Τὸ ἐκ­κλη­σι­α­στι­κὸ σῶ­μα νο­σεῖ ἐ­πι­κίν­δυ­να

Τὸ θέ­μα τῆς κοι­νω­νί­ας μὲ τοὺς αἱ­ρε­τι­κούς, ὡς καὶ τῆς ἐν συ­νε­χεί­ᾳ κοι­νω­νί­ας μὲ τοὺς κοι­νω­νοῦν­τες, οἱ ὁ­ποῖ­οι μὲ τὴν πρά­ξη τους αὐ­τὴ ἀ­πο­βαί­νουν ἀ­κοι­νώ­νη­τοι, εἶ­ναι τὸ μεῖ­ζον καὶ ἐ­πεῖ­γον θέ­μα στὴν ση­με­ρι­νὴ ἐκ­κλη­σι­α­στι­κὴ ζω­ή. · ὑ­πεύ­θυ­νοι γι­ὰ τὴν νό­σο εἴ­μα­στε ὅ­λοι, ὄ­χι μό­νον οἱ κοι­νω­νοῦν­τες μὲ τοὺς ἑ­τε­ρο­δό­ξους, ἀλ­λὰ καὶ ὅ­σοι κοι­νω­νοῦ­με μὲ τοὺς κοι­νω­νοῦν­τες· ἡ ἐ­κτρο­πὴ καὶ ἡ πα­ρά­βα­ση μοι­ά­ζει μὲ τὰ συγ­κοι­νω­νοῦν­τα δο­χεῖ­α…   

«Πατριάρχης» κ. Βαρθολομαίος : O νεοεκλεγείς αιρετικός μονοφυσίτης Πατριάρχης, ο διάδοχος του «αγίου» Διόσκορου φονιά του Αρχιεπισκόπου Κων/πόλεως αγ. Φλαβιανού είναι Πατριάρχης μίας εκ των Εκκλησιών του Χριστού επί της Γης!!!!

Ντροπή σας αγιορείτες ηγούμενοι προδότες της Εκκλησίας Χριστού που κοινωνείτε μαζί του.

Ντροπή σας «Επίσκοποι» της Εκκλησίας της Ελλάδος, που κοινωνείτε με τον αρχιαιρεσιάρχη κ. Βαρθολομαίο και τον υποδέχεσθε μετά βαΐων και κλάδων.

Ντροπή σας «Γεροντάδες» που με τις πλανεμένες διδασκαλίες σας πλανάτε τον λαό του Κυρίου.

Που είσαι ταλαίπωρε Λαέ του Κυρίου;

Συμεών ο Νέος Θεολόγος - Το μυστικό της αγάπης προς τον Θεόν.

(μεταφρασμένο και εμπλουτισμένο από τον Γέροντα Πορφύριο)

«Όλους τους πιστούς οφείλομε να τους βλέπομε σαν ένα και να σκεπτόμαστε ότι στον κάθε ένα από αυτούς είναι ο Χριστός. Και νά έχομε για τον καθένα τέτοια αγάπη, ώστε να είμαστε έτοιμοι να θυσιάσομε γιά χάρη του και την ζωή μας. Γιατί οφείλομε να μη λέμε, ούτε να θεωρούμε κανένα άνθρωπο κακό, αλλά όλους να τους βλέπομε ως καλούς. Κι αν δεις έναν αδελφό να ενοχλείται από πάθη, να μην τον μισήσεις αυτόν, μίσησε τα πάθη που τον πολεμούν. Κι αν τον δεις να τυραννείται από επιθυμίες και συνήθειες προηγούμενων αμαρτιών, περισσότερο σπλαχνίσου τον, μην τυχόν δοκιμάσεις και σύ πειρασμό, αφού είναι από υλικό πού εύκολα γυρίζει από τό καλό στο κακό.» 

Η Αγάπη προς τον αδελφό σε προετοιμάζει να αγαπήσεις περισσότερο τον Θεό. Το μυστικό, λοιπόν, της αγάπης προς τον Θεό είναι η αγάπη προς τον αδελφό. Γιατί, αν δεν αγαπάς τον αδελφό σου που τον βλέπεις, πώς είναι δυνατόν να αγαπάς τον Θεό που δεν Τον βλέπεις; "Ο γαρ μη αγαπών τον αδελφόν αυτού, όν εώρακε, τον Θεόν, ον ουχ εώρακε, πώς δύναται αγαπάν;"

Ο,ΤΙ ΘΕΛΕΙΣ ΘΕΕ ΜΟΥ ΘΕΛΩ ΚΑΙ ΕΠΕΙΔΗ ΤΟ ΘΕΛΕΙΣ ΤΟ ΘΕΛΩ.

ΑΝΑΖΗΤΟΥΝΤΕΣ ΝΕΟΥΣ ΓΕΡΟΝΤΑΣ

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Διονυσίου Τάτση

ΕΙΝΑΙ πολλοί ἐκεῖνοι πού ἐναγωνίως ἀναζητοῦν κάποιον σύγχρονο Γέροντα γιά νά τοῦ ἀναθέσουν τή λύση τῶν προβλημάτων τους. Θέλουν νά συναντήσουν ἕνα νέο Γέροντα Παΐσιο, πού θά ἔχει γενική καί ἀπέραντη ἀγάπη, ἄνωθεν σοφία, ἁγιότητα βίου καί θεοπειθῆ προσευχή, μέ τήν ὁποία θά κάνει θαύματα. Τηλεφωνοῦν σέ γνωστούς τους κληρικούς, γιά νά πληροφορηθοῦν σχετικά καί στεναχωροῦνται πού δέν εἶχαν τήν τύχη νά γνωρίσουν τό Γέροντα Παΐσιο ὅσο ζοῦσε. Οἱ ἀπαντήσεις πού συνήθως παίρνουν εἶναι ὅτι ὁ Θεός θά ξαναστείλει τέτοιους ἐνάρετους Γέροντες, γιά νά μᾶς στηρίξουν. Προφανῶς δημιουργεῖται ἡ ἐλπίδα, ἀλλά οἱ ἀδελφοί θέλουν τώρα νά ἀντιμετωπίσουν τά προβλήματά τους καί ὄχι στό μέλλον. Τό βλέπει κανείς αὐτό στόν τόνο τῆς φωνῆς τους, στόν πόνο τους καί στά δάκρυά τους.

H συνέχεια, ‘’κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

Δηλώσεις του "Μεγάλου Πατριάρχη" Αθηναγόρα" :

Απατώμεθα και αμαρτάνωμεν, εάν νομίζωμεν, ότι η Ορθόδοξος πίστις κατήλθεν εξ ουρανού και ότι τα άλλα δόγματα είναι ανάξια. Τριακόσια εκατομμύρια ανθρώπων διάλεξαν τον Μουσουλμανισμόν διά να φθάσουν εις τον Θεόν των και άλλαι εκατοντάδες εκατομμυρίων είναι Διαμαρτυρόμενοι, Καθολικοί, Βουδισταί. Σκοπός κάθε θρησκείας είναι να βελτιώση τον άνθρωπον". 

Ορθόδοξος Τύπος Φ 94 Δεκέμβριος 1968. 

"Εις την κίνησιν προς την ένωσιν, δεν πρόκειται η μία Εκκλησία να βαδίση προς την άλλην, αλλ' όλαι ομού να επανιδρύσωμεν την Μίαν, Αγίαν, Καθολικήν και Αποστολικήν Εκκλησίαν, εν συνυπάρξει εις την Ανατολήν και την Δύσην, όπως εζώμεν μέχρι του 1054, παρά και τας τότε υφισταμένας Θεολογικές διαφοράς". Από την πορείαν της αγάπης σελ.87. 

Μήνυμα επί την εορτή των Χριστουγέννων του 1967. 
"Ο αιών του δόγματος παρήλθε". Δήλωση του, Ακρόπολις 29-6-1963. 

"Καλούμεθα ν' απαλλαγώμεν του πλέγματος της πολεμικής και της αντιρρήσεως εν τη Θεολογία και να εφοδιάσωμε αυτήν διά του πνεύματος της ζητήσεως και της διατυπώσεως της αληθείας εν τη αγάπη και τη υπομονή. Ο Χριστιανισμός έχει ανάγκη σήμερον μιας Θεολογίας της καταλλαγής".
Έθνος 13-10-1967 

Στην Θεολογική Σχολή Βελιγραδίου. Πορεία Αγάπης σελ.53 
"Γιατί δεν επανερχόμεθα αυτομάτως και στην Μυστηριακήν επικοινωνίαν; Διότι είναι ανάγκη να προπαρασκευάσωμεν τους λαούς μας και θεολογικώς και ψυχολογικώς. 

Κατά τα 900 χρόνια που επέρασαν από το 1054 φθάσαμε οι δύο κόσμοι Ανατολής και Δύσεως να νομίζωμεν, ότι ανήκομε σε διαφορετικές Εκκλησίες και σε διαφορετικές Θρησκείες. Και επομένως, γίνεται πρόδηλος ο σκοπός των Διαλόγων. Να προπαρασκευάσουν ψυχολογικώς τους λαούς μας, ότι πρόκειται για μία Εκκλησία και μία Θρησκεία, ότι πιστεύομαι όλοι τον ίδιον Θεόν-τον Σωτήρα Χριστόν. Εσείς και Ημείς σεβόμεθα όλες τις Θρησκείες και εκτιμούμε τον τόπον και την χώραν εις την οποία ζούμε".Ομιλία στο παρεκκλήσι του Λάμπεθ Λονδίνου την 13-11-1967

Έχοντας αυτά υπόψιν τους οι αγιορείτες Πατέρες και, κυρίως, την συνοδική άρση των αναθεμάτων διέκοψαν την μνημόνευση του ονόματος του Πατριάρχου. Στη διακοπή της μνημονεύσεως προέβησαν οι μισές περίπου μονές του Αγίου Όρους. Η Ιερά Κοινότητα του Αγίου Όρους πήρε κατά τη τακτική συνεδρία της 17-10-1970 την ιστορική για τους καιρούς μας απόφαση κατά την οποία σεβόμενη την ελευθερία και το αυτοδιοίκητο των μονών, άφηνε ελευθερία στο θέμα της μνημόνευσης του Πατριάρχου. Η ίδια απόφαση λήφθηκε και στη διπλή σύναξη της 13-11-1971. Μετά το θάνατο του Αθηναγόρα ο νέος Πατριάρχης Δημήτριος, όσο πράος και αν φαινόταν εξωτερικά, απαίτησε μετά απειλών την μνημόνευση του ονόματός του από τους αγιορείτες Πατέρες. Προς το σκοπό αυτό απέστειλε τον Μητροπολίτη Φιλίππων Νεαπόλεως και Θάσου Αλέξανδρο ως Πατριαρχικό Έξαρχο για να επιβάλλει με κάθε τρόπο την επαναφορά της μνημονεύσεως. "Ο πολιτικός διοικητής του Αγίου Όρους προειδοποιεί: Άκυρος η εκλογή ηγουμένου εάν δεν επαναφερθή το μνημόσυνον του Πατριάρχου εις την Μονή...Η τυχόν εκλογή νέου Ηγουμένου, μη συμμορφουμένου εις την απαίτησιν ταύτην, δηλαδή να επαναφέρη την Μονήν εις την οδόν της κανονικής και εκκλησιαστικής τάξεως θα είναι άκυρος και ο νεοεκλεγείς Ηγούμενος θα εκπίπτη του αξιώματός του! Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να δηλώνη ο υποψήφιος Ηγούμενος, εκ των προτέρων, ότι θα εφαρμόζη το μνημόσυνον του Πατριάρχου". Ορθόδοξος Τύπος 15 Ιουλίου 1974. Τέτοια μέσα μεταχειρίστηκε και ο πράος και ειρηνικός διάδοχος του Αθηναγόρα, στον Οικουμενικό Θρόνο, Δημήτριος προκειμένου να φιμώσει τα στόματα των Αγιορειτών Πατέρων.

O Οικουμενιστής Μητροπολίτης Καναδά κ. Σωτήριος για τον προδότη Αθηναγόρα :

Από την "ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΟΡΕΙΑ" που εκδίδει η Μητρόπολη Καναδά:

ΑΘΗΝΑΓΟΡΑΣ Α΄
Ειρηνοποποιός.

Μέγας.

Συκοφαντημένος.

Άγιος.

Γεννήθηκε στις 25 Μαρτίου 1886 στα Τσαραπλανά (σημερινό

Βασιλικό Ηπείρου). Το 1922 εξελέγη Μητροπολίτης Κερκύρας

και το 1930 Αρχιεπίσκοπος Αμερικής Βορείου και Νοτίου. Ο

Ειρηνοποιός Αθηναγόρας θεμελίωσε την σπαρασσόμενη από τα

«Βενιζελικά» και τα «Βασιλικά» Εκκλησία της Αμερικής, στην

ειρήνη και στην αγάπη του Χριστού. Ίδρυσε την Θεολογική Σχολή,

την Φιλόπτωχο Αδελφότητα και την Ακαδημία Διδασκαλισσών

«Αγ. Βασιλειος». Το 1948 εξελέγη Οικουμενικός Πατριάρχης. Το

1959 εμμέσως, απαντώντας σε εγκύκλιο του Πάπα Ιωάννου του

23ου, που καλούσε την Ορθοδοξία σε υποταγή, έθεσε την βάση του

διαλόγου μεταξύ Ρώμης και Κωνσταντινούπολης επί ίσοις όροις.

Το 1964 συναντήθηκε με τον Πάπα Παύλο τον 6ο. Ο Ελληνισμός

της Βορείου και Νοτίου Αμερικής, τον ενθυμάται με πολλή αγάπη

και σεβασμό. Πολλοί τον παραδέχονται ως πραγματικά Άγιο. Στο

Montreal οι παλαιοί που τον ήξεραν, Σπηλιωτόπουλος, Κολυβάς,

Γριβάκης, Παπαχρηστίδης, Πριφτάκης και άλλοι, μιλούσαν με τα

καλύτερα λόγια για τον Αθηναγόρα και πάντα κατέληγαν «Αυτός

ήταν πραγματικός άγιος». Όλοι αναγνωρίζουν, ότι ήταν μέγας

Αρχιεπίσκοπος και Πατριάρχης. Το μήνυμά του ειρήνης και

αγάπης έφερε αγαλλίαση σε όλον τον χριστιανικό κόσμο. Οι

φανατικοί της Ορθοδοξίας τον συκοφάντησαν βάναυσα σαν

οικουμενιστή και προδότη της ορθόδοξης πίστης. Ο Αθηναγόρας

όντως ήταν και είναι ειρηνοποιός Μέγας και Άγιος.

Προ­τι­μῶ νὰ καλ­λι­ερ­γῶ τὰ χω­ρά­φι­α μου, ὡς ἁ­πλὸς ἀ­γρό­της, καὶ νὰ κρα­τή­σω τὴν πί­στη μου, πα­ρὰ νὰ συ­νερ­γή­σω στὴν κα­τε­δά­φι­σή της καὶ νὰ πά­ω στὴν κό­λα­ση μα­ζὶ μὲ τὸν πα­τρι­άρ­χη καὶ τοὺς ἐ­πι­σκό­πους”

Ο πατέρας Θε­ό­δω­ρος Ζήσης ­γράφει: 

«Ἔγ­γα­μος ἱ­ε­ρε­ύς, πο­λύ­τε­κνος, τῆς Ἱ­ε­ρᾶς Μη­τρο­πό­λε­ως 

Δη­μη­τρι­ά­δος, ἀ­πο­φα­σι­σμέ­νοςνὰ δι­α­κό­ψῃ τὸ μνη­μό­συ­νο τοῦ 

συμ­φω­νοῦν­τος μὲ ὅ­λα αὐ­τὰ ἐ­πι­σκό­που του, ὅ­ταν δι­α­κρι­τι­κὰ τοῦ 

ὑ­πεν­θύ­μι­σα τὶς πι­θα­νὲς δι­ώ­ξεις καὶ ποι­νὲς μοῦ εἶ­πε:

“Προ­τι­μῶ νὰ καλ­λι­ερ­γῶ τὰ χω­ρά­φι­α μου, ὡς ἁ­πλὸς ἀ­γρό­της, καὶ νὰ κρα­τή­σω τὴν πί­στη μου, πα­ρὰ νὰ συ­νερ­γή­σω στὴν κα­τε­δά­φι­σή της 

καὶ νὰ πά­ω στὴν κό­λα­ση μα­ζὶ μὲ τὸν πα­τρι­άρ­χη καὶ τοὺς ἐ­πι­σκό­πους”­.­.. Αὐ­τὰ ποὺ εἶ­πε ὁ ὀ­λι­γο­γράμ­μα­τος ἱ­ε­ρεὺς .­..ἐκ­φρά­ζουν τὴν 

δι­α­χρο­νι­κὴ συ­νε­ί­δη­ση τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας γι­ὰ τὴν στά­ση ὅ­λων τῶν πι­στῶν καὶ τῶν λα­ϊ­κῶν ἀ­πέ­ναν­τι τῶν ἐ­πι­σκό­πων καὶ τῶν πρε­σβυ­τέ­ρων σὲ 

πε­ρί­πτω­ση ποὺ δὲν ὀρ­θο­το­μοῦν τὸν λό­γο τῆς ἀ­λη­θε­ί­ας, ἀλ­λὰ 

ἐ­νι­σχύ­ουν τὴν αἵ­ρε­ση καὶ τὴν πλά­νη. Τὸ πλῆ­θος τῶν σχε­τι­κῶν 

πα­τε­ρι­κῶν μαρ­τυ­ρι­ῶν ὑ­πάρ­χει τώ­ρα στὸ βι­βλί­ο μας:  “Κα­κὴ Ὑ­πα­κο­ὴ καὶ Ἁ­γί­α Ἀ­νυ­πα­κοή”» 

Άγιος Ιουστίνος (Πόποβιτς) : Άνθρωπος και Θεάνθρωπος.

Τί είναι εκείνο το οποίον ο Θεάνθρωπος δίδει εις τον άνθρωπον και το οποίον κανείς άλλος δεν ημπορεί να του δώση; Είναι η νίκη κατά του θανάτου, της αμαρτίας και του διαβόλου, η Αιωνία Ζωή, η Αιωνία Αλήθεια, η Αιωνία Δικαιοσύνη, το Αιώνιον Αγαθόν, η Αιωνία Αγάπη, η Αιωνία Χαρά: όλον το πλήρωμα της Θεότητος και των θείων τελειοτήτων. Ή όπως ο Απόστολος λέγει: ο Θεάνθρωπος δίδει εις τους ανθρώπους «α οφθαλμός ουκ είδε και ους ουκ ήκουσε και επί καρδίαν ανθρώπου ουκ ανέβη, όσα ητοίμασεν ο Θεός τοις αγαπώσιν Αυτόν» (1 Κορ. 2,9).
Πράγματι, μόνον Αυτός, ο θαυμαστός Θεάνθρωπος είναι το «εν ου έστι χρεία» (πρβλ. Λουκ. 10, 42) δια τον άνθρωπον, εις όλους τους κόσμους του και εις κάθε ζωήν του. Δια τούτο μόνον ο Θεάνθρωπος δικαιούται να ζητή από τους ανθρώπους εκείνο το οποίον κανείς άλλος δεν ετόλμησε να ζητήση. Δηλαδή, να Τον αγαπά κάθε άνθρωπος περισσότερον από τους γονείς, από τους αδελφούς, τας αδελφάς, τα τέκνα, τους φίλους, την γην, τους αγγέλους, από οποιονδήποτε και ο,τιδήποτε εις όλους τους ορατούς και αοράτους κόσμους (Ματθ. 10, 37-39. Λουκ. 14, 26. Ρωμ. 8, 31-39).

Συνεχίζεται.  

ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ - Η ΖΩΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

+π. Ιωάννης Σ. Ρωμανίδης

Οι προφήται, οι οποίοι αναφέρονται εις το Εφεσ. 2,20 είναι προφανώς όχι εκείνοι της Παλαιάς Διαθήκης, αλλά της Εκκλησίας, ως εις την περίπτωσιν της Εφεσ. 3,5: Ο Χριστός "ετέραις γενεαίς ουκ εγνωρίσθη τοις υιοίς των ανθρώπων ως νυν απεκαλύφθη τοις αγίοις αποστόλοις αυτού και προφήταις εν Πνεύματι...". Αυτό φαίνεται να είναι σαφής αναφορά εις το γεγονός ότι εκείνοι, οι οποίοι έχουν την δευτέραν θέσιν εις την Εκκλησίαν μετά τους Αποστόλους, την έχουν, διότι ο Χριστός απεκάλυψε τον Εαυτόν Του εν δόξη εις αυτούς, ως είχε κάμει και εις τους Αποστόλους. Με άλλα λόγια, αυτοί δεν προεφήτευον μόνον, διότι είχον το χάρισμα των γλωσσών, αλλά διότι είχον επίσης δοξασθή εν Χριστώ δια του Πνεύματος. Εις την αμφισβήτησιν ότι όλα τα μέλη του Σώματος του Χριστού, δεν είναι τα ίδια, ο Παύλος συμπεραίνει λέγων, "είτε δοξάζεται έν μέλος, συγχαίρει πάντα τα μέλη. Υμείς δε εστε σώμα Χριστού και μέλη εκ μέρους. Και ούς μεν έθετο ο Θεός εν τη εκκλησία πρώτον αποστόλους, δεύτερον προφήτας, τρίτον διδασκάλους...". Υπό το φως της Εφεσ. 3,5 αυτό σημαίνει ότι οι προφήται είχον κληθή κατά τον ίδιον τρόπον, ως οι Απόστολοι. Υπ' αυτό το πρίσμα προφανώς πρέπει να κατανοηθή το Εφεσ. 2,19 εξ. "Άρα ουν ουκέτι εστέ ξένοι και πάροικοι, αλλά συμπολίται των αγίων και οικείοι του Θεού, εποικοδομηθέντες επί τω θεμελίω των αποστόλων και προφητών, όντος ακρογωνιαίου αυτού Ιησού Χριστού...".

Συνεχίζεται.

Εις τα Εισόδια της Θεοτόκου.

Φαιδρά και παράδοξος η παρούσα πανήγυρις. Αι εορταί και πανηγύρεις των άλλων Αγίων ωφέλιμοι είναι και άγιαι, αλλά η εορτή της Υπερευλογημένης ενδόξου Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και Αειπαρθένου Μαρίας, της οποίας την εν τω Ναώ Είσοδον εορτάζομεν, είναι τιμιωτέρα και θαυμασιωτέρα.Καθόσον οι άλλοι μεν Άγιοι είναι και ονομάζονται δούλοι Χριστού, η δε Υπεραγία Θεοτόκος είναι Μήτηρ του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, και Δέσποινα και Βασίλισσα του κόσμου όλου.

Χαίρε, λοιπόν, Βασίλισσα του κόσμου και των ανθρώπων.Χαίρε Παναγία Θεοτόκε, η Μήτηρ του μεγάλου Βασιλέως Χριστού. Χαίρε των Προφητών το κήρυγμα και εκπλήρωσις των λόγων των.

Σεις δε παρθένοι λαμπαδηφόροι, εξάρξατε και προπορεύεσθε έμπροσθεν, της αμιάντου Παρθένου και θεόπαιδος. Άσατε Aυτή εν αινέσει. Ψάλατε Aυτή εν κιθάρα, αλαλάξατε Aυτή μετ’ ωδής πνευματικής, μεγαλύνατε εν ψαλτηρίω δεκαχόρδω.

Ιδού δη Δαβίδ Θεοπάτορ, αίνεσον την εκ φυλής σου αναδειχθείσαν Κόρην, υμνολογών μεγαλοφώνως και λέγων « Άκουσον, θύγατερ και ίδε, και κλίνον το ους σου, και επιλάθου του λαού σου και του οίκου του Πατρός σου και επιθυμήσει ο Βασιλεύς του κάλλους σου»

Άρατε πύλας, οι άρχοντες υμών, και εισελεύσεται η Βασίλισσα της δόξης. Είσελθε, Κιβωτέ του Αγιάσματος, προς τον εύσπλαγχνον Δεσπότην. Είσελθε, Πύλη της όντως ζωής. Είσελθε, Παστάς του Λόγου προς τον Ναόν του Κυρίου. Είσελθε εις την χαράν του Κυρίου, η του κόσμου χαρά και αγαλλίασις.Απόλαυσον Τούτου της ωραιότητος, Όνπερ μετά μικρόν τέξεις ως άνθρωπον.

Και Συ ω μέγιστε ιεράρχα, Προφήτα και πρεσβύτατε Ζαχαρία,ο μέχρι των Αγίων ως Άγιος διοικών και τας τω Θεώ τω υψίστω θυσίας επιτελών,σχόλασον άρτι το φρικτόν της διακονήσεως έργον, υπούργησον τώρα εις μυστήριον παραδοξότερον, την καθαρωτέραν των Χερουβίμ και ασυγκρίτως υπερενδοξοτέραν των Σεραφίμ, την ουράνιον τράπεζαν του Βασιλέως, το έμψυχον κειμήλιον του Υψίστου,την δακτύλω Θεού ζωγραφηθείσαν θείαν εικόνα, την νέαν της απολυτρώσεως κιβωτόν.Κατάβηθι από τας βαθμίδας του ιερωτάτου αυτού θρόνου, δια να ανεβάσης εντίμως την ηλιοστάλακτον ταύτην καθέδραν του μονογενούς Υιού του Θεού. Έφθασεν η αμόλυντος αύτη σκηνή, η πανάχραντος Μαριάμ, η όντως Αγία και παγκαλλής περιστερά, δια να προετοιμασθή υπό του Πνεύματος του Αγίου ως άλλη λελαμπρυσμένη φωλεά. Δέχου,Ζαχαρία, την Σκηνήν την αμίαντον. Δέχου, ιερεύ, την ακηλίδωτον Παστάδα του Λόγου. Δέχου,Προφήτα, το θυμιατήριον του αϋλου Φωτός. Δέχου, δίκαιε, το πυρίμορφον άρμα του Υψίστου. Δέχου, άμεμπτε, την ωραίαν άμπελον, ήτις βλαστήσει τον Αείζωον Βότρυν.Εισάγαγε Αυτήν εις τα ενδότερα του Ναού του Κυρίου.Πρόσφερε Αυτήν εις τόπον αγιάσματος, ον κατειργάσατο ο Ύψιστος εις εαυτού κατοίκησιν. Ανάλαβε ταύτην,Ζαχαρία, την εκ της προμήτορος Εύας κατάρας ημάς απαλλάξασαν. Αγκάλισαι Αυτήν την εξ αγκαλών του όφεως ημάς αφαρπάσασαν.

Ιδού ο καθαρώτατος Ναός του Σωτήρος, ιδού το απαύγασμα του Αγίου Πνεύματος, ιδού ο παράδεισος της ζωής, ιδού η παρθένος και νύμφη, η άσπιλος και Παρθένος Μαρία, η οποία εισάγεται παραδόξως εν τω οίκω Κυρίου!

Μακαριστός μοναχός Θεόκλητος Διονυσιάτης : ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΚΑΙ ΕΛΛΑΣ

Τίποτε δεν συγκινεί τόσον βαθέως τον Ορθόδοξον  Έλληνα, όσον η πίστις του, η στάσις του εις την Ορθοδοξίαν. Και φρονώ ότι η ψυχή του ορθοδόξου, εις το σημείον αυτό, είναι ορθότατα προσανατολισμένη. Πράγματι. Η ορθή πίστις προς τον Θεόν είναι το ένα βασικόν σκέλος της σωτηρίας της ψυχής του. Το άλλο είναι ο καθαρός ευαγγελικός βίος. Ο βίος του ημπορεί να κυματούται διαρκώς, να παρουσιάζη μεταπτώσεις, πότε ύψος και πότε βάθος. Αλλά είναι πάντως μέσα εις την περιοχήν της σωτηρίας, αφού η αγιωτάτη Θρησκεία μας, είναι η Θρησκεία της μετανοίας και της συγγνώμης. Αλλά αν χάση την πίστιν του, που έχει να καταφύγη; Δικαίως λοιπόν συγκινείται εις ό,τι αφορά εις την Ορθοδοξίαν του. Χάνομεν μίαν Αυτοκρατορίαν, χάνομεν την ατομικήν μας ελευθερίαν, γινόμεθα δούλοι εχθρών της πίστεώς μας, αλλά λέγομεν: δόξα τω Θεώ, ότι εκρατήσαμεν την πίστιν μας. Την ελευθερίαν θα την κερδίσωμεν όπως – όπως. Πατρίδα θα φτιάξωμε πάλι. Και στηριγμένοι εις την αγίαν πίστιν μας, θα ξαναβρούμε τον δρόμον «ημερών αρχαίων». Αν όμως εχάναμεν την πίστιν εις την Ορθοδοξίαν, με ποία κριτήρια θα ξαναφτιάχναμε νέαν Πατρίδα, τι περιεχόμενον θα εδίναμεν εις την ελευθέραν ζωήν μας και ποίους προσανατολισμούς θα έπαιρνεν η θρησκευτικότης μας;…


H συνέχεια, ‘’κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

Ὁ Κυθήρων Σεραφείμ : «Βαλανεῖον ἐστιν ἡ Ἐκκλησία πνευματικόν, οὐ ρύπον σώματος, ἀλλά ψυχῆς ἀποσμῆχον κηλῖδα τοῖς πολλοῖς τῆς μετανοίας τρόποις»

ΠΟΙΜΑΝΤΟΡΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ
(ὑπ' ἀριθ. 96/2012)

Πρός
Τόν Ἱερόν Κλῆρον
καί τόν Χριστώνυμον Λαόν τῆς καθ΄ἡμᾶς Ἱερᾶς Μητροπόλεως
Κυθήρων καί Ἀντικυθήρων

«Βαλανεῖον ἐστιν ἡ Ἐκκλησία πνευματικόν, οὐ ρύπον σώματος, ἀλλά ψυχῆς ἀποσμῆχον κηλῖδα τοῖς πολλοῖς τῆς μετανοίας τρόποις»  (Ε.Π.Ε. 19,426)

 Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί καί Συλλειτουργοί,
Ἀδελφοί μου Χριστιανοί, τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά˙

Ὁλόψυχα σᾶς εὔχομαι καλή καί εὐλογημένη νά εἶναι ἡ Ἁγία Τεσσαρακοστή τῶν Χριστουγέννων, ἡ σαραντάμερη αὐτή νηστεία τῆς Ἐκκλησίας μας, μέ τήν ὁποία ὑποδεχόμαστε τήν Μεγάλη Δεσποτική γιορτή τῶν Χριστουγέννων.

Ἀνοίγεται μπροστά μας μιά ἀγωνιστική πνευματική περίοδος, πού ἀπαιτεῖ ἰδιαίτερα πνευματικά γυμνάσματα, ὅπως εἶναι ἡ μετάνοια, ἡ νηστεία, ἡ προσευχή, ἡ συγχωρητικότητα καί ἡ ἀγάπη. Τά ἀγωνίσματα αὐτά, πού πρέπει νά γίνωνται ὅλο τό χρόνο, ἔχουν κάποια ξεχωριστή ἔξαρσι σ' αὐτή τήν ἱερή περίοδο.

H συνέχεια, ‘’κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more