Τη ΚΑ΄ (21η) Ιουνίου, ο Άγιος Νεομάρτυς Νικήτας ο Νισύριος, ο εν τη Χίω μαρτυρήσας κατά το έτος 1732 ξίφει τελειούται.

Νικήτας ο νέος Μάρτυς του Χριστού ήτο από την Νίσυρον, η οποία είναι μικρά νήσος, μεταξύ της Κω και της Ρόδου, χριστιανώνγονέων υιός. Ο πατήρ αυτού, ως επισημότερος των άλλων, ήτο προεστώς της νήσου, αλλ’ όμως δια τινα εγκλήματά του τον ενήγαγον εις το κριτήριον και εκεί κρινόμενος και εξεταζόμενος εφοβήθη και επροτίμησεν ο άφρων την πρόσκαιρον ταύτην ζωήν, από την αιώνιον· όθεν αρνηθείς την εις Χριστόν πίστιν, ετούρκευσεν ο άθλιος και ούτως απέφυγε την κρίσιν. Αφού δε ετούρκευσεν αυτός, συνέλαβον οι Αγαρηνοί τα τέκνα του, κατά την συνήθειάν των, και τα ετούρκευσαν· μετά δε των άλλων ετούρκευσαν και τούτον τον Νικήταν, περί του οποίου είναι ενταύθα ο λόγος· ομοίως και η μήτηρ του (δια να μη χωρισθή ίσως από τα τέκνα της) αρνηθείσα τον Χριστόν, εδέχθη τον μωαμεθανισμόν η παναθλία, και όλη η οικογένεια εκείνη παρεδόθη τω Σατανά.

Mην εξετάζης τις κρίσεις του Θεού

Ένας γέροντας άγιος και ασκητής παρεκάλεσε μία φορά τον Κύριο να του διδάξη ποιά είναι η κρίση του. Διότι, είπε, βλέπω άλλοτε μεν ανθρώπους δικαίους και ευλαβείς να βρίσκωνται σε μεγάλη φτώχεια και δυστυχία. Άλλοτε πάλι βλέπω άδικους και αμαρτωλούς να είναι σε μεγάλο πλούτο και ανάπαυση. Άλλοτε πάλι πολλοί δίκαιοι και ευλαβείς να αδικούνται και να βασανίζωνται άδικα, πολλοί δε άδικοι και άξιοι θανάτου αμαρτωλοί και παράνομοι να ζουν και να πλουτίζουν. Τότε άκουσε φωνή που του έλεγε.

Μη ζητάς εκείνα τα οποία δεν φτάνει ο νους και γνώση σου, μήτε να ερευνάς τα απόκρυφα. Διότι οι κρίσεις του Θεού είναι άβυσσος και βάθος μέγα και πολύ. Πλην όμως επειδή ζήτησες να μάθης κατέβα στον κόσμο και κάθισε στο τάδε μέρος και πρόσεχε εκείνα που θα δης, για να καταλάβης μικρό μέρος από τις κρίσεις του Θεού και να γνωρίσης πως είναι ανεξερεύνητη και ανεξιχνίαστη η προνοητική των πάντων του Θεού διακυβέρνηση.

Toυ Μακαριστού Πατριάρχου Ιεροσολύμων Διοδώρου:

Να διατί ελάβομεν την απόφασιν να διακόψωμεν τον διάλογον με τους παποαιρετικούς. Διότι οι παποαιρετικοί είναι αμετακίνητοι εις την κακοδοξίαν των και την πλάνην των.  Σκοπός των είναι η εξαφάνισις της Ορθοδοξίας και η επικράτησις του Παπισμού και του Οικουμενισμού.  Τα πρόσφατα γεγονότα της Ουκρανίας το επιβεβαιώνουν κατά τρόπον αναμφισβήτητον.  Δι’αυτό και ημείς θα προχωρήσωμεν, έστω και μόνοι, εις τον αγώνα δια την άμυναν της αγίας μας Ορθοδοξίας.  Διότι η Ορθοδοξία είναι η μόνη μας Ελπίς.

-----------------------

Ο/Η Ανώνυμος είπε...

Αιωνία και άληστος η μνήμη του αειμνήστου και ομολογητού Πατριάρχου! Άξιος διάδοχος των πρώτων αποστόλων που δραστηριοποιήθηκαν εκεί στην Αγία Γη των Ιεροσολύμων. Ο τωρινός ο Θεόφιλος είναι ανάξιος. Ούτε λίγο δεν μπορεί ο Θεόφιλος να μοιάσει στο μακαριστό κυρό Διόδωρο;

Τη Κ΄ (20η) Ιουνίου η Σύναξις της Υπεραγίας Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και Αειπαρθένου Μαρίας της επονομαζομένης Οδηγητρίας.

Περί της Αγίας ταύτης Εικόνος διηγούνται τα επόμενα εν ταις Ιεραίς Μοναίς του Ξενοφώντος και του Βατοπεδίου. Η Θεομητορική αύτη Εικών ευρίσκετο εξ αμνημονεύτων χρόνων εις την Ιεράν και Βασιλικήν Μονήν του Βατοπεδίου, εντός του Καθολικού του Ναού, επί του κίονος του αριστερού χορού, κατά δε το σωτήριον έτος 1730 παραδόξως εγένετο άφαντος, των θυρών κεκλεισμένων, και εκρύβη όχι μόνον εκ της Εκκλησίας, εκ του μέρους δηλαδή επί του οποίου ίστατο, αλλά και εξ αυτής της Μονής· οι δε Πατέρες της Μονής του Βατοπεδίου την θαυματουργίαν ταύτης της Θεομήτορος ως ιεροσυλίαν τινά νομίσαντες, επεδόθησαν εις αναζήτησιν αυτής εντός της Μονής, ότε αίφνης διεδόθη η φήμη, ότι η αγία Εικών ευρέθη εν τη Ιερά Μονή του Ξενοφώντος, τη κειμένη εις απόστασιν τριών ωρών από της Ιεράς Μονής του Βατοπεδίου. Όθεν άνευ βραδύτητος απέστειλαν ανθρώπους τινάς, ίνα μετακομίσωσιν αυτήν εκείθεν εις τα ίδια, όπερ και εγένετο.

ΛΟΓΟΣ ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ ΠΑΝΤΑΣ.

ΟΤΙ ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΕΥΕΡΓΕΤΑΙ ΙΔΙΚΟΙ ΜΑΣ ΕΞΑΙΡΕΤΟΙ, ΚΑΙ ΟΤΙ ΑΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΕΥΡΕΘΩΣΙΝ ΑΛΛΟΙ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΙ.    

Ο δεχόμενος υμάς εμέ δέχεται· και ο εμέ δεχόμενος, δέχεται τον αποστείλαντά με (Ματθ. ι: 40).                     

Παράδοξον πράγμα ήθελε φανή και ματαιοπονία φανερά, ο αμαθής να επιμελήται τάχα, δια να εγκωμιάση μέσα εις τον ιδικόν του πτωχικόν αγρόν ένα, τον οποίον ενεκωμίασαν όλοι οι σοφοί μέσα εις Ακαδημίας και θέατρα. Ο δούλος να ζητή, πως να εύρη τρόπους δια να φανή ότι δοξάζει τον ιδικόν του βασιλέα και να τιμά μέσα εις την ιδικήν του πολλά ταπεινήν δουλείαν εκείνον τον οποίον εδόξασεν η φήμη με τόσας νίκας των εχθρών εις τα τετραπέρατα της γης και εις τους ουρανούς με την μαρτυρίαν των επαινετών και βασιλικών του έργων. Το ίδιον παράδοξον, η αυτή ματαιοπονία ήθελεν είπει άλλος, ότι ακολουθεί εις εκείνον, όστις προσπαθεί δια να εγκωμιάση και δια να δοξάση τον χορόν των Αγίων, λέγων ούτω· «Τι φαντάζεσαι να πράξης, συ δούλε ταπεινέ και πτωχότατε άνθρωπε; Να δοξάσης εκείνους τους οποίους εστεφάνωσεν η Αγία Τριάς εις τους ουρανούς; Να τιμήσης τάχα με λόγους εκείνους τους οποίους ετίμησεν ο Βασιλεύς των αιώνων δια να τους έχη όχι μόνον φίλους, αλλά και αδελφούς; Εκείνους φαντάζεσαι να τιμήσης, τους οποίους άμα εχωρίσθησαν από τούτο το θνητόν σώμα, Άγγελοι προϋπήντησαν, Αρχάγγελοι περιεκύκλωσαν, και όλαι αι Άγιαι Δυνάμεις των ουρανών, πανταχόθεν συντρέξασαι, άλλος επαινεί τα τραύματα αυτών, άλλος δοξάζει την μεγαλοψυχίαν, άλλος υμνεί την ανδρείαν και απλώς ειπείν όλοι με μεγάλας ευφημίας, και τοιαύτας δοξολογίας δεξιωθέντες τους Αγίους τους έφερον μέχρι του Δεσποτικού θρόνου και τοιούτους φαντάζεσαι συ, ο σκώληξ της γης, ο δούλος των παθών να τιμήσης;

Ομιλία περί του ότι έκαστος έχει προκείμενον ίδιον αγώνα, και περί του πως δύναται να διανύση τούτον αξιοπρεπώς.

Καθώς αναρίθμητον είναι το πλήθος των αμαρτημάτων, ούτως αμέτρητος είναι και των αρετών ο αριθμός· όστις φύγη πάσαν αμαρτίαν, κατορθώση δε πάσαν αρετήν, εκείνος είναι ο αληθινός αγωνιστής και άξιος κληρονόμος της επουρανίου Βασιλείας. Πάσης δε αμαρτίας η φυγή, καθώς και πάσης αρετής η κατόρθωσις, έχει ίδιον κόπον και δυσκολίαν και αγώνα. Άλλον κόπον δοκιμάζεις δια να φύγης την κοιλιοδουλίαν, και άλλον δια να αποστραφής την ασέλγειαν· άλλην δυσκολίαν δια να καταργήσης του νοός σου την υπερηφάνειαν, και άλλην δια να εκριζώσης το μίσος εκ της καρδίας σου. Ομοίως άλλος αγών πρόκειται εις σε, δια να κατασταθής πράος και ανεξίκακος, και άλλος δια να αναδειχθής νήστις και σώφρων· άλλος αγών δια να στερεωθής εις την αρετήν της αγάπης, και άλλος δια να καταφρονήσης πάσαν του κόσμου την ματαιότητα.

Ερμηνεία εις την προς Εβραίους Επιστολήν του Παύλου την αναγινωσκομένην τη πρώτη Κυριακή εν η και η εορτή των Αγίων Πάντων.

(Νικηφόρου του Θεοτόκη)                                                                             

Λαμπρά και ένδοξος πανήγυρις σήμερον, αδελφοί, πλήρης ευλογίας και χάριτος Θεού· όχι ενός, αλλά Πάντων των εν ουρανοίς απογεγραμμένων Αγίων, ήτοι των προ νόμου Δικαίων, των εν νόμω Προφητών και των μετά την ευαγγελικήν χάριν Αποστόλων, Μαρτύρων, Ομολογητών, Ιεραρχών, Οσίων και πάντων των απ’ αρχής κόσμου μέχρι της σήμερον ευαρεστησάντων τον Θεόν ανδρών τε και γυναικών, γνωστών και αγνώστων. Πάντων τούτων των Αγίων ομού την μνήμην σήμερον ευσεβώς πανηγυρίζοντες, λαμβάνομεν δια της πρεσβείας αυτών την χάριν και ευλογίαν του Θεού. Σήμερον δε ανεγνώσθη και η περικοπή της προς Εβραίους επιστολής του Παύλου, η εξιστορούσα τα κατορθώματα των Αγίων, εις δόξαν μεν και έπαινον αυτών, προτροπήν δε ημών προς μίμησιν των θεαρέστων αυτών έργων. Την επιστολήν ταύτην, εν τη Ιταλία ευρισκόμενος ο πανένδοξος Παύλος, έγραψε προς πάντας τους κατοικούντας εις την Ιερουσαλήμ και εις όλην την Παλαιστίνην, παρηγορών αυτούς δια τους μεγάλους διωγμούς και την καταπίεσιν, την οποίαν υφίσταντο εκεί υπό των μη πιστευσάντων Εβραίων, συγχρόνως δε και δι’ ισχυρών επιχειρημάτων αποδεικνύων, ότι κατηργήθησαν πάντα τα του νόμου σκιώδη, αντ’ αυτών δε εισήχθη η χάρις του Ιησού Χριστού και η υπ’ αυτών προτυπωθείσα ευαγγελική αλήθεια.

ΤΗ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΝΤΩΝ

Τη αυτή ημέρα, Κυριακή μετά την Πεντηκοστήν, την των απανταχού της οικουμένης εν Ασία, Λιβύη και Ευρώπη, Βορρά τε και Νότω, ΑΓΙΩΝ  ΠΑΝΤΩΝ εορτήν εορτάζομεν.

Κατά την Κυριακήν ταύτην, ήτις ακολουθεί αμέσως μετά την Αγίαν Πεντηκοστήν, εθέσπισαν οι θείοι Πατέρες να επιτελώμεν την πανσέβαστον μνήμην όλων των Αγίων, οίτινες υπήρξαν εις όλον τον κόσμον. Και κατ’ αρχάς μεν οι αρχαιότατοι Πατέρες εποίουν την εορτήν μόνον των Μαρτύρων, των εν όλω τω κόσμω μαρτυρησάντων, καθώς μαρτυρεί και ο εγκωμιαστικός Λόγος του θείου Χρυσοστόμου, εις τον οποίον μόνους τους Μάρτυρας κοινώς όλου του κόσμου επαινεί. Οι μεταγενέστεροι όμως εποίουν την εορτήν ταύτην γενικωτέραν, ονομάσαντες αυτήν Κυριακήν των Αγίων Πάντων, συμπεριλαμβάνοντες εν αυτή και Πατριάρχας και Προφήτας και Αποστόλους και Μάρτυρας και Ιεράρχας και Ασκητάς και όλους ομού τους Δικαίους, κατά πάσαν ηλικίαν και γένος. Σκοπός της παρούσης εορτής είναι, ότι επειδή ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός προ του πάθους είπεν, ότι:

Στρατηγός Μακρυγιάννης:

Σιχάθηκα  τέτοια ΄λευθερία. Αν μας έλεγε κανένας αυτείνη την λευτερία οπού θα γευόμαστε, θα περικαλούσαμε τον Θεόν να μας αφήση εις τους Τούρκους, άλλα τόσα χρόνια, όσο να γνωρίσουν οι άνθρωποι τι θα ειπή πατρίδα, τι θα ειπή θρησκεία, τι θα ειπή φιλοτιμία, αρετή και τιμιότη. Αυτά λείπουν απ’ όλους εμάς. Ο Θεός ας κάμη το έλεός του να μας γλυτώση από τον μεγάλον γκρεμνόν οπού τρέχομεν να τζακιστούμεν.

Πατρίδα, πατρίδα, ήσουνα άτυχη από ανθρώπους να σε κυβερνήσουν! Μόνος ο Θεός, μόνος ο αληθινός αυτός και δίκαιος κυβερνήτης σε κυβερνεί και σε διατηρεί ακόμα!

«ΑΛΛΟΙΩΝΕΤΑΙ Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΠΛΗΘΥΣΜΟΣ»

ΔΕΝ είναι καθόλου ευχάριστος η εξέλιξις των γεγονότων περί του ελληνικού πληθυσμού, ο οποίος, δυστυχώς αλλοιώνεται, καθώς το διαπιστώνει και ο έντιμος τ. Πρόεδρος του Αρείου Πάγου κ. Βασ. Κόκκινος εις άρθρον του εις την «Εστίαν». Μεταξύ των άλλων σημειώνει και αυτά:

«Το κυβερνών κόμμα βαρύνεται με το εθνικό έγκλημα της νομιμοποιήσεως των αμβλώσεων και μάλιστα με δαπάνες του κράτους, δια του Ν. 1609 του 1986. Αντί δε να αντιμετωπίσει το δημογραφικό πρόβλημα της Ελλάδος, με κατάλληλα μέτρα για την αύξηση των γεννήσεων, θέτει σε πρώτη προτεραιότητα την απονομή της ελληνικής ιθαγένειας σε μετανάστες και λαθρομετανάστες αγνώστου συνολικού αριθμού... Στην Ήπειρο και τη Θράκη είναι δυνατόν να σχηματισθεί επικίνδυνη μουσουλμανική μειονότητα, με τάση να γίνει πλειονότητα με όλες τις ευνόητες συνέπειες. Άλλωστε ο Οζάλ μάς έχει προειδοποιήσει, προφητεύσας πως η κατάληψη της Ελλάδος είναι ζήτημα χρόνου, με την υπογεννητικότητά της... Πολλοί Έλληνες αγνοούν τις επιπτώσεις και τον κίνδυνον αφελληνισμού της Χώρας δια της αποσυνδέσεως του συνδετικού κρίκου του γένους των ελλήνων, που είναι η Ορθόδοξη Χριστιανική θρησκεία... Το κυβερνών κίνημα, έστω και την υστάτη ώρα, ας αναλογισθεί τις ιστορικές ευθύνες του».

Τη ΙΗ΄ (18η) Ιουνίου, μνήμη του Αγίου Μάρτυρος ΛΕΟΝΤΙΟΥ και των συν αυτώ ΥΠΑΤΙΟΥ και ΘΕΟΔΟΥΛΟΥ.

Λεόντιος ο Άγιος κατήγετο μεν από την Ελλάδα, έζησε δε κατά τους χρόνους του βασιλέως Ουεσπασιανού, εν έτει ο΄ (70). Και επειδή είχεν ανδρείαν και ρώμην φυσικήν, η οποία ηυξήθη με την ηλικίαν του σώματος, συνηριθμήθη εις τα στρατιωτικά τάγματα. Φανείς δε εις τον πόλεμον ανδρείος και πολλάς νίκας κατορθώσας, προς τούτοις δε φημισθείς ότι είχε σύνεσιν και λογισμόν φρόνιμον, δια ταύτα όλα ετιμήθη με την στολήν της στρατηγικής αξίας, και με τα άλλα σημεία αυτής· έγεινε δηλαδή αρχιστράτηγος. Ούτος λοιπόν ευρισκόμενος εις την εν Αφρική Τρίπολιν, έδιδεν εις τους πτωχούς από τα βασιλικά σιτηρέσια, και γνησίως και καθαρώς ελάτρευε τον Χριστόν. Μαθών δε περί αυτού Αδριανός ο ηγεμών της Φοινίκης απέστειλεν εις τον Άγιον τον τριβούνον Ύπατον, ομού με άλλους δύο στρατιώτας, εις εκ των οποίων ωνομάζετο Θεόδουλος. Ο δε Ύπατος, ελθών εις τον Άγιον, εκρατήθη από μίαν θέρμην υπερβολικήν, και ήκουσε μίαν φωνήν, η οποία ήλθεν άνωθεν· εφάνη δε και Άγγελος Κυρίου εις αυτόν λέγων, ότι αν θέλη να ελευθερωθή από την ασθένειαν, είναι ανάγκη να επικαλεσθή τρεις φοράς τον Θεόν του Λεοντίου· την φωνήν δε αυτήν ήκουσε και ο Θεόδουλος.

Τό ἔργο τοῦ Ραββίνου Ἀθηναγόρα! -- Γράφει ο π. Νικόλαος Δημαράς

Ποιά χάρη ἔχουν ὁ Ραββίνος Ἀθηναγόρας καί οἱ ψευδοπατριάρχες, κατά τούς Κανόνες, Δημήτριος καί Βαρθολομαῖος πού ἀκολούθησαν τήν γραμμή του καί ὅσοι τούς μνημονεύουν καί εἶναι κοινωνικοί μαζί τους;

Γιά τόν μασῶνο, ψευδοπατριάρχη Ἀθηναγόρα, ἔχουν γραφεῖ πολλά. Ἔχουν ἀποκαλυφθεῖ μέχρι σήμερα ἀρκετά στοιχεῖα, πού δείχνουν, πόσο ἀποστασιοποιήθηκε ἀπό τήν Ὀρθοδοξία.
Δείχνουν ἀκόμα, πόσο δικαιολογημένες ὑπῆρξαν, γιά τίς ἐνέργειές του, οἱ ἀντιδράσεις τῶν Ὀρθοδόξων.
Τό 1970, τρεῖς ἐπίσκοποι, ὁ πρώην Φλωρίνης Αὐγουστῖνος, ὁ Ἐλευθερουπόλεως Ἀμβρόσιος καί ὁ Παραμυθίας Παῦλος, ὥς καί δεκάδα ἁγιορείτικων μοναστηριῶν, διέκοψαν τό μνημόσυνό του, ὅπως προτρέπουν τούς πιστούς οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, ὅταν κάποιος ἐπίσκοπος διδάσκει ἤ ἀκολουθεῖ κάποια αἵρεση.
Ὁ Ἀθηναγόρας ὄχι μόνον ἀκολούθησε αἵρεση, τόν Παπισμό, ἀλλά ἑνώθηκε μ’ αὐτόν, και μαζί του ἕνωσε τό 1965 ὁλόκληρη τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, στήν ὁποία πέτυχε νά εἶναι Πατριάρχης.
Ὑπάρχουν, ὅμως, καί τά χειρότερα!

Αλέξ. Παπαδιαμάντης:

Νὰ παύσῃ  ἡ συστηματικὴ περιφρόνησις τῆς θρησκείας ἐκ μέρους πολιτικῶν ἀνδρῶν, ἐπιστημόνων, λογίων, δημοσιογράφων καὶ ἄλλων. ῾Η λεγομένη ἀνωτέρα τάξις νὰ συμμορφωθῇ μὲ τὰ ἔθιμα τῆς χώρας  ἄν θέλῃ νὰ ἐγκληματισθῇ ἐδῶ. Νὰ γίνῃ προστάτις τῶν πατρίων, καὶ ὄχι διώκτρια. Νὰ ἀσπασθῇ καὶ νὰ ἐγκολπωθῇ τὰς ἐθνικὰς παραδόσεις. Νὰ μὴ περιφρονῇ ἀναφανδὸν ὅτι παλαιόν, ὅτι ἐγχώριον, ὅτι ἑλληνικόν. Νὰ καταπολεμηθῇ ὁ ξενισμός ὁ πιθηκισμός ὁ φραγκισμός. Νὰ μὴ νοθεύωνται τὰ θρησκευτικὰ καὶ τὰ οἰκογενειακὰ ἔθιμα. Νὰ καλλιεργηθῇ ἡ σεμνοπρεπὴς βυζαντινὴ παράδοσις εἰς τὴν λατρείαν, εἰς τὴν διακόσμησιν τῶν Ναῶν, τὴν μουσικὴν καὶ τὴν ζωγραφικήν. Νὰ μὴ μιμώμεθα οὔτε τοὺς Παπιστὰς καὶ οὔτε τοὺς Προτεστάντας. Νὰ μὴ χάσκωμεν πρὸς τὰ ξένα. Νὰ στέργωμεν καὶ νὰ τιμῶμεν τὰ πάτρια. Εἶναι τῆς ἐσχάτης ἐθνικῆς ἀφιλοτιμίας νὰ ἔχωμεν κειμήλια καὶ νὰ μὴ φροντίζωμεν νὰ τὰ διατηρήσωμεν. ῎Ας σταθμήσωσι καλῶς τὴν εὐθύνην των, οἱ ἔχοντες τὴν μεγίστην εὐθύνην.

Τη ΙΖ΄ (17η) Ιουνίου, ο Όσιος Πίωρ εν ειρήνη τελειούται.

Πίωρ ο Όσιος ήτο από την Αίγυπτον. Νέος έτι ων ηρνήθη τον κόσμον, και εξελθών εκ της οικογενείας του έκαμεν απόφασιν (από άμετρον έρωτα και αγάπην την οποίαν είχε προς τον Θεόν) να μη ίδη εις την παρούσαν ζωήν κανένα συγγενή. Aφού δε παρήλθον πεντήκοντα έτη είχεν αδελφήν γερόντισσαν, η οποία μαθούσα πως ζη ο αδελφός της αββάς Πίωρ, ηθέλησεν επιμόνως να τον ίδη. Και επειδή δεν ήτο δυνατόν να υπάγη αυτή εκεί όπου ησκήτευεν ο Όσιος, παρεκάλεσε του τόπου τον Αρχιεπίσκοπον και έγραψεν εις τους Οσίους πατέρας εις την σκήτην, να παρακινήσουν τον αββάν Πίωρ να έλθη να ίδη την αδελφήν του. Όθεν ο Όσιος, δια να μη παρακούση τους πατέρας, επήρε μαζί του ένα συνάδελφον και επήγεν εκεί όπου κατοικούσεν η αδελφή του και εστάθη έξωθι της οικίας της. Και επειδή ήκουσε την αδελφήν του όπου ήρχετο έξω να τον συναπαντήση, έκλεισε τους οφθαλμούς του και λέγει προς την αδελφή του. «Ίδε, αδελφή, εγώ είμαι ο αδελφός σου ο Πίωρ, κοίταξέ με τώρα όσον θέλεις».

Διακηρύσσεται μία ἐντελῶς νέα ἐποχή στὸν Χριστιανισμὸ.

«Διανύουμε μία τρομερὴ περίοδο. Ἀλλὰ δὲν εἶναι μόνο ἐπειδὴ οἱ δυνάμεις τοῦ παγκόσμιου κακοῦ κερδίζουν ὅλο καὶ μεγαλύτερο ἔδαφος στὸν κόσμο, ἀλλά ἀκόμα περισσότερο, ἐπειδή – τρομερό να το λέει κανείς! – πολλοὶ ὑψηλόβαθμοι ἱεράρχες τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ διεξάγουν μία πραγματικὴ προδοσία τῆς ἱερῆς μας Πίστεως καὶ τῆς Ἐκκλησίας. Μία ἐντελῶς νέα ἐποχή στὸν Χριστιανισμὸ διακηρύσσεται. Σκέφτονται νὰ δημιουργήσουν νέα ἐκκλησία στὴν ὁποία ὄχι μόνο ὅλοι οἱ Ὀρθόδοξοι πρέπει νὰ μετέχουν, ἀλλὰ καὶ οἱ ἑτερόδοξοι, καὶ ἀκόμη καὶ οἱ Μουσουλμάνοι, οἱ Ἑβραίοι καὶ οἱ εἰδωλολάτρες. Μιλᾶνε ἐπίσης καὶ γιὰ κάποιου εἴδους «διάλογο» μὲ τοὺς ἄθεους! Μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο, ἀντὶ τῆς ἀληθινῆς Πίστεως καὶ τῆς ἀληθινῆς Ἐκκλησίας, μία ψεύτικη πίστη ἤ, κατὰ τὴν ἔκφραση τοῦ μεγάλου μας πνευματοφόρου λύχνου, Ἐπισκόπου Θεοφάνους τοῦ Ἐγκλείστου, μία δαιμονικὴ πίστη καὶ μία ψεύτικη ἐκκλησία, ἑτοιμάζεται νὰ ἀνατείλει. Καὶ εἶναι σὲ αὐτὲς τὶς φοβερὲς στιγμές, ποὺ θέλουμε νὰ δοῦμε στὸ πρόσωπό σας τὸν σταθερὸ καὶ ἀκλόνητο πνευματικὸ ἡγέτη μας, ποὺ θὰ μᾶς ἐμπνέει ὅλους στὸν ἱερὸ Ἀγῶνα – τὴν ἱερὴ μάχη – γιὰ τὴν ἀληθινὴ Πίστη καὶ τὴν ἀληθινὴ Ἐκκλησία ἐναντίον αὐτῆς τῆς ψεύτικης πίστεως καὶ ψεύτικης ἐκκλησίας. Αὐτὸ εἶναι ὅ,τι θέλουμε! .. Καὶ μόνο αὐτό!»  

(Ἀπὸ τὸν Χαιρετιστήριο Λόγο τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Συρακουσῶν καὶ Ἁγίας Τριάδος Ἀβερκίου πρὸς τὸν Φιλάρετο Πρωθιεράρχη τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας ἐν Διασπορᾷ – 1/14-12-1967).

Κάθε Πέμπτη ο ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΚΑΝΟΝΑΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ

 Ὁ Ἅγιος Νικόλαος διακρίθηκε γιὰ τὴν σταθερή του πίστη, διακήρυξε καὶ ὑποστήριξε σταθερὰ τὶς ἀρχὲς τῆς Ὀρθοδοξίας στὴν πρώτη Οἰκουμενικὴ Σύνοδο. Διαπνεόταν ἀπ᾽ τὴ ζωὴ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ γι᾽ αὐτὸ ἀνεδείχθη κανόνας πίστεως, ἐνῶ παράλληλα ὑπῆρξε μιμητὴς τοῦ Χριστοῦ μας προσφέροντας ἀγάπη στοὺς συνανθρώπους μας,  Ὁ Ἅγιος δὲν εἶχε περγαμηνὲς σπουδῶν, δὲν ἦταν ἀπόφοιτος Πανεπιστημίων τῆς ἐποχῆς, δὲν εἶχε μεταπτυχιακά, δὲν εἶχε τὴν κοσμικὴ σοφία τῆς ἐποχῆς, εἶχε ὅμως μέσα του τὴν ζέση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἡ ὁποία τοῦ ἔδωσε τὴν δύναμη νὰ ὑποστηρίξει τὴν πίστη! Ἔτσι ἀναδείχθηκε Κανόνας Πίστεως, τηρητὴς ἐπακριβῶς τῆς πίστεώς του.

===========================================================

Άγιε Νικόλαε, πονάω....

Τη ΙΣΤ΄ (16η) Ιουνίου, μνήμη του εν Αγίοις Πατρός ημών ΤΥΧΩΝΟΣ Επισκόπου Αμαθούντος της νήσου Κύπρου του θαυματουργού.

Τύχων ο Άγιος και θαυματουργός ήκμασεν επί των βασιλέων Αρκαδίου και Ονωρίου εν έτει υ΄ (400)· έχων δε γονείς ευσεβείς και φιλοχρίστους αφιερώθη υπ’ αυτών εις τον Θεόν και έμαθε τα ιερά γράμματα. Όθεν αφ’ ου εμελέτησεν αρκετά τας Αγίας Γραφάς, πρώτον μεν έγινεν αναγνώστης και ανεγίνωσκεν εν τη Εκκλησία τους θείους Λόγους, είτα δε δια την εις όλα επιτηδειότητά του και δια την καθαρωτάτην και ακατηγόρητον ζωήν του εχειροτονήθη Διάκονος υπό του αγιωτάτου Επισκόπου Αμαθούντος, Μνημονίου ονομαζομένου. Αφ’ ου δε εκείνος ετελεύτησεν, ανεβιβάσθη ούτος εις τον θρόνον της Επισκοπής υπό του μεγάλου και Αγίου Επιφανίου της Κύπρου. Όθεν δια του λόγου και της διδασκαλίας του επέστρεψε μεν πολλούς από της πλάνης των ειδώλων εις την προς Χριστόν πίστιν, πολλούς δε ελληνικούς ναούς κατέστρεψε και συνέτριψε τα εν αυτοίς είδωλα.

Από τὴν παγκόσμιο συνάντηση «Θρησκειῶν καὶ Πολιτισμῶν» που έγινε στην Κύπρο, μὲ σκοπὸ τὴν Εἰρήνην εἰς τὸν πλανήτη.

Ὁ Μητροπολίτης Θυατείρων   

O Ἀρχιεπίσκοπος Θυατείρων καὶ Μεγάλης Βρετανίας κ. Γρηγόριος, ὁ ὁποῖος ἐκπροσωπεῖ στὴ συνάντηση τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο  Κωνσταντινουπόλεως, στὴ δική του ὁμιλία, ἀφοῦ μετέφερε τὶς εὐχὲς καὶ τοὺς χαιρετισμοὺς τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίου, συνεχάρη τοὺς διοργανωτὲς καὶ τοὺς εὐχήθηκε κάθε ἐπιτυχία. “Ἦταν πράγματι μία ἐπιτυχία”, συμπλήρωσε. Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Γρηγόριος εἶπε ὅτι οἱ Χριστιανοὶ ἀμέσως μετὰ τὸ Β´ Παγκόσμιο Πόλεμο συνέχισαν νὰ προσπαθοῦν γιὰ νὰ βροῦν τὴν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας, “γιατί ἡ Ἐκκλησία δυστυχῶς σήμερα εἶναι διαιρεμένη καὶ ἀφοῦ εἶναι διαιρεμένη ἔχουμε οἱ Χριστιανοὶ ὑποχρέωση νὰ τὴν ἑνώσουμε”. Ἀνέφερε, ἐπίσης, ὅτι ὁ διάλογος εἶναι τὸ σπουδαιότερο, τὸ ἱερότατο, τὸ καλύτερο μέσο μὲ τὸ ὁποῖο οἱ Χριστιανοὶ θὰ ἐπανενωθοῦν καὶ θὰ ἀποτελέσουν τὴν μία Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία. Σημείωσε ὅτι χωρὶς μία νέα Πεντηκοστὴ δὲν θὰ μπορέσει ἡ Ἐκκλησία νὰ ἐπανενώσει τὸν ἑαυτό της.

Τη ΙΕ΄ (15η) Ιουνίου, μνήμη του Αγίου Προφήτου ΑΜΩΣ.

Αμώς ο Προφήτης ήτο πατήρ Ησαϊου του Προφήτου, και εγεννήθη εν τη χώρα Θεκουέ, εις την γην του Πατριάρχου Ζαβουλών· επροφήτευσε δε έτη πεντήκοντα, ακμάσας προ της παρουσίας του Χριστού έτη 799. Αμεσίας δε ο ψευδοϊερεύς Βαιθήλ πολλάκις έδειρε και κατηγόρησεν αυτόν, και τελευταίον ο υιός του τον εθανάτωσε, πλήξας κατά την μήνιγγα τον μακάριον δια χονδράς ράβδου, επειδή ήλεγχεν αυτόν ο Άγιος Προφήτης δια τας χρυσάς δαμάλεις, τας οποίας προσεκύνουν οι Ιουδαίοι και ελάτρευον ως θεούς. Μετέβη δε εις την πατρικήν του γην ενώ ήτο ακόμη ζωντανός και μετά δύο ημέρας εκοιμήθη, και ετάφη μετά των πατέρων του. Αμώς δε μεθερμηνεύεται καρτερός, πιστός, λαός σκληρός, στερεός. Ήτο δε κατά τον χαρακτήρα του σώματος δασύτριχος, γέρων σχεδόν, το γένειον έχων οξύ, και παρόμοιος κατά το είδος με τον Θεολόγον Ιωάννην.

Θα ακούσουμε τους αγίους μας ; Θα μιμηθούμε τους αγίους μας ;

Η ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΙ και η παύσι κάθε σχέσεως και κοινωνίας με τους αιρετικούς και Λατινόφρονας πατριάρχας, αρχιεπισκόπους και επισκόπους είναι πλέον - εκεί που έφθασαν τα πράγματα - η μόνη ενδεδειγμένη, η μόνη ακίνδυνη και η μόνη αποτελεσματική λύσι. Η Εκκλησία σήμερα στενάζει κυριολεκτικά κάτω από «την μπότα» των Οικουμενιστών και Λατινοφρόνων κληρικών και η προκλητικότητά τους έχει πλέον εξαντλήσει την υπομονή των Ορθοδόξων πιστών.

Ιδού η κανονική λύσι, η ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΙ. Χρειάζεται τόλμη και θάρρος μία τέτοια απόφασι. Αλλά είναι μονόδρομος που μας οδηγεί στον ασφαλή τόπο των Αγίων μας. Λέγει ο άγιος Μάρκος ο Ευγενικός: «Ώσπερ τούτων χωρίζομαι, ούτως ενούμαι τη αληθεία και τοις αγίοις πατράσι τοις θεολόγοις της Εκκλησίας. Δει γαρ παντάπασιν εκείνους είναι κεχωρισμένους ημών, μέχρις αν δω ο Θεός την καλήν διόρθωσιν και ειρήνην της Εκκλησίας αυτού». 

------------------------------

 Ο/Η Σταύρος είπε...

Η αποτείχιση είναι υποχρεωτική και πρέπει να γίνει από τον καθένα με την βούλησή του και όχι αναγκαστικά μέσα σε ομάδα ή με παρότρυνση κληρικού. Όποιος σου βρίζει τον πατέρα όχι μόνο σταματάς να τον λες καλημέρα αλλά σταματάς και κάθε συνάθροιση μαζί του.

Όταν καίγεται το σπίτι κάποιου πετάγεται αμέσως έξω, χωρίς να λογαριάζει το που θα μείνει τις επόμενες ώρες (=αποτείχιση). Αν μείνει κανείς σε φλεγόμενο σπίτι καίγεται και αν θα μείνει στην αίρεση πωρώνεται και εγκαταλείπεται από τον Θεό. Ωστόσο ο αγώνας και ο χρόνος για την σωστή απόφαση χρειάζονται στη συνέχεια. Το ποια είναι η κατάλληλη "στέγη" και πότε θα γίνει αυτό, είναι αίτημα προσευχής, και η έκβασή της εξαρτάται από την πρόνοια του Θεού και το συμφέρον της ψυχής.

Στο πρώτο στάδιο ο Χριστός περιμένει τον άνθρωπο να πάρει τις αποφάσεις του. Ο Κύριος περιμένει από τον άνθρωπο να κάνει "το πρώτο αποφασιστικό βήμα" και στη συνέχεια Αυτός θα κάνει "τα 99 βήματα" για να τον συναντήσει και να τον παρηγορήσει.

Ξετσιπωσιά αἰσχίστου εἴδους -- ἀρχ/του Δανιήλ Ἀεράκη

Τελικὰ ὑπάρχει προστασία τῆς δημοσίας αἰδοῦς; Ἔχουν καταργηθῆ οἱ διατάξεις, πού ρητῶς ἀπαγορεύουν τὴν προσβολὴ τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου, πού συλλαμβάνονται ὅσοι ξετσίπωτοι ξεγυμνώνονται δημόσια καὶ προκαλοῦν τὰ βλέμματα μικρῶν καὶ μεγάλων;

Βρισκόμαστε σὲ χριστιανικὴ χώρα ἢ σὲ μιὰ ἀπέραντη αἰσχρούπολι, ποὺ ἡ γύμνια ὀργιάζει παντοῦ; Τό καλοκαίρι ἰδίως δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ κυκλοφορήση κανεὶς ἔξω καὶ νὰ μὴ «μαστιγωθοῦν» τὰ μάτια του ἀπό τὴ γυμνή περιβολή, ἰδίως τῶν γυναικῶν! Ὁ ἀπόστολος Παῦλος διδάσκει, νὰ στολίζουν τὸ σῶμα τους οἱ γυναῖκες «μετὰ αἰδοῦς καὶ σωφροσύνης» (Α' Τιμ. β' 9), νὰ τὸ σκεπάζουν «ἐν καταστολῇ κοσμίῳ».

Σήμερα εἰρωνεύονται καὶ χλευάζουν τὴ σεμνότητα. Γι’ αὐτὸ καὶ φτάσαμε στὸ σημεῖο τῆς ἀχαλίνωτης ἀκολασίας, τῶν συνεχῶν βιασμῶν, τῆς αὐξήσεως τῶν διαζυγίων καὶ τῆς κατακόρυφης διαφθορᾶς. Ὅλα τά φανταζόταν κανείς. Δύο πράγματα δὲν φανταζόταν:

Τὸ ἕνα: Τὴν ἐπίσημη ὀργάνωσι παρελάσεων ὁλόγυμνων!! Στὶς 9 Ἰουνίου πραγματοποιήθηκε στὴ Θεσσαλονίκη «ἡ 9η διεθνὴς γυμνὴ ποδηλατοδρομία»! Οἱ μετέχοντες ὁλόγυμνοι πάνω σε ποδήλατα ἔδωσαν το «παρών» σὲ κεντρικὰ σημεῖα τῆς πόλεως, ὅπως στὴν Τσιμισκή, στὴν πλατεία Ἀριστοτέλους, στὴ Βενιζέλου καὶ φυσικὰ στὸ Λευκὸ Πύργο!

Οἱ γυμνοὶ ποδηλάτες σταμάτησαν στὸ Λευκὸ Πύργο, ἄναψαν βεγγαλικὰ καὶ ἔστησαν χορὸ γύρω ἀπ’ τή φωτιά! Ἡ ἀστυνομία παρακολουθοῦσε διακριτικὰ τὴν ὅλη πορεία τῶν ὀλόγυμνων ποδηλατῶν! Κι ὅλ’ αὐτὰ στὴν Ἑλλάδα τῶν ἁγίων καὶ τῶν μαρτύρων!

• Καὶ τὸ δεύτερο ποὺ δὲν φανταζόμασταν: Τὴ γυμνότητα, ποὺ κατέκλυσε τὸν ἱερὸ χῶρο τῶν Ναῶν! Εἰδικά στίς τελετὲς τῶν μυστηρίων τοῦ γάμου καὶ τοῦ βαπτίσματος ἡ εἰκόνα εἶναι ἀσελγέστατη. Δὲν σέβονται την ἱερότητα. Οἱ γυναῖκες καὶ τὰ κορίτσια δὲν καλύπτουν σχεδόν τίποτε ἀπὸ τὸ σῶμα τους!

Στούς δρόμους δὲν μπορεῖ νὰ ἐπιβληθῆ ἡ σεμνότητα. Στὸ Ναὸ ὅμως; Ὁ Ναὸς εἶναι, προϋποτίθεται, ἐλεγχόμενος χῶρος. Οἱ λειτουργοὶ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀνέχωνται τὴ βεβήλωσι τοῦ χώρου τῆς λατρείας. Δὲν μπορεῖ νὰ γίνονται συνένοχοι ἀναίδειας, προκλητικότητας, ἀσέλγειας καὶ ἀκολασίας. Ποιὸ μάτι δὲν ἁμαρτάνει σέ τέτοιου εἴδους τελετές;

Ὄχι! Δὲν λατρεύουμε τὴν Ἀφροδίτη. Τιμᾶμε τὴν Θεοτόκο, τὴ σεμνὴ Κόρη τῆς Ναζαρέτ.

• Ἡ Ἐκκλησία ἄς τηρήση ἄβατο τό χῶρο στὴν ἀναισχυντία. Καὶ ἡ Πολιτεία ἄς συμμαζέψη τὴ γυμνή προστυχιά ἀπό τους δημόσιους χώρους, ὅπως μαζεύει τὰ σκουπίδια καὶ τὶς κοπριές!

Τη ΙΔ΄ (14η) Ιουνίου, μνήμη του εν Αγίοις πατρός ημών Μεθοδίου του Ομολογητού Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως.

Μεθόδιος Ομολογητής και Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως ήκμασε κατά τον θ΄ (9^ον) αιώνα, ότε η βασιλίς των πόλεων συνεταράσσετο από την κακόδοξον αίρεσιν των εικονομάχων, πολλοί δε θεοφόροι Πατέρες της Αγίας του Χριστού Εκκλησίας πολλάς βασάνους υπέρ των αγίων Εικόνων και της αληθούς πίστεως υπέμειναν. Πολυπληθείς είναι οι αγωνισταί ούτοι της Ορθοδοξίας, ων την μνήμην πρεπόντως και δικαίως τιμά η Εκκλησία. Μεταξύ δε της πλειάδος των αγωνιστών υπέρ της Ορθοδόξου πίστεως εξέχουσαν θέσιν κατέχει ο μέγας εν Ιεράρχαις Μεθόδιος· ο λαμπρότατος φωστήρ όλης της οικουμένης· ο στερρότατος στύλος της ομολογίας, ον στέφανον πολυτίμητον εις την ένδοξον αυτής κεφαλήν έχει η βασιλεύουσα.