Κωνσταντίνος Χολέβας : Η «ομολογία» Νταβούτογλου και η ελληνική προετοιμασία
Η τάση του Τούρκου ΥΠΕΞ Αχμέτ Νταβούτογλου να εκμεταλλευθεί τις ατυχείς οικονομικές συγκυρίες της Ελλάδος και της Κύπρου δεν είναι απλώς μία ευκαιριακή προσπάθεια της Αγκυρας. Τα νεοοθωμανικά και άλλα οράματα του Νταβούτογλου αναλύονται εκτενώς στο ογκώδες βιβλίο του με τίτλο «Στρατηγικό βάθος - Η διεθνής θέση της Τουρκίας», το οποίο εξέδωσε στην Ελλάδα ο εκδοτικός οίκος Ποιότητα. Η μετάφραση είναι του πανεπιστημιακού Ν. Ραπτόπουλου και η επιστημονική επιμέλεια του αείμνηστου τουρκολόγου καθηγητή Νεοκλή Σαρρή.
Θυμίζω, λοιπόν:
Στις σελίδες 440-485 (αλλά και σε άλλα σημεία) ο συγγραφεύς αναφέρεται ειδικότερα στα Βαλκάνια και μιλά ξεκάθαρα για την ανάγκη της Τουρκίας να περικυκλώσει την περιοχή χρησιμοποιώντας τις μουσουλμανικές χώρες και μειονότητες. Το μουσουλμανικό τόξο που πρέπει να τεθεί στην υπηρεσία του νεοοθωμανισμού περιγράφεται αυτολεξεί στη σελίδα 477 ως εξής: «Η ζώνη που εξικνείται βορειοδυτικά και μέσω του άξονα Μπίχατς - Κεντρική Βοσνία - Ανατολική Βοσνία - Σαντζάκ (σ.σ.: Νοτίου Σερβίας) - Κόσοβο - Αλβανία Μακεδονία Κίρτζαλι (σ.σ.: Βουλγαρίας) - Δυτική Θράκη καταλήγει στην Ανατολική Θράκη, έχει από τη σκοπιά της Τουρκίας τον χαρακτήρα ζωτικής αρτηρίας για τη βαλκανική γεωπολιτική και τον γεωπολιτισμό της».
H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more
"θεός εγγίζων εγώ ειμί, και ουχί θεός πόρρωθεν, λέγει Κύριος"
Όλο το άρθρο στην ιστοσελίδα :
http://kyprianoscy.blogspot.gr/
http://kyprianoscy.blogspot.gr/
Ας μάθουν λοιπόν οι διάφοροι παπα-Φάροι, παπα-Θερμοί και οι συνοδοιπόροι τους
ότι, όταν ο γείτονας λέει στον (πλησίον και} γείτονα πως με την τακτική που
ακολουθεί θα "μπουρλωτιάσει" κι αυτός όχι μόνο δεν τον ακούει, αλλά
τον αγνοεί, σκόπιμα τον φιμώνει, αλλά προσπαθεί ακόμη και να τον συντρίψει,
τότε ο γείτονας φταίξιμο δεν έχει. Το χρέος του το έχει κάνει. Φώναξε, είπε,
έγραψε, συμβούλεψε, παρότρυνε, παρακάλεσε, οι άλλοι όμως τον πέταξαν στα
άχρηστα, τον γονάτισαν. Είπαν, είναι φανατικός και άλλα όμοια, για να μη
μπορέσει να γίνει αντιληπτή η πλαστογραφία του συναισθήματος, η διαφθορά της
αγάπης, η κακοποίηση του ελέους του αγίου Θεού. Αυτά όλα των εγχώριων
φθοροποιών της Ορθοδοξίας, που αναμηρυκάζουν τα αλλότρια και τα αιρετικά με την
προς τον πλησίον αγάπη, όχι μόνο στερούνται αγάπης, αλλά το χειρότερο
εισηγούνται μια εντελώς απάνθρωπη και εγκληματική αγάπη. Αν αμφιβάλλετε, οι
μεταμοσχεύσεις - και όχι μόνο - είναι εδώ και αυτές σας δίνουν την απάντηση.
«Μαμά, τή νύχτα ήρθε εκείνος ό παππούλης»
(Από το βιβλίο του π.Νεκταρίου
Αντωνοπούλου «Ταχύς εις βοήθειαν»)
Είμαστε άπό τή Θεσσαλονίκη. Τό βαπτιστήρι μας. ή Χριστίνα, τριών χρονών, παρουσίασε ένα πρόβλημα. Στην κάτω γνάθο, αριστερά, είχε ένα έξογκωματάκι κι έδειχνε μελανό. Οι γονείς τό πήγαν στον παιδίατρο, ό όποιος τους συνέστησε υπέρηχο, γιά νά δουν τί είναι. Ό υπέρηχος έδειξε ένα ογκίδιο καί ό γιατρός είπε πώς πρέπει νά αφαιρεθεί. Στό σπίτι έπεσε πανικός. Άρχισαν νά τό τρέχουν σέ διάφορους γιατρούς.
Γυρίζοντας άπό τό προσκύνημα, τους έδωσα τήν μία είκονίτσα καί ή μητέρα τήν έβαλε τό βράδυ στό μαξιλαράκι τοϋ παιδιού. Τό πρωί, όταν ξύπνησε τό παιδί, είπε στή μητέρα του:
- Μαμά, τή νύχτα ήλθε εκείνος ό παππούλης. Δέν μέ πείραξε, ούτε φοβήθηκα. Μέ κοίταξε, χαμογέλασε κι έφυγε!
Είχαν πάει μέχρι τότε σέ 14 γιατρούς καί όλοι τους σύστησαν εγχείρηση γιά νά βγει τό ογκίδιο. Τελευταία σκέφθηκαν νά πάνε καί σ' ένα χειρουργό στό 424 στρατιωτικό νοσοκομείο Θεσσαλονίκης. (Σήμερα, στό καινούργιο πλέον νοσοκομείο, έχει κτιστεί ναός τοϋ Αγίου Λουκά καί εγκαινιάστηκε τόν Μάρτιο του 2008 άπό τόν Μητροπολίτη Νεαπόλεως καί Σταυρουπόλεως κ. Βαρνάβα). Ό γιατρός ζήτησε νά γίνει καινούργιο υπερηχογράφημα. Σέ μιά εβδομάδα τό έκαναν καί, ω του θαύματος!, τό νέο υπερηχογράφημα έδειξε ότι ό όγκος είχε αφαιρεθεί καί μάλιστα μέ νυστέρι. Μέσα υπήρχε ουλή χωρίς όγκο, ενώ εξωτερικά καμία τομή ή ούλη. "Εκτοτε τό παιδί δέν έχει κανένα πρόβλημα».
Μ.Α.Θεσσαλονίκη
Προβληματισμοί για την Παιδεία
Πολύ συχνά διαβάζουμε στο διαδίκτυο, σε θρησκευτικές κυρίως ιστοσελίδες, άρθρα σχετικά με την Παιδεία. Τα άρθρα αυτά επισημαίνουν ορθώς την
κατάπτωση της ελληνικής εκπαίδευσης, τον σαφή αντιχριστιανικό προσανατολισμό
της και την ακαταλληλότητα των σχολικών εγχειριδίων.
Πιο συγκεκριμένα, στα δύο σημεία που στέκονται όλοι οι ενιστάμενοι κατά της
αντιχριστιανικής και ανήθικης εκπαιδεύσεως της νέας εποχής είναι η κατάργηση
του μαθήματος των θρησκευτικών - ή η αντικατάστασή του με την θρησκειολογία - και η νόθευση όλων των βιβλίων
με ακατάλληλο, ανήθικο ή ιστορικά αναληθές υλικό.
Και όντως είναι δύο πολύ σημαντικά ζητήματα, αλλά όχι όμως ουσιαστικά, αφού
η επίλυσή τους δεν θα δημιουργούσε κανένα όφελος, αν δεν αλλάξουν άλλα πράγματα,
όπως θα αποδείξουμε παρακάτω.
Κοντολογίς, ακόμη και τα καλύτερα βιβλία, εξ απόψεως θρησκευτικής, εθνικής
και ηθικής, να εισάγουμε στα σχολεία, ακόμη και να τριπλασιάσουμε τις ώρες των
θρησκευτικών, δεν θα έχουμε κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα, όσο δεν έχουμε
πραγματικά χριστιανούς γονείς και εκπαιδευτικούς.
H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more
Ο Κοσμάς
5. Σεβόμαστε και τιμάμε τον μακαριστό πρώτην Φλωρίνης
Χρυσόστομο για το τόλμημά του το 1935 να αποτειχιστεί από το «Νέο Ημερολόγιο»,
την «εκκλησία των πονηρευομένων» και να προσέλθει στην «Εκκλησία του Παλαιού
Ημερολογίου»!
Στην προκειμένη περίπτωση ο ομολογητής αυτός Ιεράρχης δεν επεδίωξε το 1935 την ένωση κάποιων Παλαιοημερολογιτικών Παρατάξεων, που τότε δεν υπήρχαν, για την δημιουργία κάποιου Εθνικοθρησκευτικού Οργανισμού. Αυτό σημαίνει ότι και σήμερα, τα άτομα, δηλ. Παλαιοημερολογίτες, που μπορεί να ανήκουν στις διάφορες Παρατάξεις, κατανοώντας τον κίνδυνο που διατρέχει η πίστη και η πατρίδα μας, μπορούν να δημιουργήσουν από κοινού έναν οργανισμό, ένα σωματείο με σκοπό την προάσπιση της Ορθοδοξίας και του Ελληνισμού. Δεν μπορούν όμως να ιδρύσουν «Εκκλησία», στην οποία μάλιστα να αποδίδουν τον
τίτλο της «Μιάς Αγίας Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας», γιατί η
Εκκλησία αυτή υπάρχει και την ίδρυσε ο Χριστός!
Με δεδομένο αυτό, ότι υπάρχει η "Μία" Εκκλησία του Χριστού, δηλ. μία απ' όλες τις πιό πάνω Παρατάξεις είναι η Εκκλησία, ταπεινά φρονούμε, ότι θα ήταν ευτύχημα, ορισμένα άτομα, να ξεκινούσαν μια προσπάθεια για τη δημιουργία μιάς κίνησης, όχι όμως Εκκλησίας, ώστε να συντονιστούν οι εκλεκτές ψυχές των γνησίων Ορθοδόξων πιστών, που τυχόν υπάρχουν στις διάφορες Παρατάξεις. Αυτό θα ωφελούσε και τους ίδιους, αλλά θα ανάγκαζε και τους ηγέτες των Παρατάξεών τους να βρουν τρόπους για την κατάργηση των σχισμάτων τους.
Στην προκειμένη περίπτωση ο ομολογητής αυτός Ιεράρχης δεν επεδίωξε το 1935 την ένωση κάποιων Παλαιοημερολογιτικών Παρατάξεων, που τότε δεν υπήρχαν, για την δημιουργία κάποιου Εθνικοθρησκευτικού Οργανισμού. Αυτό σημαίνει ότι και σήμερα, τα άτομα, δηλ. Παλαιοημερολογίτες, που μπορεί να ανήκουν στις διάφορες Παρατάξεις, κατανοώντας τον κίνδυνο που διατρέχει η πίστη και η πατρίδα μας, μπορούν να δημιουργήσουν από κοινού έναν οργανισμό, ένα σωματείο με σκοπό την προάσπιση της Ορθοδοξίας και του Ελληνισμού. Δεν μπορούν όμως να ιδρύσουν «Εκκλησία», στην οποία μάλιστα να αποδίδουν τον
τίτλο της «Μιάς Αγίας Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας», γιατί η
Εκκλησία αυτή υπάρχει και την ίδρυσε ο Χριστός!
Με δεδομένο αυτό, ότι υπάρχει η "Μία" Εκκλησία του Χριστού, δηλ. μία απ' όλες τις πιό πάνω Παρατάξεις είναι η Εκκλησία, ταπεινά φρονούμε, ότι θα ήταν ευτύχημα, ορισμένα άτομα, να ξεκινούσαν μια προσπάθεια για τη δημιουργία μιάς κίνησης, όχι όμως Εκκλησίας, ώστε να συντονιστούν οι εκλεκτές ψυχές των γνησίων Ορθοδόξων πιστών, που τυχόν υπάρχουν στις διάφορες Παρατάξεις. Αυτό θα ωφελούσε και τους ίδιους, αλλά θα ανάγκαζε και τους ηγέτες των Παρατάξεών τους να βρουν τρόπους για την κατάργηση των σχισμάτων τους.
Το φλεγόμενο κελί.
Ρώτησαν κάποτε τον αββά Παλλάδιο, πού καταγόταν από τη Θεσσαλονίκη:
-Κάνε αγάπη, πάτερ, και πες μας από ποια αιτία έγινες μοναχός;
-Στην πατρίδα μου, απάντησε εκείνος, μισό χιλιόμετρο μακριά από το τείχος, ζούσε ένας έγκλειστος μοναχός πού λεγόταν Δαβίδ. Είχε έρθει από τη Μεσοποταμία. Ήταν πολύ ενάρετος, ελεήμων και εγκρατής. Έμεινε κλεισμένος και προσευχόμενος στο κελί του, περίπου εβδομήντα χρόνια!
Εκείνο τον καιρό, εξ αιτίας βαρβαρικών επιδρομών, τα τείχη της Θεσσαλονίκης φυλάγονταν μέρα και νύχτα από τούς στρατιώτες.
Ένα βράδυ οι φρουροί του τείχους πού ήταν προς το μέρος του κελιού του εγκλείστου, είδαν να βγαίνουν φλόγες από τα παράθυρά του. Σκέφτηκαν ότι κάποιοι βάρβαροι πλησίασαν και έβαλαν φωτιά στο κελί. Όταν όμως ξημέρωσε, βγήκαν έξω και βρήκαν τον γέροντα ζωντανό και το κελί απείραχτο! Έμειναν γι’ αυτό έκπληκτοι... Την άλλη νύχτα ξαναβλέπουν φλόγες στο κελί. Το ίδιο γινόταν και τις επόμενες νύχτες. Το παράδοξο φαινόμενο έγινε γνωστό σ’ όλη την πόλη και πολλοί πήγαιναν και αγρυπνούσαν στο τείχος για να δουν το φλεγόμενο κελί. Αυτό συνεχίστηκε μέχρι τον θάνατο του γέροντα. Αφού λοιπόν αντίκρισα το θαύμα, όχι μια και δύο, αλλά πολλές φορές είπα μέσα μου:
«Αν ο Θεός χαρίζει τόση δόξα στους δούλους Του στον κόσμο αυτό, πόση θα τούς χαρίσει στην αιωνιότητα, όταν σαν ήλιος θα λάμψη το πρόσωπό τους!». Αυτή ήταν η αιτία να φορέσω το μοναχικό τούτο σχήμα.
-Κάνε αγάπη, πάτερ, και πες μας από ποια αιτία έγινες μοναχός;
-Στην πατρίδα μου, απάντησε εκείνος, μισό χιλιόμετρο μακριά από το τείχος, ζούσε ένας έγκλειστος μοναχός πού λεγόταν Δαβίδ. Είχε έρθει από τη Μεσοποταμία. Ήταν πολύ ενάρετος, ελεήμων και εγκρατής. Έμεινε κλεισμένος και προσευχόμενος στο κελί του, περίπου εβδομήντα χρόνια!
Εκείνο τον καιρό, εξ αιτίας βαρβαρικών επιδρομών, τα τείχη της Θεσσαλονίκης φυλάγονταν μέρα και νύχτα από τούς στρατιώτες.
Ένα βράδυ οι φρουροί του τείχους πού ήταν προς το μέρος του κελιού του εγκλείστου, είδαν να βγαίνουν φλόγες από τα παράθυρά του. Σκέφτηκαν ότι κάποιοι βάρβαροι πλησίασαν και έβαλαν φωτιά στο κελί. Όταν όμως ξημέρωσε, βγήκαν έξω και βρήκαν τον γέροντα ζωντανό και το κελί απείραχτο! Έμειναν γι’ αυτό έκπληκτοι... Την άλλη νύχτα ξαναβλέπουν φλόγες στο κελί. Το ίδιο γινόταν και τις επόμενες νύχτες. Το παράδοξο φαινόμενο έγινε γνωστό σ’ όλη την πόλη και πολλοί πήγαιναν και αγρυπνούσαν στο τείχος για να δουν το φλεγόμενο κελί. Αυτό συνεχίστηκε μέχρι τον θάνατο του γέροντα. Αφού λοιπόν αντίκρισα το θαύμα, όχι μια και δύο, αλλά πολλές φορές είπα μέσα μου:
«Αν ο Θεός χαρίζει τόση δόξα στους δούλους Του στον κόσμο αυτό, πόση θα τούς χαρίσει στην αιωνιότητα, όταν σαν ήλιος θα λάμψη το πρόσωπό τους!». Αυτή ήταν η αιτία να φορέσω το μοναχικό τούτο σχήμα.
Two letters of new martyr Valeriu Gafencu To His family.
A letter from Aiud (29 January 1946), Valeriu sent to his family.
“Life is something other than what people imagine. Man himself is something other than what he imagines himself to be. The Truth is something other than what the human mind imagines. I want to be sincere and open, down to the deepest fibers of my soul. From the very moment in which I first set foot in prison, I wondered why I was locked up. In the realm of social life, regarding my relations with the world in which I lived, I was always considered to be someone very good, an example of moral conduct. If I entered into conflict with anyone, it was only for the sake of Truth. After much struggle and unrest, after much pain, when the cup of suffering had filled up, there came a holy day, in June 1943, when I fell to the ground, on my knees, my forehead to the floor, my heart crushed, in an outburst of tears. I asked God to grant me light. On that day, I had lost all confidence in Man. I realized perfectly well that I was in truth, so why then was I suffering? In all my soul full of spirited self-assurance there had remained only love. No one understood me.
ΤΟ ΑΛΗΘΙΝΟΝ ΘΑΡΡΟΣ.
Αυτό το θάρρος το χρειαζόμαστε όλοι και ο Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος, μας εξηγεί πως θα το βρούμε (Πρακτικά και Θεολογικά Κεφάλαια ) :
«Εκείνος, που έχει οδηγόν του τον φόβον του Θεού, δεν φοβάται και όταν ακόμα ζη ανάμεσα σε πονηρούς ανθρώπους. Διότι, όταν έχει μέσα του τον φόβον του Θεού, κρατά το ανίκητον όπλον της πίστεως, ένα όπλον με το οποίον μπορεί να επιτύχη τα πάντα, ακόμα και αυτά, που φαίνονται δύσκολα και ακατόρθωτα σε πολλούς. Ο άνθρωπος, που φοβάται τον Θεόν, ζη μεν ανάμεσα σε κακούς και πονηρούς ανθρώπους, αλλά μοιάζει με γίγαντα ανάμεσα σε μαϊμούδες, ή με λιοντάρι, που βρυχάται ανάμεσα σε αδύνατα σκυλιά και σε αλεπούδες, γιατί το θάρρος του το βρίσκει και το αντλεί από τον φόβον του Θεού, που νοιώθει μέσα του».
«Εκείνος, που έχει οδηγόν του τον φόβον του Θεού, δεν φοβάται και όταν ακόμα ζη ανάμεσα σε πονηρούς ανθρώπους. Διότι, όταν έχει μέσα του τον φόβον του Θεού, κρατά το ανίκητον όπλον της πίστεως, ένα όπλον με το οποίον μπορεί να επιτύχη τα πάντα, ακόμα και αυτά, που φαίνονται δύσκολα και ακατόρθωτα σε πολλούς. Ο άνθρωπος, που φοβάται τον Θεόν, ζη μεν ανάμεσα σε κακούς και πονηρούς ανθρώπους, αλλά μοιάζει με γίγαντα ανάμεσα σε μαϊμούδες, ή με λιοντάρι, που βρυχάται ανάμεσα σε αδύνατα σκυλιά και σε αλεπούδες, γιατί το θάρρος του το βρίσκει και το αντλεί από τον φόβον του Θεού, που νοιώθει μέσα του».
Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ του Αγίου Ιουστίνου (Πόποβιτς)
Ουδείς εν τη Εκκλησία
έχει ως ιδικόν του κτήμα τα πάντα. Καθείς έχει τόσον, όσον του έχει ορίσει το
Άγιον Πνεύμα κατά την θέσιν την οποίαν κατέχει εις το θεανθρώπινον σώμα της
Εκκλησίας και κατά το μέτρον της πίστεώς του. Η αίσθησις αυτής της
καθολικότητος, και η συνείδησις της προσωπικής παν-υπευθυνότητος, είναι το
χαρακτηριστικόν γνώρισμα του κάθε χριστιανικού αισθήματος. Ο χριστιανός
γνωρίζει πως όταν πίπτη παρασύρει μεθ΄ εαυτού και άλλους, όταν σηκώνεται,
σηκώνει μαζί του και άλλους. Η ζωή του δεν είναι μόνον ιδική του, αλλά είναι
συνυφασμένη με την ζωήν των άλλων εν τη κοινή πίστει αδελφών, επειδή όλοι
αποτελούμεν το εν σώμα της Εκκλησίας. Εις την Εκκλησίαν έχομεν «άπαντα κοινά»,
τον Θεόν, την αγιότητα, την ψυχήν, την συνείδησιν, την καρδίαν, και όλα τα θεία
δώρα. Με θαυμαστόν εν προσευχή και χάριτι τρόπον έκαστος ευρίσκεται μέσα εις
όλους και όλοι μέσα εις έκαστον. Ποίος από ημάς γνωρίζει πόσα οφείλει εις τους
Αγίους του Θεού και εις τας προσευχάς των! Ακόμη και αυτήν την ψυχήν του, την
πίστιν του και την ιδίαν την σωτηρίαν του! Είσαι μέλος της Εκκλησίας; Αυτό
σημαίνει ότι είσαι οργανικώς συνδεδεμένος με τους αγίους Αποστόλους και με τους
Μάρτυρας, με τους Ομολογητάς και με όλας τας ουρανίους αγγελικάς Δυνάμεις.
14 τζαμιά στην Αθήνα!!! Πάρε το σπαθί σου Μακρυγιάννη...
Το
ποίημα είναι από το ιστολόγιο :
Ξύπνα αγωνιστή της Ρωμιοσύνης!
Σήκω, η Πατρίδα σε γυρεύει,
βάλε τη στολή της αντρειωσύνης.
Η Ελλάδα πάλι κινδυνεύει.
Λύκοι προβατόσχημοι τη ζώνουν,
με την προσωπίδα της φιλίας,
τ' άγια της φυλής μας βεβηλώνουν,
πολεμούν τα κάστρα της θρησκείας.
Τάφηκαν οι μνήμες των ηρώων,
σκόνες λησμοσύνης τις σκεπάσαν,
ήρθαν καραβάνια των εμπόρων,
τις σεπτές εικόνες ξεκρεμάσαν.
Σήκω, Στρατηγέ των οραμάτων,
όρθωσε τ΄ ανάστημα σαν πρώτα,
χάνετ' η γεννήτρα των θαυμάτων,
σβήνουν των ονείρων της τα φώτα.
Πάρε το σπαθί το τιμημένο,
να χτυπήσεις τα άγρια θηρία.
Διώξε το γραικύλο και τον ξένο,
που κακοποιούν την ιστορία.
Θύμισε και πάλι στα παιδιά σου,
ποια ζωή αξίζει να βιώνουν,
δείξε τα εφτά τα τραύματά σου,
που μοιλούν για όσα μας ενώνουν.
Πες μας για τ΄αγνά ιδανικά σου,
τη βαθιά σου πίστη στο Χριστό μας,
τους αγώνες που δωσ' η γενιά σου,
για να λυτρωθούμε απ' τον εχθρό μας.
Ξύπνα, Μακρυγιάννη, της θυσίας,
της φιλοπατρίας και του θάρρους.
Σπεύσε στις κραυγές της αγωνίας,
για να διώξεις πάλι τους βαρβάρους.
Ιερά Μητρόπολις Πειραιώς : γιά τήν ἐκπόρθηση τοῦ Ἑλληνορθοδόξου Γένους χρησιμοποιεῖται τό Ἰσλάμ..
᾿Εν Πειραιεῖ τῇ 8ῃ Ἀπριλίου 2013
Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Θ Ε Ν
Μέ πρόσχημα τήν ἐλευθερία τῆς θρησκευτικῆς συνειδήσεως πού δῆθεν παραβιάζεται γιά νομίμους καί παρανόμους κατοικούντας στό λεκανοπέδιο μουσουλμανικῆς θρησκευτικῆς παραδοχῆς συνανθρώπους μας πού ὡστόσο ἀκώλυτα καί ἐλεύθερα διατηροῦν 150 τόπους λατρείας τους, ἡ θεσμοθέτηση καί ἡ μετά πάσης κρατικῆς ἐπισημότητος ἑδραίωση στήν ἱστορική πρωτεύουσα τῆς Εὐρώπης τήν Ἀθήνα, τήν ποτισμένη μέ τό αἷμα τῶν μαρτύρων της γιά τήν ἀποτίναξη τῆς 400ετούς δουλείας τοῦ Ἰσλάμ μέ τήν σέ βάρος τοῦ Κρατικοῦ προϋπολογισμοῦ ἀπό τήν Πολιτεία ἀνέγερση τεμένους στό Βοτανικό, εἶναι ἕνα πολύ καλά ἐνορχηστρωμένο σχέδιο γιά τήν ἀπό πολλῶν χρόνων ἐπιχειρουμένη ἀποδόμηση τῆς Ἑλληνορθοδόξου ἰδιοπροσωπείας καί ταυτότητος τῆς χώρας.
Σάν πολιορκητικός κριός γιά τήν ἐκπόρθηση τοῦ Ἑλληνορθοδόξου Γένους χρησιμοποιεῖται τό Ἰσλάμ, ὅπως ἀποδεικνύεται ἀπό τίς δηλώσεις στό Δημοτικό Συμβούλιο Ἀθηνῶν τοῦ Δημάρχου κ. Γ. Καμίνη, ὁ ὁποῖος παρουσίασε τόν σέ ἐξέλιξη σχεδιασμό γιά τήν δημιουργία 14 ἄλλων Τζαμιῶν σέ ὅλη τήν ἔκταση τοῦ Δήμου Ἀθηναίων.
H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more
Ο Κοσμάς :
4 Με τα δεδομένα αυτά, ήταν φυσικό, να προκαλέσει
κάποια ευχάριστη
εντύπωση το δημοσίευμα του «Ορθοδόξου Τύπου», ότι γίνονται διεργασίες
στο χώρο του Παληού Ημερολογίου, για την ένωση των Παρατάξεών του!
"Άνθρακες όμως ο θησαυρός» του δημοσιεύματος! Μολονότι, ο συντάκτης του κ. Γ. Ζερβός είναι εκλεκτός δημοσιογράφος, διευθυντής όχι μόνο
του «Ορθοδόξου Τύπου», αλλά και της καθημερινής αθηναϊκής εφημερίδος
«Ελεύθερος», τη φορά αυτή αστόχησε. Φαίνεται, ότι ο ίδιος έπεσε θύμα
ανεύθυνων πληροφοριών, τις οποίες καλόπιστα πίστευσε. Γιατί καμιά διεργασία μεταξύ των λεγομένων Παρατάξεων του Παλαιού Ημερολογίου δεν γίνεται. Απόδειξη δε τούτου είναι ότι κανένα συγκεκριμένο στοιχείο δεν αναφέρεται στο δημοσίευμα αυτό, πράγμα που είναι σαφώς αντίθετο από κάθε δημοσιογραφική δεοντολογία.
Ο κ. Γ. Ζερβός γράφει ότι στις διεργασίες για την ένωση των Παρατάξεων πρωταγωνιστούν λαϊκοί και κληρικοί, χωρίς ν΄αναφέρει ούτε ένα όνομα! Στις προσπάθειές τους, λέγει το δημοσίευμα, τα ανωτέρω άτομα «παρουσιάζουν ως οδηγόν εν κείμενον του μακαριστού πρώην Φλωρίνης Χρυσοστόμου» του έτους 1935, εις το οποίο «περιέγραψε τον σημερινόν κατήφορον της Ελλάδος»! Τώρα, πως είναι δυνατό ο μακαριστός πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομος να περιέγραψε στο κείμενό του αυτό του 1935 τον σημερινό κατήφορο της Ελλάδος, εμείς τουλάχιστον αδυνατούμε να κατανοήσουμε! Είναι όμως προφανές, ότι η ανάμειξη του ονόματος του πρώην Φλωρίνης Χρυσοστόμου δεν είναι τυχαία. Μάλλον αποσκοπεί στο να «θολώσουν τα νερά», όσοι επιδιώκουν μιά ένωση των Παρατάξεων, σύμφωνα με τις υποδείξεις του κειμένου του πρώην Φλωρίνης Χρυσοστόμου, ίσως σε κάποιο αντίστοιχο «Εθνικοθρησκευτικό Οργανισμό»!
εντύπωση το δημοσίευμα του «Ορθοδόξου Τύπου», ότι γίνονται διεργασίες
στο χώρο του Παληού Ημερολογίου, για την ένωση των Παρατάξεών του!
"Άνθρακες όμως ο θησαυρός» του δημοσιεύματος! Μολονότι, ο συντάκτης του κ. Γ. Ζερβός είναι εκλεκτός δημοσιογράφος, διευθυντής όχι μόνο
του «Ορθοδόξου Τύπου», αλλά και της καθημερινής αθηναϊκής εφημερίδος
«Ελεύθερος», τη φορά αυτή αστόχησε. Φαίνεται, ότι ο ίδιος έπεσε θύμα
ανεύθυνων πληροφοριών, τις οποίες καλόπιστα πίστευσε. Γιατί καμιά διεργασία μεταξύ των λεγομένων Παρατάξεων του Παλαιού Ημερολογίου δεν γίνεται. Απόδειξη δε τούτου είναι ότι κανένα συγκεκριμένο στοιχείο δεν αναφέρεται στο δημοσίευμα αυτό, πράγμα που είναι σαφώς αντίθετο από κάθε δημοσιογραφική δεοντολογία.
Ο κ. Γ. Ζερβός γράφει ότι στις διεργασίες για την ένωση των Παρατάξεων πρωταγωνιστούν λαϊκοί και κληρικοί, χωρίς ν΄αναφέρει ούτε ένα όνομα! Στις προσπάθειές τους, λέγει το δημοσίευμα, τα ανωτέρω άτομα «παρουσιάζουν ως οδηγόν εν κείμενον του μακαριστού πρώην Φλωρίνης Χρυσοστόμου» του έτους 1935, εις το οποίο «περιέγραψε τον σημερινόν κατήφορον της Ελλάδος»! Τώρα, πως είναι δυνατό ο μακαριστός πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομος να περιέγραψε στο κείμενό του αυτό του 1935 τον σημερινό κατήφορο της Ελλάδος, εμείς τουλάχιστον αδυνατούμε να κατανοήσουμε! Είναι όμως προφανές, ότι η ανάμειξη του ονόματος του πρώην Φλωρίνης Χρυσοστόμου δεν είναι τυχαία. Μάλλον αποσκοπεί στο να «θολώσουν τα νερά», όσοι επιδιώκουν μιά ένωση των Παρατάξεων, σύμφωνα με τις υποδείξεις του κειμένου του πρώην Φλωρίνης Χρυσοστόμου, ίσως σε κάποιο αντίστοιχο «Εθνικοθρησκευτικό Οργανισμό»!
1853--2013 Εκατόν εξήκοντα έτη από την εις θάνατον καταδίκη του ηρωϊκού Στρατηγού Μακρυγιάννη.
ΦΩΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΔΙΚΗΝ
ΤΟΥ ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗ
ΑΘΩΝΙΚΑ ΑΝΘΗ
Είναι γνωστόν ότι
ο ηρωϊκός στρατηγός Μακρυγιάννης εκατηγορήθη ως συνωμότης κατά της ζωής του
Όθωνος και κατεδικάσθη εις θάνατον υπό του Στρατοδικείου. Η ενοχή του έχει
αμφισβητηθή, χωρίς όμως να δύνανται οι αμφισβητούντες να αποδείξουν την
αθωότητά του. Εγείρεται λοιπόν πάλιν το ερώτημα· ήτο ένοχος ο ηρωϊκός αγωνιστής
του ΄21 ή υπήρξε θύμα σκευωρίας του οθωνικού περιβάλλοντος; Οι ενδιαφερόμενοι
να ερευνήσουν το πρόβλημα, δεν έχουν ως στοιχεία ειμή μόνον τα Πρακτικά της
Δίκης του Μακρυγιάννη και ωρισμένας εφημερίδας της εποχής, αι οποίαι κατέκριναν
την καταδίκην, ως στηριχθείσαν επί μιας μόνης μαρτυρίας, χωρίς όμως και να
προσάγουν στοιχεία της αθωότητός του, οπότε το ερώτημα εξακολουθεί να αιωρήται
και η υπόθεσις όλη να αποκτά μυστηριώδεις διαστάσεις συγγενείς προς την
υπόθεσιν Ντρέϋφους. Ας μου επιτραπή να εκθέσω εν συντομία μερικάς ειδήσεις που
αφορούν εις την υπό εξέτασιν υπόθεσιν. Ο δικηγόρος Νικόλαος Στεφανίδης
–διάσημος γενόμενος δια την βωμολοχίαν του – κατήγγειλεν ότι ο στρατηγός
Μακρυγιάννης του είπεν έξω του Ναού της Καπνικαρέας ένα πρωϊνόν της 22ας
Μαρτίου του 1852: «Θα σε πω ένα μυστικό, αλλά προηγουμένως θα σε ορκίσω». Εγώ
δε του είπον ότι είμαι πρόθυμος να ορκισθώ και να μου ειπής. Με ώρκισε λοιπόν
κατά τον ακόλουθον τρόπον, ως ενθυμούμαι : «Ορκίζομαι επί του ιερού Ευαγγελίου
και εις τους 12 Αποστόλους να μην ειπώ εις κανένα τι θα ακούσω». Αφού δε με
ώρκισεν ούτω πως, με είπε: «κλείσε τα τρία δάκτυλα… και λάβε το μυστικό».
H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more
ΛΟΓΟΣ Γ΄ ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΟΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΝ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ.
«Ιδού η δούλη Κυρίου, γένοιτό μοι κατά το ρήμα
σου» (Λουκ. 1:38).
Δεν είναι νομίζω η ταπεινωφροσύνη περισσότερον από
όλας τας άλλας αρετάς περιφρονημένη από τον άνθρωπον, όχι δι΄ άλλην αιτίαν,
αλλά διότι ούτος δεν κατώρθωσεν ακόμη να αποκαλύψη τον πολύτιμον εκείνον
θησαυρόν, τον οποίον περιλαμβάνει αύτη η αρετή εντός των μακαρίων κόλπων της.
Έλα εδώ εις το μέσον, συ τρισάθλιε Εωσφόρε, μαύρον και σκοτεινόν νέφος του Άδου
και της κολάσεως, εγέρθητι από την άσβεστον ταύτην κάμινον όπου κατακαίεσαι, συ
ο οποίος δεν ήθελες να ταπεινώσης την πονηράν σου καρδίαν, όταν είχες πλουτισμένον
τον νουν με υπερβάλλουσαν γνώσιν, να μαρτυρήσης αν εγώ δεν λέγω την αλήθειαν.
Ποία είναι εκείνη η αιτία, η οποία σε εξώρισεν από τον ουρανόν, σε εγύμνωσεν
από τας ακτίνας και τας λάμψεις των αγγελικών ουσιών και σε ημαύρωσε με όλα τα
σκότη του Άδου; Τι είναι εκείνο το οποίον σε κατεβίβασεν από την υπερουράνιον
δόξαν και σε εκρήμνισε κάτω εις μίαν φοβεράν ατιμίαν και σε εσφράγισε μέσα εις
την αιώνιον κόλασιν ως κατάδικον; Ειπέ μας΄ ήτο άλλη αιτία, ει μη διότι
υπερηφανεύθης και ηθέλησες να αναβής υπεράνω του Θεού σου και Πλάστου; Βεβαίως
η υπερηφάνεια σε εκρήμνισεν, άθλιε, από την προτέραν σου δόξαν και αγγελικήν
φύσιν. Αλλά αν συ δια τον εαυτόν σου εντρέπεσαι να μας φανερώσης την αλήθειαν,
ειπέ μας τουλάχιστον δια τον προπάτορα Αδάμ, διότι συ ήσο ο διδάσκαλός του, τις
ήτο εκείνη η αιτία η οποία τον εξώρισεν από τον Παράδεισον και τον έφερεν εις
ταύτην την κατηραμένην γην; Δεν του επότισες συ την καρδίαν από έπαρσιν και
υπερηφάνειαν, δια να μη ταπεινωθή εις τον Θεόν, όταν τον ηρώτα, και του είπη
ότι έσφαλεν; Α! Εκ τούτου δεν έχασεν ευθύς όλην την δόξαν και την μακαριότητα
των Αγίων Αγγέλων και εστερήθη της ανεκλαλήτου χαράς και ευφροσύνης του
Παραδείσου; Εκ τούτου δεν εκληρονόμησεν ακάνθας και τριβόλους εδώ εις την γην,
πάθη, ασθενείας, φόβους, κινδύνους και τελευταίον την κατάραν του Θεού ειπόντος
«γη ει και εις γην απελεύσει;»(Γεν. Γ΄ 19). Ταύτα πάντα έπαθεν ο Εωσφόρος,
ευσεβέστατοί μου ακροαταί, καθώς και ο προπάτωρ Αδάμ, από την υπερηφάνειάν των,
διότι δεν ηγάπησαν τον πολύτιμον θησαυρόν της ταπεινώσεως. Αν λοιπόν η
κατηραμένη υπερηφάνεια προξενή τόσα μεγάλα κακά εις τον άνθρωπον, καθώς
ηκούσατε, η ευλογημένη ταπείνωσις είναι αρετή, όχι καταφρονητέα, καθώς την
νομίζουν οι πεπλανημένοι άνθρωποι, αλλά μάλιστα πρόξενος παντός μεγάλου
κατορθώματος και δόξης, εις εκείνον όστις την κατέχει.
H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more
Ο ηρωϊκός Στρατηγός Μακρυγιάννης:
«…Αφού με
λευτέρωσαν και πήγα στο χαλασμένο μου σπίτι και εις την ταλαίπωρή μου
οικογένεια… μ΄ ανάδωσαν οι πληγές, την μία Λαμπρή επέρσι και την Λαμπρή οπού
πέρασε πάγει δυο χρόνια τώρα… πήγα εις την σπηλιά οπούναι εις το περιβόλι μου
να ξανασάνω… και με το στανιό και ακουμπώντα με το ξύλο έσωσα εκεί, μου ρίχνουν
πέτρες και με χτυπούν και μαγαρισιές ανθρώπινες απάνω μου, «Φάγε από αυτές,
στρατηγέ Μακρυγιάννη, να χορτάσης, οπούθελες να κάμης σύνταμα». Και μ΄ ανοίγουν
τόσες νέες πληγές από τα χτυπήματα κι από τα αγκυλώματα, και με πάγει ως την
σήμερον το όμπυον, και αίμα από μπροστά και από πίσω· εσάπισα, εσκουλήκιασα…
Αυτά έστειλα εις την δημαρχία κι ακρόαση δεν μούδωσε. Και ξακολούθαγε αυτό ως
την παραμονή του Σωτήρος. Κι ανήμερα με χτύπησαν πολύ, έμεινα νεκρός, δεν
στανόμουν ζωντανός είμαι ή πεθαμένος… Νύχτωσα εκεί, και με χέρια και ποδάρια
πήγα κ΄ έπεσα εις το κρεββάτι μου να μην με ιδή η δυστυχισμένη μου οικογένεια…».
Δυστυχέστατε Μακρυγιάννη!
Οι Οἰκουμενισταί «θέτουν οὐσιαστικῶς ἑαυτούς ἐκτός Ἐκκλησίας».
Πρωτοπρ. π. Θεόδωρος Ζήσης:
Μέ ἁπλᾶ λόγια: Στήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ ἀνήκουν ὅσοι ἀκολουθοῦν τήν ἀλήθεια· ὅσοι δέν ἀκολουθοῦν τήν ἀλήθεια, αὐτοί δέν ἀνήκουν στην Ἐκκλησία. Αὐτό ἰσχύει πολύ περισσότερο γιά ὅσους ἐξαπατοῦν τους ἑαυτούς των αὐτοαποκαλούμενοι
καί ἀλληλοαποκαλούμενοι ποιμένες καί ἱεροί ἀρχιποιμένες. Γιατί ἔχουμε διδαχθῆ ὅτι
ὁ Χριστιανισμός δέν δίνει σημασία στά πρόσωπα, ἀλλά στήν ἀλήθεια καί στήν ἀκρίβεια
τῆς πίστεως.
Ὅταν πρίν ἀπό μερικά ἔτη κυκλοφορήσαμε μέ πλῆθος ὑπογραφῶν, κληρικῶν καί λαϊκῶν, την γνωστή «Ὁμολογία πίστεως κατά τοῦ Οἰκουμενισμοῦ», ἐνοχλήθηκαν πολλοί μεγαλόσχημοι προστάται καί προωθηταί τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, διότι, μεταξύ ἄλλων, γράφαμε ὅτι μέ ὅσα ἀντικανονικά
και ἀντορθόδοξα γράφουν καί πράττουν οι Οἰκουμενισταί «θέτουν οὐσιαστικῶς
ἑαυτούς ἐκτός Ἐκκλησίας».
Από το 1948 επί Αθηναγόρα, ακούμε από τους "πνευματικούς" μας πατέρες : ένα βήμα να κάνει ακόμη ο Πατριάρχης και θα δεις τι έχει να γίνει από τους Μητροπολίτες της Ελλάδος...
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)