Ἐπί τῆς «Ὁμολογίας Πίστεως» τοῦ Ἐπισκόπου Τυχικοῦ -- τοῦ Δημητρίου Χατζηνικολάου, πρ. Ἀν. Καθηγητοῦ τοῦ Πανεπιστημίου Ἰωαννίνων

Εἰς τήν «Ὁμολογίαν Πίστεως» πού ὑπέβαλεν εἰς τήν «ἱεράν σύνοδον τῆς ἐκκλησίας τῆς Κύπρου» ὁ Ἐπίσκοπος Τυχικός, ἀφήνει εὐκόλως νά ἐννοηθῇ ὅτι εἶναι ἐναντίον τῆς ἀποτειχίσεως, διότι δέν ὑπάρχουν δῆθεν αἱ δύο προϋποθέσεις πού θέτει ὁ ΙΕ' Κανών τῆς ἐπί Μ. Φωτίου Πρωτοδευτέρας (ΑΒ') Συνόδου (861) διά τἠν ἀποτείχισιν πρό Πανορθοδόξου συνοδικῆς διαγνώσεως, ἤτοι (1) ὅτι ὁ Οἰκουμενισμός δέν κηρύσσεται δῆθεν παρρησίᾳ καί δημοσίως, (2) οὔτε εἶναι δῆθεν κατεγνωσμένη αἵρεσις ὑπό Συνόδων ἤ Πατέρων! Ὁ ἴδιος, μάλιστα, προσθέτει καί τρίτην προϋπόθεσιν, ὑπονοῶν ὅτι οἱ Πατέρες τῆς ΑΒ' Συνόδου ... παρέλειψαν νά τήν ἐπισημάνουν, ἤτοι (3) ὅτι ἡ ἀπόφασις ν’ ἀποτειχισθῇ τις ἤ ὄχι ἀπό τήν αἵρεσιν προϋποθέτει «θεῖον φωτισμόν»! Τοὐτέστιν, ὅποιος σκέπτεται ν’ ἀποτειχισθῇ ἄς ἀναρωτηθῇ πρῶτον ἄν διαθέτῃ «θεῖον φωτισμόν» καί νά προχωρήσῃ εἰς ἀποτείχισιν μόνον ἐάν ἀπαντήσῃ καταφατικῶς εἰς τό ἐρώτημα τοῦτο!

 Ὡς πρός τήν πρώτην προϋπόθεσιν, ἐάν δηλαδή ὁ Οἰκουμενισμός κηρύσσεται ἤ ὄχι ἐπισήμως, στεντορείως καί εἰς παγκόσμιον ἐπίπεδον, ἔργοις καί λόγοις, ἐρωτῶ τόν κ. Τυχικόν καί ὅσους ἐχάρησαν μέ αὐτήν τήν «Ὁμολογίαν Πίστεως»: (1) Ἔχουν ἀναθεματίσει οἱ Οἰκουμενισταί τήν Πατριαρχικήν Ἐγκύκλιον τοῦ 1920 καί τήν συμμετοχήν τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ὡς ἰσότιμον μέλος εἰς τό «Παγκόσμιον Συμβούλιον Ἐκκλησιῶν» (Π.Σ.Ε.), δεχόμενοι ὅτι ἀπό μόνη Της δέν εἶναι πλήρης καί μόνον ἐν τῇ ἑνώσει Της μέ τάς ἑκατοντάδας τῶν αἱρετικῶν «ἐκκλησιῶν» θά καταστῇ πλήρης («Διακήρυξις τοῦ Τορόντο», 1950), ἀπορρίπτοντας ἔτσι, ἐμμέσως πλήν σαφῶς, τό Σύμβολον τῆς Πίστεως, τό ὁποῖον λέγει ὅτι Μία εἶναι ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, ἡ Ὀρθόδοξος; (2) Ἔχουν ἀναθεματίσει τάς συμπροσευχάς καί τά συλλείτουργα μέ αἱρετικούς, τάς συμφωνίας ἑνώσεως μέ τούς Μονοφυσίτας (Σαμπεζύ, 1991) καί τούς παπικούς (Μπαλαμάντ, 1993); (3) Ἔχουν ἀναθεματίσει τήν «ἄρσιν» τοῦ σχίσματος τοῦ 1054, πού ἔκαναν ἐπισήμως τήν 7-12-1965; (Βλ. https://w2.vatican.va/content/paul-vi/en/speeches/1965/documents/hf_p-vi_spe_19651207_common-declaration.html καί New York Times τῆς 8-12-1965, ἡ ὁποία ἀναφέρει ὅτι «ἡ Ἀκοινωνησία ἐκμηδενίζεται», τοὐτέστιν ὅτι τό σχίσμα αἴρεται); (4) Ἔχουν ἀναθεματίσει τήν ψευδο-σύνοδον τοῦ Κολυμβαρίου (2016) μέ τήν ὁποίαν ἀνεγνώρισαν τάς ὡς ἄνω ψευδο-εκκλησίας «μέ τήν ἱστορικήν των ὀνομασίαν», ὅπως π.χ. τόν Παπισμόν ὡς «Καθολική ’Εκκλησία», ἐνῷ τοιαύτη λέγεται καί εἶναι ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία;  (5) Ἔχουν ἀναθεματίσει τάς ἀντιχρίστους δηλώσεις, καθώς καί αὐτούς οἱ ὁποῖοι προέβησαν εἰς αὐτάς, ὅπως π.χ. ὅτι πρέπει νά καταργηθοῦν τά «πεπαλαιωμένα Ἑλληνικά ἐνδύματα» (‘old Greek garments’), ἤτοι τά δόγματα τῆς Τριαδικότητος τοῦ Θεοῦ, τῆς ἐνανθρωπήσεώς Του κ.ἄ., καί ν’ ἀντικατασταθοῦν μέ νέα, πού νά εἶναι περισσότερον πιστευτά ἀπό τόν σύγχρονον ἄνθρωπον! (Ἰάκωβος «Ἀμερικῆς», New York Times, 25-9-1967, σελ. 40)· ὅτι ὁ Χριστός δέν εἶχε τήν ἀναμαρτησίαν εὐθύς ἐξ ἀρχῆς, ἀλλά τήν κατέκτησε (Στυλιανός «Αὐστραλίας», περ. τῆς Ἱ. Ἀρχιεπισκοπῆς Αὐστραλίας Φωνή τῆς Ὀρθοδοξίας, τ. 9, ἀρ. 12, Δεκ. 1988)· ὅτι «στά ἱερά τζαμιά λατρεύεται ἀπό τό Κοράνι ὁ Θεός» (Θεόδωρος «Ἀλεξανδρείας», 2020)· ὅτι τό Κοράνιον εἶναι «ἅγιον» (Βαρθολομαῖος, 2005)· ὅτι ὅλαι αἱ θρησκεῖαι ἀποτελοῦν διαφορετικά «μονοπάτια» πού ὁδηγοῦν εἰς τόν Θεόν (Ἀθηναγόρας, Βαρθολομαῖος, Ἐλπιδοφόρος κ.ἄ.), καθυβρίζοντες ἔτσι ἐμμέσως, πλήν σαφῶς, ὡς ψεύτην καί ἀπατεῶνα τόν Χριστόν, ὁ Ὁποῖος ἐδίδαξεν ὅτι Αὐτός εἶναι ἡ μόνη Ὁδός διά νά φθάσῃ ὁ ἄνθρωπος εἰς τόν Θεόν (Ἰω. 14:6); Καί χιλιάδες ἄλλα. Ἔχουν ἀναθεματίσει κάτι ἀπό αὐτά, κ. Τυχικέ; Ἀσφαλῶς, ὄχι! Λοιπόν, ὑπάρχει ἤ ὄχι ἡ πρώτη προϋπόθεσις ἀποτειχίσεως;

Ὡς πρός τήν δευτέραν «προϋπόθεσιν», ἐάν δηλαδή ὁ Οἰκουμενισμός ἔχῃ καταγνωσθῆ καί καταδικασθῆ ὡς αἵρεσις ὑπό Συνόδων ἤ Πατέρων, ἐρωτῶ τόν κ. Τυχικόν: (1) Δέν γνωρίζει τά ἀναθέματα Οἰκ. Συνόδων κατά ἐπί μέρους αἱρετικῶν δοξασιῶν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ; (2) Δέν γνωρίζει τό ἀνάθεμα κατά τοῦ Οἰκουμενισμοῦ τῆς ὑπό τόν Ἅγιον Φιλάρετον Ρωσσικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Διασπορᾶς (ΡΟΕΔ, 1983), καθώς καί τό ἀνάθεμα τῆς Συνόδου τοῦ Πατρίου Ἑορτολογίου (1998); (3) Δέν γνωρίζει τήν κατάγνωσιν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ὡς αἱρέσεως, ἤ μᾶλλον «παναιρέσεως», ὑπό συγχρόνων ἁγίων καί Πατέρων, ὅπως τοῦ Ἁγίου πρ. Φλωρίνης Χρυσοστόμου (+1955), τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου Μαξίμοβιτς (+1966), τοῦ Ἁγίου Ἰουστίνου Πόποβιτς (+1979), καί πολλῶν ἄλλων Ὀρθοδόξων θεολόγων; Λοιπόν, κ. Τυχικέ, ὑπάρχει ἤ ὄχι καί ἡ δευτέρα προϋπόθεσις ἀποτειχίσεως;

Ὡς πρός τήν τρίτην «προϋπόθεσιν», ἐάν δηλαδή ὁ εὑρισκόμενος εἰς δίλημμα ν’ ἀποτειχισθῇ ἤ ὄχι διαθέτῃ «θεῖον φωτισμόν», τήν ὁποίαν βεβαίως ὁ ἐν λόγῳ ἱερός Κανών δέν ἀναφέρει, νομίζω ὅτι πρόκειται περί πονηρᾶς προσθήκης, ἡ ὁποία θυμίζει τόν «Μόρφου», ὁ ὁποῖος ἔχει δηλώσει ὅτι ἡ ἀποτείχισις εἶναι δι’ ὀλίγους, ὅπως διά τόν π. Θ. Ζήσην, πού «γνωρίζει τά ὅρια»! Ὅμως, τό νά συμπεράνῃ κάποιος διά τόν ἑαυτόν του ὅτι ἔχει «θεῖον φωτισμόν» εἶναι ἔνδειξις ὅτι εἶναι ἤδη πεπλανημένος καί ἄρα θά «ἔχουν δίκαιον» οἱ Οἰκουμενισταί πού χαρακτηρίζουν τούς «ἀποτειχιστάς» [sic] πεπλανημένους καί μέ ἑωσφορικόν ἐγωϊσμόν! Ἀλλ’ ὁ Κύριος φωτίζει ὅλους τούς καλοπροαιρέτους πού ἔχουν καθαράν καρδίαν νά διακρίνουν τόν ἀληθῆ ἀπό τόν ἀλλότριον ποιμένα: «Ὁ δὲ εἰσερχὸμενος διὰ τῆς θύρας ποιμήν ἐστι τῶν προβάτων. Τούτῳ ὁ θυρωρὸς ἀνοίγει, καὶ τὰ πρὸβατα τῆς φωνῆς αὐτοῦ ἀκούει ... καὶ τὰ πρὸβατα αὐτῷ ἀκολουθεῖ, ὅτι οἴδασι τὴν φωνὴν αὐτοῦ· ἀ λ λ ο τ ρ ί ῳ  δ ὲ  ο ὐ  μ ὴ  ἀ κ ο λ ο υ θ ή σ ω σ ι ν, ἀλλὰ  φ ε ύ ξ ο ν τ α ι   ἀπ'  αὐτοῦ,  ὅτι   ο ὐ κ   ο ἴ δ α σ ι   τ ῶ ν   ἀ λ λ ο τ ρ ί ω ν   τ ὴ ν   φ ω ν ή ν» (Ἰω. 10:2-5). Διό καί ὁ Μ. Ἀθανάσιος λέγει: «Πᾶς ἄνθρωπος, τό διακρίνειν παρά Θεοῦ εἰληφώς, κολασθήσεται, ἐξακολουθήσας ἀπείρῳ ποιμένι, καί ψευδῆ δόξαν ὡς ἀληθῆ δεξάμενος· τίς γάρ κοινωνία φωτί πρός σκότος;» (Patrologia Graeca ἤ, ἐν συντομίᾳ, P.G., 26, σ. 1321). Συνεπῶς, κ. Τυχικέ, καί ἡ τρίτη «προϋπόθεσις», τήν ὁποίαν ἐσύ αὐθαιρέτως προσέθεσες εἰς τόν Κανόνα, ὑπάρχει.

Ὡς συμπέρασμα, ἡ ἐκ μέρους σου καταδίκη τῆς ἀποτειχίσεως εἰς τήν «Ὁμολογίαν Πίστεως» πού ὑπέβαλες εἰς τούς Οἰκουμενιστάς, κ. Τυχικέ, εἶναι ἐσφαλμένη. Δυστυχῶς, ἔτσι ὁδηγεῖς εἰς τήν κόλασιν (κατά τόν Μ. Ἀθανάσιον, ὅπως μόλις ἀνεφέρθη) καί ὅσους μετά ταῦτα ἀποφασίζουν νά παραμείνουν εἰς κοινωνίαν μέ τούς παναιρετικούς Οἰκουμενιστάς. «Ἐχθρούς γάρ Θεοῦ ὁ Χρυσόστομος, οὐ μόνον τούς αἱρετικούς, ἀλλά καί τούς τοῖς τοιούτοις κοινωνοῦντας, μεγάλῃ καί πολλῇ τῇ φωνῇ ἀπεφήνατο» (Ἁγίου Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου, P.G. 99, σ. 1049). Καλή μετάνοια.

Φώτης Κόντογλου : Οι πειρασμοί.

«Ὅπως τὰ βλέφαρα ἀγγίζουνε τόνα τ᾿ ἄλλο, ἔτσι κι οἱ πειρασμοὶ εἶνε κοντὰ στοὺς ἀνθρώπους. Καὶ τὰ οἰκονόμησε ὁ Θεὸς μὲ σοφία, γιὰ τὴ δική σου ὠφέλεια, γιὰ νὰ χτυπᾶς μὲ ὑπομονὴ τὴν πόρτα Του, καὶ ἀπὸ τὸν φόβο τῶν λυπηρῶν νὰ Τὸν θυμᾶται ὁ λογισμός σου, καὶ νὰ Τὸν σιμώσεις μὲ τὴν προσευχή, καὶ ν᾿ ἁγιαστεῖ ἡ καρδιά σου μὲ τὸ νὰ Τὸν συλλογίζεσαι. Καὶ σὰν Τὸν ἐπικαλεστεῖς θὰ σ᾿ ἀκούσει, καὶ θὰ μάθεις πῶς ὁ Θεὸς εἶνε Κεῖνος ποὺ θὰ σὲ γλυτώσει. Καὶ θὰ νοιώσεις Κεῖνον ποὺ σ᾿ ἔπλασε καὶ ποὺ νοιάζεται γιὰ σένα καὶ ποὺ σὲ φυλάγει καὶ πώπλασε διπλὸ τὸν κόσμο γιὰ σένα, τὸν ἕνα σὰν δάσκαλο καὶ πρόσκαιρο παιδευτή, τὸν ἄλλο σὰν πατρογονικὸ σπίτι σου καὶ αἰώνια κληρονομιά σου. Δὲν σ᾿ ἔκανε ὁ Θεὸς ἀπαλλαγμένο ἀπ᾿ τὰ λυπηρά, μήπως θαρρευόμενος στὴν Θεότητα, κληρονομήσεις ὅ,τι κληρονόμησε κεῖνος, ποὺ πρῶτα λεγότανε Ἑωσφόρος, κι ὕστερα γίνηκε Σατανᾶς καὶ πάλι δὲν σ᾿ ἔκανε ἀλύγιστον καὶ ἀσάλευτον, γιὰ νὰ μὴ γίνεις σὰν τ᾿ ἄψυχα τὰ κτίσματα καὶ σοῦ δοθοῦνε τὰ ἀγαθὰ δίχως κέρδος καὶ δίχως μισθό, ὅπως στὰ ἄλογα εἶνε τὰ φυσικὰ χαρίσματα τὰ χτηνώδικα. Γιατὶ εἶνε εὔκολο σ᾿ ὅλους νὰ καταλάβουνε πόση ὠφέλεια καὶ πόση φχαρίστηση καὶ ταπείνωση κερδίζει ὁ ἄνθρωπος περνώντας τοῦτα τὰ μπόδια».

Ζητά σύγκληση Ιεραρχίας για τον Π.Α. (Ολόκληρη η επιστολή προς τους Μητροπολίτες)"

20 Ιουν 2025

Μάλλον στον κάλαθο των α(χ)ρήστων θα πάει η επιστολή του Σεβασ/του Κερκύρας κ.κ. Νεκταρίου. Να δείτε που σε λίγο καιρό ενόψει εθνικών εκλογών (είτε γίνουν το 2027 είτε ενωρίτερα) οι εκκλησιαστικοί "μεγαλόσχημοι" -βλ. π.χ. Ιερώνυμος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Β', Μητροπολ. Σύρου Δωρόθεος κ.ά- θα σφιχταγκαλιάζονται σε φιλικώτατο κλίμα με τους κάθε λογής Αδώνιδες, Κυριακούληδες, Νικολάκηδες, Γιωργάκηδες και λοιπούς -άκηδες. Ελπίζω να διαψευστώ και να πέσω έξω και τα γεγονότα να με αποδείξουν ψεύτη, αλλά κρατάω (πάντα για καλού και για κακού) μια επιφύλαξη. Εύχομαι η Ορθοδοξότατη Εκκλησία μας της Ελλάδας μας να φανεί άξια και πανάξια και να ανταποκριθεί στις περιστάσεις, να μην φανεί δηλαδή κατώτερη των περιστάσεων. Με ελπίδα να μην έδωσα χροιά πολιτική (αν και μάλλον αυτό έκανα άθελά μου) και με προσευχή για επίλυση όλων των ενδοεκκλησιαστικών προβλημάτων εντός της Ορθοδοξίας με Σύνοδο, όχι τύπου Κολυμπαρίου, αλλά Πανορθόδοξη, εύχομαι καλό καλοκαίρι και στον διαχειριστή του Ιστολογίου (και σε όλο τον κόσμο εννοείται) του Αβραάμ και του Ισαάκ τα καλά, κάθε καλό και την εκ Θεού άνωθεν ευλογία και φωτισμό!

Ἁγιορείτικη Κελλιώτικη Φωνή.

  Ἐν Ἁγίῳ Ὄρει τῇ 28.5//9.6.2025. Τοῦ Ἁγίου Πνεύματος 

 Διορισμένε ὑπαλληλίσκε πρωθυπουργέ (τοῦ εὐτελοῦς 12% ...) εἶσαι ἀνεπιθύμητος στὸ Ἅγιον Ὄρος. Ἐφ’ ὅσον εἶσαι ἀφορισμένος ἀκόμη (ἐν πλήρῃ ἰσχύ, ἀποκομμένος ἀπὸ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ) ἀνέβαλε τὸ ταξίδι σου ἐπ’ ἀορίστου...!!! Μόνο ἐὰν μετανοήσεις μὲ δημόσια ἐξομολόγηση τῶν ἐγκλημάτων σου, ἴσως νὰ σοῦ ἐπιτραπεῖ ἀπὸ τὴν Ὑπεραγία Θεοτόκον κάποια ὀλιγόωρη ἐπίσκεψη....!!! (Ρώτησε τὸν ὑπουργό σου γιατί ἀναγκάστηκε νὰ φύγει ἄρων - ἄρων ἀπὸ τὸ Περιβόλι τῆς Παναγίας, τὸ Ἅγιον Ὄρος... Αὐτὸς ξέρει....!!! ). Τὸ ὅ,τι εἶσαι ἀφορισμένος ἐν πλήρῃ σκότιση τῆς διανοίας σου ἀποδεικνύεται - ἐκδηλώνεται ἀπὸ τὶς κυβερνητικὲς ἐπιλογές - πράξεις σου: -στέλνεις ὅ,τι ἐκλεκτὸ ἀπὸ τὴν ἔνδοξη ἀεροπορία μας ἐναντίον τῆς ὁμόδοξης Ὀρθόδοξης Ρωσίας, -τὴν ἀποδυνάμωση τοῦ στρατοῦ ἀπὸ τὰ ἀκριτικὰ νησιὰ τοῦ Αἰγαίου μας [κλείνοντας στρατόπεδα καὶ ἀδειάζοντας ἀποθῆκες], -τὴν ἀποστολὴ φρεγατῶν τοῦ ἔνδοξου ναυτικοῦ μας στὰ πέρατα τῆς οἰκουμένης νὰ φυλάξουν ξένα σύνορα, ἀφήνοντας τὰ σύνορα τοῦ Αἰγαίου μας ἀφύλακτα … χωρὶς τὴν ΕΓΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΘΝΟΥΣ ). Ἐνῷ ὅλοι θέλουν καὶ ἐπιζητοῦν τὴν εἰρήνη στὸν Ρῶσο - Οὐκρανικὸ πόλεμο, ἐσὺ ὡς πειθήνιο ὄργανο τῶν παγκοσμιοποιητῶν-νεοταξιτῶν, μὲ τὶς σκοτισμένες ἐπιλογές σου, ρίχνεις λάδι στὴ φωτιὰ τοῦ πολέμου, ὅπου σκοτώνεται τὸ ἄνθος τῆς νεολαίας (20 ἕως 30 ἐτῶν...) τῶν ἐμπολέμων χωρῶν. Ἐπίσης :  ἡ νομιμοποίηση τῆς ἀνωμαλίας (κιναιδισμοῦ – ἀρσενοκοιτίας ) μὲ τὸ βδελυρὸ νόμο 5089/2024 Φ.Ε.Κ. 27/Α΄/16-2-2024,  ἡ ἐπιβολὴ -μὲ στανικό-σατανικὸ τρόπο- τῆς ψηφιακῆς σκλαβιᾶς τῶν Ἑλλήνων πολιτῶν, μέσῳ τῆς ὑποχρεωτικῆς παραλαβῆς ἠλεκτρονικῆς-ψηφιακῆς ταυτότητας καί τοῦ προσωπικοῦ ἀριθμοῦ, ὅπως καὶ τότε … ἐπὶ τῆς ἐποχῆς τῆς ψευδοεπιδημίας τοῦ κορώνα – ἰοῦ,  τὸ πρόσφατο γεγονὸς προδοσίας τῆς Ἑλληνορθόδοξης Παράδοσης 1.800 ἐτῶν τῆς παλαιφάτου Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίας Αἰκατερίνης τοῦ Θεοβαδίστου Ὅρους Σινᾶ γιὰ εὐτελῆ οἰκονομικὰ συμφέροντα. Κλείνοντας πρὸς ὑπενθύμισή σου : Ἡ ἀνοιχτὴ ἐπιστολή μας στὶς 29/5/2023 (ν. ἡμ. ) δημοσιευμένη στὸν Τύπο καὶ διαδίκτυο*. Εὐχόμεθα καὶ πάλι καὶ πολλάκις : τὴν ΜΕΤΑΝΟΙΑ σου καὶ συνειδητή ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΣΟΥ ὡς προϋπόθεση γιὰ τὴν ἐπιστροφή σου στὸ Φῶς τῆς Ἀληθείας τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τοῦ Θεανθρώπου Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, διὰ πρεσβειῶν τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, ποὺ στὸ Περιβόλι της τολμᾶς νὰ εἰσέλθεις, ἄνευ ἴχνους εὐλαβείας καὶ ταπεινοῦ φρονήματος... 

 Ἁγιορείτικη Κελλιώτικη Φωνή.

Το πα­πι­κό Πρω­τεί­ο

Το πα­πι­κό Πρω­τεί­ο δεν έ­χει θε­ο­λο­γι­κή βά­ση ού­τε α­γι­ο­πνευ­μα­τι­κή και εκ­κλη­σι­ο­λο­γι­κή νο­μι­μο­ποί­η­ση. Στη­ρί­ζε­ται σα­φώς σε κο­σμι­κού χα­ρα­κτή­ρα νο­ο­τρο­πί­α ε­ξου­σί­ας-δι­α­κο­νί­ας. Α­να­τρέ­πει την α­γι­ο­πνευ­μα­τι­κή δο­μή του μυ­στη­ρια­κού σώ­μα­τος της Εκ­κλη­σί­ας, σχε­τι­κο­ποι­εί και πρα­κτι­κώς κα­ταρ­γεί τη Συ­νο­δι­κό­τη­τα ως α­γι­ο­πνευ­μα­τι­κή λει­τουρ­γί­α του σώ­μα­τος της Εκ­κλη­σί­ας και ει­σά­γει το κο­σμι­κό φρό­νη­μα σ’ αυ­τήν, α­κυ­ρώ­νει την ι­σο­τι­μί­α των ε­πι­σκό­πων και ι­δι­ο­ποι­εί­ται την α­πό­λυ­τη δι­οι­κη­τι­κή ε­ξου­σί­α ε­φ’ ό­λης της Εκ­κλη­σί­ας, πα­ρα­με­ρί­ζον­τας ου­σι­α­στι­κά τον Θε­άν­θρω­πο και το­πο­θε­τών­τας ως ο­ρα­τή κε­φα­λή έ­ναν άν­θρω­πο, και με τον τρό­πο αυ­τό ε­πα­να­λαμ­βά­νει θε­σμι­κά πλέ­ον το προ­πα­το­ρι­κό α­μάρ­τη­μα. Και, ό­πως με το F­i­l­i­o­q­ue κα­τα­λύ­θη­κε στη Δύ­ση θε­σμι­κά η ι­σο­τι­μί­α των προ­σώ­πων της Α­γί­ας Τριά­δος και ει­δι­κό­τε­ρα του Α­γί­ου Πνεύ­μα­τος, το ο­ποί­ο κα­τά τον Ά­γιο Γρη­γό­ριο Πα­λα­μά υ­πο­βι­βά­στη­κε στην ον­το­λο­γι­κή κα­τη­γο­ρί­α των κτι­σμά­των, έ­τσι και με το πα­πι­κό Πρω­τεί­ο, θε­σμι­κά, ε­πι­βε­βαι­ώ­νε­ται η α­που­σί­α της χα­ρι­σμα­τι­κής πα­ρου­σί­ας του Α­γί­ου Πνεύ­μα­τος στο εκ­κλη­σι­α­στι­κό σώ­μα, το ο­ποί­ο ου­σι­α­στι­κά με­ταλ­λάσ­σε­ται α­πό θε­αν­θρω­πο­κεν­τρι­κό σε αν­θρω­πο­κεν­τρι­κό. Τέ­λος, η θε­ρα­πεί­α της πα­ρα­πά­νω εκ­κλη­σι­ο­λο­γι­κής ε­κτρο­πής των Πα­πι­κών μπο­ρεί να α­να­ζη­τη­θεί μό­νον στην εν τα­πει­νώ­σει ε­πι­στρο­φή τους στην πα­ρα­δο­σια­κή Εκ­κλη­σι­ο­λο­γί­α της Ορ­θό­δο­ξης Α­να­το­λής.

Ο χρήστης Δημήτριος Χατζηνικολάου σχολίασε την ανάρτηση "ΟΙ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΑΠΟΤΥΧΗΜΕΝΟΙ...!!!"

 Ὦ ἀνόητε, πού ἀναμιγνύεις τήν Ἀλήθειαν μέ τό Ψεῦδος! Πού μπερδεύεις τά θέματα Πίστεως μέ τά θέματα βίου! Ὦ ὑποκριτά, πού δῆθεν δέχεσαι τούς Ἁγίους Πατέρας, «ἀλλά» ἐσύ δῆθεν ἀφουγκράζεσαι τήν Ἁγίαν Γραφήν! Λές καί οἱ Πατέρες εἶπαν κάτι διαφορετικόν! Ὦ πεπλανημένε, πού νομίζεις ὅτι ἐσύ ἑρμηνεύεις τήν Ἁγίαν Γραφήν καλύτερα ἀπό τούς Πατέρες καί μᾶς σερβίρεις ἐδῶ τό κήρυγμα τοῦ Σατανᾶ, ὅτι δέν ἔχει δῆθεν σχέσιν τό «παπαδάκι τοῦ χωριοῦ» μέ τόν Οἰκουμενιστήν «ἐπίσκοπον» πού μνημονεύει! Δέν διάβασες στήν Ἁγίαν Γραφήν, τό τοῦ Κυρίου: «Ὁ δὲ εἰσερχὸμενος διὰ τῆς θύρας ποιμήν ἐστι τῶν προβάτων. Τούτῳ ὁ θυρωρὸς ἀνοίγει, καὶ τὰ πρὸβατα τῆς φωνῆς αὐτοῦ ἀκούει ... καὶ τὰ πρὸβατα αὐτῷ ἀκολουθεῖ, ὅτι οἴδασι τὴν φωνὴν αὐτοῦ· ἀλλοτρίῳ δὲ οὐ μὴ ἀκολουθήσωσιν, ἀλλὰ φεύξονται ἀπ' αὐτοῦ, ὅτι οὐκ οἴδασι τῶν ἀλλοτρίων τὴν φωνήν» (Ἰω. 10:2-5). Ἀκούεις, ὦ ἀνόητε; Τά πρόβατα τοῦ Κυρίου ΦΕΥΓΟΥΝ ἀπό τούς ψευδοποιμένας! Διό καί ὁ Ὁμολογητής Ἅγιος Μελέτιος Γαλησιώτης, ὁμοῦ μετά τοῦ συν-ομολογητοῦ του Γαλακτίωνος Γαλησιώτου, ἐνώπιον τοῦ ἑνωτικοῦ (= Οἰκουμενιστοῦ) αὐτοκράτορος Μιχαήλ Η' Παλαιολόγου τοῦ ἀζυμίτου, ὁ ὁποῖος τούς ἐβασάνιζε διά νά δεχθοῦν τόν «πάπαν», «τρανῶς ὡμολόγουν τοῦ τῶν πατέρων εἶναι δ ό γ μ α τ ο ς καί μή κοινωνεῖν αἱρέσει, πρός τῶν πατέρων ἀριδήλως καί πρό τοῦ γενέσθαι ἀπελεγχθείσῃ» (Δοσιθέου Ἱεροσολύμων, «Τόμος Χαρᾶς», σελ. 573, ἡ ἔμφασις εἶναι τοῦ γράφοντος). Ἀκούεις, ὦ διαστρεβλωτά τοῦ Εὐαγγελίου, ὅτι ἡ ἀποτείχισις ἀπό μή κεκριμένους αἱρετικούς εἶναι δόγμα Ὀρθοδόξου Πίστεως; Ἐπιλεκτικῶς, λοιπόν, ἀφουγκράζεσαι τήν Ἁγίαν Γραφήν,

Ο χρήστης Δημήτριος Χατζηνικολάου σχολίασε την ανάρτηση "ΟΙ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΑΠΟΤΥΧΗΜΕΝΟΙ...!!!"

 Ὦ ἀνόητε, πού ἀναμιγνύεις τήν Ἀλήθειαν μέ τό Ψεῦδος! Πού μπερδεύεις τά θέματα Πίστεως μέ τά θέματα βίου! Ὦ ὑποκριτά, πού δῆθεν δέχεσαι τούς Ἁγίους Πατέρας, «ἀλλά» ἐσύ δῆθεν ἀφουγκράζεσαι τήν Ἁγίαν Γραφήν! Λές καί οἱ Πατέρες εἶπαν κάτι διαφορετικόν! Ὦ πεπλανημένε, πού νομίζεις ὅτι ἐσύ ἑρμηνεύεις τήν Ἁγίαν Γραφήν καλύτερα ἀπό τούς Πατέρες καί μᾶς σερβίρεις ἐδῶ τό κήρυγμα τοῦ Σατανᾶ, ὅτι δέν ἔχει δῆθεν σχέσιν τό «παπαδάκι τοῦ χωριοῦ» μέ τόν Οἰκουμενιστήν «ἐπίσκοπον» πού μνημονεύει! Δέν διάβασες στήν Ἁγίαν Γραφήν, τό τοῦ Κυρίου: «Ὁ δὲ εἰσερχὸμενος διὰ τῆς θύρας ποιμήν ἐστι τῶν προβάτων. Τούτῳ ὁ θυρωρὸς ἀνοίγει, καὶ τὰ πρὸβατα τῆς φωνῆς αὐτοῦ ἀκούει ... καὶ τὰ πρὸβατα αὐτῷ ἀκολουθεῖ, ὅτι οἴδασι τὴν φωνὴν αὐτοῦ· ἀλλοτρίῳ δὲ οὐ μὴ ἀκολουθήσωσιν, ἀλλὰ φεύξονται ἀπ' αὐτοῦ, ὅτι οὐκ οἴδασι τῶν ἀλλοτρίων τὴν φωνήν» (Ἰω. 10:2-5). Ἀκούεις, ὦ ἀνόητε; Τά πρόβατα τοῦ Κυρίου ΦΕΥΓ

Ο χρήστης Άγνωστο σχολίασε την ανάρτηση "Ο Κερκύρας ρίχνει το γάντι… Ζητά σύγκληση Ιεραρχίας για τον Π.Α. (Ολόκληρη η επιστολή προς τους Μητροπολίτες)"

 Χθες

Μάλλον στον κάλαθο των α(χ)ρήστων θα πάει η επιστολή του Σεβασ/του Κερκύρας κ.κ. Νεκταρίου. Να δείτε που σε λίγο καιρό ενόψει εθνικών εκλογών (είτε γίνουν το 2027 είτε ενωρίτερα) οι εκκλησιαστικοί "μεγαλόσχημοι" -βλ. π.χ. Ιερώνυμος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Β', Μητροπολ. Σύρου Δωρόθεος κ.ά- θα σφιχταγκαλιάζονται σε φιλικώτατο κλίμα με τους κάθε λογής Αδώνιδες, Κυριακούληδες, Νικολάκηδες, Γιωργάκηδες και λοιπούς -άκηδες. Ελπίζω να διαψευστώ και να πέσω έξω και τα γεγονότα να με αποδείξουν ψεύτη, αλλά κρατάω (πάντα για καλού και για κακού) μια επιφύλαξη. Εύχομαι η Ορθοδοξότατη Εκκλησία μας της Ελλάδας μας να φανεί άξια και πανάξια και να ανταποκριθεί στις περιστάσεις, να μην φανεί δηλαδή κατώτερη των περιστάσεων. Με ελπίδα να μην έδωσα χροιά πολιτική (αν και μάλλον αυτό έκανα άθελά μου) και με προσευχή για επίλυση όλων των ενδοεκκλησιαστικών προβλημάτων εντός της Ορθοδοξίας με Σύνοδο, όχι τύπου Κολυμπαρίου, αλλά Πανορθόδοξη, εύχομαι καλό καλοκαίρι και στον διαχειριστή του Ιστολογίου (και σε όλο τον κόσμο εννοείται) του Αβραάμ και του Ισαάκ τα καλά, κάθε καλό και την εκ Θεού άνωθεν ευλογία και φωτισμό!

Ο χρήστης Δημήτριος Χατζηνικολάου σχολίασε την ανάρτηση "ΟΙ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΑΠΟΤΥΧΗΜΕΝΟΙ..

Ἀκούεις, ὦ διαστρεβλωτά τοῦ Εὐαγγελίου, ὅτι ἡ ἀποτείχισις ἀπό μή κεκριμένους αἱρετικούς εἶναι δόγμα Ὀρθοδόξου Πίστεως; Ἐπιλεκτικῶς, λοιπόν, ἀφουγκράζεσαι τήν Ἁγίαν Γραφήν, τοὐτέστιν εἶσαι αἱρετικός!

Ο χρήστης Δημήτριος Χατζηνικολάου σχολίασε την ανάρτηση "ΟΙ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΑΠΟΤΥΧΗΜΕΝΟΙ...!!!"

Χθες

Ὦ ἀνόητε, πού ἀναμιγνύεις τήν Ἀλήθειαν μέ τό Ψεῦδος! Πού μπερδεύεις τά θέματα Πίστεως μέ τά θέματα βίου! Ὦ ὑποκριτά, πού δῆθεν δέχεσαι τούς Ἁγίους Πατέρας, «ἀλλά» ἐσύ δῆθεν ἀφουγκράζεσαι τήν Ἁγίαν Γραφήν! Λές καί οἱ Πατέρες εἶπαν κάτι διαφορετικόν! Ὦ πεπλανημένε, πού νομίζεις ὅτι ἐσύ ἑρμηνεύεις τήν Ἁγίαν Γραφήν καλύτερα ἀπό τούς Πατέρες καί μᾶς σερβίρεις ἐδῶ τό κήρυγμα τοῦ Σατανᾶ, ὅτι δέν ἔχει δῆθεν σχέσιν τό «παπαδάκι τοῦ χωριοῦ» μέ τόν Οἰκουμενιστήν «ἐπίσκοπον» πού μνημονεύει! Δέν διάβασες στήν Ἁγίαν Γραφήν, τό τοῦ Κυρίου: «Ὁ δὲ εἰσερχὸμενος διὰ τῆς θύρας ποιμήν ἐστι τῶν προβάτων. Τούτῳ ὁ θυρωρὸς ἀνοίγει, καὶ τὰ πρὸβατα τῆς φωνῆς αὐτοῦ ἀκούει ... καὶ τὰ πρὸβατα αὐτῷ ἀκολουθεῖ, ὅτι οἴδασι τὴν φωνὴν αὐτοῦ· ἀλλοτρίῳ δὲ οὐ μὴ ἀκολουθήσωσιν, ἀλλὰ φεύξονται ἀπ' αὐτοῦ, ὅτι οὐκ οἴδασι τῶν ἀλλοτρίων τὴν φωνήν» (Ἰω. 10:2-5). Ἀκούεις, ὦ ἀνόητε; Τά πρόβατα τοῦ Κυρίου ΦΕΥΓΟΥΝ ἀπό τούς ψευδοποιμένας! Διό καί ὁ Ὁμολογητής Ἅγιος Μελέτιος Γαλησιώτης, ὁμοῦ μετά τοῦ συν-ομολογητοῦ του Γαλακτίωνος Γαλησιώτου, ἐνώπιον τοῦ ἑνωτικοῦ (= Οἰκουμενιστοῦ) αὐτοκράτορος Μιχαήλ Η' Παλαιολόγου τοῦ ἀζυμίτου, ὁ ὁποῖος τούς ἐβασάνιζε διά νά δεχθοῦν τόν «πάπαν», «τρανῶς ὡμολόγουν τοῦ τῶν πατέρων εἶναι δ ό γ μ α τ ο ς καί μή κοινωνεῖν αἱρέσει, πρός τῶν πατέρων ἀριδήλως καί πρό τοῦ γενέσθαι ἀπελεγχθείσῃ» (Δοσιθέου Ἱεροσολύμων, «Τόμος Χαρᾶς», σελ. 573, ἡ ἔμφασις εἶναι τοῦ γράφοντος). Ἀκούεις, ὦ διαστρεβλωτά τοῦ Εὐαγγελίου, ὅτι ἡ ἀποτείχισις ἀπό μή κεκριμένους αἱρετικούς εἶναι δόγμα Ὀρθοδόξου Πίστεως; Ἐπιλεκτικῶς, λοιπόν, ἀφουγκράζεσαι τήν Ἁγίαν Γραφήν, τοὐτέστιν εἶσαι αἱρετικός!

Έκφρασις Μοναχικής Εμπειρίας» του Οσίου Γέροντος Ιωσήφ του Ησυχαστού

«Την σήμερον ημέρα δεν ακούεται λόγος περί τα τοιαύτα, διότι τόσον πολλή μέριμνα και φροντίς υλική κατέλαβε τους ανθρώπους και τελεία σχεδόν καταφρόνησης εις την Νηπτική, όπου πολλοί όχι μόνο δεν θέλουν να ερευνήσουν, να μάθουν, να πράξουν αυτά αλλά και αν ακούσουν να είπει τοιαύτα κανείς, ευθύς εξεγείρονται δυσμενώς εναντίον του. Και τον έχουν δια παράλογον και μωρόν διότι είναι ανόμοιος ο βίος του και ελογίσθη εις χλεύην αυτοίς.

Και γίνεται ένα παρόμοιον της ειδωλοατρικής εποχής. Ε τότε όταν ύβριζες τα είδωλα σε ελιθοβόλουν και κακήν κακώς σε εθανάτουν. Και τώρα το κάθε πάθος επέχει θέσιν ειδώλου. Και αν ελέγξεις και κατακρίνεις το πάθος που βλέπεις, ο καθείς να νικάται, όλοι φωνάζουν λιθοβολίστε τον διότι ύβρισαν τους θεούς μας».

Ο Κερκύρας ρίχνει το γάντι… Ζητά σύγκληση Ιεραρχίας για τον Π.Α. (Ολόκληρη η επιστολή προς τους Μητροπολίτες)

«Προς

Την Διαρκή Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος
Εις Αθήνας
Κοινοποίησις: Άπαντας τους Αρχιερείς της Εκκλησίας της Ελλάδος

Με βαθύτατο σεβασμό εις την Αγίαν ημών Εκκλησία και το κανονικό της σύστημα, αλλά και με έντονο αίσθημα ποιμαντικής ευθύνης και ανείπωτης αγωνίας για το πολύπαθο ποίμνιό μας, οφείλουμε να εκφράσουμε την βαθιά μας θλίψη και την κατηγορηματική μας διαφωνία επί της πρόσφατης γνωμοδότησης της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου αναφορικά με τον νέο Προσωπικό Αριθμό Πολίτη (από τούδε και εις το εξής με την συντομογραφία Π.Α.).

Η εν λόγω γνωμοδότηση, πέραν της πρόδηλης θεσμικής υπέρβασης των ιερών ορίων της αρμοδιότητας του οργάνου, εγείρει σοβαρότατα δογματικά, θεολογικά, κανονικά και εκκλησιολογικά ζητήματα, τα οποία θίγουν τον πυρήνα της ορθόδοξης πίστης και της χριστιανικής ανθρωπολογίας. Αυτά τα ζητήματα απαιτούν άμεση, ενδελεχή και πνευματικά φωτισμένη εξέταση από το ανώτατο συλλογικό όργανο της Εκκλησίας της Ελλάδος, την Ιερά Σύνοδο της Ιεραρχίας.

Ο Προσωπικός Αριθμός Πολίτη (Π.Α.) θεσπίστηκε με τον Νόμο 4727/2020 (ΦΕΚ Α' 188/23.09.2020), με τίτλο «Ψηφιακή Διακυβέρνηση της χώρας και άλλες διατάξεις».

Σύμφωνα με το Άρθρο 11 του νόμου αυτού, ο Π.Α. ορίζεται ως ο μοναδικός αναγνωριστικός αριθμός κάθε φυσικού προσώπου που γεννιέται στην Ελλάδα ή αποκτά ελληνική ιθαγένεια. Ο αιτιολογικός του σκοπός, όπως αναφέρεται στην κυβερνητική επιχειρηματολογία, είναι η απλοποίηση των συναλλαγών των πολιτών με το Δημόσιο και την ιδιωτική ζωή, η καταπολέμηση της γραφειοκρατίας και η ενίσχυση της διαλειτουργικότητας των κρατικών συστημάτων.

Πρακτικά, ο Π.Α. προβλέπεται να αντικαταστήσει σταδιακά τον Αριθμό Δελτίου Ταυτότητας (Α.Δ.Τ.), τον Αριθμό Φορολογικού Μητρώου (Α.Φ.Μ.) και τον Αριθμό Μητρώου Κοινωνικής Ασφάλισης (Α.Μ.Κ.Α.), ενοποιώντας όλες τις πληροφορίες για κάθε πολίτη σε έναν και μοναδικό αριθμό.

Από θεολογικής σκοπιάς, η θέσπιση ενός τέτοιου καθολικού και μοναδικού αριθμού εγείρει σοβαρότατες ανησυχίες. Η Ορθόδοξη θεολογία, βασισμένη στην Πατερική παράδοση, διδάσκει ότι ο άνθρωπος είναι πρόσωπο, μοναδικό και ανεπανάληπτο, πλασμένο «κατ' εικόνα και καθ' ομοίωσιν» του Θεού (Γεν. 1:26).

Η γνωμοδότηση περί «μη ανησυχίας» για τον νέο Προσωπικό Αριθμό Πολίτη από την Διαρκή Ιερά Σύνοδο, η οποία δόθηκε στη δημοσιότητα, βασίστηκε στην εκτίμηση ότι δεν υφίσταται θεολογικό πρόβλημα με τον Π.Α., δεδομένου ότι ο Π.Α. είναι απλώς ένα διοικητικό μέτρο που αποσκοπεί στην απλοποίηση των διαδικασιών και δεν θίγει την πίστη ή την πνευματική ζωή του ανθρώπου.

Ωστόσο, αυτή η γνωμοδότηση χαρακτηρίζεται από βαθιά θεολογική αστοχία και επιφανειακή προσέγγιση αφού η γνωμοδότηση της Δ.Ι.Σ. παρέλειψε να εξετάσει την ευρύτερη πνευματική διάσταση του Π.Α.: την δυνατότητα καθολικού ελέγχου, την αποπροσωποποίηση, την αλλοίωση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και την υπονόμευση της ελευθερίας της συνειδήσεως.

Η απειλή βρίσκεται στην αόρατη δουλεία που μπορεί να επιφέρει η πλήρης διαφάνεια και καταγραφή της ζωής του ανθρώπου. Η Εκκλησία οφείλει να προστατεύει την πνευματική ακεραιότητα των πιστών της και όχι να περιορίζεται σε μια νομικίστικη ή επιφανειακή ανάγνωση των κινδύνων.

Η πρώτη και πλέον κραυγαλέα ένσταση εστιάζεται στην κανονική και εκκλησιολογική αναρμοδιότητα της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου να αποφανθεί επί ενός τόσο κρίσιμου ζητήματος, το οποίο άπτεται των πνευματικών δικαιωμάτων και της ελευθερίας εν Χριστώ των πιστών.

Η Δ.Ι.Σ., όπως ορίζεται από τον Καταστατικό Χάρτη της Εκκλησίας της Ελλάδος (Ν. 590/1977) και ειδικότερα από τον Κανονισμό 339/2021 (ΦΕΚ 165/Α/2022), αποτελεί ένα επιτελικό όργανο διαχείρισης τρεχουσών εκκλησιαστικών υποθέσεων και όχι ένα όργανο με θεμελιώδη δικαιοδοσία λήψης αποφάσεων επί δογματικών, κανονικών, λειτουργικών ή κοινωνικών ζητημάτων που επηρεάζουν το σύνολο του σώματος της Εκκλησίας.

Σύμφωνα με το κανονικό δίκαιο και το άρθρο 4 του Ν. 590/1977, η Ιερά Σύνοδος της Ιεραρχίας είναι το ανώτατο νομοθετικό και διοικητικό όργανο της Εκκλησίας της Ελλάδος, το οποίο ασκεί την ανώτατη εκκλησιαστική εξουσία και αποφασίζει περί παντός ζητήματος αφορώντος εις την Εκκλησία και εις τον κλήρο και τον λαό. Η δύναμή της πηγάζει από την αποστολική διαδοχή και την συνοδικότητα, την οποία ο Χριστός παρέδωσε στους Αποστόλους και η οποία εκφράζεται πληρέστερα στην σύναξη όλων των Αρχιερέων.

Αντίθετα, η Διαρκής Ιερά Σύνοδος όπως περιγράφεται στο άρθρο 6 του ιδίου νόμου, έχει περιορισμένες αρμοδιότητες, κυρίως διοικητικής και εκτελεστικής φύσεως, και ουδέποτε δύναται να υποκαταστήσει το κύρος και τη βούληση της Ιεράς Συνόδου της Ιεραρχίας σε ζητήματα με ευρύτερη θεολογική, κανονική, λειτουργική ή κοινωνική βαρύτητα που άπτονται της σωτηρίας των ψυχών.

Ο Κανονισμός 339/2021 είναι σαφής ως προς τις αρμοδιότητες της Ιεράς Συνόδου της Ιεραρχίας να εκφέρει κρίση περί «κανονικών, διοικητικών, νομικών ή και κοινωνικών θεμάτων ευρείας σημασίας».

Η θέσπιση ενός Προσωπικού Αριθμού, ο οποίος ουσιαστικά αποτελεί ένα μοναδικό και καθολικό δείκτη ταυτότητας, με εκτεταμένες επιπτώσεις στην καθημερινότητα, στις συναλλαγές, στην κίνηση, αλλά κυρίως στην πνευματική ζωή και την ελευθερία της συνειδήσεως των πιστών, εντάσσεται αναμφίβολα στην κατηγορία των ζητημάτων «ευρείας σημασίας» και, μάλιστα, με καθαρά θεολογική και υπαρξιακή διάσταση.

Επομένως, η απόφαση της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου να γνωμοδοτήσει επί του Π.Α. συνιστά κανονική υπέρβαση, θεσμική εκτροπή και εκκλησιολογική παρέκκλιση, καθώς επιχειρεί να επιλύσει ένα μείζον θέμα χωρίς την απαιτούμενη συνοδική πληρότητα και την έγκριση του σώματος της Ιεραρχίας, παρακάμπτοντας την συλλογική φωνή του Αγίου Πνεύματος που εκφράζεται διά του σώματος των Επισκόπων της Ιεραρχίας.

Η πρόσφατη ιστορία, ιδίως κατά την σκοτεινή περίοδο της πανδημίας του COVID-19, παρέχει ένα θλιβερό αλλά διδακτικό παράδειγμα των συνεπειών της θεσμικής υπέρβασης και της απομάκρυνσης από την συνοδική παράδοση.

Οφείλω δε να αναφέρω, στο σημείο αυτό και την προσωπική μου εμπλοκή σε δίκη, η οποία προέκυψε από την υπ' αριθμ. 3016/1626-711 Εγκύκλιο της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου για το κλείσιμο των Ιερών Ναών και την διακοπή μεταδόσεως της Θ. Κοινωνίας, παρά μόνον σε ετοιμοθανάτους.

Το γεγονός αυτό αποτελεί μια αδιάψευστη προειδοποίηση ότι η παράκαμψη των κανονικών διαδικασιών και η συγκέντρωση εξουσίας σε ένα μόνο όργανο, ανεξαρτήτως προθέσεων, μπορεί να οδηγήσει σε νομικές συνέπειες και, το σπουδαιότερο, να υπονομεύσει το κύρος, την ενότητα και την πνευματική αξιοπιστία της Εκκλησίας έναντι του πιστού λαού.

Το ίδιο επικίνδυνο μονοπάτι ακολουθείται τώρα με την γνωμοδότηση περί του Π.Α., η οποία εμφανίζεται ως εξουσιαστική πράξη, εις βάρος της προσωπικής υπόστασης και της εν Χριστώ ελευθερίας των πιστών, χωρίς την απαραίτητη συνοδική έγκριση και τον πνευματικό φωτισμό της Ιεραρχίας.

Το ζήτημα του Προσωπικού Αριθμού αγγίζει τον πυρήνα της Ορθόδοξης Θεολογίας περί της ανθρώπινης προσωπικότητας, της εικόνας του Θεού στον άνθρωπο και της ελευθερίας.

Η Ορθόδοξη Παράδοση, βασιζόμενη στις αιώνιες διδασκαλίες των Αγίων Πατέρων της Εκκλησίας, τονίζει εμφατικά την απόλυτη ιερότητα και την εσωτερική ελευθερία της ψυχής. Κάθε άνθρωπος είναι ένα ανεπανάληπτο πρόσωπο, φέροντας μέσα του την ανεξίτηλη σφραγίδα της θείας δημιουργίας και προικισμένος με αυτεξούσιο και ελευθερία, την ύψιστη δωρεά του Θεού.

Η ορθόδοξη θεολογία μας διδάσκει ότι ο άνθρωπος, ως εικόνα Θεού, δεν είναι απλώς ένα βιολογικό ον ή ένα ψηφιακό δεδομένο, αλλά ένα πνευματικό ον, πλασμένο για την κοινωνία με τον Θεό. Αυτή η ελευθερία δεν είναι απλώς μία κοινωνική ή πολιτική ελευθερία, αλλά πρωτίστως μια υπαρξιακή, οντολογική και πνευματική ελευθερία, η οποία επιτρέπει στον άνθρωπο να επιλέγει το αγαθό, να αγωνίζεται κατά της αμαρτίας και να αναπτύσσει την σχέση του με τον Θεό.

Η οποιαδήποτε απόπειρα του κράτους ή οποιασδήποτε εξουσιαστικής δομής να εισχωρήσει στον πνευματικό βίο του ανθρώπου, μέσω μέτρων που θέτουν σε άμεσο, καθολικό και αδιάλειπτο έλεγχο την ταυτότητα, την κίνηση, τις συναλλαγές, ακόμη και τις σκέψεις (μέσω της ανάλυσης δεδομένων) του πιστού, αποτελεί σοβαρή απειλή για την εσωτερική του ελευθερία και την προσωπική του σχέση με τον Θεό.

Ο Προσωπικός Αριθμός, ως ένας μοναδικός, καθολικός και υποχρεωτικός αναγνωριστικός κωδικός, ο οποίος θα συνδέει πλέον όλες τις πτυχές της ζωής του πολίτη (οικονομικές, κοινωνικές, ιατρικές, διοικητικές, ακόμη και τις ιδιωτικές του προτιμήσεις), εγείρει βάσιμες ανησυχίες περί ολικού «ηλεκτρονικού φακελώματος» και πλήρους παρακολούθησης.

Η θεολογική διάσταση εδώ είναι κρίσιμη: ο άνθρωπος δεν είναι απλώς ένας αριθμός, ένα αντικείμενο στατιστικής ή ένα απρόσωπο γρανάζι σε ένα απρόσωπο σύστημα.

Είναι πρόσωπο, με μοναδική αξία, απαραβίαστη αξιοπρέπεια και ατομικότητα, το οποίο υπόκειται σε απόλυτη κανονική και πνευματική προστασία της προσωπικότητας.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία οφείλει, ως μητέρα και τροφός ψυχών, να προστατεύσει αυτή την αξιοπρέπεια και να υπερασπιστεί την ελευθερία της συνειδήσεως των πιστών της έναντι οποιασδήποτε μορφής κρατικής ή άλλης παρέμβασης που αλλοιώνει την εικόνα του ανθρώπου ως ελεύθερου και υπεύθυνου όντος, πλασμένου κατ' εικόνα και καθ' ομοίωσιν Θεού.

Η σιωπή ή η αδιαφορία επί του θέματος αυτού ισοδυναμεί με πνευματική εγκατάλειψη του ποιμνίου και αποστασία από την αλήθεια της ανθρωπολογίας που μας παρέδωσαν οι Άγιοι Πατέρες.

Πέρα από τις θεολογικές και κανονικές ενστάσεις, ο νόμος 4727/2020, ο οποίος καθιερώνει τον Προσωπικό Αριθμό ως μοναδικό επικυρωμένο δείκτη ταυτότητας, πλήττει ευθέως θεμελιώδη ατομικά δικαιώματα που κατοχυρώνονται όχι μόνο από το Σύνταγμα της Ελλάδος και το Ευρωπαϊκό Δίκαιο, αλλά κυρίως από το Θείο Δίκαιο που υπερέχει κάθε ανθρωπίνης νομοθεσίας.

Η γνωμοδότηση της Δ.Ι.Σ. περί «μη ανησυχίας» εκδόθηκε χωρίς την απαιτούμενη ενδελεχή θεολογική ή κανονική μελέτη, αλλά και χωρίς επαρκή νομική τεκμηρίωση των επιπτώσεων του Π.Α. στα δικαιώματα των πιστών, αγνοώντας την πνευματική τους διάσταση.

Αναλυτικότερα, θεωρούμε ότι ο Π.Α. επηρεάζει δυσμενώς την ελευθερία μετα/κίνησης, καθώς η διασύνδεση του Π.Α. με όλες τις συναλλαγές και μετακινήσεις του πολίτη καθιστά δυνατή την πλήρη, αδιάλειπτη και πανταχού παρούσα παρακολούθηση των κινήσεών του.

Ενώ το κράτος μπορεί να επικαλείται λόγους ασφαλείας, η πλήρης καταγραφή της κινητικότητας του κάθε ατόμου συνιστά περιορισμό της ελευθερίας κίνησης, η οποία κατοχυρώνεται στο άρθρο 5 του Συντάγματος.

Πνευματικά, η συνεχής αίσθηση παρακολούθησης και ελέγχου μπορεί να οδηγήσει σε ψυχολογική πίεση και σε αλλοίωση της προσωπικότητας και της ελευθερίας.

Επίσης, περιορίζει την ιδιωτικότητα των ανθρώπων καθώς η καθιέρωση του Π.Α. ως ενιαίου αριθμού για όλες τις κρατικές και ιδιωτικές συναλλαγές, καθώς και η διασύνδεση διαφόρων βάσεων δεδομένων μέσω αυτού, οδηγεί αναπόφευκτα σε ολοκληρωτική καταγραφή.

Ακόμη και αν νομικά διασφαλίζονται ορισμένες πτυχές της ιδιωτικότητας, η συγκέντρωση τόσο ευαίσθητων προσωπικών δεδομένων σε έναν ενιαίο αριθμό αυξάνει δραματικά τον κίνδυνο καταστρατήγησης του δικαιώματος στην ιδιωτική ζωή, το οποίο κατοχυρώνεται στο άρθρο 9 του Συντάγματος και στο άρθρο 8 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ).

Η Εκκλησία μας οφείλει να εκφράσει την βαθιά της ανησυχία για την προστασία των προσωπικών δεδομένων των πιστών της, δεδομένου ότι η ιδιωτικότητα αποτελεί θεμελιώδη πτυχή της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και ελευθερίας, και η απουσία της μπορεί να οδηγήσει σε φόβο και έλλειψη εμπιστοσύνης.

Ενώ εκ πρώτης όψεως ο Π.Α. δεν φαίνεται να επηρεάζει άμεσα την θρησκευτική ελευθερία, η δυνατότητα πλήρους ελέγχου της ταυτότητας και των κινήσεων των πολιτών μπορεί να οδηγήσει σε έμμεσους, αλλά ουσιαστικούς περιορισμούς στην άσκηση της πίστης.

Δεδομένων των ανωτέρω θεολογικών, κανονικών, νομικών, κοινωνικών και, πρωτίστως, πνευματικών διαστάσεων του ζητήματος του Προσωπικού Αριθμού, είναι επιτακτική η άμεση σύγκληση της Ιεράς Συνόδου της Ιεραρχίας.

Η παρούσα κατάσταση δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με επιπλέον εγκυκλίους ή πρόχειρες γνωμοδοτήσεις από όργανα περιορισμένης αρμοδιότητας, τα οποία δεν φέρουν την πλήρη ευθύνη του ποιμνίου.

Απαιτείται μια συνοδική, κανονική, πνευματικά φωτισμένη κρίση, η οποία θα σεβαστεί πλήρως το κανονικό πλαίσιο της Εκκλησίας (Ν. 590/1977, άρθρα 4 & 6) και τις βασικές αρχές της ορθόδοξης θεολογίας.

Μόνο η Ιερά Σύνοδος της Ιεραρχίας μπορεί να λάβει μια υπεύθυνη και αιτιολογημένη στάση, η οποία θα αντανακλά την συλλογική θεολογική σκέψη, την πνευματική διάκριση και την ποιμαντική μέριμνα του συνόλου της Ιεραρχίας, ως αληθινού σώματος του Χριστού. Η σιωπή της Ιεραρχίας σε ένα τόσο κρίσιμο θέμα θα αποτελούσε εγκατάλειψη της ποιμαντικής ευθύνης και πνευματική αδιαφορία για τους φόβους και τις ανησυχίες των πιστών.

Θεωρώ ότι δεν έχουμε αντιληφθεί τις πραγματικές διαστάσεις του προβληματισμού των ανθρώπων του ποιμνίου μας.

Ο κόσμος ανησυχεί κι εμείς κατά το λεχθέν υπό του Αισώπου: των οικιών υμών εμπιπραμένων αυτοί άδετε, αντί να προβαίνουμε σε σοβαρές ενέργειες. Η ελευθερία της ψυχής και η κανονική υπόσταση του ανθρώπου ως εικόνος Θεού δεν μπορούν να αντιμετωπίζονται ως τεχνικές λεπτομέρειες ή διαχειριστικές ενέργειες εκκλησιαστικών διαχειριστικών οργάνων. Απαιτούν τη σύναξη του συνόλου των επισκόπων, την πλήρη και ειλικρινή συζήτηση, και την ανάληψη πατρικής ευθύνης.

Η Εκκλησία μας σήμερα καλείται να επιδείξει απόλυτο σεβασμό στον Θεό, ο οποίος δημιούργησε τον άνθρωπο ελεύθερο, αλλά και βαθύ σεβασμό στον άνθρωπο ως εικόνα Του, προστατεύοντας την πνευματική του ελευθερία, την προσωπική του σχέση με τον Χριστό και την ακεραιότητα της προσωπικότητάς του από κάθε μορφή και τύπο δουλείας.

Επί δε τούτοις διατελώ

Ο Κερκύρας Νεκτάριος

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΧΑΤΖΗΝΙΚΟΛΑΟΥ -- Ο Κερκύρας Νεκτάριος Ζητά σύγκληση Ιεραρχίας για τον Π.Α.

  (Ολόκληρη η επιστολή προς τους Μητροπολίτες)

«Προς
Την Διαρκή Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος
Εις Αθήνας
Κοινοποίησις: Άπαντας τους Αρχιερείς της Εκκλησίας της Ελλάδος

Με βαθύτατο σεβασμό εις την Αγίαν ημών Εκκλησία και το κανονικό της σύστημα, αλλά και με έντονο αίσθημα ποιμαντικής ευθύνης και ανείπωτης αγωνίας για το πολύπαθο ποίμνιό μας, οφείλουμε να εκφράσουμε την βαθιά μας θλίψη και την κατηγορηματική μας διαφωνία επί της πρόσφατης γνωμοδότησης της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου αναφορικά με τον νέο Προσωπικό Αριθμό Πολίτη (από τούδε και εις το εξής με την συντομογραφία Π.Α.).

Η εν λόγω γνωμοδότηση, πέραν της πρόδηλης θεσμικής υπέρβασης των ιερών ορίων της αρμοδιότητας του οργάνου, εγείρει σοβαρότατα δογματικά, θεολογικά, κανονικά και εκκλησιολογικά ζητήματα, τα οποία θίγουν τον πυρήνα της ορθόδοξης πίστης και της χριστιανικής ανθρωπολογίας. Αυτά τα ζητήματα απαιτούν άμεση, ενδελεχή και πνευματικά φωτισμένη εξέταση από το ανώτατο συλλογικό όργανο της Εκκλησίας της Ελλάδος, την Ιερά Σύνοδο της Ιεραρχίας.

Ο Προσωπικός Αριθμός Πολίτη (Π.Α.) θεσπίστηκε με τον Νόμο 4727/2020 (ΦΕΚ Α' 188/23.09.2020), με τίτλο «Ψηφιακή Διακυβέρνηση της χώρας και άλλες διατάξεις».

Σύμφωνα με το Άρθρο 11 του νόμου αυτού, ο Π.Α. ορίζεται ως ο μοναδικός αναγνωριστικός αριθμός κάθε φυσικού προσώπου που γεννιέται στην Ελλάδα ή αποκτά ελληνική ιθαγένεια. Ο αιτιολογικός του σκοπός, όπως αναφέρεται στην κυβερνητική επιχειρηματολογία, είναι η απλοποίηση των συναλλαγών των πολιτών με το Δημόσιο και την ιδιωτική ζωή, η καταπολέμηση της γραφειοκρατίας και η ενίσχυση της διαλειτουργικότητας των κρατικών συστημάτων.

Πρακτικά, ο Π.Α. προβλέπεται να αντικαταστήσει σταδιακά τον Αριθμό Δελτίου Ταυτότητας (Α.Δ.Τ.), τον Αριθμό Φορολογικού Μητρώου (Α.Φ.Μ.) και τον Αριθμό Μητρώου Κοινωνικής Ασφάλισης (Α.Μ.Κ.Α.), ενοποιώντας όλες τις πληροφορίες για κάθε πολίτη σε έναν και μοναδικό αριθμό.

Από θεολογικής σκοπιάς, η θέσπιση ενός τέτοιου καθολικού και μοναδικού αριθμού εγείρει σοβαρότατες ανησυχίες. Η Ορθόδοξη θεολογία, βασισμένη στην Πατερική παράδοση, διδάσκει ότι ο άνθρωπος είναι πρόσωπο, μοναδικό και ανεπανάληπτο, πλασμένο «κατ' εικόνα και καθ' ομοίωσιν» του Θεού (Γεν. 1:26).

Η γνωμοδότηση περί «μη ανησυχίας» για τον νέο Προσωπικό Αριθμό Πολίτη από την Διαρκή Ιερά Σύνοδο, η οποία δόθηκε στη δημοσιότητα, βασίστηκε στην εκτίμηση ότι δεν υφίσταται θεολογικό πρόβλημα με τον Π.Α., δεδομένου ότι ο Π.Α. είναι απλώς ένα διοικητικό μέτρο που αποσκοπεί στην απλοποίηση των διαδικασιών και δεν θίγει την πίστη ή την πνευματική ζωή του ανθρώπου.

Ωστόσο, αυτή η γνωμοδότηση χαρακτηρίζεται από βαθιά θεολογική αστοχία και επιφανειακή προσέγγιση αφού η γνωμοδότηση της Δ.Ι.Σ. παρέλειψε να εξετάσει την ευρύτερη πνευματική διάσταση του Π.Α.: την δυνατότητα καθολικού ελέγχου, την αποπροσωποποίηση, την αλλοίωση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και την υπονόμευση της ελευθερίας της συνειδήσεως.

Η απειλή βρίσκεται στην αόρατη δουλεία που μπορεί να επιφέρει η πλήρης διαφάνεια και καταγραφή της ζωής του ανθρώπου. Η Εκκλησία οφείλει να προστατεύει την πνευματική ακεραιότητα των πιστών της και όχι να περιορίζεται σε μια νομικίστικη ή επιφανειακή ανάγνωση των κινδύνων.

Η πρώτη και πλέον κραυγαλέα ένσταση εστιάζεται στην κανονική και εκκλησιολογική αναρμοδιότητα της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου να αποφανθεί επί ενός τόσο κρίσιμου ζητήματος, το οποίο άπτεται των πνευματικών δικαιωμάτων και της ελευθερίας εν Χριστώ των πιστών.

Η Δ.Ι.Σ., όπως ορίζεται από τον Καταστατικό Χάρτη της Εκκλησίας της Ελλάδος (Ν. 590/1977) και ειδικότερα από τον Κανονισμό 339/2021 (ΦΕΚ 165/Α/2022), αποτελεί ένα επιτελικό όργανο διαχείρισης τρεχουσών εκκλησιαστικών υποθέσεων και όχι ένα όργανο με θεμελιώδη δικαιοδοσία λήψης αποφάσεων επί δογματικών, κανονικών, λειτουργικών ή κοινωνικών ζητημάτων που επηρεάζουν το σύνολο του σώματος της Εκκλησίας.

Σύμφωνα με το κανονικό δίκαιο και το άρθρο 4 του Ν. 590/1977, η Ιερά Σύνοδος της Ιεραρχίας είναι το ανώτατο νομοθετικό και διοικητικό όργανο της Εκκλησίας της Ελλάδος, το οποίο ασκεί την ανώτατη εκκλησιαστική εξουσία και αποφασίζει περί παντός ζητήματος αφορώντος εις την Εκκλησία και εις τον κλήρο και τον λαό. Η δύναμή της πηγάζει από την αποστολική διαδοχή και την συνοδικότητα, την οποία ο Χριστός παρέδωσε στους Αποστόλους και η οποία εκφράζεται πληρέστερα στην σύναξη όλων των Αρχιερέων.

Αντίθετα, η Διαρκής Ιερά Σύνοδος όπως περιγράφεται στο άρθρο 6 του ιδίου νόμου, έχει περιορισμένες αρμοδιότητες, κυρίως διοικητικής και εκτελεστικής φύσεως, και ουδέποτε δύναται να υποκαταστήσει το κύρος και τη βούληση της Ιεράς Συνόδου της Ιεραρχίας σε ζητήματα με ευρύτερη θεολογική, κανονική, λειτουργική ή κοινωνική βαρύτητα που άπτονται της σωτηρίας των ψυχών.

Ο Κανονισμός 339/2021 είναι σαφής ως προς τις αρμοδιότητες της Ιεράς Συνόδου της Ιεραρχίας να εκφέρει κρίση περί «κανονικών, διοικητικών, νομικών ή και κοινωνικών θεμάτων ευρείας σημασίας».

Η θέσπιση ενός Προσωπικού Αριθμού, ο οποίος ουσιαστικά αποτελεί ένα μοναδικό και καθολικό δείκτη ταυτότητας, με εκτεταμένες επιπτώσεις στην καθημερινότητα, στις συναλλαγές, στην κίνηση, αλλά κυρίως στην πνευματική ζωή και την ελευθερία της συνειδήσεως των πιστών, εντάσσεται αναμφίβολα στην κατηγορία των ζητημάτων «ευρείας σημασίας» και, μάλιστα, με καθαρά θεολογική και υπαρξιακή διάσταση.

Επομένως, η απόφαση της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου να γνωμοδοτήσει επί του Π.Α. συνιστά κανονική υπέρβαση, θεσμική εκτροπή και εκκλησιολογική παρέκκλιση, καθώς επιχειρεί να επιλύσει ένα μείζον θέμα χωρίς την απαιτούμενη συνοδική πληρότητα και την έγκριση του σώματος της Ιεραρχίας, παρακάμπτοντας την συλλογική φωνή του Αγίου Πνεύματος που εκφράζεται διά του σώματος των Επισκόπων της Ιεραρχίας.

Η πρόσφατη ιστορία, ιδίως κατά την σκοτεινή περίοδο της πανδημίας του COVID-19, παρέχει ένα θλιβερό αλλά διδακτικό παράδειγμα των συνεπειών της θεσμικής υπέρβασης και της απομάκρυνσης από την συνοδική παράδοση.

Οφείλω δε να αναφέρω, στο σημείο αυτό και την προσωπική μου εμπλοκή σε δίκη, η οποία προέκυψε από την υπ' αριθμ. 3016/1626-711 Εγκύκλιο της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου για το κλείσιμο των Ιερών Ναών και την διακοπή μεταδόσεως της Θ. Κοινωνίας, παρά μόνον σε ετοιμοθανάτους.

Το γεγονός αυτό αποτελεί μια αδιάψευστη προειδοποίηση ότι η παράκαμψη των κανονικών διαδικασιών και η συγκέντρωση εξουσίας σε ένα μόνο όργανο, ανεξαρτήτως προθέσεων, μπορεί να οδηγήσει σε νομικές συνέπειες και, το σπουδαιότερο, να υπονομεύσει το κύρος, την ενότητα και την πνευματική αξιοπιστία της Εκκλησίας έναντι του πιστού λαού.

Το ίδιο επικίνδυνο μονοπάτι ακολουθείται τώρα με την γνωμοδότηση περί του Π.Α., η οποία εμφανίζεται ως εξουσιαστική πράξη, εις βάρος της προσωπικής υπόστασης και της εν Χριστώ ελευθερίας των πιστών, χωρίς την απαραίτητη συνοδική έγκριση και τον πνευματικό φωτισμό της Ιεραρχίας.

Το ζήτημα του Προσωπικού Αριθμού αγγίζει τον πυρήνα της Ορθόδοξης Θεολογίας περί της ανθρώπινης προσωπικότητας, της εικόνας του Θεού στον άνθρωπο και της ελευθερίας.

Η Ορθόδοξη Παράδοση, βασιζόμενη στις αιώνιες διδασκαλίες των Αγίων Πατέρων της Εκκλησίας, τονίζει εμφατικά την απόλυτη ιερότητα και την εσωτερική ελευθερία της ψυχής. Κάθε άνθρωπος είναι ένα ανεπανάληπτο πρόσωπο, φέροντας μέσα του την ανεξίτηλη σφραγίδα της θείας δημιουργίας και προικισμένος με αυτεξούσιο και ελευθερία, την ύψιστη δωρεά του Θεού.

Η ορθόδοξη θεολογία μας διδάσκει ότι ο άνθρωπος, ως εικόνα Θεού, δεν είναι απλώς ένα βιολογικό ον ή ένα ψηφιακό δεδομένο, αλλά ένα πνευματικό ον, πλασμένο για την κοινωνία με τον Θεό. Αυτή η ελευθερία δεν είναι απλώς μία κοινωνική ή πολιτική ελευθερία, αλλά πρωτίστως μια υπαρξιακή, οντολογική και πνευματική ελευθερία, η οποία επιτρέπει στον άνθρωπο να επιλέγει το αγαθό, να αγωνίζεται κατά της αμαρτίας και να αναπτύσσει την σχέση του με τον Θεό.

Η οποιαδήποτε απόπειρα του κράτους ή οποιασδήποτε εξουσιαστικής δομής να εισχωρήσει στον πνευματικό βίο του ανθρώπου, μέσω μέτρων που θέτουν σε άμεσο, καθολικό και αδιάλειπτο έλεγχο την ταυτότητα, την κίνηση, τις συναλλαγές, ακόμη και τις σκέψεις (μέσω της ανάλυσης δεδομένων) του πιστού, αποτελεί σοβαρή απειλή για την εσωτερική του ελευθερία και την προσωπική του σχέση με τον Θεό.

Ο Προσωπικός Αριθμός, ως ένας μοναδικός, καθολικός και υποχρεωτικός αναγνωριστικός κωδικός, ο οποίος θα συνδέει πλέον όλες τις πτυχές της ζωής του πολίτη (οικονομικές, κοινωνικές, ιατρικές, διοικητικές, ακόμη και τις ιδιωτικές του προτιμήσεις), εγείρει βάσιμες ανησυχίες περί ολικού «ηλεκτρονικού φακελώματος» και πλήρους παρακολούθησης.

Η θεολογική διάσταση εδώ είναι κρίσιμη: ο άνθρωπος δεν είναι απλώς ένας αριθμός, ένα αντικείμενο στατιστικής ή ένα απρόσωπο γρανάζι σε ένα απρόσωπο σύστημα.

Είναι πρόσωπο, με μοναδική αξία, απαραβίαστη αξιοπρέπεια και ατομικότητα, το οποίο υπόκειται σε απόλυτη κανονική και πνευματική προστασία της προσωπικότητας.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία οφείλει, ως μητέρα και τροφός ψυχών, να προστατεύσει αυτή την αξιοπρέπεια και να υπερασπιστεί την ελευθερία της συνειδήσεως των πιστών της έναντι οποιασδήποτε μορφής κρατικής ή άλλης παρέμβασης που αλλοιώνει την εικόνα του ανθρώπου ως ελεύθερου και υπεύθυνου όντος, πλασμένου κατ' εικόνα και καθ' ομοίωσιν Θεού.

Η σιωπή ή η αδιαφορία επί του θέματος αυτού ισοδυναμεί με πνευματική εγκατάλειψη του ποιμνίου και αποστασία από την αλήθεια της ανθρωπολογίας που μας παρέδωσαν οι Άγιοι Πατέρες.

Πέρα από τις θεολογικές και κανονικές ενστάσεις, ο νόμος 4727/2020, ο οποίος καθιερώνει τον Προσωπικό Αριθμό ως μοναδικό επικυρωμένο δείκτη ταυτότητας, πλήττει ευθέως θεμελιώδη ατομικά δικαιώματα που κατοχυρώνονται όχι μόνο από το Σύνταγμα της Ελλάδος και το Ευρωπαϊκό Δίκαιο, αλλά κυρίως από το Θείο Δίκαιο που υπερέχει κάθε ανθρωπίνης νομοθεσίας.

Η γνωμοδότηση της Δ.Ι.Σ. περί «μη ανησυχίας» εκδόθηκε χωρίς την απαιτούμενη ενδελεχή θεολογική ή κανονική μελέτη, αλλά και χωρίς επαρκή νομική τεκμηρίωση των επιπτώσεων του Π.Α. στα δικαιώματα των πιστών, αγνοώντας την πνευματική τους διάσταση.

Αναλυτικότερα, θεωρούμε ότι ο Π.Α. επηρεάζει δυσμενώς την ελευθερία μετα/κίνησης, καθώς η διασύνδεση του Π.Α. με όλες τις συναλλαγές και μετακινήσεις του πολίτη καθιστά δυνατή την πλήρη, αδιάλειπτη και πανταχού παρούσα παρακολούθηση των κινήσεών του.

Ενώ το κράτος μπορεί να επικαλείται λόγους ασφαλείας, η πλήρης καταγραφή της κινητικότητας του κάθε ατόμου συνιστά περιορισμό της ελευθερίας κίνησης, η οποία κατοχυρώνεται στο άρθρο 5 του Συντάγματος.

Πνευματικά, η συνεχής αίσθηση παρακολούθησης και ελέγχου μπορεί να οδηγήσει σε ψυχολογική πίεση και σε αλλοίωση της προσωπικότητας και της ελευθερίας.

Επίσης, περιορίζει την ιδιωτικότητα των ανθρώπων καθώς η καθιέρωση του Π.Α. ως ενιαίου αριθμού για όλες τις κρατικές και ιδιωτικές συναλλαγές, καθώς και η διασύνδεση διαφόρων βάσεων δεδομένων μέσω αυτού, οδηγεί αναπόφευκτα σε ολοκληρωτική καταγραφή.

Ακόμη και αν νομικά διασφαλίζονται ορισμένες πτυχές της ιδιωτικότητας, η συγκέντρωση τόσο ευαίσθητων προσωπικών δεδομένων σε έναν ενιαίο αριθμό αυξάνει δραματικά τον κίνδυνο καταστρατήγησης του δικαιώματος στην ιδιωτική ζωή, το οποίο κατοχυρώνεται στο άρθρο 9 του Συντάγματος και στο άρθρο 8 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ).

Η Εκκλησία μας οφείλει να εκφράσει την βαθιά της ανησυχία για την προστασία των προσωπικών δεδομένων των πιστών της, δεδομένου ότι η ιδιωτικότητα αποτελεί θεμελιώδη πτυχή της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και ελευθερίας, και η απουσία της μπορεί να οδηγήσει σε φόβο και έλλειψη εμπιστοσύνης.

Ενώ εκ πρώτης όψεως ο Π.Α. δεν φαίνεται να επηρεάζει άμεσα την θρησκευτική ελευθερία, η δυνατότητα πλήρους ελέγχου της ταυτότητας και των κινήσεων των πολιτών μπορεί να οδηγήσει σε έμμεσους, αλλά ουσιαστικούς περιορισμούς στην άσκηση της πίστης.

Δεδομένων των ανωτέρω θεολογικών, κανονικών, νομικών, κοινωνικών και, πρωτίστως, πνευματικών διαστάσεων του ζητήματος του Προσωπικού Αριθμού, είναι επιτακτική η άμεση σύγκληση της Ιεράς Συνόδου της Ιεραρχίας.

Η παρούσα κατάσταση δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με επιπλέον εγκυκλίους ή πρόχειρες γνωμοδοτήσεις από όργανα περιορισμένης αρμοδιότητας, τα οποία δεν φέρουν την πλήρη ευθύνη του ποιμνίου.

Απαιτείται μια συνοδική, κανονική, πνευματικά φωτισμένη κρίση, η οποία θα σεβαστεί πλήρως το κανονικό πλαίσιο της Εκκλησίας (Ν. 590/1977, άρθρα 4 & 6) και τις βασικές αρχές της ορθόδοξης θεολογίας.

Μόνο η Ιερά Σύνοδος της Ιεραρχίας μπορεί να λάβει μια υπεύθυνη και αιτιολογημένη στάση, η οποία θα αντανακλά την συλλογική θεολογική σκέψη, την πνευματική διάκριση και την ποιμαντική μέριμνα του συνόλου της Ιεραρχίας, ως αληθινού σώματος του Χριστού. Η σιωπή της Ιεραρχίας σε ένα τόσο κρίσιμο θέμα θα αποτελούσε εγκατάλειψη της ποιμαντικής ευθύνης και πνευματική αδιαφορία για τους φόβους και τις ανησυχίες των πιστών.

Θεωρώ ότι δεν έχουμε αντιληφθεί τις πραγματικές διαστάσεις του προβληματισμού των ανθρώπων του ποιμνίου μας.

Ο κόσμος ανησυχεί κι εμείς κατά το λεχθέν υπό του Αισώπου: των οικιών υμών εμπιπραμένων αυτοί άδετε, αντί να προβαίνουμε σε σοβαρές ενέργειες. Η ελευθερία της ψυχής και η κανονική υπόσταση του ανθρώπου ως εικόνος Θεού δεν μπορούν να αντιμετωπίζονται ως τεχνικές λεπτομέρειες ή διαχειριστικές ενέργειες εκκλησιαστικών διαχειριστικών οργάνων. Απαιτούν τη σύναξη του συνόλου των επισκόπων, την πλήρη και ειλικρινή συζήτηση, και την ανάληψη πατρικής ευθύνης.

Η Εκκλησία μας σήμερα καλείται να επιδείξει απόλυτο σεβασμό στον Θεό, ο οποίος δημιούργησε τον άνθρωπο ελεύθερο, αλλά και βαθύ σεβασμό στον άνθρωπο ως εικόνα Του, προστατεύοντας την πνευματική του ελευθερία, την προσωπική του σχέση με τον Χριστό και την ακεραιότητα της προσωπικότητάς του από κάθε μορφή και τύπο δουλείας.

Επί δε τούτοις διατελώ

Ο Κερκύρας Νεκτάριος

romfea.gr

ΟΙ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΑΠΟΤΥΧΗΜΕΝΟΙ...!!!

Ο χρήστης Άγνωστο σχολίασε την ανάρτηση "Τα... "ΛΟΚ της Ορθοδοξίας" και οι λαλίστατοι Μητροπολίτες κοινωνούν και τον μνημονεύουν!...."

 

3 ώρες πριν

Βίντεο από τον εφησυχάζοντα Θεοφιλέστατο Επίσκοπο κ.κ. Χριστόδουλο, Έξαρχο εν Αχαΐα, πρώην Αγιορείτη (Γρηγοριάτη) περί αποτειχήσεως στο κανάλι του στο YouTube.

https://m.youtube.com/watch?v=-6zy04rz2hQ

‪Δημήτριος‬

Πρὸς

Τὸν Σεβασμιώτατον Μητροπολίτην Κυθήρων καὶ Ἀντικυθήρων, Κύριον Σεραφεὶμ

Ἐν Κυθήροις

 

Σεβασμιώτατε καὶ πατέρα ἡμῶν ἐν Χριστῷ εὐλαβέστατε,

Ἐν βαθεῖᾳ τιμῇ καὶ ἀγάπῃ πνευματικῇ, προσφερόμεθα ταπεινῶς πρὸς Ὑμᾶς, ὡς πιστὰ μέλη τῆς Μιᾶς, Ἁγίας, Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας, ἐκφράζοντες τὸν πόνον καὶ τὴν ἀνησυχίαν τῆς ψυχῆς ἡμῶν διὰ τὴν ἐπικρατοῦσαν πνευματικὴν σύγχυσιν ἐν τῷ ἐκκλησιαστικῷ σώματι.

Μετὰ λύπης παρατηροῦμεν ὅτι ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἀποδέχεται καὶ ἀναγνωρίζει ὡς «Ἅγιον καὶ Μέγα» τὴν λεγομένην Σύνοδον τῆς Κρήτης (ἔτους 2016), ἥτις κατὰ πᾶσαν ἀλήθειαν καὶ ὀρθόδοξον κρίσιν ἀποδεδειγμένως παρέκκλινε τῆς πατερικῆς παραδόσεως καὶ ὁμολογίας τῆς Πίστεως. Ἔτι δὲ, ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος διατηρεῖ ἐκκλησιαστικὴν κοινωνίαν καὶ Κοινὸν Ποτήριον μετὰ τῶν σχισματικῶν τῆς Οὐκρανίας, ἐπικεφαλῆς τῶν ὁποίων εἶναι ὁ ἐν σχίσματι καὶ χωρίς κανονικὴν χειροτονίαν λεγόμενος «μητροπολίτης» Ἐπιφάνιος Ντουμένκο.

«Θὰ πρέπει νὰ γνωρίζεις ὅτι ἐμνημονεύαμε τότε ποὺ δὲν εἶχε γίνει Σύνοδος, οὔτε εἶχε Συνοδικῶς ἐκφωνηθεῖ τὸ πονηρὸ δόγμα καὶ ἀνάθεμα..... 

Ἀπὸ τὴν ὥρα ὅμως ποὺ ἔγινε φανερὴ καὶ ξεκάθαρη ἡ αἱρετικὴ ἀσέβεια καὶ κατοχυρώθηκε Συνοδικῶς, πρέπει καὶ ἐσὺ καὶ ὅλοι οἱ Ὀρθόδοξοι νὰ ἀποφύγετε μὲ παρρησία κάθε ἐκκλησιαστικὴ ἐπικοινωνία μὲ τοὺς κακόδοξους καὶ νὰ μὴ μνημονεύετε κάποιον ἀπὸ αὐτοὺς οἱ ὁποῖοι συμμετεῖχαν στὴν Σύνοδο, ἢ εἶναι ὁμόφρονες μὲ τὶς ἀποφάσεις της.

Διότι ἐσὺ ποὺ ἀληθῶς φέρεις τὸ ὄνομα τοῦ Θεόφιλου εἶναι δίκαιο καὶ μὲ αὐτὸν τὸν τρόπον νὰ ἀγαπᾶς τὸν Θεό. Ἐπειδὴ ὁ Ἱερὸς Χρυσόστομος ἐχθρούς του Θεοῦ δὲν ἐχαρακτήριζε μόνον τοῦ αἱρετικούς, ἀλλὰ καὶ ὅσους εἶχαν ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία μαζί τους…...» 

[Άγιος Θεόδωρος Στουδίτης. 

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΛΘ΄. Θεοφίλω ἠγουμένω] 

Πρὸς δὲ τούτοις, ἡ ἀποδοχὴ ὑπὸ μέρους τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τοῦ λεγομένου προσωπικοῦ ἀριθμοῦ, ὡς ἐνός συστήματος παρακολουθήσεως καὶ ψηφιακῆς ταυτοποιήσεως, γεννᾷ ἐρωτήματα ἀσυμβιβάστου πρὸς τὴν ἐλευθερίαν τῶν τέκνων τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν ὁμολογίαν τοῦ ἀληθινοῦ ὀνόματος τοῦ ἀνθρώπου ἐνώπιον τοῦ Δημιουργοῦ.

«Ὁ ἐπίσκοπος μνημονεύεται, κυρίως γιά νά φανεῖ, ὅτι ὁ μνημονεύων καί ὁ μνημονευόμενος ἔχουν τήν ἴδια πίστη, ὅτι εἶναι ἀμφότεροι Ὀρθόδοξοι, ὅτι ὁ μνημονευόμενος ἔχει τήν ἴδια πίστη μέ τόν μνημονεύοντα, εἶναι ταυτογνωμονοῦντες καί ταυτοπιστεύοντες.» 

[Π. Θεοδώρου Ζήση, Δέν εἶναι σχίσμα ἡ Ἀποτείχιση, Ὀφειλόμενες ἐξηγήσεως] 

Διὰ τούτους τοὺς λόγους, καὶ ὡς ὀρθοδόξως φρονοῦντες πιστοί, παρακαλοῦμεν Ὑμᾶς, Ἐντιμολογιώτατε καὶ Ὁμολογητὰ Ἐπίσκοπε, νὰ προχωρήσητε εἰς τὴν διακοπὴν μνημονεύσεως τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, καθ’ ὁν τρόπον οἱ ἅγιοι Πατέρες ἐδίδαξαν κατὰ τῶν αἱρέσεων καὶ τῆς συλλειτουργίας μετὰ τῶν κακοδόξων.

Ἡ τοιαύτη μαρτυρικὴ καὶ ὁμολογιακὴ Σας πράξις, πλην τοῦ ὅτι θέλει διαφυλάξαι Ὑμᾶς ἀπὸ τῆς συμμετοχῆς εἰς τὴν Παναίρεσιν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, τὴν ὁποίαν δυστυχῶς οἱ πολλοὶ συγκαλύπτουσι διὰ τοῦ ψευδοῦς λόγου ὅτι δήθεν ἡ Σύνοδος ὀρθοτομεῖ τὸν λόγον τῆς ἀληθείας, θέλει συγχρόνως ἀποτρέψει πολλοὺς Ὀρθοδόξους πιστοὺς ἀπὸ τὴν προσχώρησιν εἰς τὰ σχίσματα τῶν λεγομένων Γ.Ο.Χ., ἐν οἷς καραδοκεῖ ἄλλου εἴδους πλάνη καὶ ἀνομία.

Ἐπιπροσθέτως, ἡ ὁμολογιακὴ Ὑμετέρα στάσις δύναται νὰ καταστή εἰς τὸ μέλλον ἀφορμὴ δι’ ἐκκλησιαστικὴν ἀνακαίνισιν, ἐπισπεύδουσα τὴν ἀνάγκην συγκαλέσεως Πανορθοδόξου Συνόδου ὑπὸ Ὀρθοδόξων Ἐπισκόπων, ἥτις θέλει ἐπανορθώσει τὴν εὐσέβειαν, καθαιρέσει τοὺς κακοδόξους, ἀναθεματίσει τοὺς σχισματικοὺς, καὶ ἐπαναφέρει τὸ φῶς τῆς Ἀληθείας ἐπὶ τῆς λυμανθείσης καθέδρας τῆς καθόλου Ἐκκλησίας.

 

Ὁσίου Μαξίμου Ὁμολογητὴ :

«Χθές ὀκτωκαιδεκάτῃ τοῦ μηνός, ἥτις ἦν ἡ ἁγία Πεντηκοστή, ὁ πατριάρχης ἐδήλωσέ μοι λέγων· 

Ποίας Ἐκκλησίας εἶ; 

Βυζαντίου; 

Ρώμης; 

Ἀντιοχείας; 

Ἀλεξανδρείας; 

Ἱεροσολύμων; 

Ἰδού πᾶσαι μετά τῶν ὑπ’ αὐτάς ἐπαρχιῶν ἡνώθησαν. Εἰ τοίνυν εἶ τῆς καθολικῆς Ἐκκλησίας, ἑνώθητι, μήπως, ξένην ὁδόν τῷ βίῳ καινοτομῶν, πάθῃς ὅπερ οὐ προσδοκᾷς.

»Πρός οὕς εἶπον· 

Καθολικήν Ἐκκλησίαν, τήν ὀρθήν καί σωτήριον τῆς εἰς αὐτόν πίστεως ὁμολογίαν, Πέτρον μακαρίσας ἐφ’ οἷς αὐτόν καλῶς ὡμολόγησεν, ὁ τῶν ὅλων εἶναι Θεός ἀπεφήνατο. Πλήν μάθω τήν ὁμολογίαν, ἐφ’ ἥν πασῶν τῶν Ἐκκλησιῶν γέγονεν ἡ ἕνωσις, καί τοῦ γενομένου καλῶς, οὐκ ἀλλοτριοῦμαι» (Φιλοκαλία, ΕΠΕ 15Β, 450).

Ἐὰν, δι᾿ ὁμολογιακοὺς λόγους, ἐπ᾽ ἀληθείας διακοπῇ ἡ Ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία πρὸς τοὺς τῆς αἱρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἐμμένοντας, τότε ἡ ὑμετέρα Ἱερὰ Μητρόπολις καθίσταται φρούριον ἀκατάλυτον καὶ ἔπαλξις στερεὰ τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως, εἰς δόξαν Θεοῦ καὶ παράδειγμα πνευματικῆς ἀνδρείας ἐν ταῖς ἡμέραις ταύταις τῆς συγχύσεως καὶ τῆς ἀποστασίας.

Σεβασμιώτατε, ὑμεῖς, ὁ εὐσεβὴς ἀγωνιστὴς κατὰ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, καλείσθε ἐν καιρῷ κρίσεως νὰ φανῆτε ἀληθῶς ἄξιος διάδοχος τῶν Ἁγίων Πατέρων καὶ Ὁμολογητῶν τῆς Πίστεως.

«Καὶ γέγονεν μὲν κραυγὴ μεγάλη παρὰ παντὸς τοῦ λαοῦ καὶ ἐκδρομή. Οὐ γὰρ ἤθελον ἔτι κοινωνεῖν αὐτοῖς τοιαῦτα φρονοῦσιν· ὥστε καὶ νῦν ἀποσυνάκτους εἶναι τοὺς λαοὺς τῆς Κωνσταντινουπόλεως, πλὴν ὀλίγων ἐλαφροτέρων καὶ τῶν κολακευόντων αὐτόν. Τὰ δὲ μοναστήρια σχεδὸν ἅπαντα καὶ οἱ τούτων ἀρχιμανδρῖται, καὶ τῆς συγκλήτου πολλοὶ οὐ συνάγονται, δεδιότες μὴ ἀδικηθῶσιν εἰς πίστιν, αὐτοῦ καὶ τῶν σὺν αὐτῷ, οὓς ἀπὸ τῆς Ἀντιοχείας ἀναβαίνων ἤγαγε, πάντων λαλούντων τὰ διεστραμμένα»

[ΑΓ. ΚΥΡΙΛΛΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ, Τῷ ὁσιωτάτῳ καὶ θεοφιλεστάτῳ Πατρὶ Κελεστίνῳ (Ἐπιστολὴ 11η) PG 77, 81B.C] 

Ἡ ἀλήθεια ἐλευθερώσει ἡμᾶς· ἡ σιωπὴ συνένοχος γίνεται.

Ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ ἀναμένει τὸ παράδειγμά Σας. Ὁ Χριστὸς ζητεῖ ὁμολογητὰς καὶ ὄχι διαχειριστὰς ἡσυχίας. Ὅταν ἡ ἀλήθεια διώκεται, ἡ σιωπὴ εἶναι συνενοχή.

Ἐπὶ τούτοις, ἀσπαζόμεθα τὴν δεξιὰν Σας, καὶ ἀναμένομεν τὴν φωτισμένην καὶ ἀνδρείαν ἀπόφασίν Σας.

Μετ’ εὐχῶν βαθυτάτης τιμῆς,

οἱ ταπεινοὶ δέσμιοι τῆς Ὀρθοδόξου Ὁμολογίας

«καὶ οὐ σχίσματι τὴν ἕνωσιν τῆς ἐκκλησίας κατέτεμον, ἀλλὰ σχισμάτων καὶ μερισμῶν τὴν ἐκκλησίαν ἐσπούδασαν ῥύσασθαι» 

[κείμενον τοῦ ιε′ (15ου) κανόνος τῆς Αʹ‑Βʹ Συνόδου Κωνσταντινουπόλεως τοῦ 861]