Η αλήθεια ενοχλεί...

«Μήτε ἐν ἀνδρώω Μοναστηρίω γυνή, μήτε ἐν γυναικείω ἀνήρ, καθευδέτω. Παντὸς γὰρ προσκόμματος καὶ σκανδάλου ἔξω εἶναι δεῖ τοὺς πιστοὺς καὶ πρὸς τὸ εὔσχημον καὶ εὐπρόσεδρον τῷ Κυρίῳ, τὸν ἑαυτῶν εὐθετίζειν βίον. εἰ δὲ τις τοῦτο πράξοι, εἴτε Κληρικός εἴη, εἴτε λαϊκός, ἀφοριζέσθω.

(ΜΖʼ Ἱεροῦ Κανόνος Στʼ Οἰκουμενικῆς Συνόδου).
«Ἀπό τοῦ παρόντος ὁρίζομεν μὴ γίνεσθαι διπλοῦν Μοναστήριον, ὅτι σκάνδαλον καὶ πρόσκομμα τοῖς πολλοῖς γίνεται τοῦτο... Μὴ διαιτάσθωσαν ἐν ἑνί Μοναστηρίω. Μοναχοί καί Μοναχαί. μοιχεία γὰρ μεσολαβεῖ τὴν συνδιαίτησιν. Μὴ εχέτω Μοναχός παρρησίαν πρὸς Μονάστριαν ἤ Μονάστρια πρὸς Μοναχόν, ἰδία προσομιλεῖν. Μὴ κοιταζέσθω Μοναχός ἐν γυναικίω Μοναστηρίω, μηδέ συνεσθιέτω Μονάστρια κατὰ μόνας...»

(Κ΄ Ἱεροῦ Κανόνος Ζ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου).

Θυμιζω οτι ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος κατεδίκασε το 1987 διὰ συνοδικοῦ δικαστηρίου εἰς τὴν ἐσχάτην ποινήν τῆς καθαιρέσεως τὸν ἱερομόναχον Ἄγγελον Ἀναστασίου, μὲ πρωτίστην κατηγορίαν «τὴν σύμπηξιν μικτῆς μοναστικῆς ἀδελφότητος» ἐν Ἀθήναις .....

Ερώτησις:  Ποιος κατεδίκασε την μικτή μοναστική αδελφότητα του Έσσεξ;;

Απάντησις : Ουδείς!!!

«Προσφέρων και Προσφερόμενος»

ΑΝΩΝΥΜΟΣ ησυχαστής, συγγραφέας του βιβλίου «Νηπτική θεωρία», διηγείται την ακόλουθη θαυμαστή εμπειρία του:

Ενώ λειτουργούσα μαζί με το γέροντά μου, είδα σε όραμα τον Κύριο 'Ιησού Χριστό.
Φορούσε αρχιερατική στολή και ιερουργούσε σύμφωνα με την τάξη της 'Εκκλησίας.
Παραδόξως όμως, αυτός ήταν και «ο Προσφέρων και ο προσφερόμενος». Στη λειτουργία συμμετείχαν και μερικοί από τη συνοδεία του γέροντά μου.
Δύο απ' αυτούς είχαν τα πρόσωπα ολόλαμπρα από τη θεία χάρη, σαν πρόσωπα αγγέλων. Το σχήμα, το πολυσταύρι και ο σταυρός πού κρατούσαν, άστραφταν πιο δυνατά κι από την αστραπή!
Λειτουργούσε μαζί μας κι ένας διάκονος. Την ώρα πού ο διάκονος μνημόνευε τα ονόματα των χριστιανών, έσκυψε σπλαχνικά προς το μέρος του ο Χριστός και είπε:  " Ας είναι κι αυτοί μαζί μου στη βασιλεία μου".
Βλέποντας μπροστά μου τον γλυκύτατο 'Ιησού, έκλαιγα από χαρά και θαύμαζα, γιατί αξιώθηκα ν' απολαύσω τη θέα Του.
Κι όταν τον ασπάσθηκα στό πανάχραντο στήθος Του, ένιωσα νά λειώνω σαν κερί από την πολλή κατάνυξη και τα δάκρυα.
Πήρα τότε θάρρος και του είπα κλαίγοντας: «Μνήσθητί μου, Κύριε, εν τη βασιλεία σου». Κι αμέσως ακούω τον 'Ιησού με τη μελίρρυτη γλώσσα Του νά μου λέει: '" Ας γίνει όπως είπες'.
Ύστερα συνήλθα από το όραμα. Εκείνη όμως τη μέρα, κάθε φορά πού το θυμόμουν, η καρδιά μου πλημμύριζε από κατάνυξη".

Δύναμη, αγαθότητα, και ελευθερία.

Μια ψυχή που καθαρίζεται από τα ψεκτά πάθη της, δηλαδή από την φιληδονία, τη φιλοδοξία, και τη φιλαργυρία, σε όλες τις λεπτομέρειές των, αποκτά δύναμη, αγαθότητα, και ελευθερία. Το θυμοειδές στρέφεται κατά των δαιμόνων μονάχα, το επιθυμητικό μεταβάλλεται σε αγάπη προς τον Θεόν και τον άνθρωπο και το λογιστικό κινείται με καθαρότητα στην προσευχή και στις πνευματικές θεωρίες, ενώ το Άγιον Πνεύμα με τις άκτιστες ενέργειές Του, πνευματοποιεί τις φυσικές αρετές κατά το μέτρο της πίστεως.

WHY DO MY PRAYERS FOR HELP IN MY DAILY STRUGGLE REMAIN UNANSWERED?

Often we ask ourselves, ‘If Christ Himself said that our prayers will be answered ‘Ask and it will be given to you; seek and you will find; knock and the door will be opened to you. For everyone who asks receives; he who seeks finds; and to him who knocks, the door will be opened’ (Matthew 7:7-8), why is that my prayers for help in my daily struggle remain unanswered? Perhaps the answer to this question is provided by the following account and saying from the desert fathers.

An ascetic Elder said that in Sketis there lived a monk. He performed with perfection and exactitude his prayers and services. He was, however, negligent in the rest of his duties. Now, one day Satan appeared to one of the Elders and said to him sarcastically: ‘You want to know something strange? There is a certain monk who keeps me under his arm, so that I cannot flee from him and so that I can do all that I wish. Nonetheless, at every hour he says to God, “Lord deliver me from the Evil One.” ’


Abba Moses said: ‘If what one does is not in agreement with one’s prayer, then one labours in vain.’ One of those who heard him say this asked: ‘What is meant by agreement between action (practice) and prayer?’


The Elder answered: ‘To succeed is to no longer do that from which we pray to God for deliverance. When a person abandons his will, then God converses with him and accepts his prayer.’

Ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός λέγει σε μια από τις «Διδαχές» του, που διασώθηκαν:

«Ο ανεξομολόγητος άνθρωπος είναι όμοιος με έναν αβάπτιστον και είναι αδύνατον να σωθή. Και ανίσως ένας όπου απέθανεν εάν μεν και επρόφτασεν και εξωμολογήθη, και ας μη κοινώνησεν, είναι ελπίδα εις αυτόν. Εάν δε και δεν εξωμολογήθη, ας κοινωνήση όσες φορές θέλει, τίποτες δεν ωφελείται, μάλιστα βλάπτεται, επειδή και κοινωνεί ανάξια και αλοίμονον εις αυτόν. Πρώτον πρέπει να γίνεται η Εξομολόγησις, έπειτα η Αγία Κοινωνία. Πρώτον να πλύνωμεν και να καθαρίσωμεν το αγγείον και ύστερα να βάλωμεν το πολύτιμον πράγμα μέσα».

Φοβερός ο λόγος αυτός του Αγίου Πατροκοσμά για όσους παραμελούν την Εξομολόγηση.

Τότε και Τώρα.....

Ενώ κάποιοι άλλοι τον υποδέχτηκαν και συλλειτούργησαν συνεορτάζοντες τα είκοσι χρόνια "ευκλεούς" Πατριαρχίας, μαζί του, και τώρα είναι έγκλειστοι......


Οι 26 Οσιομάρτυρες Ζωγραφίτες, επόμενοι τοις πατράσι δεν τον δέxτηκαν δεν συλλειτούργησαν, και εκάησαν ζωντανοί!.........

Οι πάντες εις εγρήγορση

Βιώνουμε συνεχώς την παναίρεση του Οικουμενισμού, δηλαδή της αλλοτρίωσης με ένα λόγο του Ορθόδοξου ήθους, της απεμπόλησης των Χριστιανικών Παραδόσεων και διδασκαλιών, της νοθείας των Ιερών Δογμάτων, θεσμών και Κανόνων της Ορθοδοξίας, υπό των οικουμενιστικών ετεροδιδασκαλιών και των Φράγκικων ηθών και εθίμων. Όθεν καλούμεθα οι πάντες εις εγρήγορση, δεδομένης της κοσμικής υπεροπλίας και των δολίων διπλωματικών τρόπων με τους οποίους κινούνται και δρουν οι σκοτεινές οικουμενιστικές δυνάμεις, που επιδιώκουν την δια παντός τρόπου υποταγή και άλωση της Ορθοδόξου Εκκλησίας.

Η ΑΦΕΤΗΡΙΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ ΤΟΥ ΨΕΥΔΟΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΥ ΕΘΝΟΥΣ ΤΩΝ ΣΚΟΠΙΩΝ

Τοῦ κ. Νικολάου Μάρτη, πρώην Ὑπουργοῦ

Τὸ 1918 ἐπικράτησε στὴ Ρωσία τὸ Κομμουνιστικὸ καθεστώς, μὲ στόχους τὴν σὺν τῷ χρόνῳ

ἐξάπλωσή του ἀρχικὰ στὶς γειτονικὲς χῶρες, ποὺ προϋπέθετε καὶ τὴν ἔξοδο στὸ Αἰγαῖο, ποὺ

δὲν εἶχε ἐπιτύχει ὁ Τσάρος καὶ ἐν συνέχειᾳ τὴν ἐπέκταση στὴν Εὐρώπη.

Κομμουνιστικὰ κόμματα ἄρχισαν νὰ ἱδρύονται συστηματικὰ σὲ διάφορες χῶρες καὶ ἰδιαίτερα

στὴ Βαλκανική. Ἡ συσταθεῖσα τὸ 1921, προφανῶς μὲ ἐντολὴ τοῦ Κόμματος Βαλκανικὴ

Κομμουνιστικὴ Ὁμοσπονδία (Β.Κ.Ο.), μετὰ ἀπὸ πρόταση τοῦ Βούλγαρου Κομμουνιστή

Κολλάρωφ, διακήρυξε τὴν ἐπιδίωξη αὐτονόμησης τῆς Μακεδονίας καὶ Θράκης ἀπὸ τὴν

Ἑλλάδα, μὲ στόχο νὰ προσαρτηθοῦν στὴ Βουλγαρία, καθὼς καὶ ἡ Ἀνατολικὴ Ρωμυλία καὶ

βέβαια νὰ ἐπιτευχθεῖ ὁ ἔλεγχος τοῦ Αἰγαίου. Ὁ Γενικὸς Γραμματέας τοῦ Κ.Κ.Ε. Γεωργιάδης

διαφώνησε καὶ διεγράφη. Τὸ 1924 ἡ ἀπόφαση τῆς Β.Κ.Ο. ἐπικυρώθηκε στὴ Μόσχα ἀπὸ τὴν

Κομιντὲρν καὶ ἔγινε ὑποχρεωτικὴ γιὰ ὅλα τὰ Κομμουνιστικὰ Κόμματα. Ἡγετικὰ στελέχη τοῦ

Κ.Κ.Ε., πού συμμετεῖχαν στὴ Β.Κ.Ο. καὶ διαφώνησαν, διεγράφησαν ἀπὸ τὸ Κόμμα.

Β´ Παγκόσμιος Πόλεμος

Ἡ κήρυξη τοῦ Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου ἔδωσε τὴν ἀφορμὴ στὸν Τίτο τῆς δημιουργίας, ἀντὶ

τῆς αὐτονομήσεως, τοῦ ψευδοῦς Μακεδονικοῦ Ἔθνους τῶν Σκοπίων, ὡς προγεφυρώματος

γιὰ ἐπέκταση στὸ Αἰγαῖο. Τὸν Ὀκτώβριο τοῦ 1940, σχεδὸν ὁλόκληρη ἡ Εὐρώπη εἶχε ἤδη

ὑποταγεῖ στὸ Χίτλερ, ἡ Σοβιετικὴ Ἕνωση ἦταν τότε σύμμαχος τῆς Γερμανίας καὶ ὅλες οἱ

Βαλκανικὲς χῶρες εἶχαν ἐπαφὲς μὲ τὸν Χίτλερ. Ἡ Ἑλλάδα τότε μόνη στὴν Εὐρώπη, δέχτηκε

ἐπίθεση ἀπὸ τὴν Φασιστικὴ Ἰταλία τὴν ὁποία καὶ νίκησε. Τὸν Φεβρουάριο 1941 ὁ Ἄγγλος

Ὑπουργὸς Ἐξωτερικῶν Ἦντεν ἦλθε στὴν Ἑλλάδα καὶ ἀνέφερε στὸν Ἕλληνα Πρωθυπουργό,

ὅτι ἡ Γιουγκοσλαβία καὶ ἡ Τουρκία ἀρνήθηκαν νὰ συμπράξουν μὲ τὴν Ἑλλάδα καὶ νὰ

πολεμήσουν κατὰ τῆς Γερμανίας. Ὁ Ἕλληνας Πρωθυπουργὸς ἐπανέλαβε προηγούμενη

δέσμευση τῆς Ἑλλάδας, ὅτι θὰ πολεμήσει ἀκόμη καὶ μόνη της καὶ κατὰ τῆς Γερμανίας, παρὰ

τὸ γεγονός, ὅτι ἤδη πολεμοῦσε στὴν Ἀλβανία κατὰ τῆς Ἰταλίας. Τότε ὁ Ἦντεν ἔλαβε

τηλεγράφημα τοῦ Τσώρτσιλ, ποὺ ἔλεγε νὰ μὴ πιεσθεῖ ἡ Ἑλλάδα νὰ ἐμπλακεῖ σὲ ἄπελπι ἀγώνα

καὶ μὲ τὴ Γερμανία. Μετὰ τὴν ἀπάντηση αὐτὴ τῆς Ἑλλάδας ἔφθασαν ἀπὸ τὶς ἀρχὲς Μαρτίου

1941 στὸν Πειραιὰ πολὺ περιορισμένης στρατιωτικῆς δυνατότητας Ἀγγλικά, Αὐστραλέζικα καὶ

Νεοζηλανδικὰ τμήματα, ποὺ ἀργότερα πολέμησαν στὴν Κεντρικὴ καὶ Δυτικὴ Μακεδονία καὶ τὴν

 Κρήτη κατὰ τῶν Γερμανῶν. Στὰ Σκόπια εἰσῆλθαν οἱ Γερμανοὶ ἀπὸ Βουλγαρικὸ ἔδαφος, ὅπου

ἔγιναν δεκτοὶ ὡς ἐλευθερωτές. Τὰ Σκόπια ἦταν πρωτεύουσα τῆς περιφέρειας τῆς νότιας Σερβίας,

 γνωστῆς ὡς Βαρδάρσκα. Ἡ Γερμανικὴ ἐπίθεση κατὰ τῆς Ἑλλάδας καὶ τῆς Γιουγκοσλαβίας

ἔγινε τὴν 6η Ἀπριλίου 1941. Ἐὰν ἡ Ἑλλάδα, ὅπως ἔκαναν ἡ Γιουγκοσλαβία καὶ ἡ Τουρκία,

ἠρνεῖτο νὰ πολεμήσει κατὰ τοῦ Ἄξονα, «Οἱ Γερμανοὶ θὰ εἶχαν καταλάβει πρὶν ἔλθει ὁ χειμώνας

τὴ Μόσχα καὶ τὴν Πετρούπολη καὶ ἄλλη θὰ ἦτο ἡ τύχη τοῦ πολέμου», ὅπως εἶπε ὁ Γερμανὸς

Στρατάρχης Κάϊτελ στὴν Δίκη τῆς Νυρεμβέργης, «καὶ ἄλλοι θὰ ἦταν σήμερα κατηγορούμενοι».

Ἄμεση ἐπιβεβαίωση, πλὴν τῶν Ἀπομνημονευμάτων Γερμανῶν Στρα τηγῶν, ἀποτελεῖ καὶ ἡ

Δήλωση τοῦ Χίτλερ τόσο στὴ γνωστὴ κινηματογραφίστρια φίλη του Leni Riefenstahl,

ὅσο καὶ στὴν Πολιτικὴ του Διαθήκη, ὅτι: α) «Ἡ ἐπίθεση τῆς Ἰταλίας κατὰ τῆς Ἑλλάδος ὑπῆρξε

καταστροφικὴ γιὰ τὴν Γερμανία. Ἂν οἱ Ἰταλοὶ δὲν εἶχαν ἐπιτεθεῖ στὴν Ἑλλάδα καὶ δὲν χρειάζονταν

τὴ βοήθειά μας, ὁ πόλεμος θὰ εἶχε πάρει διαφορετικὴ τροπή. Θὰ εἴχαμε προλάβει νὰ

κατακτήσουμε τὸ Λένινγκραντ καὶ τὴ Μόσχα, πρὶν μᾶς πιάσει τὸ ρωσικὸ ψύχος».

β) Δὲν θὰ ἐπικρατοῦσε ὁ Κομμουνισμὸς στὴ Γιουγκοσλαβία καὶ δὲν θὰ ἐδημιουργεῖτο θέμα

Μακεδονίας. Ὁ Τίτο, κυρίαρχος στὴ Γιουγκοσλαβία ὡς Κομμουνιστής, ἀφοῦ ἐξουδετέρωσε τὸν

Ἐθνικιστὴ Μιχαήλοβιτς, τὴν 2α Αὐγούστου 1944, μὲ σύμφωνη γνώμη τοῦ Στάλιν, ἀνήγγειλε ἀπὸ

τὸ Σερβικὸ ἔδαφος τὴν ἵδρυση «Σοσιαλιστικῆς Δημοκρατίας τῆς Μακεδονίας», ὑλοποιώντας καὶ

τὶς ἀπὸ τὸ 1921 ἀποφάσεις τῆς Κομιντὲρν καὶ ὅλων τῶν Βαλκανικῶν Κομμουνιστικῶν Κομμάτων.

Γιὰ νὰ ἀναγνωρισθεῖ ὅμως ἡ νέα ἐθνότητα, δηλαδὴ ἡ «Μακεδονικὴ Ἐθνότητα», ἔπρεπε νὰ

ὑπάρξει χωριστὴ κρατικὴ ὑπόσταση, ἰδιαίτερη γλώσσα, ἀνεξάρτητη ἐκκλησία καὶ ἱστορικὴ

παράδοση. Τὰ ἀνύπαρκτα αὐτὰ συστατικὰ στοιχεῖα τοῦ ἀνυπάρκτου «Μακεδονικοῦ Ἔθνους»

οἱ πλαστογράφοι τῆς Ἱστορίας τῆς Μακεδονίας τὰ κατασκεύασαν στὰ χαρτιὰ ἔκτοτε:

α)Τὸ 1945 σχηματίστηκε Κυβέρνηση καὶ Βουλὴ «Μακεδονική». β) Τὸ 1944 ὀνόμασε «Μακεδονικὴ Γλώσσα» τὸ προφορικὸ βουλγαρικὸ ἰδίωμα, ποὺ ὁμιλεῖτο στὰ Σκόπια καὶ μόνο τὸ 1945, μετὰ ἀπὸ ἐπεξεργασία ἔγινε τὴν 7.6.1945 ἡ 6η ἐπίσημη γλώσσα τῆς Γιουγκοσλαβίας. Ἡ πρώτη Γραμματική  τῆς «Μακεδονικῆς Γλώσσας» κυκλοφόρησε τὸ 1952 καὶ τὸ πρῶτο Φιλολογικὸ Λεξικὸ τὸ 1961.

γ) Τὸ ἀθεϊστικὸ Κομμουνιστικὸ Κόμμα τοῦ Τίτο, ἵδρυσε τὸ 1968 τὴν «Αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία τῆς

Μακεδονίας», ποὺ δὲν τὴν ἀναγνωρίζει καμία Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. δ) Μὲ τὸν ψευδῆ ἰσχυρισμό,

ὅτι οἱ Ἀρχαῖοι Μακεδόνες δὲν ἦταν Ἕλληνες, ἐπινόησαν ὅτι ὡς Σλάβοι, ἑνώθηκαν τὸν 6ο αἰώνα

μὲ τοὺς μὴ Ἕλληνες Μακεδόνες καὶ ἔγιναν αὐτοὶ Μακεδόνες. Ὡς Μακεδόνες συγκέντρωσαν ἀπὸ

ὅλα τὰ ἀρχεῖα τοῦ κόσμου, ὅτι ἀνεφέρετο στὴ Μακεδονία καὶ οἰκειοποιήθηκαν ὅλα τὰ γεγονότα

καὶ πρόσωπα ποὺ ἀνὰ τοὺς αἰῶνες ἔδρασαν στὴ Μακεδονία καὶ τὸ 1969 κυκλοφόρησαν τὴν

«Ἱστορία τοῦ ψευδομακεδονικοῦ Ἔθνους», ποὺ ἀποτελεῖ τὴν μεγαλύτερη πολιτικὴ καὶ ἱστορικὴ

ἀπάτη στὴν παγκόσμια Ἱστορία. Ἑκατοντάδες ἐπιστήμονες δούλεψαν δεκαετίες καὶ κυκλοφόρησαν βιβλία καὶ περιοδικὰ, γιὰ νὰ πείσουν τὴ λαϊκὴ μάζα, ὅτι ὑπάρχει «Μακεδονικὴ Ἐθνότητα». Τὸ τεχνητὸ αὐτὸ «Μακεδονικὸ Ἔθνος», τὸ Μονοκομματικὸ Κομμουνιστικὸ Καθεστὼς τὸ ἐπέβαλε στοὺς νέους τῶν Σκοπίων καὶ φοβοῦμαι καὶ σὲ πολλοὺς νέους τῶν ἄλλων Κομμουνιστικῶν χωρῶν καὶ μὲ ἕνα, ἀδιανόητο, γιὰ δημοκρατικὲς χῶρες προπαγανδιστικὸ μηχανισμὸ ἑνὸς μονοκομματικοῦ Κομμουνιστικοῦ καθεστῶτος, παραπλάνησε ἀνιστόρητους καὶ ἀφελεῖς σὲ ὁλόκληρο τὸν κόσμο.

Μακεδονικό ἔθνος οὔτε ὑπῆρξε οὔτε θά ὑπάρχει

Οἱ Μακεδόνες ἦταν Ἕλληνες. Εἶχαν ὅλα, κατὰ τὸν Ἡρόδοτο (Ι´, 581), τὰ στοιχεῖα ποὺ χαρακτηρίζουν τὸ αὐτὸ Ἔθνος. Δηλαδὴ εἶχαν τὴν αὐτὴ γλώσσα μὲ ὅλους τούς ἄλλους Ἕλληνες, τὴν Ἑλληνική. Τὰ αὐτὰ ἱερὰ καὶ εἶχαν τοὺς αὐτοὺς θεούς, ἡ κατοικία τῶν ὁποίων ἦταν στὸ Μακεδονικὸ Ὄρος, τὸν Ὄλυμπο. Οἱ 9 Μοῦσες ἦταν ἐπίσης ἀπὸ τὰ Πιέρια τῆς Μακεδονίας. Οἱ Μακεδόνες ὅπως ὅλοι οἱ Ἕλληνες συμμετεῖχαν στὶς Ἀμφικτιονίες καὶ τοὺς Ὀλυμπιακοὺς Ἀγῶνες. Ἡ ταυτότητα τῶν Μακεδόνων ὡς Ἑλλήνων, ποὺ εἶναι ταυτότητα Ἑλλήνων, ἀποτελεῖ τὴν οὐσία τοῦ Σκοπιανοῦ προβλήματος καὶ ὄχι ἡ ἁπλὴ ὀνομασία τοῦ κράτους χωρὶς νὰ συνδέεται μὲ τὴν Ἱστορία. Τὴν ταυτότητα τῶν Μακεδόνων ὡς Ἑλλήνων, ἐπιβεβαιώνουν τὰ ἱερὰ κείμενα τῆς Παλαιᾶς καὶ Καινῆς Διαθήκης, κείμενα ἀρχαίων Ἑλλήνων, Ἑβραίων καὶ Ρωμαίων συγγραφέων καὶ χιλιάδες ἑλληνικῶν ἐπιγραφῶν. Τὸ Κεντρικὸ Ἰσραηλιτικὸ Συμβούλιο Ἑλλάδος, μὲ ἐπιστολὴ του τῆς 11.1.1993 πρὸς τὰ Παγκόσμια Ἑβραϊκὰ Συνέδρια καὶ Συμβούλια, ἀναφέρει: «Ἡ Ἰουδαϊκὴ θρησκεία καὶ φιλολογία ἀποτελοῦν τοὺς ἀδιάψευστους μάρτυρες τοῦ ἀρχαίου ἐθνολογικοῦ χαρακτήρα τῶν Μακεδόνων ὡς Ἑλλήνων».

«Οἱ ἀρχαῖοι καὶ νεώτεροι Μακεδόνες εἶναι Ἕλληνες καὶ ἡ γλώσσα τῶν Μακεδόνων εἶναι ἡ Ἑλληνική», διακήρυξαν μὲ ὁμόφωνα ψηφίσματά τους τὰ Νομοθετικὰ Σώματα 14 Πολιτειῶν τῶν Η.Π.Α.Τὴν ἀνωτέρω ἱστορικὴ ἀλήθεια ἐπιβεβαίωσαν οἱ 15 ἡγέτες τῆς ΕΟΚ τὸν Ἰούνιο 1992 στὴ Διάσκεψη Κορυφῆς στὴ Λισσαβόνα, ὅπου ὁμόφωνα ἀ ποφάσισαν νὰ ἀναγνωρίσουν τὰ Σκόπια ἐφόσον δὲν θὰ ἔχουν τὴ λέξη «Μακεδονία». Τὸ θέμα εἶχε τεθεῖ ἀπὸ τὸν τότε Πρόεδρο τῆς Ἑλλη νικῆς Δημοκρατίας Κωνσταντῖνο Καραμανλῆ, ὁ ὁποῖος στὴν ἀπὸ 3.1.1992 ἐπιστολή του, ὅπου τόνιζε ὅτι εἶναι Μακεδόνας καὶ ἐτόνιζε ὅτι: «Ἡ ἀναγνώριση τῆς αὐτοαποκαλουμένης “Δημοκρατίας τῆς Μακεδονίας” ἔχει θεμελιώδη σημασία γιὰ τὴν Ἑλλάδα καὶ τὸ γνωρίζω καλύτερα ἀπὸ κάθε ἄλλον ἀφοῦ εἶμαι ὁ ἴδιος Μακεδών. Ἡ Δημοκρατία αὐτὴ οὔτε ἐθνολογικά, οὔτε ἱστορικὰ ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ ὀνομάζεται Μακεδονία». «Ἡ ἐθνολογικὴ σύνθεση τοῦ πληθυσμοῦ τῆς χώρας αὐτῆς ἀποτελεῖται ἀπὸ  Ἀλβανούς, Τούρκους, Τσιγγάνους καὶ Σλάβους, ποὺ καμία σχέση δὲν ἔχουν μὲ Μακεδόνες», καὶ ὅτι: «Εἶναι ἀδιανόητο  μὲ τὴν λήξη τοῦ Ψυχροῦ Πολέμου νὰ δίδεται ἱστορικὴ νομιμοποίηση σὲ Τίτο καὶ Μόσχα, ποὺ ὀνόμασαν  τὴν Νότιο Γιουγκοσλαβία σὲ Μακεδονία πρὸς ἔξοδο στὸ Αἰγαῖο ἀποσπώντας τὴν Μακεδονία ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα». Τὴν ἐθνολογικὴ σύνθεση τῶν κατοίκων τῆς ΠΓΔΜ ὡς Σλάβων (Βουλγάρων καὶ Σέρβων)  ὁμολόγησε καὶ ὁ τ. Πρόεδρος τῆς ΠΓΔΜ κ. Κίρο Γκλιγκόρωφ μὲ τὴν δήλωσή του: «Δὲν διεκδικοῦμε  τὸν Ἀλέξανδρο, ἡμεῖς εἴμεθα Σλάβοι». Χαρακτηριστικὸ εἶναι τὸ περιστατικὸ, ποὺ ἀναφέρει στὸ βιβλίο του ὁ κ. Κίρο Γκλιγκόρωφ «ΑΠΟΜΝΗΜΟΝΕΥΜΑΤΑ» (σελ. 259), ὅτι στὴν δεξίωση ποὺ ἔγινε στὴ Νέα

Ὑόρκη τὴν ἑπομένη τῆς ἀναγνωρίσεως ὡς ἀνεξαρτήτου Κράτους τῶν Σκοπίων, μία ὁμάδα νέων ἀπὸ τὴν Αὐστραλία τοῦ εἶπαν: «Ἐσεῖς μιλήσατε, ἀλλὰ δὲν εἴπατε τὸ σημαντικότερο. Δὲν εἴπατε ὅτι ἐμεῖς εἴμαστε ἀπόγονοι τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου. Αὐτὸ μπορεῖ νὰ ἑρμηνευτεῖ ὅτι ἀρνηθήκαμε τὴν  καταγωγή μας, τοὺς προγόνους μας». «Δυσκολεύτηκα νὰ βρῶ ἀπάντηση ἀμέσως (συνεχίζει ὁ  Γκλιγκόρωφ στὸ βιβλίο του) καὶ τελικά τούς εἶπα: Ξέρετε, σέβομαι τὶς σκέψεις καὶ τὶς πεποιθήσεις σας. Εἶναι δικαίωμά σας. Ἀλλὰ σύμφωνα μὲ τὴν ἱστοριογραφία στὸν Μακεδονικὸ λαὸ ἐπικρατεῖ ἡ γνώμη ὅτι εἴμαστε Σλάβοι. Ἔχουμε ἔλθει στὰ Βαλκάνια τὸν 6ο καὶ 7ο αἰώνα ἔχουμε ἐγκατασταθεῖ στὰ ἐδάφη, ποὺ ὀνομάζονται Μακεδονία. Δὲν γνωρίζω τὸ κατὰ πόσο στὶς φλέβες μας συνεχίζει νὰ ρέει κάποια  σταγόνα αἵματος τῶν ἀρχαίων Μακεδόνων! Ἀλλὰ ἀκόμα καὶ ἔτσι, δὲν εἶναι αὐτὸ ποὺ δίνει τὴν ταυτότητα τοῦ λαοῦ μας. Δὲν θέλω νὰ σᾶς πείσω γιὰ τὸ ἀντίθετο, ἀφοῦ εἶστε αὐτῆς τῆς γνώμης. Εἶναι δικαίωμά σας ἀλλὰ αὐτὸ δὲν πρέπει νὰ ἀλλοιώνει τὴν ἄποψή σας γιὰ τὸ γεγονὸς πὼς ἡ δημοκρατία τῆς Μακεδονίας εἶναι ἀνεξάρτητο κράτος. Ἔμειναν ἀκόμη μοῦ φάνηκε μισή ὥρα στὴν αἴθουσα καὶ ἔφυγαν ἀνικανοποίητοι, ὅπως μοῦ φάνηκε». Πρῶτος καὶ ἄμεσα κατήγγειλε τὴν δημιουργία ἀπὸ τὸν Τίτο τῆς «Δημοκρατίας τῆς Μακεδονίας» ὁ Stettinious, τότε Ὑπουργὸς Ἐξωτερικῶν τῆς Κυβερνήσεως Ροῦζβελτ, ποὺ διεῖδε τὸν ἀπώτερο στόχο τῶν Κομμουνιστῶν, ὁ ὁποῖος μὲ τὴν ὑπʼ ἀριθ.

868614/26.12.1944 Ἐγκύκλιό του πρὸς τοὺς Πρεσβευτὲς καὶ τοὺς Προξένους τῶν ΗΠΑ ἔδωσε ὁδηγίες νὰ πληροφορήσουν ὅτι ἡ Ἀμερικανικὴ Κυβέρνηση θεωρεῖ δημαγωγία (δηλ. ὡς ἀπάτη), τὴν ὕπαρξη «Μακεδονικοῦ Ἔθνους», «Μακεδονικῆς συνείδησης». «Οἱ ἰσχυρισμοὶ αὐτοὶ δὲν ἐκπροσωποῦν οὔτε ἐθνική, οὔτε πολιτικὴ πραγματικότητα καὶ στόχο ἔχουν τὴν ἀπόσπαση τμήματος τῆς Ἑλλάδος (τῆς… Μακεδονίας), ποὺ κατοικεῖται ἀπὸ Ἕλληνες». Ὁ Ζέλεφ, ὅταν ὡς Πρόεδρος τῆς Βουλγαρίας  ρωτήθηκε τὴν 20ή Ἰουνίου 1993 στὴ Σουηδία, ἀπὸ δημοσιογράφο τῆς Σουηδικῆς Ἐφημερίδας  Svenska Dugbladed, γιὰ «Μακεδονικὸ Ἔθνος», δήλωσε ὅτι: «Τὸ Μακεδονικὸ Ἔθνος ποὺ δημιούργησε  μετὰ τὸν Πόλεμο ἡ Κομιντὲρν εἶναι Ἔγκλημα τοῦ ΤΙΤΟΪΣΜΟΥ καὶ τοῦ ΣΤΑΛΙΝΙΣΜΟΥ». Δυστυχῶς ὁ Πρόεδρος τῶν ΗΠΑ κ. Τζὼρτζ Μποὺς (υἱὸς) ἐγκατέλειψε τὴν πάγια πολιτικὴ τῶν ΗΠΑ (Στεττίνιους καὶ Δόγμα Τρούμαν) στὸ πρόβλημα ποὺ δημιούργησε ὁ Τίτο καὶ ἡ Μόσχα, μετονομάζοντας μεταπολεμικὰ τὴ νότιο Γιουγκοσλαβία σὲ «Μακεδονία». Στὸ Μουσεῖο Asmoleen τῆς Ὀξφόρδης ἔγιναν πρόσφατα ἐγκαίνια Ἔκθεσης ἀρχαιολογικῶν θησαυρῶν τῆς Μακεδονίας μὲ τίτλο «Ἀπὸ τὸν Ἡρακλῆ στὸν Μέγα Ἀλέξανδρο». Ὁ Ρόμπιν Λέιν Φόξ, ἱστορικὸς καὶ Καθηγητὴς τῆς Ὀξφόρδης – ὁ ἱστορικὸς

σύμβουλος τοῦ Ἀμερικανοῦ παραγωγοῦ Oliver Stone στὴν κινηματογραφικὴ ταινία «ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ»- μιλώντας στὰ ἐγκαίνια τῆς ἔκθεσης δήλωσε: «Ξαναγράφεται ἡ ἱστορία τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς τέχνης ἀπὸ ὅτι τὴν ξέραμε μέχρι σήμερα». Ὁ ἴδιος μὲ τρεμάμενη φωνὴ ἀπὸ τὴν συγκίνηση χαρακτήρισε τὴν ἔκθεση τὴν μεγαλύτερη, ποὺ ἔχει πρα γματοποιηθεῖ ποτὲ στὴν Βρετανία ὅσον ἀφορᾶ τὴν ἀρχαία Ἑλλάδα.

Ὁ Ρόμπιν Λέιν Φὸξ σὲ δήλωσή του στὴν κρατικὴ τηλεόραση ὑπογράμμισε καὶ τὸ πολιτικὸ μήνυμα τῆς ἐκθέσεως «Ἀποδεικνύει ὅτι αὐτοὶ ποὺ ὑποστηρίζουν ὅτι τὰ Σκόπια εἶναι Μακεδονία εἶναι τουλάχιστον ἀνιστόρητοι. (ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Τρίτη 12 Ἀπριλίου 2011). Εἶναι σὰν νὰ ὑποστηρίζει κάποιος ὅτι ἡ Ὀξφόρδη εἶναι στὴ Λευκορωσία». Μετὰ τὰ ἀνωτέρω, τὰ κράτη, ποὺ ἀναγνώρισαν τὴν ΠΓΔΜ ὡς «Δημοκρατία τῆς Μακεδονίας» ὀφείλουν νὰ ἀνακαλέσουν τὴν ἀπόφασή τους.

Ιδού έστηκα επί την θύραν…

… Τον είδα να έρχεται. Βάδιζε γοργά. Ήξερα ή μάλλον ένιωθα ότι ερχόταν σπίτι μου και απομακρύνθηκα βιαστικά από το παράθυρο για να μη με δει. Γιατί δεν ήμουν βέβαιη πως θα Του άνοιγα.

Οι επισκέψεις Του μου δημιουργούν μιαν εντύπωση αμφίβολη, αντιφατική. Γνωριζόμαστε από καιρό πολύ. Ήτανε εποχές που συνδεόμαστε στενά. Ύστερα οι σχέσεις ξεμάκρυναν. Από τη μία αισθανόμουν τιμή και ευτυχία που Τον είχα κοντά μου. Απ’ την άλλη αισθανόμουν συχνά ενοχλημένη. Μου έκανε ερωτήσεις προσωπικές, κάπως απότομες που τις ένιωθα σαν εγκαύματα. Προσπαθούσα να γυρίσω τη συζήτηση στην περιοχή των ιδεών και των θεωριών.

Όμως, πάντα την ξανάφερνε προς τα ιδιαίτερα πράγματα για τα οποία φοβόμουν να μιλήσω. Πολλές φορές ήρθε, κι αντί ν’ ανοίξω κρύφτηκα, όχι χωρίς ντροπή, όχι χωρίς τύψεις…

Να που τώρα ήρθε στη θύρα μου. Όχι στην κύρια είσοδο του σπιτιού μου. Στέκεται αυτή τη στιγμή εμπρός σε μια μικρότερη πίσω θύρα μου.
Στην αρχή των στενών μας σχέσεων, όταν δεν ήθελα να έχω μυστικά από Αυτόν, τον είχα παρακαλέσει να έρχεται πάντα απ’ αυτή την πίσω θύρα, αφήνοντας τη μεγάλη θύρα για τους ξένους, για τις τυπικές επισκέψεις. Ύστερα, άρχισα να δοκιμάζω στενοχώρια, γιατί χρησιμοποιούσε αυτή την ιδιαίτερη θύρα. Μπαίνοντας από πίσω περνούσε κι έβλεπε οικογενειακά δωμάτια ασυγύριστα. Φαινόταν να νοιάζεται για την τραπεζαρία μου, το μαγειρείο μου, τον κοιτώνα μου. Η αταξία και η σκόνη δεν του ξέφευγαν. Έκανε μάλιστα και νύξεις, διακριτικές μαζί και ευθείες. Απάντησα με προφάσεις: «ω! είναι τόσο δύσκολο… δεν προλαβαίνω!». Μου λέει τότε: «Αν προσπαθούσαμε μαζί και οι δύο;». Αλλά φοβόμουν, φοβόμουν μήπως ανακάλυπτε πόσο μερικά πράγματα δεν ήταν όπως έπρεπε να είναι. Καθυστερούσα, προφασιζόμουν επείγουσες απασχολήσεις. Για να δώσω τέλος, κατάργησα την πίσω θύρα. Τον έβαλα από τότε από τη θύρα της πρόσοψης. Τον δέχτηκα στο σαλόνι. Οι επισκέψεις Του έγιναν ολοένα πιο ψυχρές, πιο τυπικές…

Ήρθε λοιπόν, στην πίσω θύρα. Είναι κλειστή. Από τότε που η θύρα Του καταργήθηκε μια άγρια βλάστηση άρχισε να την σκεπάζει. Ο κισσός μεγαλώνει ελεύθερα. Στο κατώφλι φυτρώνουν φυτά δηλητηριώδη. Η κλειδωνιά σκούριασε. Στάθηκε μπροστά στη θύρα Του και την κοιτάζει. Θα χτυπήσει; Θέλει λοιπόν να μπει απ’ αυτήν τη θύρα και να δείξει έτσι ότι επιθυμεί ν’ ανανεώσει τις αλλοτινές στενές μας σχέσεις;; Αλλά να που χτυπά!!! Θα Του ανοίξω;; Τίποτα δεν είναι έτοιμο για να Τον δεχτώ. Μια αταξία φοβερή απλώνεται παντού. Και που είναι το κλειδί αυτής της θύρας;; Χτυπά ακόμη… Τον παρατηρώ από μακριά. Χτυπά σιγά. Δεν δίνει γροθιές. Κρούει αργά τη θύρα με το μεγάλο δάχτυλο. Βλέπω πως το βλέμμα Του δεν πηγαίνει ίσια στην πόρτα. Χτυπώντας κοιτά στο πλάι και ψηλά κατά τον ουρανό. Η έκφρασή Του είναι σοβαρή, προσεκτική αλλά όχι ανυπόμονη. Μοιάζει να συγκεντρώνεται, όχι στην θύρα και στην απόκρισή μου αλλά στη χάρη που ο Πατέρας μπορεί να δώσει, στην απόφαση που ο Πατέρας μπορεί να εμπνεύσει. Χτυπά ολοένα. Τι να κάνω;; Δεν μπορώ να ζήσω χωρίς την παρουσία Του και δεν μπορώ να υποφέρω την παρουσία Του. Αν ανοίξω θα μου κάνει παρατηρήσεις. Θα προσπαθήσω να δικαιολογηθώ. Δεν μπορώ να ανοίξω παρά αν Του παραδοθώ χωρίς όρους. Τότε δεν θα υπάρχουν προβλήματα.. Εμπρός! Πηγαίνω προς την θύρα. Ανοίγω αυτή την θύρα, που τρίζει και την εμποδίζουν τα παράσιτα φυτά.
Χάνομαι: «Κύριε, έμπα. Κύριε, ξέρεις…»

Θα έλεγα «ξέρεις πως μ’ όλα ταύτα Σ’ αγαπώ!». Δεν τολμώ όμως να συνεχίσω την φράση κι ένας λυγμός πνίγει τη φωνή μου. Λέει: «Ξέρω… θα δειπνήσω μαζί σου.». Φωνάζω: «Κύριε, δεν ετοίμασα δείπνο. Δεν έχω τίποτα απ’ ότι χρειάζεται». Απαντά: «Εγώ σε καλώ στο δείπνο μου, θέλω στο σπίτι σου να εορτάσω το δείπνο μου».

Μητροπολίτης Γόρτυνος και Μεγαλουπόλεως κ. Ιερεμίας :

«Καὶ “μέσ’ στὴν ἀνεμοζάλη οἱ λύκοι χαίρονται”, λέγει ὁ λαός μας. Καὶ ποιοί εἶναι οἱ λύκοι; Οἱ αἱρετικοί. Στὴν ἐποχή μας κινδυνεύουμε περισσότερο ἀπὸ δύο αἱρέσεις. Ἀπὸ τὸν παπισμὸ καὶ τὸν οἰκουμενισμό. Ὑποχρεοῦμαι, χριστιανοί μου, σὰν ποιμένας σας, νὰ σᾶς ἐνημερώσω καθαρὰ καὶ νὰ σᾶς πω: Ὁ παπισμὸς εἶναι αἵρεση καὶ ὁ οἰκουμενισμὸς εἶναι παναίρεση».

Στο έργον του «Περί αρετής» ο άγιος Εφραίμ ο Σύρος γράφει:

ΚΑΛΗ ΚΑΙ ΚΑΚΗ ΜΕΛΕΤΗ.
«Είπε κάποιος άγιος να μελετάς τα καλά, για να μη μελετήσης τα κακά, διότι ο νους δεν ανέχεται να μένη αργός. Ας παραδώσουμε λοιπόν τον νουν μας στην μελέτη των λόγων του Θεού και στις προσευχές και στους καλούς λογισμούς.
Διότι η μάταιη μελέτη κάνει να ξεφυτρώνουν έργα ματαιότητος, ενώ η καλή μελέτη προσφέρει σαν ανταπόδοση καλόν καρπόν».

Άθλιοι Ρωμαίοι εις τι επλανήθητε

Η ΜΝΗΜΟΝΕΥΣΗ ΤΟΥ ΑΙΡΕΤΙΚΟΥ ΠΑΠΑ ΡΩΜΗΣ ΕΝΤΟΣ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΟΥ ΝΑΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΣΤΟ ΦΑΝΑΡΙ ΩΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΤΟΝ ΝΟΕΜΒΡΙΟ ΤΟΥ 2006 ΕΙΧΕ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ ΕΝΑ ΑΛΛΟ ΣΥΛΛΕΙΤΟΥΡΓΟ ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΑΛΩΣΗ
Εκείνο στάθηκε Πνευματική αιτία της τουρκοκρατίας για 400 τόσα χρόνια …..
τώρα πόσο χρόνια θα κρατήσει η οικονομική υποδούλωση ?

Ο Γεννάδιος Β’ ο Σχολάριος (ὑπήρξε ὁ πρῶτος Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως μετὰ τὴν Ἅλωσι) έλεγε:  " Άθλιοι Ρωμαίοι εις τι επλανήθητε και απεμακρύνατε εκ της ελπίδος του Θεού, και ελπίσατε εις την δύναμιν των Φράγκων, και συν τη πόλει εν η μέλλει φθαρήναι, εχάσατε και την ευσέβειάν σας; Ίλεώς μοι Κύριε. Μαρτύρομαι ενώπιόν σου, ότι αθώός ειμι του τοιούτου πταίσματος. Γινώσκετε άθλιοι πολίται, τι ποιείτε; και συν τω αιχμαλωτισμώ, ός μέλλει γενέσθαι εις υμάς, εχάσατε και το πατροπαράδοτον, και ωμολογήσατε την ασέβειαν; ουαί υμίν εν τω κρίνασθαι! "

H Τρίτη Ρώμη.

Ένας τόμος αναιρετικός του «Νεοπανρωσισμού»

Του καθηγητή Αριστείδη Πανώτη

Στην αρχή της Περεστρόικας το 1988 επεσκέφθηκα δαπάναις μου το Πατριαρχείο Μόσχας και περιεργάστηκα τον τρόπο εργασίας της Επιτροπής Εξωτερικών Σχέσεων του Πατριαρχείου Μόσχας. Τότε κατάλαβα πολλά και μεταξύ αυτών κάτι που έζησα όταν την τελευταία στιγμή το 1967 εμπόδισαν τον πατριάρχη Αθηναγόρα να ανταποδώσει στην Ρωσία την ειρηνική επίσκεψη στο Φανάρι του Μόσχας Αλεξίου! Ο «ασπασμός» του Οικουμενικού Πατριάρχη στον ρωσικό λαό ήταν επικίνδυνος τότε για το σοβιετικό καθεστώς πολύ περισσότερο από κάθε άλλη ψυχροπολεμική ενέργεια γιατί θα έδειχνε πόσο ο λαός εκ παραδόσεως σέβεται ως πραγματικό πατέρα τον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως σε σχέση με αρκετούς δοτούς ιεράρχες του. Έτσι μας έμειναν αδιάθετα τα κοπέντα τότε μετάλλια!

Οι διάδοχες πατριαρχίες του Ποιμένα Ιζβεκώφ (1971-1990) και του Αλεξίου Β΄ Ρίντιγερ (1990-2008) πέρασαν με σποραδικές κανονικές αταξίες που πάντα τις κάλυψε η αγαπητική στοργή της Μητρός Εκκλησίας. Όμως με την διαμορφωθείσα νέα πολιτική κατάσταση στον ρωσικό λαό και την νέα πατριαρχία από το 2009 του πατριάρχη Κυρίλλου φαίνεται πως ξύπνησε η παλαιά τακτική του «Πανρωσισμού» και επιχειρείται κάλυψη με «βιβλικό και εκκλησιολογικό» ένδυμα των ισχνών επιχειρημάτων π.χ. των περί εισαγωγής είδους «Παποσύνης» στην Ανατολική Εκκλησία για να αμφισβητήσουν τα κανονικά προνόμια του Οικουμενικού Θρόνου.

Ξέρουμε την συμπεριφορά των Ρώσων τον Σεπτέμβριο του 1872 για την ματαίωση της υπογραφής του όρου κατά «του Εθνοφυλετισμού» που έπληξε την ενότητα της Εκκλησίας στην Ανατολή. Τώρα τους ενόχλησε πάλι η Σύνοδος των τεσσάρων πρεσβυγενών Πατριαρχείων που συνεστήθηκαν επιτακτικά από τις Οικουμενικές Συνόδους. Ο Μόσχας θέλησε να ακυρωθεί και πάλι η απόφαση αυτή του κεντρικού θεσμού της Εκκλησίας να συγκαλέσει την Σύνοδο των τεσσάρων Πατριαρχών των παλαίφατων Πατριαρχείων και της Εκκλησίας της Κύπρου, της μόνης που έχει επιταγή από Οικουμενική Σύνοδο να συγκροτήσει ιδία Σύνοδο ιεραρχών στην βάση της λεγόμενης «αυτοκεφαλίας». Η σημερινή διοίκηση του Πατριαρχείου Μόσχας κάνει πως δεν καταλαβαίνει ότι η «πατριαρχική αξία» που της χορηγήθηκε, καθώς και στα λοιπά Πατριαρχεία των Βαλκανίων, βρίσκεται μέσα στην από αιώνων δικαιοδοσία του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως και ότι εξακολουθεί να είναι «δυνητική» και μετατρεπτή και όχι «επιτακτική» από κανόνες Οικουμενικής Συνόδου. Δεν έπαυσε να ισχύει ο 28ος κανόνας της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου, που χορηγήθηκε με την «συμφωνία» μόνον των τεσσάρων πρεσβυγενών Πατριαρχείων και τροποποιείται ή και αίρεται όπως απέδειξε η μεταχείριση των εν Ρωσία εκκλησιαστικών πραγμάτων από τον Μέγα Πέτρο, τον Λένιν και τον Στάλιν. Για να ματαιώσει την άσκηση του κανονικού προνομίου του Οικουμενικού Πατριαρχείου εξαπέλυσε στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα πολυτάλαντο ιεράρχη του για να διεκεραιώσει «ιεροκρύφιες διαβουλεύσεις» με ένιους ευάλωτους προκαθημένους Ορθοδόξων Εκκλησιών περί της «εικόνος της χρυσής» του Πανρωσισμού «ην έστησεν» Κύριλλος ο πατριάρχης «εν ετέρα μορφή» που όζει εθνοφυλετισμόν για να ακούσουν «της φωνής της σάλπιγγος, σύριγγός τε και κιθάρας, σαμβύκης τε και ψαλτηρίου, συμφωνίας και παντός γένους μουσικών» (7) υπό την συμφωνικήν μαεστρίαν του νεήλυδος μητροπολίτη Ιλαρίωνα! Παράλληλα έσπευσαν μερικοί και να τιμήσουν κοσμοκεντρικά γενέθλια του 68χρονου πατριάρχου Κυρίλλου, για να αντιληφθούμε πως στις ημέρες μας δεν εμφανίστηκε μόνον το κωμικό και ειδεχθές εξάμβλωμα του «Νεοοθωμανισμού», αλλά και ένα πονηρό και προκλητικό ιδεολόγημα που αυτοκαλείται «Πανρωσισμός»!

Η μακρά πείρα μου στα εκκλησιαστικά διερωτάται αν οι διάφορες φιλάδελφες κινήσεις μας είναι χρήσιμες για όσους εξακολουθούν ακόμη να βουλεύονται εθνοφυλετικά παρά τα μαθήματα που έλαβαν από την Ιστορία ή αποτελούν αφελέστατα δείγματα της νοημοσύνης αδιάβαστων ημετέρων; Ευτυχώς που την κατάλληλη στιγμή δημοσιεύεται στα ελληνικά το έργο του Ιβάν Σοκολώφ για την «Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως τον 19ο αιώνα», που αποστομώνει για πάντα ημέτερους και «άσπονδους φίλους» που υποβλέπουν πονηρά την διακονία της Μητρός Εκκλησίας. Ως σύγχρονος «Ιερομνήμων» υπογράφω το σημείωμα αυτό ως μνημόσυνο στον αείμνηστο δάσκαλό μου Γρηγόριο Παπαμιχαήλ, του οποίου γνωρίζω την βαθειά εκτίμηση στο σοβαρό επιστημονικό έργο του δασκάλου του Ιβάν Σοκολώφ.

Παραπομπές:

1. Βλασίου Φειδά, «Εκκλησιαστική Ιστορία της Ρωσίας», πρώτη δημοσίευση ΘΗΕ, τόμ. 10, στ. 976-1086, Αθήναι 1967, και αναδημοσίευση υπό της Αποστολικής Διακονίας, Αθήνα 1988, όπου και η βιβλιογραφία αριθμ. 244 των σελίδων 383-390.

2. Συνοδικόν τόμ. Β΄, σσ. 179-186.

3. Όποιος θέλει να μάθει περισσότερα για την περίοδο αυτή ας συμβουλευτεί την μελέτη του μαθητή του Σοκολώφ και δασκάλου μου Γρηγορίου Παπαμιχαήλ, «Αποκαλύψεις περί της ρωσικής πολιτικής», Αλεξάνδρεια 1909.

4. Αρχιμ. Πανάρετου Τοπαλίδη, «Ο Πόντος ανά τους αιώνας», Δράμα 1927, σσ. 204-205.

5. Γνωστού στους Έλληνες από την διακονία του στην ρωσική εκκλησία των Αθηνών.

6. Τότε είχε σημειωθεί και η απόδραση στην Δύση ενός Τσέχου επισκόπου που ήταν ο αντιπρόσωπος της Εκκλησίας του στην Γ΄ Πανορθόδοξη Διάσκεψη της Ρόδου.

7. Δανιήλ γ΄ 5-6.

Τέλος. 

Τι θα έγραφε αν ζούσε σήμερα...

Τα δόγματα των Πατέρων έχουν καταφρονηθεί, οι Αποστολικές Παραδόσεις έχουν εξουθενωθεί, στις Εκκλησίες έχουν ισχύ εφευρήματα νεωτέρων ανθρώπων. Οι άνθρωποι τώρα πλέον τεχνολογούν, δεν θεολογούν, η σοφία του κόσμου έχει απωθήσει το καύχημα του Σταυρού και κατέχει πλέον τα πρωτεία. Ποιμένες εξορίζονται και εισάγονται στη θέση τους λύκοι βαρείς, που διασπούν το ποίμνιο του Χριστού. Οι ευκτήριοι οίκοι είναι ερημωμένοι από εκκλησιαζόμενους, οι ερημίες είναι γεμάτες από οδυρόμενους. Οι πρεσβύτεροι οδύρονται συγκρίνοντας τα παλιά με τα παρόντα, οι νέοι είναι ελεεινότεροι, διότι δεν γνωρίζουν ποια αγαθά έχουν στερηθεί.

(αυτά γράφει ο Μ. Βασίλειος, 16 αιώνες πριν…).

Αυτό μας συμβουλεύει ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής λέγοντας:

ΞΕΡΙΖΩΣΕ ΤΗΝ ΦΙΛΑΥΤΙΑ.

«Όταν ξεριζωθή η φιλαυτία (εγωϊστική αγάπη του εαυτού μας),
που είναι αρχή και μητέρα όλων των κακών, καθώς είπα, συνήθως ξεριζώνονται μαζί και όλα
όσα προέρχονται από αυτήν και όσα την ακολουθούν. Γιατί όταν δεν υπάρχει αυτή,
με κανέναν τρόπον γενικώς ούτε το
παραμικρόν ίχνος ή είδος κακίας δεν μπορεί να υπάρχη».

Στροφή στον Αναστάντα Χριστό μας.

Ο άνθρωπος είναι, πολλές φορές, δέσμιος των παθών και των αδυναμιών του. Και στην πορεία της ζωής του αντιμετωπίζει την απελπισία, τα αδιέξοδα στα σοβαρά και καταθλιπτικά προβλήματά του και, κυρίως, εκείνα που έχουν σχέση με τον πνευματικό του αγώνα για τον καταρτισμό του. Πολλές φορές, δεν ημπορεί να αντισταθεί στον πειρασμό του νικημένου και τότε νιώθει ολομόναχος και χωρίς στήριγμα στις προσπάθειές του. Όμως, ο θριαμβευτής Ιησούς μάς δίδει μια άλλη διάσταση και μάς βεβαιώνει ότι υπάρχει λύση στα προβλήματά μας, αφού Εκείνος μπορεί να νικήσει, ως νικητής, κάθε αντίθετο και αντιδραστικό, κάθε δύσκολο και ανθρωπίνως ακατόρθωτο. Στροφή, λοιπόν, στον Αναστάντα Χριστό. Να επανέλθουμε στο δρόμο που μάς καλεί ο Αναστημένος Χριστός.

Ως οι πατέρες ημάς εδίδαξαν, και όχι ως οι οικουμενιστές οι αρνητές της Πίστεως.

Φυλάξομεν το μέγα και πρώτον της σωτηρίας ημών φάρμακον, την καλήν λέγω της πίστεως κληρονομίαν, ομολογούντες ψυχή τε και στόματι, μετά παρρησίας, ως οι πατέρες ημάς εδίδαξαν.

(Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής, επιστολή 12^η).

********

Ει δε και πάνυ ολίγοι εν τη Ορθοδοξία και ευσεβεία διαμείνωσιν, ούτοι εισίν Εκκλησία και το κύρος και η προστασία των εκκλησιαστικών θεσμών εν αυτοίς κείται καν αυτοίς κακοπαθήσαι δεήσοι υπέρ της ευσεβείας.

 

(Αγιος Νικηφόρος ο Ομολογητής).