέχρι στις 10 Μαρτίου 1924, ημερομηνία που οι Νεοημερολογίτες δέχτηκαν το Φράγκικο, ή Νέο ημερολόγιο, στη «Μία αγία καθολική και αποστολική Εκκλησία» ανήκαν οι τοπικές Ορθόδοξες Εκκλησίας, στις οποίες αναφέρεται ο αδελφός Silver. Μετά την παραπάνω ημερομηνία, δηλ. της 10ης Μαρτίου 1924, όλες αυτές οι τοπικές Εκκλησίες (Πατριαρχεία κλπ.), έπαυσαν να αποτελούν την «Μία αγία καθολική και αποστολική Εκκλησία», γιατί φράγκεψαν, με πρώτες, την τοπική Εκκλησία της Ελλάδος και το Οικουμενικό Πατριαρχείο, που στα πλαίσια της αίρεσης του οικουμενισμού δέχτηκαν το καταδικασμένο από τις Πανορθόδοξες Συνόδους του 16ου αιώνα Γρηγοριανό, η Νέο ημερολόγιο!
Και είναι μεν γεγονός, ότι δεν δέχτηκαν μέχρι σήμερα όλες οι λοιπές τοπικές Εκκλησίες το φράγκικο ημερολόγιο, όμως επειδή διατήρησαν την «κοινωνία» τους με την Εκκλησία της Ελλάδος και το Οικουμενικό Πατριαρχείο, μετά το φράγκεμά τους, βρίσκονται στο αυτό κρίμα! Είναι αποκομμένες όλες τους από το σώμα της «Μιάς αγίας καθολικής και αποστολικής Εκκλησίας», σύμφωνα με την εκκλησιολογία της Ορθόδοξης Εκκλησίας, κατά την οποία «ο κοινωνών τω ακοινωνήτω, ακοινώνητος έστω», ως και τη διδασκαλία όλων των Πατέρων, που εντέλλονται να αποκοπτόμαστε από την «κοινωνία» των αιρετικών, οι οποίοι είναι εχθροί του Θεού! Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος μάλιστα θεωρεί ως εχθρούς του Θεού όχι μόνο τους αιρετικούς, αλλά και όσους «κοινωνούν» με αυτούς!
Επομένως, δεν είναι αρκετό το ότι ορισμένες τοπικές Εκκλησίες, όπως της Σερβίας, που αναφέρει ο αγαπητός Silver, εξακολουθούν να ακολουθούν το Παλαιό ημερολόγιο. Δεν πρέπει όμως να έχουν «κοινωνία» με τους αιρετικούς, γιατί γίνονται κατά τον τρόπο αυτό αιρετικοί και αυτοί. Συνεπώς, όλες οι τοπικές αυτές Εκκλησίες, που μέχρι στις 10 Μαρτίου 1924 ήταν μέλη της «Μιάς αγίας καθολικής και αποστολικής Εκκλησίας», μετά την 10η Μαρτίου 1924 έπαυσαν να αποτελούν την «Μία αγία καθολική και αποστολική Εκκλησία»!

Επομένως, έχουμε δύο κατηγορίες τοπικών Εκκλησιών: Αυτές που δέχθηκαν το νέο ημερολόγιο και έγιναν αιρετικές, και αυτές που κράτησαν το παλιό ημερολόγιο αλλά συνέχισαν να κοινωνούν με τους νεοημερολογίτες, και σύμφωνα με το «ο κοινωνών τω ακοινωνήτω…» έγιναν και αυτές αιρετικές.

Που είναι το σύνορο πέραν του οποίου η παρανομία υπερέχει της μακροθυμίας και ελέους;

Σαν τα Σόδομα γίνεται εκείνη η τοπική Εκκλησία στην οποία εστιάζεται η βδελυγμία των αιρετικών δογμάτων . Έτσι προς το παρόν ένεκα των δικαίων δούλων Του δεν θα αποσύρει την χάρη του Αγίου Πνεύματος από την  Εκκλησία η οποία λοξοδρομεί εις αιρετική ζοφερότητα τόσο προσβλητική  εις Αυτόν. Αλλά για πόσο χρονικό διάστημα; Που είναι το σύνορο πέραν του οποίου η παρανομία υπερέχει της μακροθυμίας και ελέους; Εάν ο χρόνος για έξοδο όπως του Λωτ έφθασε, τότε τέτοιος χρόνος είναι το τέρμα της περιόδου      ( που επιτρέπεται για Μετάνοια), είναι ώρα εκτέλεσης της Κρίσεως του Θεού, ώρα της δικαίας οργής, ώρα για την απομάκρυνσι αυτού τούτου του Πνεύματος της Ζωής. Η απομάκρυνσις των αληθινών τέκνων της Εκκλησίας από το κέντρο της αμαρτίας ( της αίρεσις ) υπηρετεί ως δείκτης του Πνευματικού θανάτου της Ιεραρχίας της Τοπικής Εκκλησίας. Όταν ο Κύριος απομακρύνει όλους τους πιστούς εις Αυτόν  -- Την αληθινήν Εκκλησίαν Του -- τότε μόνον θα εγκαταλείψει εντελώς η χάρις του Αγίου Πνεύματος την συγκέντρωσι αυτών που παρέμειναν στην αίρεσι. Ο Λωτ προειδοποίησε τους γαμπρούς του δια την επερχομένη Κρίση αλλά εχλευάσθη από αυτούς. Και οι γαμπροί του εκάησαν μαζί με  όλους τους Σοδομίτες.

ΟΙ ΑΙΝΟΙ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ

ΔΙΑΤΑΓΜΑ ΤΩΝ ΜΕΔΙΟΛΑΝΩΝ ΚΑΙ ΑΝΕΞΙΘΡΗΣΚΕΙΑ

(313 -2013) επέτειος 1700 ετών

του Ιωάννη Σιδηρά

Κοσμοϊστορικό γεγονός ὑπῆρξε ἡ κατά τήν 13η Ἰουνίου τοῦ 313 μ. Χ.  ὑπογραφή τοῦ γνωστοῦ Διατάγματος τῶν Μεδιολάνων ὑπό τῶν συναυτοκρατόρων Κωνσταντίνου τοῦ Μεγάλου καί Λικινίου, τό ὁποῖο «ἐπήνεγγε τήν μεγίστην τῶν ἐν τῷ κόσμῳμεταβολῶν», δηλαδή «τήν ἐλευθερίαν τῆς Ἐκκλησίας καί τά ἀνθρώπινα δικαιώματα  καί τάς θρησκευτικάς ἐλευθερίας».
Ἐπειδή οἱ χριστιανοί δέν λάτρευαν τούς ψευδεῖς θεούς, τήν πολυθεΐα τῶν εἰδώλων καί δέν προσέφεραν θυσίες στόν Ρωμαῖο αὐτοκράτορα, ὁ ὁποῖος ἐλατρεύετο ὠς ἐπίγειος θεός, οἱ διωγμοί, ἐναντίον τῶν ὁπαδῶν τοῦ Ναζωραίου ἐπεβλήθησαν ὁριστικῶς ὑπό τήν μορφή τῶν αὐτοκρατορικῶν διαταγμάτων, τά ὁποία ὅριζαν ὅτι οἱ χριστιανοί ἦταν ἐπικίνδυνοι ἐχθροί τοῦ ρωμαϊκοῦ κράτους ὡς ἐπιβουλευόμενοι τήν εὐστάθειά του καί ὡς ἀσεβοῦντες πρός τόν αὐτοκράτορα.

H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

π. Θεόδωρος Ζήσης : «Εις την ενθρόνισιν του Πάπα δεν ήταν παρούσα η Ορθόδοξος Εκκλησία»

Simeron Wordpress 

Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ του Αγίου Ιουστίνου (Πόποβιτς)

 Το αίμα του Θεανθρώπου και η δύναμίς του.

Ο Κύριος έκαμε την Εκκλησίαν Του τοιαύτην δια της Σταυρώσεώς Του και του Θεανθρωπίνου αίματός Του, το οποίον επί του Σταυρού εξέχεεν. Αυτό το αίμα είναι η κάθαρσις της Εκκλησίας και η σωτηρία της. Αυτό είναι και η θεανθρωπίνη ένωσίς της, και η ένωσις αυτής με τον Θεόν και τους ανθρώπους. Το αίμα του Θεανθρώπου Χριστού είναι η αιωνίως καινή, λυτρωτική, σώζουσα, δημιουργική και πανενωτική δύναμις της Εκκλησίας. Εις το Πρόσωπον του Θεανθρώπου ηνώθη με υπερτέλειον τρόπον η θεία και η ανθρωπίνη φύσις, ο Θεός και ο άνθρωπος, ούτως ώστε οι άνθρωποι, όντες έως τότε μακράν του Θεού δια της αμαρτίας, να γίνουν εν τω θεανθρωπίνω αίματι, οικείοι Αυτού και εν με Αυτόν (Εφ. 2, 13-14), να γίνουν «μέλη του σώματος αυτού, εκ της σαρκός αυτού και εκ των οστέων αυτού» (Εφ. 5, 30). Δια του Θεανθρώπου Χριστού επήλθε επί της γης η ακατανόητος πραγματικότης : εμείς οι άνθρωποι οι φιλαμαρτήμονες, αυτά τα θηλαστικά, απεκτήσαμεν δι΄ Αυτού την κατά αίμα συγγένειαν με τον Θεόν, διότι το θεανθρώπινον αίμα Του, η πηγή της αιωνίου ζωής μας και της θεανθρωπίνης αθανασίας μας, μας ενώνει στενώτατα με Αυτόν, τον μόνον αληθινόν Θεόν εν τω Οποίω και υπάρχει η ζωή η αιώνιος (πρβλ. Α΄ Ιω. 5, 20. 5, 11. 1, 2). Το θείον αίμα του Κυρίου είναι η θεανθρωπίνη δύναμις η αγιάζουσα, η καθαρίζουσα, η μεταμορφώνουσα, η χριστοποιούσα, η εκκλησιοποιούσα, η θεανθρωποποιούσα, η τριαδοποιούσα, η σώζουσα. Ένεκα τούτου η Καινή Διαθήκη είναι Διαθήκη εν τω αίματι του Θεανθρώπου Χριστού. Η δε Διαθήκη αυτή παρατείνεται ευχαριστιακώς μέσα εις το Θεανθρώπινον σώμα της Εκκλησίας, ενώνουσα ημάς τους ανθρώπους δια του αίματος του Θεανθρώπου με τον Θεόν και μεταξύ μας. διότι το πανάγιον αυτό αίμα το οποίον μας ενώνει με τον Θεάνθρωπον, μας ενώνει δι΄ Αυτού και με όλους τους ανθρώπους. Είναι οφθαλμοφανές το ιστορικόν γεγονός ότι πραγματική, αληθινή και αθάνατος ενότης του ανθρώπου με τους ανθρώπους συντελείται δια του Θεανθρώπου, ο Θεός είναι εγγύτερος εις έκαστον άνθρωπον απ΄ ό,τι είναι ο ίδιος ο άνθρωπος εις τον εαυτόν του, εγγύτερος και εις όλους τους ανθρώπους από τους ιδίους τους εαυτούς των. δι΄ αυτό δεν υπάρχει δια τον άνθρωπον ενότης με τον εαυτόν του και με τους ανθρώπους, χωρίς τον Θεόν, χωρίς τον Θεάνθρωπον, άνευ της αποκτήσεως της «σαρκικής» μετ΄ Αυτού συγγενείας και ενώσεως. Η εξ αίματος δε αυτή συγγένεια και ένωσις του ανθρώπου με τον Θεόν και η δι΄ αυτού του αίματος θεανθρωπίνη συγγένεια και ένωσις του ανθρώπου με άλλους ανθρώπους, πραγματοποιείται μέσα εις το Θεανθρώπινον σώμα του Χριστού, την Εκκλησίαν.

Ο Κοσμάς :

Σε κάθε περίπτωση, το έχω τονίσει και άλλη φορά, η περίπτωση των Ρασκόλνικων της Ρωσίας είναι διαμετρικά αντίθετη με την Εκκλησία του Παλαιού Ημερολογίου. Αυτό εξηγείται από το γεγονός ότι οι Ρασκόλνικοι υποστήριζαν αιρετικές απόψεις, τις οποίες ο Μάξιμος Γραικός θέλησε να διορθώσει. Στη περίπτωση της Εκκλησίας του Παλαιού Ημερολογίου, τα μέλη της, δηλ. οι λεγόμενοι Παλαιοημερολογίτες, δεν άλλαξαν απολύτως τίποτε.
Αν υπάρχει κάποια ομοιότητα της ελληνικής πραγματικότητας με τους Ρασκόλνικους είναι η ομοιότητά τους με τους Νεοημερολογίτες, τους οποίους δεν θέλω να λυπήσω, αλλά πρέπει να τους πούμε την αλήθεια. Οι Νεοημερολογίτες, λοιπόν, αντίθετα με την Παράδοση της Ορθοδοξίας, εισήγαγαν στη λατρεία τους, το φράγκικο, ή Γρηγοριανό Ημερολόγιο. Έκτοτε παραμένουν μέχρι σήμερα υπνωτισμένοι από τους ποιμένες και «γεροντάδες» τους, στη πλάνη και στην αίρεση !
Αυτά επί του παρόντος. Το θέμα αυτό, δεν θα το συζητήσουμε τώρα. Πρώτα, θα τελειώσουμε τη συζήτηση για τα τεθέντα θέματα σχετικά με το φράγκεμα της Νεοημερολογίτικης Εκκλησίας, της οποίας, όχι μόνο οι εκκλησιαστικοί ηγέτες, αλλά, δυστυχώς, και τα μέλη της, κατέστησαν ήδη μέλη του παναιρετικού παπισμού!


(σ.σ. Οι θέσεις του αδελφού μας Κοσμά, δεν εκφράζουν την "Ορθόδοξη Φωνή").

Πάσχα PASCHA-the Sunday of the Resurrection-Hymns

Δεν υπάρχει άλλος τρόπος.

Όταν η "Εκκλησία" αρχίζει να δέχεται αιρετικές διδασκαλίες σε οιονδήποτε βαθμό 

τότε η χάρις της σωτηρίας μειούται εις αυτήν. Όταν η "Εκκλησία" στο σύνολό της, δέχεται 

μία αίρεσι τότε η χάρις της σωτηρίας αναχωρεί από αυτήν την κοινότητα, αφού έγινε αδύνατον πλέον η σωτηρία για τα μέλη της, ακόμα κι αν προσφέρουν την ζωή τους 

για τις πεποιθήσεις τους.   

Η απόρριψις της αιρέσεως του Οικουμενισμού από την "Εκκλησία" πρέπει να 

εκφρασθή δια της αποχωρήσεώς της, από το Παγκόσμιο Συμβούλιο 

 « Εκκλησιών». Δεν υπάρχει άλλος τρόπος.

Πότε θ΄ αντιληφθούν ότι ένα ΟΧΙ στην αίρεσι του παπο-οικουμενισμού αξίζει πολύ περισσότερο από κάθε προσευχή και ιεραποστολική δράσι

Αποροφημένοι οι μεν "Ποιμένες" από την αίγλην του αξιώματος και την κοινωνικήν δράσι, το πλήθος των ανυπόπτων προβάτων που τους ακολουθούν και τον οικοδομικόν οργασμόν των παιδικών κατασκηνώσεων και γηροκομείων, τους κύκλους Γραφής και τις σελίδες των εκδόσεών τους, οι δε Αγιορείτες Μοναχοί από την αίγλην της περικυκλούσης αυτούς φήμης δια την … νηπτικήν θεολογίαν και το … άκτιστον φως της νοεράς προσευχής τους, αδιαφορούν αν στο ένα και κύριο, την ομολογία της πίστεως, απέτυχαν, με αποτέλεσμα όλα τα λοιπά να είναι ενώπιον του Θεού ράκη άχρηστα και θυσία απρόσδεκτος! Η Εκκλησία, τούς έκανε επισκόπους για να διδάσκουν και φυλάττουν τον λόγον της Αληθείας Της ακέραιον και ανόθευτον, κρατώντας συγχρόνως τα πρόβατά Της μακρυά από τα λειβάδια των αιρετικών, και όχι να τα εγκαταλείπουν απροστάτευτα μέχρι το στόμα του λύκου με την πρόφασι ότι μόλις θα τα καταπιή, τότε θα δείξουν την ποιμενική τους ικανότητα! Πότε θ΄ αντιληφθούν ότι ένα ΟΧΙ στην αίρεσι του παπο-οικουμενισμού αξίζει πολύ περισσότερο από κάθε προσευχή και ιεραποστολική δράσι, και ότι, γι΄ αυτό το ΟΧΙ έχουν ταχθή από την Εκκλησία «εις τόπον Χριστού» και των Αποστόλων Του;

Ὁ ἅγιος Νεκτάριος μᾶς διδάσκει :

«Καθῆκον εἶχεν ὁ ἄνθρωπος νὰ ἀνυψοῦται πρὸς τὸν Θεὸν καὶ τὸν νοῦν αὐτοῦ πρὸς μόνον τὸν Θεὸν νὰ ἀναφέρη καὶ οὐχὶ νὰ ἀναζητῆ τὴν τέρψιν ἐν ταῖς ἀπολαύσεσι τῶν δημιουργημάτων, ἡ προσήλωσις αὐτοῦ πρὸς τὰ γήινα ἐπέφερε τὴν ἀμέλειαν τοῦ πρὸς ἑαυτὸν καθήκοντος. Διά τῆς ἀμελείας ἐμακρύνθη ἤδη τοῦ Θεοῦ, ἀπώλεσεν ἤδη μέγα μέρος τῆς ἐνισχυούσης αὐτὸν θείας δυνάμεως, καὶ διὰ τοῦτο ἡττηθείς ἔπεσεν ἐν τῇ ἁμαρτίᾳ. Ἐὰν ὁ Ἀδὰμ δὲν εἶχεν ἀπομακρυνθῆ ἤδη τοῦ Θεοῦ, δὲν θὰ ἡττᾶτο, διότι ἡ θεία δύναμις θὰ ἐνίσχυεν αὐτόν, ἡ ἐνατένισις πρὸς τὸ ξύλον τὸ ἀπηγορευμένον ἦτο ἔνδειξις τῆς προσηλώσεως πρὸς τὴν ὕλην».

Μάθημα από την Αλωση του 1204 για την Ευρώπη

Κωνσταντίνος Χολέβας

Η Ιστορία πάντα διδάσκει. Ας θυμηθούμε, λοιπόν, δεδομένης της επετείου, ότι στις 12 και τις 13 Απριλίου 1204 οι Σταυροφόροι της Δ' Σταυροφορίας, αντί να ελευθερώσουν την Ιερουσαλήμ από τους Σαρακηνούς Αραβες, κατέλαβαν την ορθόδοξη Κωνσταντινούπολη. Οι Φράγκοι, όπως ονομάζονταν τότε οι σημερινοί εταίροι μας στην Ευρωπαϊκή Ενωση, έσφαξαν πολλούς Ελληνες της βυζαντινής πρωτεύουσας, λεηλάτησαν πολιτιστικούς θησαυρούς, μαγάρισαν την Αγία Σοφία βάζοντας μία πόρνη στην Αγία Τράπεζα και κατακερμάτισαν την ένδοξη ελληνορθόδοξη αυτοκρατορία της Ρωμανίας. Το κράτος που σήμερα μάθαμε να ονομάζουμε βυζαντινό, η Ρωμανία κατά το ορθότερον, διαμοιράστηκε μεταξύ Ευρωπαίων φεουδαρχών, δουκών και μαρκησίων.

H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ του Αγίου Ιουστίνου (Πόποβιτς)

Ο Χριστός όλος εν τη Εκκλησία. Η Εκκλησία ολόκληρος εν τω Χριστώ.

Το παν εν τη Εκκλησία προέρχεται από τον Χριστόν και υπάρχει εν τω Χριστώ, όλος ο Χριστός είναι μέσα εις την Εκκλησίαν και ολόκληρος η Εκκλησία είναι μέσα Του. Επειδή όλος ο Χριστός υπάρχει εν τη Εκκλησία και ολόκληρος η Εκκλησία είναι εν Αυτώ, δι΄ αυτό ακριβώς είναι «ένδοξος», «αγία και άμωμος» (Εφ. 5, 27). Αυτός, δια να την καταστήση τοιαύτην, εισήγαγεν εις αυτήν και ενεσάρκωσεν όλον το Θεανθρώπινον Πρόσωπόν Του. Εις την πλέον καθαράν μορφήν της ολόκληρος η Εκκλησία είναι Αυτός, ο Θεάνθρωπος Χριστός, παρατεινόμενος εις όλους τους αιώνας και όλην την αιωνιότητα. Δια τούτο αυτή δεν έχει «σπίλον ή ρυτίδα ή τι των τοιούτων» (Εφ. 5, 27). Όθεν και η φιλανθρωπία της είναι άπειρος και η δύναμίς της άπειρος, η κάθαρσίς της παντελής, η δε ελευθερία και η σωτηρία της καθολική. Και πάλιν πάντα ταύτα τελεί μέσα της η θεία δύναμις του Χριστού, η πάντα αγία και πάντοτε παντοδύναμος (πρβλ. Κολ. 1, 29).