St. Cyril of Jerusalem

St. Cyril of Jerusalem is one of the most important Saints of the early Church. He was consecrated Bishop in 348, eventually playing a critical role in the defeat of Arianism.

“The series of twenty-four catechetical lectures, most of which he delivered in the  church of the Holy Sepulchre, is one of the most precious treasures of Christian antiquity.” As such, they should have great authority with all Christians. I suspect, however, that most Protestants have never heard of them. Let us turn to what he teaches in these lectures regarding the ninth article of the Nicene Creed:

Το «αόρατο χέρι» του «αόρατου εχθρού» και η ορατή μαζική ύπνωση της κοινωνίας -- Γράφει ο Δημήτριος Νικ. Δασκαλάκης Δικηγόρος Αθηνών

Τον Μάρτιο του 2020, οι ηγέτες των χωρών μίλησαν συντονισμένα σε παγκόσμιο επίπεδο για την επίθεση του «αόρατου εχθρού» με σκοπό την τρομοκράτηση των πολιτών και την ευκολότερη χειραγώγησή τους, προκαλώντας τεχνητές συνθήκες έκτακτης δημόσιας ανάγκης που επέτρεψαν την λήψη πολιτικών αποφάσεων για την επιβολή περιοριστικών μέτρων και την συρρίκνωση των ατομικών τους ελευθεριών.

Πριν όμως από την επίκληση του «αόρατου εχθρού» από τους διαχειριστές της υγειονομικής κρίσης, είχε προηγηθεί κατά το τελευταίο τέταρτο του 18ου αιώνα, ο διάσημος Σκωτσέζος οικονομολόγος Άνταμ Σμίθ, ο οποίος στο γνωστότερο έργο του «Η Έρευνα για την Φύση και τα Αίτια του Πλούτου των Εθνών» που δημοσιεύτηκε το 1776, επινόησε την χρήση του οικονομικού όρου «αόρατο χέρι», ως το βασικό εργαλείο του οικονομικού φιλελευθερισμού και της λειτουργίας της ελεύθερης αγοράς.

------------------------

Ο/Η Δημήτριος Χατζηνικολάου είπε...

Δ. Δασκαλάκης: «Η ιστορία απέδειξε ότι η δημοφιλής θεωρία του Άνταμ Σμιθ στο πεδίο της οικονομικής δράσης υπήρξε μια ουτοπία, αφού η πολυδιαφημισμένη οικονομία της ελεύθερης αγοράς τελικώς δεν οδήγησε στην ευημερούσα κοινωνία που οραματιζόταν ο Σμιθ, αλλά υπήρξε προάγγελος της δικτατορίας των αγορών που λεηλάτησαν τον ανθρώπινο μόχθο, προκαλώντας πείνα, πολέμους, οικονομικές ανισότητες και κοινωνική εξαθλίωση.»

Σχόλιον: Ὁ κατά τά ἄλλα ἐξαιρετικός Ἕλλην, Ὀρθόδοξος καί ἀναλυτής τῆς τρεχούσης συγκυρίας Δικηγόρος κ. Δασκαλάκης εἰς τό σημεῖον αὐτό σφάλλει. Ἡ θεωρία τοῦ «πατρός τῆς Οἰκονομικῆς Ἐπιστήμης» Adam Smith ἰσχύει, ὅπερ ἀποδεικνύεται μαθηματικῶς. Ἁπλῶς οὐδέποτε ὑπῆρξαν εἰς τήν πρᾶξιν οἱ προϋποθέσεις, ἤτοι ὁ τέλειος ἀνταγωνισμός καί ἡ ἀπουσία τῶν κυβερνητικῶν παρεμβάσεων. Ἀνέκαθεν ὑπῆρχαν οἱ γνωστές-ἄγνωστες ὁμάδες συμφερόντων πού, μέσῳ τῶν διεφθαρμένων «κυβερνήσεων», δέν ἀφήνουν τίς ἀγορές νά λειτουργήσουν ἐλευθέρως, ὅπως ὑπέθεσεν ὁ Adam Smith. Συνεπῶς, κατά λογικήν συνέπειαν, διατί ν' ἀναμένῃ κανείς τά προβλεπόμενα ἀπό τήν θεωρίαν ἀποτελέσματα;

Λόγος παραινετικός --- Όσιος Εφραίμ ο Σύρος

Πρόσεχε σεαυτῷ, ὦ νεότης, ποθοῦσα ἀσκῆσαι, μήποτε παρέλθωσιν αἱ ἡμέραι σου ἐν τῷ μετεωρισμῷ. Μὴ καταδέξῃ τοὺς πονηροὺς λογισμούς, ἵνα μὴ ἀτονήσῃ ἡ δύναμίς σου ἐν τῷ πολέμῳ τοῦ Ἐχθροῦ σου. Ἔχε πάντοτε τὸν γλυκὺν Δεσπότην ἐν τῇ διανοίᾳ σου, ἵνα στεφανωθῇ ὁ δρόμος τῆς ἀσκήσεώς σου. Ὀξυπόδησον ἐν τῷ ἀγῶνι τῆς ἀσκήσεώς σου, ὧ νεότης. Ἔφθασε γὰρ ἡ ἡμέρα καὶ ἤγγικεν ὁ καιρός, ὅτε οἱ κάμνοντες στεφανοῦνται, καὶ οἱ ῥᾳθυμήσαντες μεταμελοῦνται. Κτῆσαι ἀρετὴν ἕως οὗ καιρὸν ἔχεις· εὐλάβειαν εἰς τὸ ὄμμα σου, ἀλήθειαν εἰς τὰς ἀκοάς σου, ῥήματα ζωῆς εἰς τὴν γλῶσσάν σου, ἐπίσκεψιν ἀσθενούντων εἰς τὰ ἴχνη σου, ἐν τῇ καρδίᾳ σου τὴν εἰκόνα τοῦ Κυρίου σου, ἐν τοῖς μέλεσί σου κατορθώματα τῆς σωφροσύνης, ἵνα προτιμηθῇς ἔμπροσθεν Ἀγγέλων καὶ 401 ἀνθρώπων. Ξύλον ἄψυχον τιμᾶται ἔχον εἰκόνα θνητοῦ βασιλέως· πόσῳ μᾶλλον προτιμηθῇ ψυχὴ ἔχουσα τὸν Θεὸν ἐν ἑαυτῇ ἐν τῷ νῦν αἰῶνι καὶ ἐν τῷ μέλλοντι! Πρόσεχε σεαυτῷ, ἀγαπητέ· ἡ ἐπιθυμία νεκρὰ ὑπάρχει, τὸ δὲ σῶμά σου ζῶν ἐστιν. Οὐκοῦν ἀκριβῶς πρόσεχε, μὴ τὸ σῶμά σου ζωὴν παράσχῃ τῷ νεκρῷ· ἐὰν δώσῃς αὐτῷ ζωήν, ἀποκτενεῖ σε. Ὢ τοῦ πικροῦ κλαυθμοῦ, ὅτι ὁ νεκρὸς ζωοποιηθεὶς ἀποκτενεῖ τὸν παρασχόντα αὐτῷ ζωήν. Μάθε ἀκριβῶς τί ἐστιν ἐπιθυμία.

Τη ΙΒ΄ (12η) Απριλίου, ο Όσιος ΑΚΑΚΙΟΣ ο Νέος, ο εν τη κατά το Άγιον Όρος Σκήτη του Καυσοκαλυβίου ασκήσας, εν ειρήνη τελειούται εν έτει αψλ΄ (1730).

Ακάκιος ο εν Οσίοις Οσιώτατος Πατήρ ημών κατήγετο από χωρίον τι των Αγράφων Γόλιτζα καλούμενον, γεννηθείς από γονείς ευσεβείς, οίτινες κατά το Άγιον Βάπτισμα ωνόμασαν αυτόν Αθανάσιον. Όταν δε ο Όσιος ήτο εισέτι νήπιον, έμεινεν ορφανός από πατέρα ομού με τινα μικρότερον αδελφόν του, ανετρέφοντο δε και οι δύο υπό της μητρός αυτών, η οποία και τους εξεπαίδευε πτωχικά αναλόγως των δυνάμεών της. Ο Αναστάσιος όμως, ως μεγαλύτερος, κατεγίνετο και εις την φροντίδα του οίκου των και ως εκ τούτου δεν είχε την δυνατότητα να υπάγη εις τας πόλεις προς αναζήτησιν διδασκάλων. Όθεν έμεινεν αγράμματος, μεταβαίνων όμως εις την Εκκκλησίαν και ακούων τους Βίους των Αγίων, κατεφλέχθη υπό θείου έρωτος και εγένετο ζηλωτής της πολιτείας εκείνων ακριβέστατος κατά δύναμιν αγωνιζόμενος.

Το Πάσχα της ζωής -- του αειμνήστου Ανδρέου Θεοδώρου Καθ. Παν. Αθηνών

«Πάσχα ιερόν ημίν σήμερον αναδέδεικται· Πάσχα καινόν, Άγιον· Πάσχα μυστικόν· Πάσχα πανσεβάσμιον· Πάσχα Χριστός ο λυτρωτής· Πάσχα άμωμον· Πάσχα μέγα· Πάσχα των πιστών· Πάσχα, το πύλας ημίν του Παραδείσου ανοίξαν· Πάσχα, πάντας αγιάζον πιστούς».

Με έξαρσιν ψυχής ο ιερός Υμνοδός ψάλλει το Πάσχα της ζωής. Η μεγάλη Εορτή συνέχει την ψυχήν του. Το Πάσχα της πίστεως είναι δι’ αυτόν ιερόν, ανάλογον προς την ιεροπρέπειαν της αρχής και του σκοπού του. Είναι ιερόν, ως ιερά είναι η θεία βουλή, εκ της οποίας προήλθεν. Προς την ιεροπρέπειαν της θείας ενεργείας είναι ανάλογος και η ιερότης της ιστορικής εκφράσεως αυτής, η οποία απεκορυφώθη εις την έγερσιν του Λυτρωτού. Είναι Πάσχα καινόν, εν αντιθέσει προς την παλαιότητα του Νομικού Πάσχα των Εβραίων. Εδώ η έξοδος δεν είναι, ως εκεί, γεωγραφική. Είναι έξοδος πνευματική. Ο νέος της χάριτος λαός δεν φεύγει την φονικήν μανίαν του Φαραώ, ούτε εγκαταλείπει την τυραννικήν της Αιγύπτου γην. Φεύγει την νοητήν επικράτειαν του θανάτου, την τυραννίαν των σκοτεινών δυνάμεων της αμαρτίας, τον νοητόν του διαβόλου ζυγόν.

Άγιος Γρηγόριος Β΄ Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως

Ο Μέγας ούτος της Ορθοδόξου Εκκλησίας αστήρ διεκρίθη δια τους αγώνας του εναντίον των λατινοφρόνων και λατινοφίλων ενωτικών της εποχής του, υπήρξε δε ο σφοδρότερος αντίπαλος του λατινόφρονος Πατριάρχου Ιωάννου ΙΑ΄ του Βέκκου. Πριν εισέτι χειροτονηθή Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, κατά το 1283, επί Ανδρονίκου Παλαιολόγου, διηύθυνε λίαν επιτυχώς τας Πατριαρχικάς υποθέσεις ως λόγιος Γεώργιος εκ Κύπρου. Εκλεγείς Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως από λαϊκών, ηρνήθη να δεχθή χειροτονίαν από λατινόφρονας ή λατινοφίλους Επισκόπους, ή έστω και απλώς επικοινωνήσαντας μετά των λατινοφρόνων. Επειδή δε όλοι σχεδόν οι Επίσκοποι του κλίματος του Πατριαρχείου της εποχής εκείνης είχον οπωσδήποτε επικοινωνήσει μετά του προκατόχου του Πατριάρχου Ιωάννου ΙΑ΄ του Βέκκου, παρέμεινεν επ’ αρκετόν εψηφισμένος μεν Πατριάρχης, αλλ’ άνευ χειροτονίας εκτελών μόνον όσα εκ των πατριαρχικών καθηκόντων δεν απήτουν ιερωσύνην. Ελθόντων ακολούθως εις Κωνσταντινούπολιν των μη λατινισάντων Επισκόπων Κοζύλης και Δεβρών (πόλεων Αιτωλίας και Μακεδονίας), εδέχθη την χειροτονίαν αφού προηγουμένως εχειροτόνησαν ούτοι τον Ηρακλείας Γερμανόν, όστις, κατά την τάξιν, εγκαθίστα τον Κωνσταντινουπόλεως.

Eἰκόνες ντροπῆς μέσα στήν ἑλληνική Βουλή --- τοῦ Νεκτάριου Δαπέργολα

 Συζήτηση τοῦ Νεκτάριου Δαπέργολα μέ τόν Στέφανο Δαμιανίδη στόν Focus FM την Παρασκευή 8/4, μέ κύριο ἀντικείμενο τίς εἰκόνες ντροπῆς πού ἐκτυλίχθηκαν μία ἡμέρα πρίν μέσα στό φερόμενο ὡς ἑλληνικό κοινοβούλιο.

Φυσικά ὅμως ἡ συζήτηση πῆγε καί στίς συνεχιζόμενες κυβερνητικές ἀθλιότητες στό θέμα τῆς «πανδημίας» καί τοῦ δίκαιου ἀγώνα τῶν ὑγειονομικῶν.

Ἀκοῦστε πιό κάτω τό 10λεπτο ἠχητικό:

"Ο.Τ."

ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ --- ΠΟΙΜΑΝΤΟΡΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΠΡΟΣ ΑΠΑΝ ΤΟ ΧΡΙΣΤΕΠΩΝΥΜΟΝ ΠΛΗΡΩΜΑ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΛΑΡΙΣΗΣ &ΤΥΡΝΑΒΟΥ

ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΥ 9 –Τ.Κ. 41334 ΛΑΡΙΣΑ
ΤΗΛ. 24950 42020 & 2410 613651
Email: mitropolilarisis@gmail.com
Α.Π. Δευτέρα τοῦ Ἁγ. Πνεύματος 8-6- 2021


ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟΝ

Τέκνα ἡμῶν ἐν Κυρίω ἀγαπητά,
«Οὐδέν τῆς ὑπερηφανείας χεῖρον καί τῆς οἰήσεως. Αὕτη τόν Ἑωσφόρον ὑπάρχοντα τῆ παρά Θεοῦ δόξη τε καί λαμπρότητι τετιμημένον, καί λαμπρότητα καί φῶς χρηματίζοντα δεύτερον, σκότος κατά κράτος εἰργάσατο. Αὕτη πολλούς ὕστερον εἰς βόθρον ἀπωλείας ἐνέβαλεν»! 1
Οὕτω καί ἡ ὑπό τόν τότε Ἀρχιεπίσκοπον Ἀνδρέαν Ἱερά Σύνοδος τῶν Γ.Ο.Χ. «κατά τῶν διδασκάλων ὁμοῦ πάντων χωρεῖ, μᾶλλον δέ κατ’ αὐτοῦ τοῦ Θεοῦ, καί εἰς μυρίας ἐμπίπτει δόξας καί ἀλλοκότους αἱρέσεις», 2 ἐκδιδοῦσα τάς ἀσεβεῖς, βλασφήμους καί κακοδόξους περί τῶν εἰκόνων ποιμαντορικάς ἐγκυκλίους ὑπ’ ἀρ. 2566 τῆς 23-1-1992 καί ὑπ’ ἀρ. 2660 τῆς 26-2-1993.
Αἱ ἐγκύκλιοι αὗται, ἕως ἄρτι παρ’ οὐδενός ρητῶς, δημοσίως καί καθ’ ὁλοκληρίαν ὡς αἱρετικαί καί βλάσφημοι καταδικασθεῖσαι, προσβάλλουν καί κατελέγχουν ὡς ἐλλειπῆ καί μή ἀρτίαν τήν παρά τῶν Ἁγίων καί Θεοφόρων Πατέρων παραδοθεῖσαν πίστιν, ὡς δῆθεν χρηζούσης ταύτης προσθηκῶν, ὁρισμῶν, διορθώσεων καί συμπληρώσεων. Ἡ ἐκ τούτων ἀποπνέουσα δυσώδης ὀσμή κακοδοξίας εἶναι εὐθέως ἀνάλογη τοῦ διέποντος ταύτας πνεύματος βαρλααμιτικῆς σοφιστικῆς πονηρίας. Αὗται, δογματίζουσαι συμβολικάς Θεοφανείας τοῦ Θεοῦ Πατρός ἐν τῆ Παλαιᾶ καί Καινῆ διαθήκη καί ἀπεικονίσεις Τούτου, ἐπέβαλον τάς κακοδοξίας τῶν φραγκολατίνων καί τήν ἀποδοχήν τῶν αἱρέσεων τῶν Βαρλαάμ Καλαβροῦ, Γρηγορίου Ἀκινδύνου, Νικηφόρου Γρηγορᾶ καί Προχόρου Κυδώνη.
Διά τῶν ἐγκυκλίων τούτων ἐπεβλήθη συνοδικῶς ἡ πλήρης ἀνατροπή τῶν ἀρχαίων παραδόσεων τῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας, ἡ τελεία ἐξαπάτησις καί ἀπο-πλάνησις τῶν ἀμαθῶν καί ἀμελῶν περί τά τῆς πίστεως καί ἡ ἀποδοχή τῶν κακοδοξιῶν τῶν αἱρετικῶν εἰς τά περί:

-----------------------------

Ο/Η Δημήτριος Χατζηνικολάου είπε...

Λόγῳ τοῦ μακροσκελοῦς τοῦ κειμένου, ἀνέγνωσα μερικά μόνον ἀποσπάσματά του. Ἀπό αὐτά προκύπτει ὅτι τό κείμενον ἀποπνέει τό Ὀρθόδοξον εἰκονολογικόν δόγμα περί τῆς εἰκόνος τῆς Ἁγίας Τριάδος. Ὀφείλω νά συγχαρῶ τούς συντάκτας του, ἄν καί εἶναι Ματθαιϊσταί!

-----------------------

Ο/Η Ανώνυμος είπε...

Παράκληση, αν μπορεί κάποιος με εμπεριστατωμένο λόγο να πει γιατί όλοι ή σχεδόν όλοι τον Άγιο Διονύσιο τον αρεποπαγίτη που έγραψε τα καταπληκτικά κείμενα περί του Θεού τον αποκαλούν ψευδοδιονύσιο. Αμφισβητούνται ότι είναι του ιδίου αλλά αυτό ισχύει;

---------------------

Ο/Η ΧΑΡΙΛΑΟΣ είπε...

Σας ευχαριστούμε, κ.Χατζηνικολάου, για τα καλά σας λόγια!
Οι ΄΄Ματθαιισταί΄΄,στους οποίους απευθύνεστε, είναι τα εναπομείναντα μέλη της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας.
Είναι το ακαινοτόμητον πλήρωμα, το οποίον, χάριτι Θεού, δεν προσκύνησε και δεν θα προσκυνήσει τον αναθεματισμένο Νεοημερολογιτισμό -Οικουμενισμό, τον οποίον, ο πεπτωκός πρ. Φλωρίνης Χρυσόσοτομος, προσεπάθησε να δικαιώσει.
Δυστυχώς, τα ίδια πράττετε και εσείς σήμερα αλλά... ΄΄σκληρόν σοι πρός κέντρα λακτίζειν ΄΄[Πραξ.26,14].

Τὸ βαθὺ μυστήριο τῆς Ὀρθοδοξίας. Ἂς τὸ διαφυλάξουμε --- Φώτη Κόντογλου

Μεγάλο, πολὺ μεγάλο καὶ σπουδαῖο εἶναι ἕνα ζήτημα ποὺ δὲν τοῦ δώσανε σχεδὸν καθόλου προσοχὴ οἱ περισσότεροι Ἕλληνες. Κι αὐτὸ εἶναι τὸ ὅτι ἀπὸ καιρὸ ἀρχίσανε κάποιοι δικοί μας κληρικοὶ νὰ θέλουν καὶ νὰ ἐπιδιώκουν νὰ δέσουν στενὲς σχέσεις μὲ τοὺς παπικούς, ποὺ ἐπὶ τόσους αἰῶνες μᾶς ρημάξανε. Γιατί, στὰ ἀληθινά, δὲν ὑπάρχει πιὸ μεγάλος ἀντίμαχος τῆς φυλῆς μας, κι ἐπίμονος ἀντίμαχος, πού, σώνει καὶ καλά, θέλει νὰ σβήσει τὴν Ὀρθοδοξία. Οἱ δεσποτάδες ποὺ εἶπα πὼς τοὺς ἔπιασε, ἄξαφνα κι ἀναπάντεχα, ὁ ἔρωτας μὲ τοὺς Λατίνους, λένε πὼς τὸ κάνουνε ἀπὸ «ἀγάπη». Μὰ αὐτὸ εἶναι χονδροειδέστατη δικαιολογία καὶ καλὰ θὰ κάνουνε νὰ παρατήσουνε αὐτὰ τὰ ροσόλια τῆς «ἀγάπης», ποὺ τὴν κάνανε ρεζίλι. Ὁ διάβολος, ἅμα θελήσει νὰ κάνει τὸ πιὸ πονηρὸ παιγνίδι του, μιλᾶ, ὁ ἀλιτήριος γιὰ ἀγάπη. Ὅ,τι εἶπε ὁ Χριστός, τὸ λέγει κι αὐτὸς κάλπικα, γιὰ νὰ ξεγελάσει. Τώρα, στὰ καλὰ καθούμενα, τοὺς ρασοφόρους μας στὴν Πόλη, τοὺς ἔπιασε παροξυσμὸς τῆς ἀγάπης γιὰ τοὺς Ἰταλιάνους, ποὺ στέκουνται, ὅπως πάντα, κρύοι καὶ περήφανοι καὶ δὲν γυρίζουνε νὰ τοὺς δοῦνε αὐτοὺς τοὺς «ἐν Χριστῷ ἀδελφούς», ποὺ ὅσα τοὺς κάνανε ἀπὸ τὸν καιρὸ τῶν Σταυροφόρων ἴσαμε τώρα, δὲν τοὺς τἄκανε μήτε Τοῦρκος, μήτε Τάταρος, μήτε Μωχαμετάνος.

---------------------------

Ο/Η Ανώνυμος είπε...

Είναι αλήθεια ότι από τον Ελληνισμό οι πάντες τρώνε. Τρώνε και ξανατρώνε και η αδηφαγία τους δεν έχει τελειωμό. Σαν τα σαρκοβόρα θηρία από όλα τα σημεία του ορίζοντα τρέχουν να φάνε. Η πείνα τους είναι σαρκική, κυρίως όμως είναι πνευματική. Ας μη καταδικάζουμε τα θηρία. Τα θηρία λειτουργούν με το ένστικτο, είναι άλογα όντα, άλογη κτίση, και ως τέτοια ο λόγος δε περνάει. Μα άλλο πράγμα τα θηρία, κι άλλο πράγμα οι άνθρωποι θηρία. Δεν απέχουν πολύ οι άνθρωποι από τα ζώα, μια δρασκελιά απέχουν, το ζώο έχει το ακαταλόγιστο ο άνθρωπος θηρίο επίσης. Πώς κάνω ένα ζώο καλό; Το ζώο είναι αυτό που είναι και παραμένει ίδιο, ο άνθρωπος θηρίο όμως έχει τα εχέγγυα να βελτιωθεί. Ο Ελληνισμός με τη θύραθεν παιδεία προ Χριστού πάλεψε με αυτό το θηρίο, πότε το νικούσε πότε τον νικούσε. Μέχρι να έλθει ο Κύριος αυτή η πάλη δεν είχε τελειωμό, κι αν στον Ελληνισμό υπήρξε πάλη, πιο πέρα, στα άλλα έθνη δεν υπήρξε καν πάλη πλην του Ισραηλίτικου έθνους που τον γνώριζε σκιωδώς, κυρίαρχο ήταν το θηρίο.

Συγκλονιστική μαρτυρία Κύπριας γιατροῦ γιά τή δύναμη τῆς Θείας Κοινωνίας, τῆς προσευχῆς καί τῆς νηστείας

Δρ. Παναγιώτας Μάμα

Μέσα σε αυτή λοιπόν την παραζάλη, ψάχνω κι εγώ όπως όλοι, να ξαναβρώ τις δικές μου σταθερές… Από το μαγγανοπήγαδο της μνήμης ανασύρω εκείνη τη Σαρακοστή του 2002, όταν έκανα την εκπαίδευσή μου στην παιδονευρολογία στο Γ.Ν. Παίδων Πεντέλης. Το θυμάμαι σαν σήμερα! Καθαρά Δευτέρα και εγώ να εφημερεύω και να βρίσκομαι στη δυσάρεστη θέση να γεμίζω το θάλαμο 252 με δύσκολα και ανίατα περιστατικά – κάποια μάλιστα καταδικασμένα σε θάνατο ήδη από την πολύ βρεφική ηλικία… Περνάει η Κυριακή της Ορθοδοξίας και για μένα ήταν μια μαρτυρική 1η βδομάδα των Νηστειών… Κάθε φορά που έμπαινα στο θάλαμο κυριολεκτικά πονούσε η ψυχή μου, για τον πόνο που ήταν μαζεμένος μέσα στο θάλαμο αυτό! Κανένας ειδικευόμενος δεν ήθελε να αναλάβει το συγκεκριμένο θάλαμο, από την συναισθηματική φόρτιση που βίωνε – τι σημασία έχει αν είμαστε ειδικοί… και οι ειδικοί είναι άνθρωποι και συμπάσχουν. Ο κλήρος έπεσε σε μένα… «Γιατί Θεέ μου;», έλεγα! «Τι έφταιξαν αυτά τα παιδάκια; Γιατί τόσος πόνος σε αυτούς τους γονείς;». Κι ενώ αυτά τα ερωτήματα δεν έβρισκαν απαντήσεις, βαθιά μέσα μου, μια αδύναμη φωνή επαναλάμβανε: «Δεν νοιάζεσαι περισσότερο για τα παιδάκια αυτά, από Εκείνον που τα δημιούργησε, τον κοινό Πατέρα μας. Η Αγάπη Του ξέρει καλύτερα…».

----------------------------

Ο/Η Δημήτριος Χατζηνικολάου είπε...

Ὄντως συγκλονιστική μαρτυρία διά τήν σημασίαν τῆς Πίστεως, τῆς νηστείας, τῆς ἐξομολογήσεως καί τῆς Θείας Κοινωνίας. Ὅπως ἔχω γράψει πολλές φορές, οἱ πιστοί καί εὐλαβεῖς Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί πού ἐν ἀγνοίᾳ των κοινωνοῦν μέ τόν Οἰκουμενισμόν σώζονται.

Ο ευμήχανος Χριστός μας --- Χαράλαμπος Β. Κατσιβαρδάς Δικηγόρος Παρ’ Αρείω Πάγω

Η εμπιστοσύνη προς τον θεό καθίσταται το άπαν διότι εκκινεί την διάθεση προς πραγμάτωση παντός οράματος το οποίο αντιβαίνει εις την καθεστωτική αντίληψη περί του υλικού κόσμου.

Η προσευχή συνιστά ακριβώς τον δίαυλο προς τον σκοπό αυτό, ούτως ώστε ημείς, οι ταπεινοί άνθρωποι να εκζητούμε, την εξ ουρανού αρωγή επί καθημερινής βάσεως, ούτως ώστε δια μέσου του ελέους του Μεγάλου Θεού να δυνάμεθα να πορευόμεθα προς την ορθή κατεύθυνση.

Ιδίως η συμμετοχή προς τον μυστηριακό βίο συνιστά την ανταπόκριση προς την πρόκληση του ευμήχανου Κυρίου Ημών Ιησού Χριστού, ο οποίος μας κρούει την θύρα δια κοινωνία και συμμετοχή προς τον ενάρετο Εκκλησιαστικό βίο, καθότι άπαντες είμεθα πρόσωπα και εναπόκειται εις την δυνητική ευχέρεια του καθ’ εκάστου εξ ημών, εάν θα καταστούμε συν τω χρόνω καθ’ ομοίωση.

Τη ΙΑ΄ (11η) Απριλίου μνήμη του Αγίου Ιερομάρτυρος ΑΝΤΙΠΑ Επισκόπου Περγάμου.

Αντίπας ο Άγιος Ιερομάρτυς έζησε κατά τους χρόνους του βασιλέως Δομετιανού, του κατά τα έτη 81 – 96 βασιλεύσαντος, σύγχρονος ων των Αγίων Αποστόλων. Υπήρχε δηλαδή κατά την εποχήν εκείνην κατά την οποίαν ο θείος Απόστολος και Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος ήτο εξόριστος εις την Πάτμον, καθώς περί τούτου ο ίδιος ο Θεολόγος γράφει εις την Αποκάλυψιν, μάρτυρα πιστόν ονομάζων τον Αντίπαν. Διότι ούτω γράφει, ως εκ προσώπου του Χριστού λέγοντος προς τον Άγγελον της εν Περγάμω Εκκλησίας· «Και εν ταις ημέραις αις Αντίπας ο μάρτυς μου ο πιστός, ος απεκτάνθη παρ’ υμίν, όπου ο σατανάς κατοικεί» (Αποκάλ. β:13).

Ο/Η Δημήτριος Χατζηνικολάου είπε...

@ 10 Απριλίου 2022 - 7:05 π.μ. «Η αποτείχιση ήταν και είναι προαιρετική, 

παλαιοημερολογίτη Δ. Χατζηνικολάου!!!»

Σχόλιον: Αὐτό τό σχόλιόν σου ἀποδεικνύει ὅτι δέν εἶσαι Ὀρθόδοξος Χριστιανός! Διότι οἱ Γραφές καί οἱ Πατέρες διδάσκουν ἀκριβῶς τά ἀντίθετα ἀπό αὐτά πού γράφεις ἐσύ! Ἐνδεικτικῶς, ἀναφέρω ὀλίγα τινα χωρία:

1. «Τίς δέ κοινωνία φωτί πρός σκότος; τίς δέ συμφώνησις Χριστῷ πρός Βελίαλ; ἤ τίς μερίς πιστῷ μετά ἀπίστου; ... διό ἐξέλθετε ἐκ μέσου αὐτῶν καί ἀφορίσθητε, λέγει Κύριος, καί ἀκαθάρτου μή ἅπτεσθε» (Β´ Κορ. 6:14-18).

2. «Οἵτινες τήν ὑγιῆ πίστιν προσποιοῦνται ὁμολογεῖν, κοινωνοῦσι δέ τοῖς ἑτερόφροσι, τούς τοιούτους, εἰ μετά παραγγελίαν μή ἀποστῶσι, μή μόνον ἀκοινωνήτους ἔχειν, ἀλλά μηδέ ἀδελφούς ὀνομάζειν» (Μέγας Βασίλειος, Patrologia Graeca ἤ ἐν συντομίᾳ P.G., τόμος 160, σ. 101).

3. «Ἅπαντες οἱ τῆς Ἐκκλησίας διδάσκαλοι, πᾶσαι αἱ Σύνοδοι καί πᾶσαι αἱ θεῖαι Γραφαί φεύγειν τούς ἑτερόφρονας παραινοῦσι καί τῆς αὐτῶν κοινωνίας διΐστασθαι» (Ἅγιος Μᾶρκος Εὐγενικός, P.G. 160, σ. 101).

4. «Ἐχθρούς γάρ Θεοῦ ὁ Χρυσόστομος, οὐ μόνον τούς αἱρετικούς, ἀλλά καί τούς τοῖς τοιούτοις κοινωνοῦντας, μεγάλῃ καί πολλῇ τῇ φωνῇ ἀπεφήνατο» (Ἁγίου Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου, P.G. 99, σ. 1049).

5. «Τοῖς κοινωνοῦσιν ἐν γνώσει τοῖς ὑβρίζουσι καί ἀτιμάζουσι τάς σεπτάς Εἰκόνας, Ἀνάθεμα γ´» (Συνοδικόν τῆς Ὀρθοδοξίας, Τριώδιον, Ἐκδ. Φῶς, σελ. 161).

Ἀκούεις; Εἶσαι ἐχθρός τοῦ Θεοῦ καί ὑπό ἀνάθεμα, διότι βλασφημεῖς τό Ἅγιον Πνεῦμα, τό Ὁποῖον μᾶς ἐδίδαξε τά ὡς ἄνω, ἐνῷ ἐσύ τά ἀπορρίπτεις!!!

Ὁ Οἰκουμενισμός προχωρεῖ ἀκάθεκτα στήν καταστροφή τῆς Πίστεως

Ποιό εἶναι τό σχέδιο τοῦ Σιωνισμοῦ; Τό λένε οἱ ἴδιοι : Νά καταστρέψουν τήν πίστη καί νά δημιουργήσουν ἄλλη θρησκεία.

«Ὁ Βασιλιάς τῶν Ἰουδαίων», γράφουν, «θά εἶναι ὁ ἀληθής Πάπας τῆς Οἰκουμένης, ὁ Πατριάρχης τῆς Διεθνοῦς Ἐκκλησίας». Ἀλλά, γι’αὐτήν τήν Διεθνῆ Ἐκκλησία, ὡς γνωστόν, ἀγωνίζεται καί ὁ Οἰκουμενισμός. Διότι, μέ τό ἑνωτικό πρόβλημα, πού ἔχει δημιουργήσει, προχωρεῖ ἀκάθεκτα στήν καταστροφή τῆς Πίστεως, στήν ἐκθεμελίωση τῆς Ὀρθοδοξίας καί τήν δημιουργία μιᾶς «παγκοσμίου Ἐκκλησίας» καί μιᾶς παγκοσμίου Θρησκείας. 

Οικουμενισμός= τό μυστήριο της ανομίας

 

Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, νέκρωση τοῦ Θανάτου -- Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ Ὁμοτ. Καθηγ. Θεολογικῆς Σχολῆς Πανεπ. Ἀθηνῶν

Τὸ μεγαλύτερο γεγονὸς τῆς Ἱστορίας: Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ εἶναι τὸ μεγαλύτερο γεγονὸς μέσα στὴν Ἱστορία. Εἶναι αὐτὸ ποὺ διαφοροποιεῖ τὸν Χριστιανισμὸ ἀπὸ ὁποιαδήποτε ἄλλη θρησκεία. Οἱ ἄλλες θρησκεῖες ἔχουν ἀρχηγοὺς θνητούς, ἐνῶ κεφαλὴ τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ὁ Ἀναστημένος Χριστός. «Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ» σημαίνει θέωση καὶ ἀνάσταση τῆς ἀνθρώπινης φύσεως καὶ ἐλπίδα τῆς θέωσης καὶ ἀνάστασης τῆς δικῆς μας ὑποστάσεως. Ἀφοῦ βρέθηκε τὸ φάρμακο, ὑπάρχει ἐλπίδα ζωῆς.

Διὰ τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ ἀποκτᾶ ἄλλο νόημα καὶ ἡ ζωὴ καὶ ὁ θάνατος. Ζωὴ σημαίνει κοινωνία μὲ τὸν Θεό. Δὲν εἶναι πλέον θάνατος τὸ τέλος τῆς παρούσας ζωῆς, ἀλλὰ ἡ ἀπομάκρυνση τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τὸν Χριστό. Ὁ χωρισμὸς τῆς ψυχῆς ἀπὸ τὸ σῶμα δὲν εἶναι θάνατος, ἀλλὰ προσωρινὸς ὕπνος.

Δοξαστικό της εξόδου του Μεσολογγίου -- Μεσολόγγι 10 Απριλίου 1826 : «Ὅποιος πεθάνει σήμερα, χίλιες φορές πεθαίνει».....

«........................

Στέκει o Σουλιώτης «o καλός

παράμερα και κλαίει.

—Έρμο τουφέκι σκοτεινό,

τι σ' έχω εγώ στο χέρι;

οπού συ μούγινες βαρύ

κι ο Αγαρηνός το ξέρει;»

Μολονότι τα τουφέκια, είχαν γίνει τόσο βαριά στα εξαντλημένα χέρια των πεινασμένων πολεμιστών, οι ψυχές τους έμεναν ολόρθες, ακμαίες, ανυπόταχτες.

Στην πρόταση του Ιμπραήμ Πασά να του παραδώσουν το Μεσολόγγι και τα όπλα τους, οι Ελεύθεροι Πολιορκημένοι απάντησαν με τούτη την περήφανη γραφή, που θυμίζει την απάντηση του Παλαιολόγου στον Μωάμεθ και που εκφράζει την προαιώνια, αναλλοίωτη και ακαταδάμαστη ψυχή του Ἑλληνικού Γένους.

Ἔγραφαν οι Μεσολογγίτες:

«Δεν ελπίζαμε ποτέ να σας απεράση μια τέτοια φαντασία οπού οκτώ χιλιάδες άρματα αιματωμένα να τα ζητήσετε να σας τα δώσωμε με τα χέρια μας, τα οποία άρματα συμφωνούν με την ζωήν. Ὅθεν, καθώς βλέπομεν τον σκοπόν σας και την απόφασιν οπού έχομεν ημείς, θα γίνη ό,τι αποφάσισεν ο Θεός, το οποίον δεν το ηξεύρετε ούτε η Υψηλότης σας ούτε ημείς και ας γίνη το θέλημα, του Θεοΰ».

Και αληθινά μόνον ο Θεὸς θα μπορούσε να εμπνεύση τόσον άκαμπτη καρτεροψυχία, τόσον πρόφρονη εθελοθυσία!

Η ολόχρονη σθεναρή άμυνα της ηρωϊκής Φρουράς έφτασε στο απόγειό της τη νύχτα της 11 Απριλίου 1826 με την κοσμοβόητη Έξοδο.

Την διαδραμάτιση της επικής τραγωδίας του Μεσολογγίου ετοποθέτησεν αντιφατικά η Φύση σ' ένα χαρούμενο και γελαστό πλαίσιο, που συνθέτανε ολόγυρά της η Άνοιξη, ο Απρίλης, η αναγάλια της αναγεννώμενης ζωής. Τα δέντρα πρασινοφυλλιάζουν, τ' αγριολούλουδα αναθάλλουν στο χλοερό έδαφος, τα χελιδόνια ξαναγυρίζουν ζευγαρωμένα, τερετίζοντας φαιδρά, στις φωλιές τους... «Έστησε ο Έρωτας χορό με τον ξανθόν Απρίλη», συνοψίζει λυρικά ο εθνικός ποιητής. Και οι λεοντόθυμοι Μεσολογγίτες έστεναν χορό με το θάνατο. «Ὅποιος πεθάνει σήμερα, χίλιες φορές πεθαίνει». Σήμερα αποφάσισαν να πεθάνουν οι Μεσολογγίτες. Και, ναι, θα πεθάνουν πρόθυμα χίλιες φορές ο καθένας για την Ελευθερία της Πατρίδας! Αν όποιος πεθαίνει εθελούσια χίλιες φορές για το Ιδανικό του δεν μένει αθάνατος, ποιός άλλος μπορεί να μείνη;

Εάν, όπως έχει λεχθή, η Ιστορία είναι τα βήματα του Θεού επάνω στη Γη, τα πιο πυκνά, τα πιο βαθυχάραχτα, τα πιο ανεξίτηλα ίχνη από τα πέλματά του έχουν σημαδευτή στα ιερά εδάφη της Πατρίδας μας.

Θεοβάδιστος είναι ο επίγειος χώρος μας. Αυλακωμένη είναι η προσφιλής Γη των Πατέρων από μεγάλα, προαιώνια βήματα του Θεού. Οι αυλακιές τους την καλύπτουν σαν ουρανόπλεχτο προστατευτικό δίχτυ. Υπεράνω τους οραματίζεται κανείς τα προστατευτικά χέρια της θείας Πρόνοιας. Τρέχει στο βάθος τους όμως, τρέχει αείροο αγνό ελληνικό αίμα ανδρείας και θυσίας.

Υπόκρουσή τους έχουν τα θεϊκά βήματα, όπως αντιλαλούν στην αιωνιότητα, έχουν πότε θούρια θριάμβων, πότε θρήνους ολέθρων. Με ασταμάτητο συνεκτικό μοτίβο συναρπαστικών ύμνων αιώνιας Αλήθειας και απόλυτης Ομορφιάς.

Αν οι σάλπιγγες του Άρη έχουν τις διακοπές τους, τα διαλείμματά τους, οι λύρες του Απόλλωνα δεν σταματούν ποτέ να μέλπουν το δημιουργικό τους πολιτιστικό άσμα. Το προαιώνιο αυτό ελληνικό άσμα, που έτερψε και τέρπει την ανθρωπότητα όλη, διδάσκοντάς της την ουσία της Ζωής, τη χαρά της Ζωής, την αξία της Ελευθερίας, την αθανασία του πνεύματος, την Ανθρώπινη, μ' ένα λόγο, Αρετή, που αποτελεί την ύψιστη επίτευξη και την ύπατη τελείωση της ύπαρξης των λογικών όντων...

Γ. Aθανασιάδης-Νόβας

ΔΙΔΑΧΗ ΕΙΣ ΤΗΝ Ε΄ ΚΥΡΙΑΚΗΝ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ ΠΕΡΙ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥ

«Το δε καθίσαι εκ δεξιών μου και εξ ευωνύμων μου, ουκ έστιν εμόν δούναι, αλλ’ οις ητοίμασται» (Μάρκ. ι: 40).                                                                    

ΗΛΙΑ  ΜΗΝΙΑΤΗ   Επισκόπου   Κερνίκης  και  Καλαβρύτων                                            

Οι άνθρωποι οίτινες είναι καθολικά άδικοι, δίδουσι τας τιμάς εκεί, όπου τους φέρει ή η φιλία ή η συγγένεια. Ο Θεός, όστις είναι φυσικά δίκαιος, δίδει τας τιμάς εκεί, όπου ευρίσκεται η αξία. Από τους ανθρώπους τιμώνται οι φίλοι ή οι συγγενείς· από τον Θεόν τιμώνται οι άξιοι· αυτή είναι η μοναδική παρηγορία, την οποίαν έχουσιν οι ενάρετοι άνθρωποι, όταν αμελούνται ή καταφρονούνται από τους ανθρώπους, να αναμένωσι τον μισθόν της αρετής από τον Θεόν. Τούτο δεικνύει φανερά εις ημάς ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός εις το σημερινόν ιερόν Ευαγγέλιον. Αυτός αναβαίνει εις Ιεροσόλυμα, όπου υπάγει δια να σταυρωθή· ο Ιάκωβος και Ιωάννης, οι υιοί Ζεβεδαίου, φαντάζονται, ότι εκεί υπάγει δια να βασιλεύση και νικημένοι από φιλοτιμίαν, πρώτα πέμπουσι την μητέρα των να μεσιτεύση, έπειτα παρρησιάζονται και αυτοί. «Θέλομεν», λέγουσιν, «όταν γίνης Βασιλεύς του Ισραήλ, ο εις από ημάς να καθίση εκ δεξιών σου και ο άλλος εξ αριστερών σου, ίνα έχωμεν και ημείς μέρος της Βασιλείας σου»·

Οι υπέροχοι Ύμνοι της Μεγάλης Σαρακοστής

 

ΤΗ Ε΄ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ

Τη αυτή ημέρα, Κυριακή Πέμπτη των Νηστειών, διετάχθημεν μνήμην ποιείσθαι της Οσίας Μητρός ημών Μαρίας της Αιγυπτίας.                 

Μαρία η Οσία μήτηρ ημών ήτο από την Αίγυπτον· δωδεκαετής δε έτι ούσα, έλαθε τους γονείς αυτής και απελθούσα εις Αλεξάνδρειαν, έζη βίον άσωτον δέκα επτά έτη. Εκείθεν υπό περιεργείας ποτέ κινηθείσα απήλθε μετά πολλών προσκυνητών εις Ιεροσόλυμα, ίνα παρευρεθή εις την του Τιμίου Σταυρού Ύψωσιν. Εκεί εδόθη εις παν είδος ακολασίας και ατοπημάτων και πολλούς έσυρεν εις τον βυθόν της απωλείας. Θέλουσα δε να εισέλθη εις την Εκκλησίαν, καθ’ ην ημέραν υψούτο ο Τίμιος Σταυρός, ησθάνθη τρις και τετράκις δύναμίν τινα αόρατον, κωλύουσαν αυτήν της εισόδου, ενώ το μετ’ αυτής πλήθος του λαού ανεμποδίστως εισήρχετο.

Θεοτόκε Παρθένε, χαῖρε, κεχαριτωμένη Μαρία, ὁ Κύριος μετὰ Σοῦ

 

Eἶναι δεδοξασμένη, ἔχει δηλαδὴ ὅλον τὸ πλήρωμα τῆς θείας δόξης, καθὼς τὴν ἐπροεῖδεν ὁ Ἰεζεκιήλ· «καὶ εἶδον, καὶ ἰδοὺ πλήρης δόξης ὁ οἶκος τοῦ Κυρίου».

Άμωμος δε είναι κατά τα προσωπικά αμαρτήματα, και προ της συλλήψεως και του ασπασμού. 

Συναξαριστής θ: 199

Τη Ι΄ (10η) Απριλίου, μνήμην επιτελούμεν του εν Αγίοις Πατρός ημών ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ του Ε΄ του Νέου Ιερομάρτυρος, Αρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως και Οικομενικού Πατριάρχου,

του δι’  αγχόνης μαρτυρήσαντος εν αυτή κατά το έτος αωκα΄ (1821), υπέρ της ελευθερίας, της Πίστεως και του Ελληνικού Έθνους, επί της βασιλείας του Ασιάτου Σουλτάνου Μαχμούτ.                                                                  

Γρηγόριος Ε΄ ο Αγιώτατος Οικουμενικός Πατριάρχης και Μάρτυς του Χριστού εγεννήθη κατά το έτος αψδε΄ (1745) εις Δημητσάναν της Πελοποννήσου εξ ευλαβών γονέων Ιωάννου Αγγελοπούλου και Ασημίνας το γένος Παναγιωτοπούλου καλουμένων, ωνομάσθη δε κατά το άγιον Βάπτισμα Γεώργιος. Τα εγκύκλια γράμματα εξεπαιδεύθη ο Άγιος εις την πατρίδα αυτού υπό του θείου και αναδόχου του Ιεροδιδασκάλου Μελετίου Ιερομονάχου και Αθανασίου Ιερομονάχου Ρουσοπούλου, εικοσαέτης δε γενόμενος απεδήμησεν εν έτει αψξε΄ (1765) μετά του δευτέρου των διδασκάλων του εις Αθήνας όπου και εμαθήτευσε δύο σχεδόν έτη πλησίον του μεγάλου διδασκάλου Δημητρίου Βόδα. Ύστερον αυτός μεν απέπλευσεν εις Σμύρνην, ο δε Ρουσόπουλος παρέμεινεν εις Αθήνας διδάσκων εις την εν αυταίς σχολήν μέχρι της αποβιώσεώς του (1780). Φθάσας δε εις Σμύρνην ο Γεώργιος συγκατώκησε μετά του εκεί διαμένοντος θείου του Μελετίου Ιερομονάχου, υπηρετών αυτόν και διακούων άμα καρποφόρως τα μαθήματα της Ευαγγελικής Σχολής.