ΖΩΝΤΑΣ μέσα στὴ λεγόμενη χριστιανική μας κοινωνία, πολλὲς φορὲς ψάχνω νὰ βρῶ ἕνα χριστιανό. Ψάχνω ἐπίμονα καὶ ἀγωνιωδῶς. Ἴσως κάποιος θὰ μοῦ πεῖ: «Ὅλοι γύρω σου εἶναι χριστιανοί καὶ σύ ψάχνεις; Μήπως ὑπερβάλλεις; Μήπως κρίνεις τοὺς ἄλλους σκληρά; Μήπως βάζεις ὡς μέτρο σύγκρισης τὴ δική σου πνευματικότητα, ἡ ὁποία ἐνδεχομένως νὰ εἶναι φανταστικὴ καὶ ὄχι πραγματική;». Ἀπαντῶ. Ζητῶ τὸν ἀληθινὸ χριστιανό, ὁ ὁποῖος δὲν εἶναι ὅμοιος μὲ μένα. Αὐτὸν ποὺ χαίρεται τὴν πίστη του καὶ πρόθυμα θυσιάζει τὰ ὑλικὰ ἀγαθά. Αὐτὸν ποὺ ταπεινὰ μοιράζει τοὺς πνευματικούς του καρπούς. Τὸν ἄνθρωπο ποὺ κατέχει, ὡς τὸν πολυτιμότερο θησαυρό, τὴν Ὀρθόδοξη πίστη καὶ ἀρνεῖται νὰ βάλει νερὸ στὸ κρασί του. Ἀναζητῶ τὸν ἠθικὸ ἄνθρωπο, ποὺ δὲν ἀμελεῖ στὴν τήρηση τῶν ἐντολῶν καὶ στὴν ἐκτέλεση τῶν καθηκόντων του. Αὐτὸν ποὺ ἔχει ὡς κύριο ἔργο του τὴν προσευχή. Ἀνυπομονῶ νὰ τὸν συναντήσω, γιατὶ εἶναι ἀξιοθαύμαστος. Ἡσυχάζει προσευχόμενος, κοιμᾶται προσευχόμενος, ὁδηγεῖ, ἐργάζεται καὶ ἀξιοποιεῖ τὸ χρόνο του προσευχόμενος.
Η ΝΟΣΤΑΛΓΟΣ -- Αλ. Παπαδιαμάντη
Ἡ σελήνη ἐπρόβαλλε, μόλις ἀρχίσασα νὰ φθίνῃ τρίτην νύκτα μετὰ τὸ ὁλογέμισμά της, εἰς τὴν κορυφὴν τοῦ βουνοῦ, κ᾽ ἐκείνη, ἀσπροφορεμένη, μετὰ τόσους στεναγμοὺς καὶ τόσα περιπαθῆ ᾄσματα, ἔκραξε:
― Νὰ ἔμβαινα σὲ μιὰ βαρκούλα, τώρα-δά… ἔτσι μοῦ φαίνεται…
νὰ φτάναμε πέρα!
Κ᾽ ἐδείκνυε μὲ τὴν χεῖρά της πέραν τοῦ λιμένος.
Ὁ Μαθιὸς δὲν παρετήρησεν ἴσως ὅτι αὐτὴ εἶχε τρέψει τὸν
λόγον εἰς τὸν πληθυντικόν, εἰς τὸ τέλος τῆς εὐχῆς της. Ἀλλ᾽ αὐθορμήτως, χωρὶς νὰ
τὸ σκεφθῇ, ἀπήντησε:
― Μπορῶ νὰ ρίξω ἐκείνη τὴ βάρκα στὸ γιαλό… Τί λές, δοκιμάζουμε;
ΛΟΓΟΣ Εις τον Μέγαν Ιεράρχην ΔΙΟΝΥΣΙΟΝ τον Αρεοπαγίτην
(Του εν Αγίοις Πατρός ημών ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ Β΄ του Κυπρίου Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως).
Η πρόθεσίς μου να ομιλήσω είναι δικαιολογημένη· το έργον όμως της ομιλίας τολμηρόν, διότι έχει σκοπόν να επαινέση τον εκλεκτόν Διονύσιον· και πόσον πράγματι είναι μεγάλον το μέγεθος της υποθέσεως της ομιλίας, είναι αρκετόν να καταδείξη ευθύς εξ αρχής το ίδιον το όνομα του σήμερον ευφημουμένου, ενδόξου και σεβαστού από τους πρώτους χρόνους Αγίου. Αλλ’ ο λόγος φοβηθείς περισσότερον τας συνεπείας της αμελείας περί την εκτέλεσιν του καθήκοντος, παρά την δυσκολίαν των οφειλομένων εις τον Άγιον επαίνων, και επικαλούμενος τον Θεόν ηγεμόνα και βοηθόν του, προχωρεί ήδη, δια της φωνής του ομιλούντος, εις την εξύμνησιν και έξαρσιν του δικαίου Διονυσίου. Και τούτο διότι ήθελε θεωρηθή αισχρόν και τελείως ξένον προς τα αισθήματα του ανθρωπισμού, εάν, δια μεν τους φυσικούς μας πατέρας υπάρχη νόμος, όστις επιβάλλει να αποδίδωμεν εις αυτούς πάσαν δυνατήν τιμήν και ευγνωμοσύνην πάντοτε, ενώ δια τους αρχηγούς της ευσεβείας, οι οποίοι εφρόντισαν να μας αφήσουν προς μελέτην και ωφέλειαν ουράνια και ζωογόνα συγγράμματα, να μη εσπεύδομεν ούτε δια λόγου να εκδηλώσωμεν την ευγνωμοσύνην μας, εξυμνούντες ούτω την εις ημάς γενομένην παρ’ εκείνων χάριν· η τοιαύτη μάλιστα έκφρασις της εξυμνούσης την χάριν ευγνωμοσύνης συνιστά σημαντικώτερον καθήκον παρ’ ό,τι η έκτισις του οφειλομένου σεβασμού προς τους φυσικούς πατέρας.
''ΘΕΟΤΟΚΑΡΙΟΝ''
Η λειτουργική ζωή της Εκκλησίας, αρχίζει και τελειώνει με την επίκλησιν «Της τιμιωτέρας των Χερουβίμ…», και πάντες οι άγιοι της Εκκλησίας θεωρούν την Θεοτόκον Μαρίαν ως «μετά Θεόν, τα δευτερεία της Τριάδος έχουσαν…». Ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός γράφει: «εμνήσθην της Θεοτόκου και εσώθη η ψυχή μου». Ο Γεώργιος Νικομηδείας λέγει, ότι ο Χριστός λογίζεται δόξαν ιδικήν Tου, την δόξαν της Μητρός Aυτού. «Την Σην γαρ δόξαν ο Κτίστης, ιδίαν οιόμενος, εκπληροί τας αιτήσεις». «Ελπίδα μου, καταφυγή μου, Μητέρα μου, γράφει ο Μηνιάτης, ένα νεύμα να κάνης δι’ εμέ, εγώ είμαι σεσωσμένος. Κυρία Θεοτόκε Μαρία, όποιος εις Σε ελπίζει είναι αδύνατον να χαθή».
Τη Γ΄ (3η) του μηνός Οκτωβρίου, μνήμη του Αγίου Ιερομάρτυρος ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ του Αρεοπαγίτου.
Διονύσιος ο ουρανομύστης και πάνσοφος εγεννήθη από γονείς ευγενείς και άρχοντας εις την περίφημον πόλιν των Αθηνών, εις την οποίαν οι άνθρωποι ήσαν θερμοί λάτρεις των ειδώλων και σοφώτεροι από τους ανθρώπους όλων των πόλεων του καιρού εκείνου. Εις τας Αθήνας ευρίσκοντο τότε πολλοί φιλόσοφοι, εις από τους οποίους, ο συνετώτερος, ήτο και ο θαυμάσιος Διονύσιος. Ούτος εκ νεότητος εδόθη εις την σπουδήν των γραμμάτων και έμαθεν όλας τας επιστήμας καλώς και όλοι δια την σοφίαν του τον εθαύμαζον, διότι ήτο μάλιστα εκ φύσεως φρόνιμος. Δια τας γνώσεις του λοιπόν ταύτας και δια την σύνεσίν του ως και δια την ευγένειαν του γένους του τον εψήφισαν πρώτιστον κριτήν και δημοκράτην της πόλεως· διότι δεν είχον ένα αρχηγόν οι Αθηναίοι, ούτε εις άλλον ηγεμόνα υπετάσσοντο, αλλ’ είχον πολίτευμα δημοκρατικόν.
Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗΝ ΕΠΙΤΑΚΤΙΚΗ ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΤΑ ΜΙΑΣ ΕΝΤΕΛΩΣ ΝΕΑΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΠΡΟΤΑΣΗΣ -- τοῦ Νεκταρίου Δαπέργολα, Διδάκτορος Ἱστορίας
Ἡ πατρίδα μας διέρχεται σήμερα μια τρομακτική πολιτική, οἰκονομική καί κοινωνική κρίση, πού στήν πραγματικότητα βέβαια δέν εἶναι παρά ἁπλῶς ἡ πιό ὁρατή πλευρά μιᾶς βαθύτατης πνευματικῆς παρακμῆς, ἡ ὁποία ἔρχεται νά σφραγίσει μία μακρά περίοδο εὐτέλειας, ἱστορικῆς ἀμνησίας, πολιτισμικῆς διάβρωσης καί ἠθικῆς καταρράκωσης. Μιά περίοδο σταδιακῆς ἀποσάθρωσης τῆς ἴδιας μας τῆς συλλογικῆς ἰδιοπροσωπείας και αὐτοσυνειδησίας, κατά τήν ὁποία, ἑκούσια ὑποταγμένοι στά σκύβαλα τοῦ ἀτερμάτιστου εὐδαιμονισμοῦ καί τῆς δυτικότροπης «ἐκσυγχρονιστικῆς» ὑστερίας, πετάξαμε στή χωματερή βιώματα, ἀξίες, παραδόσεις, ἰδανικά καί ὅλα ἀκόμη ὅσα μᾶς διαμόρφωσαν ὡς λαό καί μᾶς κράτησαν ζωντανούς σέ καιρούς χαλεπούς καί δύσβατους, σέ καιρούς ἀνέχειας, ξένης κατοχῆς, διωγμῶν καί δοκιμασίας. Ἡ σταδιακή ἀπονέκρωση τῆς ἱστορικῆς μας μνήμης καί κυρίως ἡ ἀπώλεια τῆς ζωντανῆς καί βιωματικῆς μας σχέσης μέ τήν Ὀρθοδοξία (πού δέν ἦταν ἁπλῶς μία «θρησκεία», ἀλλά τό ἴδιο το ἐσώτατο ὀξυγόνο τῆς ταυτότητάς μας, ἕνας συνολικός τρόπος ζωῆς, συμπεριφορᾶς καί συναντίληψης τῶν πάντων), γέννησαν ἤδη ἐδῶ καί πολλές δεκαετίες τά σπέρματα τῆς σύγχρονης ἐθνικῆς μας ψυχασθένειας καί τῆς συλλογικῆς ὑπαρξιακῆς μας σύγχυσης. Στό τέλος αὐτῆς τῆς διαδρομῆς, ἦρθε καί ἡ τραγική ἐπισφράγιση, μέ την περίοδο τῆς λεγόμενης Μεταπολίτευσης. Ἐδῶ καί 40 περίπου χρόνια ἐπιβλήθηκε σταδιακά στή χώρα μας –καί ἐν ὀνόματι μιᾶς... κάποιας προόδου καί ἑνός... κάποιου ἐκσυγχρονισμοῦ– τό ἀπόλυτο ξεχαρβάλωμα τοῦ παντός: μία πλημμυρίδα ἀσύδοτου πλουτισμοῦ, πλήρους ἀτιμωρησίας, ἑλληνοφοβικῆς ὑστερίας, πολιτιστικῆς ἀσυναρτησίας, πολιτικῆς διαφθορᾶς, ἀδιάντροπης κλεπτοκρατίας, προκλητικῆς ἀναξιοκρατίας, ἐκκλησιαστικῆς ἐκκοσμίκευσης, ἐκποίησης κάθε ἀξίας, εὐτελισμοῦ ὅλων τῶν θεσμῶν.
Διακόσια ἔτη ἀπό τήν ἔναρξη τῆς ἑλληνικῆς ἐπαναστάσεως: μία σοβαρή παράλειψη
Εὐάγγελος Στ. Πονηρός Δρ Θ., Μ.Φ.
Συντονιστής Ἐκπαιδευτικοῦ Ἔργου Θεολόγων Ἀττικῆς
Ἀντιπρόεδρος τῆς Πανελληνίου Ἑνώσεως Θεολόγων
Ἑορτάσαμε
ἐφέτος τά διακόσια ἔτη ἀπό τήν ἔναρξη τῆς ἑλληνικῆς ἐπαναστάσεως τοῦ 1821, τῆς ἐπαναστάσεως
ἡ ὁποία μᾶς χάρισε τήν ἐλευθερία, τῆς ἐπαναστάσεως ἡ ὁποία ὑπῆρξε ἡ κορύφωση τοῦ
ἐπαναστατικοῦ ἀγῶνος τῶν Ἑλλήνων, διότι ὡς γνωστόν ταυτόχρονα μέ τήν ἅλωση τῆς
Κωνσταντινουπόλεως ξεκινᾶ καί ἡ ἐπαναστατική δραστηριότητα. Δέν ἦταν ἡ πρώτη
λοιπόν ἐπανάσταση τῶν ὑποδούλων Ἑλλήνων ἡ ἐπανάσταση τοῦ 1821, ἦταν ἐκείνη ἡ ὁποία
μᾶς χάρισε τήν ἐλευθερία, ἀφοῦ εἶχε προηγηθεῖ καθ΄ ὅλο τό διάστημα τῆς δουλείας
ὁλόκληρη σειρά ἐπαναστάσεων, ἡ ὁποῖες μαρτυροῦν τήν ἄσβεστη δίψα τῶν Ἑλλήνων
γιά τήν ἐλευθερία.
Καμμία λοιπόν σχέση δέν εἶχε ἡ ἐπανάσταση τοῦ 1821 μέ τή γαλλική ἐπανάσταση τοῦ 1789, ὅπως θέλησαν κατά καιρούς νά μᾶς πείσουν μερικοί ἀναλφάβητοι. Ποῦ ἦταν ἡ γαλλική ἐπανάσταση τό 1770, ὅταν μέ τήν τότε ἀποτυχημένη ἐπανάσταση αἱματοκυλίσθηκε ὁλόκληρη ἡ Πελοπόννησος; Αὐτό ἀκριβῶς ἐξηγεῖ σαφῶς ὁ ἀρχιστράτηγος τοῦ ἀγῶνος Θεόδωρος Κολοκοτρώνης στά ἀπομνημονεύματά του λέγοντας:
Αφού έκαναν τη ΔΕΘ τους, ποιος… ενδιαφέρεται για Άγιο Δημήτριο και 28 Οκτωβρίου!
Mini lockdown στη Θεσσαλονίκη: Θλιβεροί – Αφού έκαναν τη ΔΕΘ τους, ποιος… ενδιαφέρεται για Άγιο Δημήτριο και 28 Οκτωβρίου!
Για το mini lockdown που αποφασίστηκε
για τη Θεσσαλονίκη, υπήρξε… προεργασία από το πρωί κιόλας. Και ποιοι είναι
καλύτεροι για να φέρνουν τα μαντάτα, παρά οι επιστήμονες που έχουν πιάσει
στασίδι στα κανάλια;
H Ματίνα
Παγώνη, ως μια από τους ειδικούς που πρωτοστατούν εδώ και δύο χρόνια στη
θανατολογία και τη κατατρομοκράτηση των πολιτών, ακολούθησε την προσφιλή της
τακτική και «απαγόρευσε» τους εορτασμούς για την γιορτή του Αγίου Δημητρίου και
τις παρελάσεις!
Η κα Παγώνη φαίνεται πως έχει επιλεκτική ευαισθησία (ή μάλλον αναφυλαξία) στις θρησκευτικές και τις εθνικές εορτές, γιατί δεν την είδαμε να εκφράζει κάποια ανησυχία για τους πολλαπλούς συνωστισμούς που έγιναν με την περιοδεία της Αμάλ (της μαριονέτας) σε όλη την Ελλάδα, ούτε την είδαμε να τολμά να πει πως δεν πρέπει να γίνει η παρέλαση του Pride στη Θεσσαλονίκη.
----------------------------
«ΟΤ»: «ποιος… ενδιαφέρεται για Άγιο Δημήτριο και 28 Οκτωβρίου!"
Σχόλιον: Βεβαίως καί ἐνδιαφέρονται, ἀλλ' ἀπό τήν ἀνάποδη, συμφώνως μέ τήν εὔστοχον διαπίστωσιν τοῦ Ποινικολόγου καί πρώην Ἀν. Καθηγητοῦ τοῦ ΔΠΘ κ. Κωνσταντίνου Βαθιώτου: «Ζοῦμε σ' ἕνα θαυμαστόν ἀνάποδον κόσμον»! Τοὐτέστιν, κάνουν ὅ,τι μποροῦν γιά νά ματαιωθοῦν οἱ ὡς ἄνω ἑορταστικές ἐκδηλώσεις, καθότι «κυβέρνησις», «ἀντιπολίτευσις» καί «ἱεραρχία» μισοῦν θανασίμως Ἑλλάδα καί Ὀρθοδοξίαν καί ἐργάζονται πυρετωδῶς διά τήν ἄκρως δαιμονικήν παγκοσμιοποίησιν!
Καθιερώνεται ημέρα μνήμης για τα θύματα του Σοβιετικού διωγμού
Ετήσια μνημόσυνα για όλους τους Ορθόδοξους Χριστιανούς που υπέφεραν στα χέρια των άθεων σοβιετικών αρχών θα πραγματοποιούνται από δω και στο εξής κάθε χρόνο την 30η Οκτωβρίου, σύμφωνα με απόφαση της τελευταίας συνεδρίασης της Ιεράς Συνόδου της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας.
Οι ιεράρχες υπό την προεδρία του Μακαριώτατου Πατριάρχη Μόσχας κ.κ. Κυρίλλου αποφάσισαν να καθιερώσουν την 30η Οκτωβρίου ως ειδική ημέρα μνήμης για όλους εκείνους που σκοτώθηκαν αναίτια ή φυλακίστηκαν στις διώξεις του 20ού αιώνα, αναφέρει το Patriarchia.ru.
Tρία γνωρίσματα της Εκκλησίας -- του αειμνήστου Στεργίου Σάκκου Ομ. Καθηγητού Α.Π.Θ.
Η γιορτή της Πεντηκοστής καθιστά επίκαιρο τον λόγο περί Εκκλησίας, η οποία ούτως ή άλλως βρίσκεται πάντοτε στην επικαιρότητα, αφού Εκκλησία είναι ο ίδιος ο Θεάνθρωπος, ο αιώνιος και αναλλοίωτος Ιησούς Χριστός (Εβρ. 13: 8), και όλοι οι εν αυτώ ζώντες. Κι επειδή ένας είναι ο Χριστός, η κεφαλή της Εκκλησίας, εξυπακούεται ότι μία και μοναδική είναι και η Εκκλησία του, η Ορθόδοξη Εκκλησία. Το σώμα της απαρτίζουμε όλοι οι ορθόδοξοι χριστιανοί, στο μέτρο που πιστεύουμε και αποδεχόμαστε τον Ιησού Χριστό και ζούμε εν αυτώ την εν Χριστώ ζωή.
Δεν πρόκειται να επιχειρήσω εδώ μία θεολογική ή δογματική ανάλυση της έννοιας της Εκκλησίας. Θέλω απλά και πρακτικά να μοιρασθώ μαζί σας κάποιες σκέψεις που θα μας βοηθούν να νιώσουμε τι είναι η Εκκλησία, στην οποία ανήκουμε, τι μας προσφέρει η σχέση μαζί της και πως θα αξιοποιήσουμε την σχέση αυτή. Την δυσκολία θα διασκεδάσει ίσως η προσαρμογή του θέματος σε τρεις εικόνες από την φυσική μας ζωή· τις εικόνες της οικογένειας, του στρατεύματος και του σχολείου. Η Εκκλησία είναι η ιερή οικογένεια του Θεού, όπου ζούμε την αγάπη και την προστασία του· είναι η «καλή στρατεία» (Α΄ Τιμ. 1, 18), όπου δια βίου στρατευόμαστε πειθαρχώντας στα δικά του παραγγέλματα· είναι το θείο σχολείο του, όπου μαθητεύουμε στις σωτήριες αλήθειες. Με την εφαρμογή αυτών των αληθειών θα αξιωθούμε κι εμείς μαζί με όλους τους αγίους να βρεθούμε στην ατέρμονη χαρά της θριαμβεύουσας Εκκλησίας του στον ουρανό. Αλλά ας μελετήσουμε τις τρεις αυτές εικόνες με την σειρά.
The Holy Hieromartyr Cyprian and the Virgin Martyr Justina
Saint Justina who was from Damascus, lived in virginity for the sake of Christ. Saint Cyprian, who was from Antioch, began as an initiate of magic and worshipper of the demons. A certain foolish young man who had been smitten with Justina's beauty hired Cyprian to draw her to love him; when Cyprian had wed every demonic device he knew, and had failed, being repulsed by the power of Christ Whom Justina invoked, he understood the weakness of the demons and came to know the truth. Delivered from demonic delusion, he came to Christ and burned all his books of magic, was baptized, and later ascended the episcopal throne in his country. Later, he and Justina were arrested by the Count of Damascus, and having endured many torments at his hands, they were sent finally to Diocletian in Nicomedia, where they were beheaded about the year 304.
Η ΑΓΙΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΜΑΣ -- Αθωνικά άνθη.
«…Στερέωσον Κύριε την Εκκλησίαν, ην εκτήσω τω τιμίω Σου αίματι». Εκκλ. Υμνογραφία.
Εις την άστατον φοράν των εγκοσμίων πραγμάτων, εις την κενότητα του παρόντος τραγικού, των ανθρώπων βίου, εις την κοιλάδα ταύτην του κλαυθμώνος, προβάλλει, ως υπερκόσμιός τις θεία αποκάλυψις, η αγία Εκκλησία μας. «Ωραία και καλή ως ευδοκία, ωραία ως Ιερουσαλήμ, θάμβος ως τεταγμέναι», η Εκκλησία, «οι οφθαλμοί αυτής ως περιστεραί επί πληρώματα υδάτων», μεταποιεί εις εαυτήν πνευματικώς τας ανθρωποπρεπείς της ασματιζούσης νύμφης αισθητικάς παρομοιώσεις. «Ως πύργος Δαβίδ», η Εκκλησία, ωκοδομημένος επί την πέτραν της πίστεως· «χίλιοι θυρεοί κρέμανται επ’ αυτόν, πάσαι βολίδες των δυνατών». «Κνήμαι αυτής στύλοι μαρμάρινοι, τεθεμελιωμένοι επί βάσεις χρυσάς», «ως σπαρτίον κόκκινον χείλη της και η λαλιά της ωραία». «Πλόκιον κεφαλής της ως πορφύρα».
Και ότε εξήλθεν από τον παγετόν της ανυπαρξίας της και, διασχίσασα τα ερέβη της αγνοίας, ενεφανίσθη εις το προσκήνιον της ανθρωπίνης ιστορίας τη αγία Πεντηκοστή, οι άγγελοι δια την τοιαύτην της Εκκλησίας πολυποίκιλον σοφίαν και αίγλην, διαπορούντες επεφώνουν εν χαρά: «Τις αύτη η εκκύπτουσα ωσεί όρθρος, καλή ως σελήνη, εκλεκτή ως ο ήλιος; Τις αύτη η αναβαίνουσα λελευκανθισμένη, επιστηριζομένη επί τον αδελφιδόν αυτής – Χριστόν;».
Θέλεις σύνταξη; Τράβα να εμβολιαστείς! -- Κωνσταντίνος Βαθιώτης, Αναπληρωτής Καθηγητής Ποινικού Δικαίου στη Νομική Σχολή του Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης
Ήταν καλοκαίρι του 2019, όταν ένας ιδιαιτέρως προβεβλημένος δικαστής με προσκάλεσε για φαγητό στην μασονική φωλιά της Αθηναϊκής Λέσχης.
Αφού του προσέφερα το βιβλίο μου “Τραγικά διλήμματα στην
εποχή του πολέμου κατά της τρομοκρατίας”, το οποίο θα του χρησίμευε έναν χρόνο
μετά για να καταλάβει πόσο ασέλγησαν πάνω στο σώμα του Ποινικού Δικαίου οι
φωστήρες (διάβαζε: προδότες) της ιατρικής και της νομικής επιστήμης, ξεκινήσαμε
να συζητάμε για τη γενικότερη κατάσταση στην Ελλάδα.
Όταν τον ρώτησα αφελώς, μα πώς αντέχετε, έχοντας περάσει από τα ευρωπαϊκά σαλόνια, να ζείτε σε αυτήν την χώρα, όπου όλα πηγαίνουν από το κακό στο χειρότερο και ο ένας κανιβαλίζει τον άλλον, μου απάντησε με σοκαριστική απάθεια:
-------------------
Σωστός ὁ κ. Βαθιώτης! Ὅπως διάβασα χθές σ' ἕνα τίτλον κάποιας εὐστόχου ἀναρτήσεως τοῦ διαδικτύου, «ὁ Πορτοσάλτε ἀποτελεῖ ζωντανόν παράδειγμα τῶν παρενεργειῶν τοῦ ἐμβολίου»!
Τη Β΄ (2α) του μηνός Οκτωβρίου, μνήμη του Αγίου Ιερομάρτυρος ΚΥΠΡΙΑΝΟΥ και ΙΟΥΣΤΙΝΗΣ της παρθένου.
Κυπριανός και Ιουστίνα οι ένδοξοι του Χριστού Άγιοι Μάρτυρες έλαβον τον στέφανον του μαρτυρίου κατά τας ημέρας της βασιλείας του ασεβεστάτου Καίσαρος Κλαυδίου εν έτει σξη΄ (268). Και ο μεν Κυπριανός κατήγετο από την Καρχηδόνα ή Καρθαγένην της Λιβύης, διέτριβεν εις την Αντιόχειαν της Συρίας και ήτο ευγενής και πλούσιος· η δε Ιουστίνα κατήγετο από την Αντιόχειαν και ήτο θυγάτηρ Αιδεσίου και Κληδονίας. Αμφότεροι οι Άγιοι ούτοι Μάρτυρες ήσαν πρότερον ειδωλολάτραι και μάλιστα ο Κυπριανός, όστις επερίσσευεν εις την λατρείαν των ειδώλων, διότι ήτο φιλόσοφος και κατά την μαγικήν τέχνην άκρος. Προσήλθε δε εις την πίστιν του Χριστού κατά τον ακόλουθον τρόπον. Η Ιουστίνα, το καλόν τούτο φυτόν, ήτο μεν πρότερον ειδωλολάτρις, ως είπομεν άνωθεν, και πολλάς είχεν ακάνθας ως ακολουθούσα και σεβομένη την ασέβειαν των γονέων της, με τον καιρόν όμως, αυξανομένης αυτής κατά την ηλικίαν, προέκοπτε και επερίσσευε και η γνώσις.
Υἱοθέτησις τοῦ «Καλανταρίου τῶν Λατίνων, αὐθαίρετος καταπάτησις τῶν ἱερῶν Κανόνων -- Τοῦ Δημητρίου Χατζηνικολάου, Ἀν. Καθηγητοῦ Οἰκονομικῶν τοῦ Παν/μίου Ἰωαννίνων
Ἐπί 3,5 αἰῶνες, ἀπό τήν εἰσαγωγήν τοῦ «Καλανταρίου τῶν Λατίνων» τό 1582 καί τήν καταδίκην του ὑπό τριῶν Πανορθοδόξων Συνόδων (1583, 1587 καί 1593) καί ἐντεῦθεν, ἐγράφησαν πολλά σπουδαῖα κείμενα καί ἐπίσημες Συνοδικές Ἐγκύκλιοι ὑπό Πατριαρχῶν καί λογίων, τονίζοντας πρός πᾶσαν κατεύθυνσιν ὅτι ἡ τυχόν υἱοθέτησις τοῦ «Καλανταρίου τῶν Λατίνων» ὑπό τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας θά ἦτο παντελῶς «ἀνόητος καί ἄσκοπος» καί θά προεκάλει «παγκόσμιον σκάνδαλον» καί βεβαίως σχίσμα, ὡς αὐθαίρετος καταπάτησις τῶν ἱερῶν Κανόνων. Χάριν παραδείγματος, εἰς τό δημοσιογραφικόν ὄργανον τοῦ Οἰκ. Πατριαρχείου «Ἐκκλησιαστική Ἀλήθεια» τῆς 24/11/1895, σελ. 312-314, διαβάζουμε τά ἑξῆς: «ἡ ἀπότομος λοιπόν ἀλλαγή τοῦ ἡμερολογίου, θά ἰσοδυνάμει εἰς τά ὄμματα τοῦ λαοῦ πρός ἀπόπειραν τροποποιήσεως τῆς πίστεως τῶν Πατέρων του, πρός αὐτόχρημα ἐκφραγκισμόν»! Διό καί οἱ ἀπαντήσεις τῶν κατά τόπους Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν πρός τόν Πατριάρχην Ἰωακείμ Γ´, ὅταν αὐτός ἀνεκίνησε τό ζήτημα τό 1902, ἦσαν ὅλες ἀρνητικές. Οἱ περισσότερες μάλιστα ἀπό αὐτές ἐγνωμοδότησαν ὅτι θεωροῦν τό νέον ἡμερολόγιον ἀντικανονικόν, ἀντιπαραδοσιακόν, ἀνόητον, ἄσκοπον καί ὡς ἕν ἐπιπλέον προσηλυτιστικόν μέσον τοῦ Βατικανοῦ. Τά μετά τό 1924 γεγονότα ἐδικαίωσαν πλήρως αὐτές τίς γνωματεύσεις.
-------------------------
@ 1 Οκτωβρίου 2021 - 7:11 μ.μ.
Ἡ ἀνάρτησις αὐτή εἶναι ἡ ἀπάντησίς μου στό αἴτημά σου τῆς 17-9-21: «Θα πρέπει να αποδείξεις τουλάχιστον ένα ψέμα μου». Σοῦ ἀπέδειξα, λοιπόν, ὅτι ἡ ἀλλαγή τοῦ ἑορτολογίου (τό ὁποὶον εἶναι συνυφασμένον μέ τό ἡμερολόγιον) δέν ἦτο ἁπλῶς ἀλλαγή ἑνός ἀριθμοῦ, ὅπως ἔγραψες παραπλανητικῶς, ἀλλά ἦτο ἕν θέμα πού ἀπασχολοῦσε ὅλες τίς τοπικές Ἐκκλησίες, οἱ ὁποῖες ἐκτιμοῦσαν ὅτι ἡ ἀλλαγή αὐτή θά προκαλοῦσε σχίσμα, διό καί τό 1902 τήν ἀπέρριψαν ὁμοφώνως. Γι' αὐτόν ἀκριβῶς τόν λόγον τό 1924 οἱ Σατανισταί, πού λές ὅτι ὀρθῶς ἐνήργησαν, οὐδένα ἠρώτησαν, ἀλλ' ἐνήργησαν πραξικοπηματικῶς! Τό ἀποτέλεσμα ἦτο αὐτό πού προέβλεψαν τό 1902! Ἐσύ τώρα, πού γνωρίζεις μάλιστα τό ἐγκληματικόν ἀποτέλεσμα τοῦ Πραξικοπήματος, συμμαχεῖς μέ τούς Σατανιστάς, παίρνοντας τό μέρος τους, λέγοντας πελώρια ψεύδη (ὅπως ὅτι δέν ἄλλαξε δῆθεν τό ἑορτολόγιον, ὅταν περικόπτωνται 13 ἡμέρες ἀπό τήν νηστείαν τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων κατ' ἔτος, ὅταν «ἁγιοκατατάσσωνται» κοινωνικοί καί ὑμνηταί τῶν Οἰκουμενιστῶν κ.λπ.) καί κατακρίνοντας καί συκοφαντῶντας ὅσους ἀντέδρασαν στό Πραξικόπημα ὡς ... «χρονολάτρας»! Δικαίωμά σου, διό καί θά λάβῃς ἀνάλογον «μισθόν» ἐν ἡμέρα κρίσεως. Τρέχα στόν Τρικαμηνᾶ! Ταιριάζετε ἀπολύτως!
Οὐδέν ἀπό ὅσα ἔγραψες εἶναι ὀρθόν! Ἀπολύτως οὐδέν! Χάριν παραδείγματος, γράφεις ὅτι ἀπεφασίσθη ἡ ἀλλαγή ἀπό «Σύνοδον»! Ποία εἶναι αὐτή; Μήπως ἐννοεῖς τό «πανορθόδοξον συνέδριον» τοῦ Μεταξάκη τοῦ 1923, τό ὁποῖον ὁ Σάμου Εἰρηναῖος ἐχαρακτήρισεν «ἀντορθόδοξον» καί κατόπιν τοῦ ὁποίου ὁ λαός «μπούκαρε» στό Πατριαρχεῖον καί ἔδιωξε τόν Μεταξάκην μέ τίς κλωτσιές; Ἤ μήπως ἐννοεῖς τήν Σύνοδον τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἡ ὁποία «ἐσυνεδρίασεν» τόν Δεκέμβριον τοῦ 1923 ὑπό τήν μπόταν τοῦ Πλαστήρα καί μέ πρόεδρον τόν Μασσῶνον Χρυσόστομον Παπαδόπουλον (ΧΠ) γιά ν' ἀποφασίσῃ γιά ἕν θέμα ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ἐνδιαφέροντος καί ἰσχύος, γιά τό ὁποῖον τό 1918 ὁ ἴδιος ὁ ΧΠ, ὡς ἀρχιμανδρίτης, ὡς μέλος τῆς Ἐπιτροπῆς πού εἶχε συγκροτηθῇ γιά νά γνωματεύσῃ ἐπί τοῦ θέματος, ἀλλά καί ὡς καθηγητής τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Ἱστορίας, εἶχε γράψει ὅτι δέν εἶναι δυνατόν νά γίνῃ μονομερής ἀλλαγή (δηλαδή ἀπό μίαν μόνον τοπικήν Ἐκκλησίαν καί χωρίς Πανορθόδοξον Σύνοδον) χωρίς νά προκληθῇ σχίσμα; Ὡς γνωστόν, ἡ γνωμάτευσις αὐτή ἀπετυπώθη τό 1923 εἰς Βασιλικόν Διάταγμα, τό ὁποῖον ἐδημοσιεύθη εἰς τήν Ἐφημερίδα τῆς Κυβερνήσεως καί εἶναι ἀκόμη ἐν ἰσχύι, ὁπότε ἡ ἀπόφασις τῆς ἱεραρχίας ἦτο ΠΑΡΑΝΟΜΟΣ, ὄχι μόνον ἐκκλησιαστικῶς (ὡς μονομερής), ἀλλά καί κοσμικῶς. Τέλος, ἡ ἐν λόγῳ ἀπόφασις ἦτο δογματικῶς ἐσφαλμένη, ὄχι μόνον ἐπειδή ἀνεμένετο ὑπό πάντων νά προκαλέσῃ σχίσμα (βλ. προηγούμενα ἄρθρα καί σχόλιά μου) καί ἐπειδή ἐλήφθη χάριν τῆς «Ἑνώσεως τῶν Ἐκκλησιῶν», ἀλλά καί ἐπειδή ἠγνόησε τήν ἀντίθεσιν τοῦ λαοῦ, ὁ ὁποῖος μέ κλάμματα παρακαλοῦσε τούς ἐπισκόπους του νά μήν προβοῦν στήν ἀλλαγήν (βλ. Ἐκκλησιαστικήν Ἱστορίαν Στράγγα). Δέν ἔχω χρόνον οὔτε διάθεσιν ν' ἀνασκευάσω καί τά ἄλλα φανερά ΨΕΥΔΗ σου καί τίς διαστρεβλώσεις τῆς Ἀληθείας πού κάμνεις, ἀλλά καί δέν ὑπάρχει λόγος, καθότι ὁ ἐγωϊσμός σας δέν σᾶς ἀφήνει νά δεῖτε τήν Ἀλήθειαν ὅ,τι καί ἄν σᾶς ποῦν. Καί αὐτά πού ἔγραψα τά ἔγραψα γιά τούς τυχόν ἀναγνώστας.
----------------------
@ 4 Οκτωβρίου 2021 - 11:23 μ.μ.
Βλέπω ὅτι συνεχίζεις ἀπτοήτως τήν διαστροφήν τῆς Ἀληθείας! Ἀπό πότε θεωρεῖται Πανορθόδοξος Σύνοδος ἡ παρασκηνιακή «συνεννόησις», ἡ ὁποία ἀμφιβάλλω ἄν ἔγινε καί αὐτή(!), καθ' ἥν στιγμήν μάλιστα δύο Πατριᾶρχαι (ὁ Ἱεροσολύμων Δαμιανός καί ὁ Ἀλεξανδρείας Φώτιος) εἶχον ἐκδηλώσει τήν ἀντίθεσίν των; «Πανορθόδοξος Σύνοδος» σημαίνει τήν σύναξιν ὅλων τῶν Πατριαρχῶν, τῶν Ἀρχιεπισκόπων καί ὅλων τῶν Ἐπισκόπων τῆς Ὀρθοδοξίας διά νά συζητήσουν τό θέμα, ν' ἀναγνωσθοῦν στήν ἀρχήν τά Πρακτικά ὅλων τῶν προηγουμένων Συνόδων, πρός διαβεβαίωσιν τῶν πάντων ὅτι ἡ Σύνοδος βαδίζει ἐπί ὀρθοδόξου ἐδάφους, νά ἀντιπαρατεθοῦν ἐπιχειρήματα ὑπέρ ἤ κατά ἑνός ἐγχειρήματος πανορθοδόξου βεληνεκοῦς καί ν' ἀκολουθήσῃ ψηφοφορία. Ἐσύ, προκειμένου νά δικαιολογήσῃς τούς Μασσώνους πρωτεργάτας τοῦ σχίσματος, διαστρεβλώνεις ἀκόμη καί θεμελιώδεις ἔννοιες, ὅπως αὐτές τῆς Πανορθοδόξου Συνόδου καί τοῦ ἑορτολογίου, ἐφόσον ἔγραψες ὅτι τό ν' ἀφαιρεθοῦν 13 ἑορτάσιμες ἡμέρες ἀπό τήν νηστείαν τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων κατ' ἔτος ἀφήνει ... ἄθικτον τό ἑορτολόγιον!!! Ντροπή σου! Τέλος!
Τά τσαρούχια τῶν Εὐζώνων ἐνοχλοῦν τήν Κυρία Πρόεδρο!
Καί νέον ἔπος: Ὁ κτηνίατρος τῆς Καλυψοῦς καί οἱ μανοῦβρες τῆς πυραυλακάτου
Ο «ΤΣΑΡΟΥΧΟΔΡΟΜΟΣ» εἶναι μία σειρά ἀπό ἰδιαίτερες πλάκες
στό πεζοδρόμιο πού ἐκτείνεται ἀπό τήν Ἡρώδου τοῦ Ἀττικοῦ μέχρι τό Μνημεῖο τοῦ Ἀγνώστου
Στρατιώτου. Τόν ἀκολουθοῦν κατ’ ἐπανάληψιν κάθε ἡμέρα οἱ Εὔζωνοι τῆς Προεδρικῆς
Φρουρᾶς. Ἡ πορεία τους ἔχει ἕνα τυπικό καί ἕναν συμβολισμό. Ἀλλά αὐτά δέν τά
γνωρίζει ἡ Πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας. Κάθε λίγα μέτρα, τά τσαρούχια τῶν Εὐζώνων βροντοῦν ρυθμικῶς
στόν δρόμο αὐτόν πού συμβολίζει τήν πορεία τοῦ ἔθνους διά τῶν αἰώνων. Καί κάθε
κτύπος τοῦ τσαρουχιοῦ στό ἔδαφος εἶναι μήνυμα. Πρός ὅσους ἐπέρασαν καί πρός ὅσους
ἔπεσαν. Ὁ βρόντος τοῦ τσαρουχιοῦ λέει πρός ὅσους ἐπότισαν μέ τό αἷμα τους τήν ἑλληνική
γῆ πώς ὁ ἀγών συνεχίζεται. Πώς καί σήμερα ὑπάρχουν ἄξιοι Ἕλληνες πού τιμοῦν τήν
φουστανέλλα καί βροντοῦν τά τσαρούχια. Ἀλλά αὐτά δέν τά γνωρίζει ἡ Πρόεδρος τῆς
Δημοκρατίας. Οἱ Εὔζωνοι, κάθε φορά πού διανύουν τόν «τσαρουχόδρομο», εἶναι οἱ ἀγγελιαφόροι
τῶν σημερινῶν γενεῶν τῶν Ἑλλήνων πρός ὅσους πέρασαν καί πρός ὅσους θά ἔλθουν, ὅτι
σέ αὐτήν τήν γωνιά τῆς γῆς ὁ Ἑλληνισμός πατᾶ μέ στιβαρά βήματα. Ἀλλά αὐτά δέν
τά γνωρίζει ἡ Πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας. Ἡ Πρόεδρος γνωρίζει μόνον ὅτι ὁ ἦχος τοῦ
τσαρουχιοῦ τήν ἐνοχλεῖ. Δέν τήν ἀφήνει νά κοιμηθεῖ. Ἔτσι εἶναι κάτι μῆνες τώρα,
πού ἔδωσε ἐντολή ἀπό τίς ὀκτώ τό βράδυ μέχρι τίς ὀκτώ τό πρωί νά μήν βροντοῦν
τά τσαρούχια. Νά μήν δίδεται τό μεταφυσικό μήνυμα πρός τούς πεσόντες τοῦ Ἔθνους.
Νά μήν κάνουν τίς προβλεπόμενες κινήσεις οἱ Εὔζωνοι πού φρουροῦν τό Προεδρικό
Μέγαρο. Οἱ Εὔζωνοι πού φρουροῦν τήν διαχρονική συνέχεια τῆς ἀνωτάτης ἡγεσίας τοῦ
ἑλληνικοῦ Κράτους. Καί αὐτό, γιατί ἡ Πρόεδρος θέλει νά κοιμᾶται. Καί τά
τσαρούχια ταράσσουν τόν ὕπνο της!
Ἔχει ἆρά γε συναίσθηση ὅλων αὐτῶν πού πιό πάνω ἀναφέραμε; Συναισθάνεται τούς ἱερούς
συμβολισμούς στούς ὁποίους ἐκ τῆς θέσεώς της ἀπαιτεῖται νά μετέχει;
ΠΟΙΟΥΣ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΦΙΛΟΥΣ
Μια ωραία και πολύ χρήσιμη συμβουλή μάς δίνει ο Άγιος Θεόδωρος Εδέσσης, για τις φιλίες, που κάνουμε: «Φίλους πρέπει να έχης, φιλόχριστε, εκείνους, που φέρνουν πνευματική ωφέλεια και σε βοηθούν στον ασκητικόν βίον. Οι φίλοι σου να είναι άνδρες ειρηνικοί, αδελφοί πνευματικοί, πατέρες άγιοι, για τους οποίους ο Κύριος είπε: «Μητέρα μου και αδελφοί μου είναι αυτοί εδώ, όσοι κάνουν το θέλημα του ουρανίου Πατέρα μου» (Ματθ. ΙΒ: 50).
Εἶμαι κατά τοῦ ὑποχρεωτικοῦ ἐμβολιασμοῦ διά τόν Covid-19 -- Γράφει ὁ κ. Παναγιώτης Ν. Γκουρβέλος, Καθηγητής Θεολόγος
(Ὁ ὑποχρεωτικός ἐμβολιασμός εἶναι χυδαῖος καί κτηνώδης φασισμός)
«Εἶμαι νέος καί ὑγιής καί γι’ αὐτό δέν σκοπεύω νά ἐμβολιαστῶ. Πρόθεση τῆς Πολιτείας καί τῶν ἐντεταλμένων της ἰατρῶν ἦταν νά ἐμβολιαστοῦν κατά τοῦ Covid-19 οἱ ἡλικιωμένοι ἄνω τῶν 70 ἐτῶν καί οἱ εὐπαθεῖς ὁμάδες τοῦ πληθυσμοῦ, οἱ ἔχοντες βαρειά ὑποκείμενα νοσήματα. Ἑπομένως, γιατί ἐγώ νά ἐμβολιαστῶ;» Αὐτά τά σταράτα, μετρημένα καί συνετά λόγια εἶπε σέ συνέντευξή του ὁ κορυφαῖος Ἕλληνας τεννίστας Στέφανος Τσιτσιπᾶς καί εύθύς χύμηξαν ἐπάνω του νά τόν κατασπαράξουν -ἠθικά, ἐννοῶ!-, ὡς ἄλλα ἄγρια θηρία, σύσσωμο τό πολιτικό, δημοσιογραφικό, ἰατρικό καί διανοουμενίστικο κατεστημένο τῆς Πατρίδας μας.
Ὀφείλω ἐξ ἀρχῆς νά διευκρινίσω, ὥστε νά μή παρεξηγηθῶ: Ἡ Ὀρθόδοξη Πίστη μας σέβεται καί τιμᾶ τήν Ἰατρική ἐπιστήμη καί τούς γνήσιους θεράποντές της, τούς γιατρούς, ἤδη ἀπό τήν Παλαιά Διαθήκη (Σοφία Σειράχ, κεφ.38, 1-15). Τά φάρμακα καί, στούς νεώτερους χρόνους, τά ἐμβόλια θεωροῦνται ἀπό τήν Χριστιανική Ἐκκλησία μεγάλα δῶρα τοῦ Παναγάθου Πατρός ἡμῶν τοῦ ἐν τοῖς οὐρανοῖς, πρός θεραπεία ἤ πρόληψη τῶν ἀσθενειῶν καί ἀνακούφιση τοῦ ἀνθρώπινου πόνου. Ἀλλά τότε, γιατί ἐγώ ἔσπευσα νά ἐπικροτήσω τή θέση τοῦ Στέφανου Τσιτσιπᾶ;
Πανδημία και “νομιμότητα” -- Κωνσταντίνος Φαρσαλινός, ιατρός και ερευνητής στο Πανεπιστήμιο Πατρών
Μετά από 18 μήνες επιτυχημένης διαχείρισης (μην γελάτε, έτσι μας λένε να λέμε) βασισμένης στα σκληρότερα περιοριστικά μέτρα και lockdown στην Ευρώπη, έχουμε και πάλι πόλεις που μπαίνουν σε lockdown. Πόσες φορές ακόμη θα γίνουμε μάρτυρες του ορισμού της εμμονής, της εμπάθειας και της ανικανότητας; Η πρώτη φορά είναι άγνοια, η δεύτερη σύμπτωση, η τρίτη ατυχία (με μεγάλη επιείκεια), στην συνέχεια πλέον μιλάμε για ανικανότητα που θέτει και ζητήματα αντίληψης της πραγματικότητας. Η λογοδοσία και η απόδοση ευθυνών αγνοούνται. Οι ανεξέλεγκτοι έχουν εξασφαλίσει δια της “νομιμότητας” το ακαταλόγιστο.
Αυτά όμως είναι πταίσματα. Εδώ και καιρό έχουμε μετατρέψει τον κώδικα ιατρικής δεοντολογίας, τα δικαιώματα και το σύνταγμα σε κουρελόχαρτα. Μεγαλοσχήμονες ειδικοί, ακόμη και πολιτειακοί παράγοντες, ανακάλυψαν ότι η στρεβλή και υποκειμενική ερμηνεία ενός άρθρου του συντάγματος σημαίνει αυτόματα ότι μπορούν να καταργηθούν άλλα άρθρα του συντάγματος.
Τη Α΄ (1η) του μηνός Οκτωβρίου, σύναξις της Υπεραγίας Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και Αειπαρθένου ΜΑΡΙΑΣ της επονομαζομένης «ΓΟΡΓΟΫΠΗΚΟΟΥ», ης η θαυματουργός Εικών εύρηται εν τη εν Άθω Ιερά Μονή του Δοχειαρίου.
Γοργοϋπήκοος καλείται Εικών της Υπεραγίας Θεοτόκου ευρισκομένη εις την Ιεράν Μονήν Δοχειαρίου του Αγίου Όρους ιδιαιτέρως εν αυτή τιμωμένη ως προστάτις της Μονής ταύτης δια την αείρροον χάριν, ήτις αναδίδεται εξ αυτής και δια τα πολλά θαύματα, τα οποία γοργώς και προθύμως επιτελεί πανταχού και πάντοτε εις πάντας τους μετά πόθου και πίστεως επικαλουμένους αυτήν. Απεκλήθη δε Γοργοϋπήκοος υπ’ αυτής ταύτης της Υπεραγίας Θεοτόκου και ακούσατε απ’ αρχής τα περί της αγίας ταύτης Εικόνος. Έξωθι και εις την εμπροσθίαν πλευράν της κοινής τραπέζης της Ιεράς Μονής Δοχειαρίου του Αγίου Όρους ήτο από αμνημονεύτων ετών εζωγραφισμένη εις τον τοίχον Εικών της Υπεραγίας Θεοτόκου, η οποία κατά τους παλαιοτέρους Πατέρας ιστορήθη επί των ημερών του Αγίου Νεοφύτου, του κτίτορος της Ιεράς ταύτης Μονής, ήτοι κατά τον ΙΑ΄ αιώνα.
The Holy Protection of the Theotokos
The Feast of the Protection commemorates the appearance of the most holy Theotokos in the Church of Blachernae in Constantinople in the tenth century, as recorded in the life of Saint Andrew the Fool for Christ's sake. While the multitudes of the faithful were gathered in church, Epiphanius, the friend of Saint Andrew, through the Saint's prayers, beheld the Virgin Mary above the faithful and spreading out her veil over them, signifying her unceasing protection of all Christians. Because of this we keep a yearly feast of gratitude, imploring our Lady never to cease sheltering us in her mighty prayers.
In the Greek tradition, this feast is celebrated on October 28, while in the Slavic tradition, this feast is celebrated on October 1.