ΣΚΟΠΟΣ ΤΗΣ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΩΣ.

Τον σκοπόν της εξομολογήσεως, μας εξηγεί ο Μέγας Βασίλειος, λέγοντας : 
Η εξομολόγηση των αμαρτημάτων έχει τον ίδιο σκοπόν, που έχει η επίδειξη των σωματικών πληγών στον γιατρόν. Όπως λοιπόν οι άνθρωποι δεν δείχνουν τις πληγές του σώματος σε όλους, ούτε στον πρώτον τυχόντα, αλλά στους έμπειρους για την θεραπεία των πληγών, έτσι και η εξομολόγηση των αμαρτημάτων πρέπει να γίνεται σ’ αυτούς, που μπορούν να τα θεραπεύσουν, κατά τον λόγον του Αποστόλου Παύλου: Υμείς οι δυνατοί τα ασθενήματα των αδυνάτων βαστάζετε (Ρωμ. ΙΕ:1 ), δηλαδή να τα αφαιρήτε με επιμέλεια. 

Quotes from St. Justin Popovich on the Papacy:

"In the history of the human race there have been three principal falls: that of Adam, that of Judas, and that of the pope.

The principal characteristic of falling into sin is always the same: wanting to be good for one's own sake; wanting to be perfect for one's own sake; wanting to be God for one's own sake. In this manner, however, man unconsciously equates himself to the devil, because the devil also wanted to become God for his own sake, to put himself in the place of God. And in this self-elevation he instantly became devil, completely separated from God, and always in opposition to Him.

Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ του Αγίου Ιουστίνου (Πόποβιτς)

Σκοπός της Θεανθρωπίνης οικονομίας της σωτηρίας.

Ο Θεάνθρωπος από την άπειρον και ακόρεστον φιλανθρωπίαν του, μετεμόρφωσε τον εαυτόν Του, τον «τέλειον άνδρα» εις Εκκλησίαν, δια να μεταμορφώση όλους οι οποίοι θα γίνουν μέλη της εις τελείους άνδρας. Ένας, λοιπόν, είναι ο σκοπός ολοκλήρου της θεανθρωπίνης Οικονομίας της σωτηρίας: «ίνα άρτιος η ο του Θεού άνθρωπος, προς παν έργον αγαθόν εξηρτημένος» (Β΄ Τιμ. 3,17). γ) Να «καταντήσωμεν… εις μέτρον ηλικίας του πληρώματος του Χριστού». Τι σημαίνει αυτό; Τι είναι εκείνο εκ του οποίου αποτελείται το ύψος του Χριστού και «το πλήρωμα» Αυτού; Με τι είναι Αυτός πεπληρωμένος; Με τας θείας τελειότητας και δυνάμεις. Διότι «εν αυτώ κατοικεί παν το πλήρωμα της θεότητος σωματικώς»(Κολ. 2,9) και μάλιστα μέσα εις τα πλαίσια του ανθρωπίνου σώματος. Με τούτο ακριβώς ο Σωτήρ δεικνύει ότι το ανθρώπινον σώμα είναι ικανόν να χωρέση μέσα του το πλήρωμα της Θεότητος και ότι αυτό, εις την πραγματικότητα, είναι και ο σκοπός του ανθρωπίνου είναι. Ως εκ τούτου, το να καταντήσωμεν «εις μέτρον ηλικίας του πληρώματος του Χριστού» σημαίνει να αυξηθώμεν και να προσλάβωμεν όλας τας θείας τελειότητάς Του και ενεργείας, να ενωθώμεν πνευματικώς και κατά χάριν με αυτάς, να εκχύσωμεν εαυτούς εις αυτάς, δηλαδή να ζώμεν μέσα τους. Ή άλλως, τούτο σημαίνει να ζώμεν τον Χριστόν, τουτέστι το πλήρωμα της Θεότητος το εν Αυτώ υπάρχον, ως την ιδικήν μας ζωήν, ως την ιδικήν μας ψυχήν, ως την ιδικήν μας παναξίαν, ως την ιδικήν μας αιωνιότητα, ως το ιδικόν μας υπερτέλος και παννόημα, να τον βιούμεν ως τον μόνον αληθινόν Θεόν και τον μόνον αληθινόν άνθρωπον, ως τέλειον Θεόν και τέλειον άνθρωπον, εις τον οποίον παν το ανθρώπινον έχει αναχθή εις το έσχατον δυνατόν ύψος της ανθρωπίνης τελειότητος. Να ζώμεν Αυτόν ως την τελείαν θείαν Αλήθειαν και ως την τελείαν θείαν Δικαιοσύνην, ως την τελείαν θείαν Αγάπην και ως την τελείαν θείαν Σοφίαν, ως την τελείαν θείαν Ζωήν, την αιώνιον Ζωήν. Με μίαν λέξιν, να Τον ζώμεν ως Θεάνθρωπον, ως παννόημα όλων των θεοκτίστων κόσμων (πρβλ. Κολ. 1,16-17. Εβρ. 2, 10). Πως είναι τούτο δυνατόν; Και πάλιν, είναι δυνατόν μόνον εν κοινωνία «συν πάσι τοις αγίοις». Διότι ελέχθη: «μέχρι καταντήσωμεν οι πάντες… εις μέτρον ηλικίας του πληρώματος του Χριστού», όχι μόνον εγώ, όχι μόνον εσύ, όχι μόνον εμείς, αλλ΄ οι πάντες, οδηγούμενοι και χειραγωγούμενοι υπό των αγίων Αποστόλων και των Προφητών, των Ευαγγελιστών και Ποιμένων, των Πατέρων και Διδασκάλων. Μόνον οι Άγιοι γνωρίζουν τον δρόμον και έχουν όλα τα μέσα, τα οποία δίδουν εις όλους τους ποθούντας τον Θεόν, να καταντήσουν «εις μέτρον ηλικίας του πληρώματος του Χριστού». Το δε «πλήρωμα» του Χριστού και το «μέτρον της ηλικίας» Του τι είναι άλλο παρά το άγιον Θεανθρώπινον σώμα Του, η Εκκλησία; Όθεν, το να φθάσωμεν «εις μέτρον ηλικίας του πληρώματος του Χριστού» ουδέν άλλο είναι παρά να γίνωμεν αληθινά μέλη της Εκκλησίας. Διότι η Εκκλησία είναι «το πλήρωμα» του Χριστού, «του τα πάντα εν πάσι πληρουμένου» (Εφ. 1,23).

Παραλειπόμενα σημαντικού συνεδρίου για το μάθημα των Θρησκευτικών.

του Ιωάννη Τάτση, Θεολόγου

Το Εργαστήριο Παιδαγωγικής - Χριστιανικής Παιδαγωγικής του Τμήματος Ποιμαντικής και Κοινωνικής Θεολογίας του Α.Π.Θ πραγματοποίησε στις 11 και 12 Μαρτίου στη Θεσσαλονίκη πανελλήνιο επιστημονικό συνέδριο για το μάθημα των Θρησκευτικών. Η συμμετοχή σημαντικών εισηγητών, η μεγάλη δημοσιότητα που πήρε το συνέδριο και κυρίως η μαζική αποδοχή του από τον θεολογικό και εκκλησιαστικό κόσμο προκάλεσε, όπως ήταν αναμενόμενο, αντιδράσεις.

Δεν θα αναφερθώ στις παραφωνίες του Προέδρου του ΚΑΙΡΟΥ που μέσω του προσωπικού του ιστολογίου περιορισμένης αναγνωσιμότητας επιχείρησε να πυροδοτήσει το κλίμα λίγες μόνο μέρες πριν τη διοργάνωση του συνεδρίου στρεφόμενος με μανία εναντίον της ψυχής του συνεδρίου, του καθηγητή Ηρακλή Ρεράκη. Έλαβε τότε την δέουσα απάντηση: μια γενική απαξίωση και αδιαφορία την οποία άξιζε.

Θα σταθώ όμως για λίγο σε μια «Ανοικτή Διαμαρτυρία για μεροληπτικές πρακτικές στο δημόσιο διάλογο για τα Θρησκευτικά» που εξέδωσε η «Επιτροπή Εμπειρογνωμόνων για την Εκπόνηση Νέου Προγράμματος Σπουδών στα Θρησκευτικά Δημοτικού και Γυμνασίου» δύο μέρες πριν την έναρξη του συνεδρίου. Στο κείμενο τους οι «Εμπειρογνώμονες» διαμαρτύρονταν γιατί δεν εκκλήθηκαν και οι ίδιοι να πούνε τις δικές τους θέσεις. Μίλησαν μάλιστα για «μεροληπτική και παραπληροφορούσα πρακτική», «ηθικά και επιστημονικά επιλήψιμη» που δεν προάγει τον επιστημονικό διάλογο. Ποιοι όμως μιλούν για αποκλεισμούς; Αυτοί που απέκλεισαν από τη σύνταξη του νέου Προγράμματος Σπουδών για τα Θρησκευτικά όχι μόνο την Ιεραρχία αλλά και την ΠΕΘ, τους καθηγητές Παιδαγωγικής των Θεολογικών Σχολών και τη μεγάλη πλειοψηφία των μάχιμων θεολόγων της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης; Αυτοί που γνωρίζουν μόνο να χαρακτηρίζουν ως συκοφάντες, θρησκοφασίστες, ταλιμπάν και δεν ξέρω τι άλλο όσους τόλμησαν να ασκήσουν κριτική στο Πρόγραμμα Σπουδών που εκείνοι εκπόνησαν;

Είναι βέβαια εν μέρει δικαιολογημένη η αντίδρασή τους καθώς βλέπουν πως το έργο των χειρών τους, το νέο Πρόγραμμα Σπουδών, κρίνεται ακατάλληλο για τους μαθητές των ελληνικών σχολείων από επιστήμονες κύρους πολλών ειδικοτήτων. Ακόμη περισσότερο δικαιολογείται η σύγχυση τους από το γεγονός ότι η πολιτική ηγεσία δείχνει πλέον να έχει αντιληφθεί τι σχεδίασαν και υλοποίησαν οι ίδιοι σε αρμονική συνεργασία με την Υπουργό του «ανοιχτού σχολείου» Άννα Διαμαντοπούλου. Τους φοβίζει το ενδεχόμενο της απόσυρσης του Προγράμματος Σπουδών που συνέταξαν γιατί μια τέτοια απόφαση θα παγώσει την οποιαδήποτε επιπλέον εκροή χρημάτων από το ΕΣΠΑ που προβλέπονται για το πρόγραμμα. Και τα ποσά δεν είναι μικρά…

Απαιτείται τώρα πολιτική ανδρεία από πρόσωπα που θα προασπίσουν τον χριστιανικό χαρακτήρα του μαθήματος των Θρησκευτικών χωρίς να υπολογίζουν χρηματοδοτήσεις ΕΣΠΑ, προσωπικές γνωριμίες και πολιτικές συμμαχίες ή ισορροπίες. Οι δε «εμπειρογνώμονες» ας αντιληφθούν ότι εκτός από τη δική τους υπάρχει και άλλη άποψη και γνώμη από ανθρώπους πιο έμπειρους από τους ίδιους και ότι δεν αποτελούν το κέντρο αλλά μια μικρή μειοψηφία του θεολογικού κόσμου.

«αποθώμεθα τα έργα του σκότους και ενδυσώμεθα τα όπλα του φωτός…»

Η Μεγάλη Τεσσαρακοστή που είναι η κατανυκτικότερη περίοδος του εκκλησιαστικού έτους και της οποίας το κατώφλι δρασκελίζουμε, συνιστά μοναδική ευκαιρία την οποία καλείται ο κάθε πιστός να αδράξει σε μια πρόκληση πνευματικών αναβάσεων. Στο αποστολικό ανάγνωσμα της ημέρας ο Απ. Παύλος κάνει λόγο για «καιρό ευπρόσδεκτο, καιρό μετανοίας», στον οποίο μας προτρέπει: «αποθώμεθα τα έργα του σκότους και ενδυσώμεθα τα όπλα του φωτός…». Ευπρόσδεκτος καιρός σημαίνει τον καιρό της χάριτος. Είναι ο χρόνος κατά τον οποίο ο άνθρωπος μπορεί ν’ αποκτήσει αντοχές για να διεξάγει τον αγώνα τον καλό. Αν ολόκληρο το χρόνο οι πιστοί  προσβλέπουν στον αγώνα της πίστεως, πολύ περισσότερο οφείλουν να εντείνουν την προσπάθεια τους αυτή την ευλογημένη περίοδο. Αν πάντοτε έχουν χρέος να εργάζονται τη σωτηρία τους, ακόμη περισσότερο και με πολύ μεγαλύτερο ζήλο επιβάλλεται να το πράττουν τώρα κατά την περίοδο της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, στην οποία εισερχόμαστε. Αυτό ακριβώς μάς συμβουλεύει και η μητέρα μας Εκκλησία, όταν μας λέει: «Το στάδιον των αρετών ηνέωκται, οι βουλόμενοι αθλήσαι εισέλθετε, αναζωσάμενοι τον καλόν της νηστείας αγώνα. Οι γαρ νομίμως αθλούντες, δικαίως στεφανούνται…».

H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

Saint John Chrysostom : HOMILY XXVII. ROM. XVI. 25-27.

"Now to Him that is of power to stablish you according to my Gospel,

and the preaching of Jesus Christ according to the revelation of the

mystery, which was kept secret since the world began, but now is

made manifest, and (Mss. te which Sav. omits) by the Scriptures of

the Prophets, according to the commandment of the everlasting

God, made known to all nations for the obedience of faith: to God

only wise, to Him be glory through Jesus Christ our Lord. Amen."

IT is always a custom with Paul to conclude his exhortation with

prayers and doxologies. For he knows that the thing is one of no

slight importance. And it is out of affectionateness and caution that

he is in the habit of doing this.

Οι προκλήσεις των Σκοπίων

Του Κωνσταντίνου Χολέβα.

Ο Άμος Μπαϊραμόφσκι είναι ο πρόξενος των Σκοπίων στη Βενετία. Πριν από λίγες ημέρες ανάρτησε στην προσωπική του ιστοσελίδα στο διαδίκτυο τον χάρτη της... Μεγάλης Μακεδονίας, ο οποίος περιλαμβάνει και τη Βόρειο Ελλάδα. Το γεγονός καταγγέλθηκε από ελληνικά ιστολόγια, αλλά δεν υπήρξε επίσημη αντίδραση. Πιστεύω ότι δεν πρέπει το ελληνικό ΥΠΕΞ να αφήνει αναπάντητες τέτοιες προκλήσεις, διότι δίνουμε την εντύπωση ότι αδιαφορούμε ή ότι δεν έχουμε καλά ανακλαστικά.

 Δεν πρόκειται για απλή προσωπική τυχοδιωκτική κίνηση ενός «ακραίου». Ο άνθρωπος αυτός εκπροσωπεί το κράτος του σε μία μεγάλη ευρωπαϊκή χώρα και δεν επελέγη τυχαία. Προφανώς η ανάρτηση του επεκτατικού και ανθελληνικού χάρτη έγινε σε συνεννόηση με τους προϊσταμένους του.

Αλλιώς θα τον είχαν αποσύρει από τη θέση του ή θα είχαν ζητήσει συγγνώμην επισήμως. Όσο κι αν κάποιοι συμπολίτες μας βαυκαλίζονται με την πιθανότητα προσεγγίσεως στο άμεσο μέλλον, οι κινήσεις της ΠΓΔΜ μάλλον το αντίθετο δείχνουν. Προκαλούν με κάθε τρόπο και δοκιμάζουν τις αντιδράσεις μας και τις ευαισθησίες μας. Τα στάδια και τα αγάλματα που είναι αφιερωμένα στον Φίλιππο και στον Αλέξανδρο αυξάνονται καθημερινά. Ο λαός φανατίζεται, τα κόμματα αμιλλώνται σε εθνικισμό και η εκπαίδευση παράγει οπαδούς της Μεγάλης Μακεδονίας.

 Άλλο ένα προπαγανδιστικό τέχνασμα που χρησιμοποιούν οι Σκοπιανοί είναι η διάδοση της φήμης ότι η Συνθήκη του Βουκουρεστίου, η οποία καθόρισε τα σύνορα μετά τον Β' Βαλκανικό Πόλεμο του 1913, λήγει εφέτος τον Ιούλιο, οπότε συμπληρώνονται 100 χρόνια. Λάθος. Πουθενά η συγκεκριμένη Συνθήκη δεν αναφέρει ημερομηνία λήξεως και όσοι ονειρεύονται αλλαγές συνόρων στη Βαλκανική κακή υπηρεσία προσφέρουν στους λαούς της περιοχής. Άλλωστε, είναι πλέον κανόνας του διεθνούς δικαίου ότι συνθήκες που αφορούν τη ρύθμιση συνόρων μεταξύ κρατών ουδέποτε λήγουν, εκτός αν το θελήσουν όλα τα συμβαλλόμενα μέρη, δηλαδή οι χώρες που αρχικά υπέγραψαν.

 Καθώς πλησιάζει η επέτειος της 25ης Μαρτίου είναι χρήσιμο να θυμίζουμε στα παιδιά μας ότι και οι Έλληνες της Μακεδονίας είχαν μεγάλη συμμετοχή στην προετοιμασία και τη διοργάνωση της Επαναστάσεως. Γύρω από τον Ρήγα Φεραίο πολλοί Μακεδόνες αναφέρονται ως στενοί συνεργάτες του. Ο Μακεδονικός Ελληνισμός πάντα βρισκόταν στην πρώτη γραμμή και το ίδιο θα κάνει σήμερα με το ζήτημα του ονόματος.

http://www.dimokratianews.gr/

O Koσμάς:

5. Σήμερα έχουμε πολλά στοιχεία, που αποδεικνύουν ότι οι μεγάλοι εχθροί της Ορθοδοξίας, μετά την απελευθέρωση του 1821, άρχισαν να οργανώνουν και πάλι την εναντίον της επίθεσή τους, ήδη από τον 18ο αιώνα. Τέτοιοι εχθροί είναι οι μασόνοι, οι εμπνευστές της «Νέας Εποχής» κ.α., που έχουν σκοπό τη δημιουργία της «Πανθρησκείας» και της Παγκόσμιας Κυριαρχίας του Αντίχριστου.
Ήδη, η Βαυαροκρατία, που επιβλήθηκε στον τόπο μας μετά την απελευθέρωση, αποτελεί μια πρώτη υλοποίηση των σχεδίων αυτών. Η Ορθοδοξία την εποχή αυτή έπαυσε ουσιαστικά να έχει οποιαδήποτε εμπράγματη σχέση με την Ορθοδοξία, που μας παρέδωσαν οι Πατέρες της Εκκλησίας. Αυτή η Ορθοδοξία εξακολουθούσε ακόμα να διασώζεται περισσότερο στους Ορθοδόξους της Μικράς Ασίας, μολονότι ήδη η Μασονία είχε αρχίσει την εποχή αυτή να εισχωρεί και εκεί, ιδιαίτερα στα ανώτερα κλιμάκια του Πατριαρχείου, με πρώτο τον Πατριάρχη Ιωακείμ τον 3ο !
Είναι αξιοθαύμαστη η προφητική διαίσθηση του μοναχού Κοσμά Φλαμιάτου για τους κινδύνους της Ορθοδοξίας και του Γένους μας από τα σχέδια αυτά των ξένων, και ιδίως των μασόνων.

Συνεχίζεται.

O Συναξαριστής της ημέρας.

Κυριακή, 17 Μαρτίου 2013

ΤΗΣ ΤΥΡΟΦΑΓΟΥ. Αλεξίου του ανθρώπου του Θεού, Θεοστηρίκτου του ομολογητού.

Ὁ Ὅσιος Ἀλέξιος γεννήθηκε στὴ Ρώμη κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ αὐτοκράτορος Ἀρκαδίου (395 – 408 μ.Χ.) καὶ Ὀνωρίου (395 – 423 μ.Χ.) ἀπὸ εὐσεβεῖς καὶ εὔπορους γονεῖς. Ὁ πατέρας του Εὐφημιανὸς ἦταν συγκλητικός, φιλόπτωχος καὶ συμπαθής, ὥστε καθημερινὰ τρεῖς τράπεζες παρέθετε στὸ σπίτι του γιὰ τὰ ὀρφανά, τὶς χῆρες καὶ τοὺς ξένους ποὺ ἦταν πτωχοί. Ἡ γυναίκα του ὀνομαζόταν Ἀγλαΐς καὶ ἦταν ἄτεκνη. Στὴ δέησή της νὰ ἀποκτήσουν παιδί, ὁ Θεὸς τὴν εἰσάκουσε. 

H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΜΕΓΑΛΟΙ ΕΧΘΡΟΙ ΜΑΣ

Αντιγράφω από την «Φιλοκαλίαν» (Α τόμος ), τι αναφέρει ο Άγιος 
Ησύχιος ο Πρεσβύτερος (Λόγος προς Θεόδουλον ) : 
Τυφλώνεται ο νους με τα εξής τρία πάθη: την φιλαργυρία, την κενοδοξία και την ηδονή. 
Η γνώση και η πίστη, που είναι σύντροφοι της ανθρώπινης φύσεως, από τίποτε άλλο δεν αδυνάτισαν παρά από τις τρεις αυτές κακίες. Ο θυμός και η οργή και οι πόλεμοι και οι φόνοι και όλος ο κατάλογος των λοιπών κακών εξ αιτίας των προηγουμένων αυτών παθών ισχυροποιήθηκαν πάρα πολύ μεταξύ των ανθρώπων. 

Φιλαργυρία, κενοδοξία και ηδονή είναι οι τρεις μεγάλοι εχθροί μας.

Από το κείμενο : Διακήρυξη κληρικών και μοναχών (Ιούλιος 2002)

Το θέμα της κοινωνίας με τους αιρετικούς, ως και της εν συνεχεία κοινωνίας με τους κοινωνούντες, οι οποίοι με την πράξη τους αυτή αποβαίνουν ακοινώνητοι, είναι το μείζον και επείγον θέμα στην σημερινή εκκλησιαστική ζωή. Το εκκλησιαστικό σώμα νοσεί επικίνδυνα· υπεύθυνοι για την νόσο είμαστε όλοι, όχι μόνον οι κοινωνούντες με τους ετεροδόξους, αλλά και όσοι κοινωνούμε με τους κοινωνούντες· η εκτροπή και η παράβαση μοιάζει με τα συγκοινωνούντα δοχεία, με την μόλυνση του περιβάλλοντος, η οποία δεν περιορίζεται στον προκαλούντα την μόλυνση. Μνημονεύοντας τους πατριάρχες, αρχιεπισκόπους και επισκόπους στις ιερές ακολουθίες, συμμετέχουμε στην οικουμενιστική αποστασία.

Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ του Αγίου Ιουστίνου (Πόποβιτς)

Κάθε χριστιανός ζων «συν πάσι τοις αγίοις» εις το Θεανθρώπινον σώμα του «τελείου ανδρός», του Χριστού, αποκτά και ο ίδιος την τελειότητα αυτήν, κατά το μέτρον του κόπου του, γίνεται ο ίδιος τέλειος άνδρας. Ούτως εις την Εκκλησίαν γίνεται δι΄ έκαστον προσιτόν και πραγματοποιήσιμον εκείνο το θείον ιδεώδες και ο σκοπός: «Έσεσθε ουν υμείς τέλειοι, ώσπερ ο πατήρ υμών ο εν τοις ουρανοίς τέλειος εστίν» (Ματθ. 5, 48). Ο άγιος Απόστολος εξαίρει με ιδιάζοντα τρόπον ότι ο σκοπός της Εκκλησίας είναι «ίνα παραστήσωμεν πάντα άνθρωπον τέλειον εν Χριστώ Ιησού» (Κολ. 1, 28).

Συγχαρητήριο γράμμα του οικουμενιστή Αρχιεπισκόπου Κύπρου στον Πάπα:

            Τῷ Ἁγιωτάτῳ Πάπᾳ τῆς πρεσβυτέρας Ρώμης, ἀγαπητῷ ἀδελφῷ, κυρίῳ Φραγκίσκῳ Α΄, ἀσπασμόν  ἅγιον ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ.

Χαρᾷ πολλῇ καὶ ἰδιαιτέρᾳ ἐλάβομεν γνῶσιν τῆς ἐκλογῆς τῆς Ὑμετέρας Σεβασμίας Ἁγιότητος, ὡς νέου Προκαθημένου τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς Ἐκκλησίας, εἰς διαδοχὴν τοῦ παραιτηθέντος ἀγαπητοῦ ἡμῖν ἐν Χριστῷ Ἀδελφοῦ Πάπα Βενέδικτου τοῦ ΙΣΤ΄.

Συγχαίροντες θερμότατα τῇ Ὑμετέρᾳ Ἁγιότητι ἐπὶ τῇ ἀναρρήσει αὐτῆς εἰς τὸν Παπικὸν Θρόνον τῆς πρεσβυτέρας Ρώμης, εὐχόμεθα πάσῃ ψυχῇ ὑγιείαν ἀκλόνητον, μακρότητα ἡμερῶν καὶ πλήρη εὐόδωσιν τῶν ἀγαθῶν αὐτῆς σκέψεων καὶ ἐνεργειῶν ὑπὲρ τῆς ἀμωμήτου χριστιανικῆς ἡμῶν πίστεως.

Προσβλέπομεν μετὰ μεγάλης ἐλπίδος εἰς τὴν περαιτέρω προώθησιν καὶ σύσφιγξιν τῶν σχέσεων μεταξύ των δύο ἀδελφῶν ἡμῶν παλαιφάτων Ἐκκλησιῶν Ρώμης καὶ Κύπρου.

Ἀπονέμοντες δὲ τῇ Ὑμετέρᾳ Ἁγιότητι ἐγκάρδιον τὸν ἐν Χριστῷ ἀσπασμὸν ἡμῶν, διατελοῦμεν

Ἐν τῇ Ἱερᾷ Ἀρχιεπισκοπῇ Κύπρου,
           τῇ 14ῃ Μαρτίου 2013,

                                                                         Τῆς Ὑμετέρας Ἁγιότητος
                                                                        ἀγαπητὸς ἐν Κυρίῳ Ἀδελφός
                                                                         † ὁ Κύπρου Χρυσόστομος

σ.σ. εάν ο Πάπας είναι Αγιώτατος τότε η εκκλησία του, είναι η Εκκλησία του Χριστού, η Ορθοδοξία είναι εκκλησία πλάνης, εσύ δε και οι υπόλοιποι οικουμενιστές Πατριάρχες, Αρχιεπίσκοποι, Επίσκοποι κ.λ.π. είστε πλάνοι και απατεώνες, μας κοροϊδεύετε  ότι είστε Λειτουργοί της Εκκλησίας του Χριστού, και εμείς αδειάζουμε τα πορτοφόλια μας για να ζείτε ανέτως χωρίς να προσφέρετε τίποτα αλλά και να είστε αιτία να κερδίζει ο διάβολος ψυχές για τις οποίες ο Χριστός μας, έχυσε το αίμα Του. Κατ΄ ακολουθία απολαμβάνετε σε αυτή την ζωή εις βάρος ημών των ηλιθίων που σας ανεχόμαστε….

                                            

O Koσμάς:

4. Η Ορθοδοξία τους πρώτους χριστιανικούς αιώνες είχε εξαπλωθεί σ’ όλη την οικουμένη, που τότε αποτελούσε την χριστιανική ρωμαίϊκη αυτοκρατορία μας με πρωτεύουσα τη Κωνσταντινούπολη, ή Νέα Ρώμη. Είναι αυτό, που οι Φράγκοι ονόμασαν «Βυζάντιο».
Η Ορθοδοξία σ’ όλα τα χρόνια της ιστορίας της την πρώτη χριστιανική χιλιετηρίδα δοκιμάστηκε πολλές φορές από την κακοδοξία. Η μεγαλύτερη όμως δοκιμασία της ήταν η καταστροφή που υπέστη από τον 9ο αιώνα και μετά, στο δυτικό τμήμα της αυτοκρατορίας μας απ’ την υποδούλωσή της στη κακοδοξία των μεγαλύτερων εχθρών της, των Φράγκων. ΄Ετσι, ο μισός κόσμος των τότε Ορθοδόξων φράγκεψε!
Ο άλλος μισός κόσμος των τότε Ορθοδόξων υποδουλώθηκε στους Τούρκους. Οι Τούρκοι, παρά τα τόσα δεινά που επισώρευσαν στο Γένος μας, πρόσφεραν χωρίς να το θέλουν, κατά Πρόνοια του Θεού, και μιά θετική υπηρεσία. Εμπόδισαν το βέβαιο φράγκεμά μας, που επεδίωκαν οι Φράγκοι.  Αυτό επεδίωξαν άλλωστε με τις διαβόητες σταυροφορίες τους, που έγιναν με τις ευλογίες των Παπών τους.
Με την απελευθέρωση της Ελλάδας με την επανάσταση του 1821 η Δύση επανήλθε στα παληά σχέδιά της, να αλώσει την Ορθοδοξία.

Συνεχίζεται.

Ή πιστεύομεν ή δεν πιστεύομεν.

Εις τα ζητήματα της πίστεως δεν χωρούν ανθρώπινοι συναισθηματισμοί. Αείποτε η Εκκλησία του Χριστού «δια τους λόγους των χειλέων Του εφύλαξεν οδούς σκληράς». Μέσος όρος δεν υπάρχει. Ή πιστεύομεν ή δεν πιστεύομεν. Ή ο από δέκα αιώνων Καθολικισμός περιέπεσεν εις αιρέσεις, οπότε πρέπει να τας αποβάλη και κατόπιν να έλθη προς ένωσιν Δογματικήν και Εκκλησιαστικήν ή δεν έχει αιρέσεις οπότε η Εκκλησία μας πλανάται επί δέκα αιώνας. Και όχι μόνον δέκα αιώνας, αλλά πλανάται μεθ' όλων των Οικουμενικών Συνόδων και των αγίων Πατέρων, και τα πάντα γίνονται άνω κάτω. Και κατά συνέπειαν πρέπει να διορθώσωμεν Ιερούς Κανόνας, να συμπληρώσωμεν το Σύμβολον της Πίστεως, να διασκευάσωμεν τα λειτουργικά μας βιβλία, να χρίσωμεν με ασβέστη τους τοιχογραφημένους αγίους Πατέρας μας και να καύσωμεν τας φορητάς εικόνας των, αφού επλανήθησαν και πλανούν και ημάς τόσους αιώνας.                                                                                                      

Πρέπει να παύσωμεν του λοιπού να λέγωμεν εις τας προσευχάς  μας «δι' ευχών των αγίων Πατέρων ημών». Πρέπει να κλαύσωμεν δια τα πλήθη των Ομολογητών, που εμαρτύρησαν ματαίως και προ του σχίσματος και μετά το σχίσμα. Και πρέπει να σβήσωμεν πλέον και την ιεράν κανδήλαν, που καίει ακοίμητα εις την είσοδον του Ναού του Πρωτάτου, επάνω εις τα άγια λείψανα των Αγιορειτών Πατέρων, που εμαρτύρησαν από τους Ενωτικούς του 13^ου αιώνος, διότι δεν εδέχθησαν το μνημόσυνον του Πάπα. Εάν δεν είναι αιρετική η παπική Εκκλησία, τότε τα θαύματα των αγίων Ομολογητών της Ορθοδοξίας είναι δαιμονικαί απάται. Εάν δεν είναι οι Λατίνοι αιρετικοί, πρέπει να καύσωμεν όλους τους αντιλατινικούς λόγους του Μ. Φωτίου, του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, Καβάσιλα, Ιωσήφ Βρυεννίου, Αγίου Μάρκου του Ευγενικού, Γενναδίου του Σχολαρίου και τόσων ιερωτάτων θεολόγων μέχρι του Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου, ως και τας Συνοδικάς αποφάσεις. Τότε τι χρειάζονται το «Πηδάλιον», το «Ωρολόγιον», το «Τριώδιον»; Να τα ρίψωμεν εις το πυρ και να ομολογήσωμεν ότι επλανήθημεν! 

ΥΠΟΤΑΞΟΥ ΣΤΟΝ ΘΕΟΝ.

Διαβάζω στον ΙΣΤ λόγο του Αγίου Ισαάκ του Σύρου μια φοβερή και αποκαλυπτική διδασκαλία και την μεταφέρω κατά λέξη: Όποιος υποτάξη τον εαυτόν του στον Θεό βρίσκεται πολύ κοντά στο να υποτάξη τα πάντα στον εαυτόν του. Σε όποιον εγνώρισε τον εαυτόν του δίνεται η γνώση των πάντων. Διότι η γνώση του εαυτού σου είναι πλήρωμα της γνώσεως των όλων. Με την υποταγή της ψυχής σου θα υποταγούν σε σένα τα πάντα. Όσον καιρό βασιλεύει η ταπείνωση στη διαγωγή σου, θα σου είναι υποταγμένη η ψυχή σου και μαζί με αυτήν θα σου είναι υποταγμένα τα πάντα. Διότι τότε γεννιέται στην καρδιά σου η εκ Θεού ειρήνη. Και όσον καιρό βρίσκεται έξω από αυτήν την ταπείνωση, θα καταδιωχθής όχι μόνον από τα πάθη, αλλά και από τα συναπαντήματα.

Ασάλευτοι εις όσα παρελάβομεν.

Ὑπὸ τοῦ μακαριστοῦ Ἀρχιμανδρίτου Φιλοθέου Ζερβάκου

 Πάντα ὅσα μᾶς παρέδωσαν οἱ πάνσοφοι Ἅγιοι Ἀπόστολοι καὶ Θεόσοφοι Πατέρες τῆς ἁγίας ἡμῶν Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας πολλοὶ τῶν σημερινῶν διαδόχων των βούλονται νὰ τὰ καταργήσουν καὶ νὰ ἐκθεμελιώσουν τὴν Ἐκκλησίαν, ἀλλὰ δὲν θὰ δυνηθοῦν, διότι ὁ Κύριος θὰ τοὺς συντρίψῃ ὡς σκεύη κεραμέως… Ἂς βιάσωμεν ἑαυτοὺς εἰς τὸ νὰ μένωμεν πιστοὶ καὶ ἀσάλευτοι εἰς ὅσα παρελάβομεν παρὰ τῶν θείων Ἀποστόλων, τῶν Ἁγίων Πατέρων καὶ Διδασκάλων τῆς Ἐκκλησίας μας…

Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία τοὺς καινοτομοῦντας καὶ μεταρρυθμιστὰς τῶν Ἀποστολικῶν καὶ Πατερικῶν παραδόσεων ὑποβάλλει εἰς ἀναθέματα καὶ ἀφορισμούς…

Ἡ Ἀνατολικὴ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία δὲν ἔχει συνήθειαν νὰ ποιῇκαινοτομίας, ἀλλὰ ἕπεται εἰς τὰ διδάγματα τῶν Ἀποστόλων, τῶν Διδασκάλων, τῶν Ἁγίων Πατέρων καὶ τῶν ἑπτὰ Οἰκουμενικῶν ἁγίων Συνόδων, τῶν ὁποίων διδαγμάτων ὀφείλουν νὰ ἀκολουθοῦν καὶ οἱ τῶν Λατίνων καὶ Διαμαρτυρομένων σοφοί…, διὰ νὰ λυτρωθοῦν ἐκ τῶν ἐπιτιμίων, τοῦ ἀναθέματος καὶ τοῦ ἀφορισμοῦ τῶν ἁγίων Οἰκουμενικῶν Συνόδων

καὶ Ἁγίων Πατέρων…

Δυστυχῶς, οἱ μὲν Δυτικοὶ ηὔξησαν τὴν παράδοσιν, κατὰ τὸ δοκοῦν καὶ τὸ ἀτομικὸν συμφέρον τῶν Παπῶν, διὰ νέων δογμάτων, νέων κανόνων καὶ διατάξεων. Αἱ καταχρήσεις τῶν ὀργάνων τῆς Δυτικῆς Ἐκκλησίας, ἐχόντων βλέψεις κοσμικὰς καὶ ὑλικὰς μᾶλλον ἢ πνευματικάς, προεκάλεσαν παρὰ τοῖς Διαμαρτυρομένοις τὴν εἰς τὸ ἕτερον ἄκρον, ὅπερ ἐξ ἴσου ἐπιβλαβὲς καὶ ἐπικίνδυνον, ἀφικνουμένην σκέψιν καὶ ἀπόφασιν, νὰ ἀπορρίψωσιν πᾶσαν τὴν ἀρχαίαν παράδοσιν, ἥν ἀνόθευτον καὶ ἱερὰν διετήρησεν ἡ Ἀνατολικὴ Ἐκκλησία μηδὲν προσθεῖσα, μηδ᾽ ἀφελοῦσα τί τῶν ὑπὸ τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων θεσπισθέντων…

Καθὼς μία οἰκοδομὴ δὲν εἶναι ἐκτισμένη μόνον μὲ μεγάλους λίθους, ἀλλὰ καὶ μὲ μικρὰ λιθάρια καὶ μὲ ἄμμον καὶ ἄσβεστον, οὕτω καὶ ἐπὶ τῆς οἰκοδομῆς τῆς Ἐκκλησίας. Μεγάλοι λίθοι εἶναι τὸ Εὐαγγέλιον καὶ ἐν γένει ἡ Ἁγία Γραφή, αἱ ἐντολαί, τὰ μυστήρια, οἱ ἱεροὶ κανόνες, μικρότεροι λίθοι εἶναι αἱ Ἱεραὶ Παραδόσεις, αἱ ἱεραὶ τελεταί, αἱ διατάξεις τῆς Ἐκκλησίας, αἱ προσευχαί, αἱ ἀκολουθίαι, αἱ νηστεῖαι κ.λπ.

" O.T."

είναι πιο ευάρεστον στόν Κύριον

Τότε ένας ησυχαστής, μου υπενθύμισε την περίπτωση του ασκητού πού, μετά την άλωση τής Κωνσταντινουπόλεως, είδε επάνω στήν αγία Πρόθεση ερειπωμένου Ναού, μία γουρούνα με τα νεογνά της και άρχισε να κλαίει και νά οδύρεται. Τότε ενεφανίσθη Άγγελος Κυρίου και του λέγει· Αββά, τί κλαίεις; Γνωρίζεις ότι, αυτό πού είδες, είναι πιο ευάρεστον στόν Κύριον από την αναξιότητα τών ιερέων, πού λειτουργούσαν; Και ο Αγγελος εγένετο άφαντος.

Iωσήφ Βρυένιος :

(μεταφρασμένο απόσπασμα τών προειδοποιήσεων πρός τούς Βυζαντινούς, τού μοναχού Ιωσήφ Βρυένιου, μεγάλου λόγιου τής εποχής αλλά καί διδάσκαλου τότε τού Αγίου Μάρκου τού Ευγενικού αλλά καί τού μετέπειτα Γενναδίου, Α΄ Πατριάρχου μετά τήν Άλωση).


"...οί ιερείς μας χειροτονούνται γιά τά χρήματα. Οί πιό πολλοί έχουν συζυγικές σχέσεις πρίν από τόν γάμο ( καί μή φοβούμενοι τόν Θεό ζητούν χειροτονία). Ή άφεση τών αμαρτιών καί ή Αγία Κοινωνία πολλές φορές γίνεται μέ προσφορά δώρων πρός τούς λεγόμενους πνευματικούς.
Κάποιοι μοναχοί, πού υποσχέθηκαν παρθενία, συγκατοικούν χωρίς ντροπή μέ μοναχές. Κι΄ ακόμη, πολλοί από εμάς χρησιμοποιούν στίς βρισιές τους τήν Ορθόδοξη πίστη...
Βλασφημούν τόν Χριστό, τόν Σταυρό, τήν Παναγία, τόν Νόμο, τούς Αγίους, μέ τέτοιο τρόπο πού ούτε οί άπιστοι δέν βλασφημούν...
Πιστεύουνε απατηλά στό ριζικό, στήν μοίρα, στίς εποχές, στ΄ αστέρια, ότι τάχα διευθύνουν τήν ζωή μας...
Ζητάμε βοήθεια από μάγους, μάντεις, γύφτισσες, χαρτορίκτες, καί μέντιουμ νά κάνουνε καλά τήν αρρώστια μας...
Νομίζουμε ότι μέ τά μάγια άλλοτε δένουμε καί άλλοτε λύνουμε ανθρώπους καί ζώα, πιστεύοντας ανόητα σέ καλή καί σέ κακή μαγεία...
Καταδιώκεται συνεχώς ή αρετή καί επιδιώκεται ή αμαρτία.
Οί άρχοντες είναι άδικοι, οί υπεύθυνοι άρπαγες, οί Δικαστικοί δωροδοκούνται, οί μάρτυρες λένε ψέματα. Οί προτροπές καί οί συμβουλές θεωρούνται φλυαρία, ανοησία, καί αφορμή επιδείξεως, καί όλες οί διδασκαλίες γιά αλλαγή στήν ζωή μας φαίνεται ότι πάνε χαμένες...
Περισσότερο τιμούνται καί δοξάζονται οί άτιμοι, παρά όσοι προσπαθούν νά ζήσουν μέ αρετή...
Αλήθεια, τί άλλο έπρεπε νά κάνω καί δέν τό έκανα; μάς λέγει ό Χριστός.
Πολλοί από εμάς ζούνε μέ λαιμαργία, μεθύσια, τραγούδια, πορνείες, μοιχείες, καί σαρκικές ακαθαρσίες. Κι΄ακόμα μέ ζήλιες, φθόνους, κλοπές, καί φόνους...
Γίναμε υπερήφανοι, αλαζόνες, φιλάργυροι, εγωϊστές, αχάριστοι, ανυπάκουοι, άρπαγες, προδότες, ανόσιοι, άδικοι, αμετανόητοι, καί αδιάλλακτοι...
Νά ειπώ καί τό μεγαλύτερο;
Πολλοί κληρικοί ακόλαστοι πλησιάζουν τήν Αγία Τράπεζα καί ιερουργούν...
Κύριε, λυπήσου μας!
Αυτό είναι καί τό χειρότερο απ΄ όλα τ΄ άλλα, πού θά φέρει πάνω μας τά μεγαλύτερα βάσανα κάνοντάς μας πιά, θεομίσητους...
Αφήνω τά άλλα πού γίνονται από τούς πολλούς δημόσια καί ιδιωτικά, φανερά καί κρυφά, γιατί είναι άξια σιωπής καί αποδοκιμασίας...
Αυτά λοιπόν καί τά όμοιά τους φέρνουν πάνω μας τίς τιμωρίες τού Θεού. Ξέρει ό Κύριος τόν καθένα μας καί παιδεύει μέ διάφορους τρόπους τούς δικούς του...

Οι Οικουμενιστές καθησυχάζουν συνειδήσεις

Οι εκ των ημετέρων πρωτεργάτες της πρωτοφανούς αυτής αποστασίας, όπως εν τοις πράγμασι αποδείχθηκε, καθησύχαζαν και καθησυχάζουν τις δικές τους συνειδήσεις αλλά και την δικαιολογημένη αγωνία του εκκλησιαστικού πληρώματος, ισχυριζόμενοι ότι η συμμετοχή των Ορθοδόξων στην Οικουμενική Κίνηση αποβλέπει στην μαρτυρία της Ορθοδόξου Πίστεως, στο να βοηθήσουμε τις άλλες εκκλησίες «να ίδουν την αλήθειαν, να διαφωτίσωμεν την σκέψιν των με αδελφικόν τρόπον, πληροφορούντες αυτάς περί της διδασκαλίας της μιας, αγίας, καθολικής και αποστολικής Εκκλησίας, ήτις είναι η Ορθόδοξος Εκκλησία, αναλλοίωτος από της αποστολικής εποχής», όπως γράφεται στην Δήλωση της Ορθοδόξου αντιπροσωπείας ενώπιον του Συνεδρίου της Λούνδης (1952). Απέκλειαν και αποκλείουν φραστικά την «κοινωνίαν εν τοις μυστηρίοις», πριν αποκατασταθεί η ενότητα στην πίστη. Συνιστούν ακόμη και την αποφυγή των συμπροσευχών.

Έτσι, στην Δήλωση πάλι της Ορθοδόξου αντιπροσωπείας στο Β΄ Συνέδριο του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών στο Evanston (1954) γράφεται· «όταν εξετάζωμεν το πρόβλημα της ενότητος της Εκκλησίας, δεν δυνάμεθα να αντιμετωπίσωμεν αυτό κατ΄ άλλον τρόπον, παρά ως πλήρη αποκατάστασιν ολοκλήρου της πίστεως και της επισκοπικής διαρθρώσεως της Εκκλησίας, άτινα είναι βασικά δια την μυστηριακήν ζωήν αυτής». Και παρακάτω: «Πιστεύομεν ότι η επιστροφή απασών των Ομολογιών εις την πίστιν της αρχαίας ηνωμένης και αδιαιρέτου Εκκλησίας των επτά Οικουμενικών Συνόδων, ήτοι εις την καθαράν και ακαινοτόμητον και κοινήν κληρονομίαν των προγόνων πάντων των διηρημένων (σήμερον) Χριστιανών, θα επιφέρη μόνη αύτη, την ποθητήν επανένωσιν όλων των διηρημένων Χριστιανών. Διότι μόνον η ενότης και η κοινωνία πάντων των Χριστιανών εν τη μια κοινή πίστει θα έχη ως αναγκαίον αποτέλεσμα και την κοινωνίαν αυτών εν τοις μυστηρίοις και την εν αγάπη αδιάσπαστον ενότητα αυτών ως μελών του ενός και του αυτού σώματος της μιας Εκκλησίας του Χριστού». Και, για να μην υπάρχει καμμία αμφιβολία και εκκλησιολογική εκκρεμότης και ασάφεια για το πού υπάρχει η Εκκλησία, επιλέγουν: «Εν συμπεράσματι οφείλομεν να διαδηλώσωμεν την βαθείαν πεποίθησιν ημών, ότι μόνον η αγία Ορθόδοξος Εκκλησία διεφύλαξε την "άπαξ παραδοθείσαν τοις αγίοις πίστιν" εν πάση τη πληρότητι και καθαρότητι αυτής».

+ ὁ Πειραιῶς ΣΕΡΑΦΕΙΜ :

᾿Εν Πειραιεῖ τῇ 13ῃ Μαρτίου 2013

Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Θ Ε Ν

Ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Πειραιῶς κ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ ἀπέστειλλε πρός τόν Σεβ. Μητροπολίτην Κεφαλληνίας κ. ΣΠΥΡΙΔΩΝΑ τήν κάτωθι ἐπιστολήν.

᾿Εν Πειραιεῖ τῇ 15ῃ Μαρτίου 2013

Πρός τόν

Σεβασμιώτατον

Μητροπολίτην Κεφαλληνίας

Κύριον κ. ΣΠΥΡΙΔΩΝΑ

Εἰς ΑΡΓΟΣΤΟΛΙΟΝ

Σεβασμιώτατε καί πολυτίμητε Δέσποτα,

Πάνυ εὐλαβῶς προάγομαι ὅπως ἐκφράσω Ὑμῖν ἀπείρους συγχαρητηρίους προσρήσεις διά τήν εὐπρεπεστάτην, εὔψυχον καί ἐξαίρετον Ὑμετέραν διαμαρτυρίαν διά τήν αἰσχίστην συμπερίληψιν εἰς τάς «καρναβαλικάς» ἐκδηλώσεις ἐν Ληξουρίῳ τῆς Ὑμετέρας Θεοσώστου Ἱ. Μητροπόλεως, ἅρματος εἰκονίζοντος τόν ἐνσαρκωθέντα Υἱόν καί Λόγον τοῦ Θεοῦ καί Κύριον τῆς Ἐκκλησίας. Ὁ ἀσεβέστατος καί κακοηθεστάτος αὐτός εὐτελισμός τοῦ Παναγίου καί Παναχράντου προσώπου τοῦ αἰωνίου Θεοῦ πού ἠθικῶς καί νομικῶς κολάζεται ὡς κακόβουλος βλασφημία τῶν Θείων, ἐπιχειρούμενος εἰς μίαν νῆσον τήν ὁποίαν ἐξαγίασαν καί ἐξαγιάζουν οἱ νοεφανεῖς ἀστέρες τῆς Τρισηλίου Θεότητος ὅσιοι καί θεοφόροι Γεράσιμος ὁ νέος ἀσκητής μέ τό ἀδιαλώβητον, ἀδιάφθορον καί εὐωδιάζον χαριτόβρυτον σκήνωμά του καί Παναγῆς Μπασιᾶς ὁ ἡγιασμένος Ἱερεύς ἀποδεικνύει ἐναργῶς τήν τρομακτικήν ἔκπτωσι καί ἀπομείωσι τῆς συνειδήσεως τῶν ἀνθρώπων.

Ἐν ταὐτῷ, προκλητικός ὑπῆρξε καί ἀπαράδεκτος ὁ σχολιασμός τῆς ἑβδομαδιαίας ἐφημερίδος «Τό ποντίκι» τῆς 14/3/2013, πού ἐπαίρεται διά τήν «προοδευτικότητά» της καί διά τήν «κριτικήν γενναιότητά» της ὅταν ἀναφέρεται εἰς τήν ἡμετέραν ἁγιωτάτην Ἐκκλησίαν, ἀλλά διερωτώμαι τί θά ἔπραττε ἐάν ἀντί τοῦ ἀσεβεστάτου ὁμοιώματος τοῦ Παναγίου Θεοῦ εὐτελίζετο τό ὁμοίωμα τοῦ ψευδοπροφήτου Μωάμεθ; Θά εἶχε τότε τήν ἰδίαν «κριτική γενναιότητα» διά νά γράφη ἀσεβῶς «Ἔ ρέ Λασκαρᾶτος πού τοῦ χρειάζεται»; Πολύ ἀμφιβάλλω!

Ταπεινῶς καί αὖθις συγχαίρων Ὑμᾶς καί εὐχόμενος ὅπως ὁ Δομήτωρ τῆς Ἐκκλησίας Κύριος ἐπιδαψιλεύη Ὑμῖν εὐδαίμονα ἔτη πλήρη χαρίτων καί εὐλογιῶν καί εὔδρομον τό στάδιον τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς διατελῶ,

Ἐλάχιστος ἐν Χριστῷ ἀδελφός

+ ὁ Πειραιῶς ΣΕΡΑΦΕΙΜ

ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗΣ ΜΟΡΦΩΣΕΩΣ

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση 

ΤΟΝΙΖΕΤΑΙ καί ὑπερτονίζεται στήν ἐποχή μας ἡ ἀξία τῆς ἐνημέρωσης, γιά τά διάφορα προβλήματα, πού ἀντιμετωπίζουν οἱ ἄνθρωποι. Οἱ ὑπέρμαχοί της νομίζουν ὅτι μέ τόν τρόπο αὐτό θά βρεθοῦν καλύτερες λύσεις καί, ἄν εἶναι προεκλογική περίοδος, θά μπορέσει ὁ λαός νά ἐκλέξει τούς ἱκανότερους πολιτικούς. Το ἐρώτημα ὅμως εἶναι ἄν ἡ ἐνημέρωση εἶναι ἀντικειμενική καί ὄχι παραπληροφόρηση.

Στίς ἡμέρες μας δέν μπορεῖ κανείς νά ἔχει ἐμπιστοσύνη στά ὅσα προβάλλονται καί λέγονται. Τά πρόσωπα πού ἐργάζονται στόν τύπο καί τά ἄλλα μέσα ἐνημέρωσης δέν διακρίνονται γιά τήν εὐαισθησία ἀπέναντι στήν ἀλήθεια τῶν πραγμάτων. 

H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more