Μὲ εἶχε καλέσει ὁ γενναῖος φίλος μου, ὁ κὺρ Στέφανος Μ., εἰς τὴν οἰκίαν του τὴν ἡμέραν τοῦ Πάσχα, διὰ νὰ συμφάγωμεν τὴν ὥραν τοῦ προγεύματος περὶ τὰς δέκα, ἀπὸ συγκατάβασιν καὶ εὐσπλαγχνίαν, διὰ νὰ κάμω κ᾿ ἐγὼ μετὰ τόσα χρόνια, Πάσχα οἰκιακόν, ἔρημος καὶ ξένος στὰ ξένα. Εὔχαρι καὶ θαλπερὸν ἦτο τὸ ἐσωτερικὸν τῆς ἑστίας του, ἀφοῦ διῆλθον τὴν εὐρεῖαν αὐλήν, μὲ τὴν διάπλατον πύλην, καὶ τοὺς σταύλους τῶν ἀλόγων, καὶ τὴν πρασινάδαν, καὶ τὰς γάστρας τῶν ἀνθέων. Ἡ οἰκογένειά του, ἡ γραῖα Μαρία ἡ συμβία του, ἀφελὴς καὶ ἀρχαϊκή, ὁ υἱός του, ἀμόρφωτος καὶ ἄπλαστος καλὸς ἁμαξηλάτης, κι ὁ ἀδελφός του, στιβαρός, γεροντοπαλλήκαρον, τραχὺς καὶ φιλαλήθης. Τέλος ἡ κόρη του ἡ Ρηνούλα, τελεία ἀντιπρόσωπος τῆς νέας γενεᾶς, κεντήτρια, ζωγραφίνα καὶ θεατρίνα. Πλὴν ὅμως κι αὐτὴ ἀφελὴς καὶ ἁπλῆ εἰς τοὺς τρόπους: Εἶχε μίαν παιδίσκην ἑπτὰ ἐτῶν, τὴν Μαρίαν, πάντοτε μειδιῶσαν καὶ ἀνοικτόκαρδον, καὶ ἓν χαριτωμένον ξενικὸν πλάσμα, τὴν Τοτώ, ξανθήν, γαλανόμορφον, καὶ ἀγγελοθωροῦσαν. Ἡ μικρὰ κόρη, δὲν ἠξεύρω ἀκριβῶς πῶς, εἶχε πέσει εἰς τὰς χεῖράς της, καὶ ἀπετέλει μέρος τῆς οἰκογενείας.
Άγιον Πνεύμα και Εκκλησία στην Πατερική Παράδοση -- Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης
Εκ του βιβλίου:
ΕΠΟΜΕΝΟΙ ΤΟΙΣ ΘΕΙΟΙΣ
ΠΑΤΡΑΣΙ
Αρχές και κριτήρια της
Πατερικής Θεολογίας
1.Η εκτός της Εκκλησίας δράσις του Αγίου Πνεύματος.
α'. Άγιον Πνεύμα και Εκκλησία.
Η ζωή και η ύπαρξις της Εκκλησίας συνδέονται στενώτατα προς την εν αυτή παρουσίαν του Αγίου Πνεύματος. Η Πεντηκοστή, κατά την οποίαν απεστάλη το Άγιον Πνεύμα εις τους αποστόλους, ίνα μένη εις τον αιώνα μετ' αυτών και οδηγή αυτούς εις πάσαν την αλήθειαν, αποτελεί την γενέθλιον της Εκκλησίας ημέραν· "ει μη Πνεύμα παρήν, ουκ αν συνέστη η Εκκλησία, ει δε συνίσταται η Εκκλησία, εύδηλον ότι το Πνεύμα πάρεστιν", παρατηρεί ο ιερός Χρυσόστομος εις ομιλίαν του εις την Πεντηκοστήν[1]. Η εσωτέρα υφή και δομή της Εκκλησίας, η όλη υπόστασις αυτής είναι πνευματική.
Ως προς την ιδιαιτέραν θέσιν, ην εν τη Εκκλησία έχουν ο Χριστός και το Άγιον Πνεύμα, διδάσκεται υπό των Πατέρων και υπό νεωτέρων περί Εκκλησίας και Πνεύματος καθορισμών ότι ο Χριστός αποτελεί την κεφαλήν, το δε Άγιον Πνεύμα την ψυχήν της Εκκλησίας, την ζωοποιούσαν το σώμα αυτής και συνδέουσαν τα μέλη προς την κεφαλήν και προς άλληλα[2].
ΚΑΡΠΟΙ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΑΣΙΑΣ -- του αειμνήστου Στεργίου Σάκκου Ομ. Καθηγητού Α.Π.Θ.
Αποτίμηση των γεγονότων
Προβλημάτισε πολλούς και σχολιάσθηκε ποικιλοτρόπως η κατάσταση του τόπου μας τον τελευταίο καιρό. Τώρα που χρονικά τουλάχιστον απομακρυνθήκαμε κάπως από τα… «Δεκεμβριανά» γεγονότα και φαίνεται να έχει επέλθει κάποια εκτόνωση της έντασης, απαλλαγμένοι από τη συναισθηματική φόρτιση μπορούμε ίσως να δούμε τα πράγματα πιο καθαρά. Εκείνη η αναστάτωση, σχεδόν εξέγερση, των νέων – και όχι μόνο – εκείνο το μένος εναντίον της εξουσίας και μάλιστα εναντίον των οργάνων της τάξεως, που κορυφώθηκε με τον όντως άδικο και τραγικό θάνατο ενός δεκαεξάχρονου μαθητή, κάτι σοβαρό έχει να μας πει. Είναι μόνον η κορυφή του παγόβουνου και μπορεί να λειτουργήσει ως πέρασμα από το οποίο θα προχωρήσει κανείς στο βάθος, αν το επιθυμεί, και θα έρθει αντιμέτωπος με την βαθειά σήψη του κοινωνικού μας ιστού.
Τη Ε΄ (5η) Νοεμβρίου, μνήμη του Οσίου Πατρός ημών ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ Πάπα Αλεξανδρείας του Ομολογητού.
Γρηγόριος ο εν Αγίοις πατήρ ημών, αγαπήσας τον Χριστόν εκ νεαράς ηλικίας, εστόλισε τον εαυτόν του με όλας τας αρετάς. Όθεν και μετά τον θάνατον του τότε αγιωτάτου Πάπα Αλεξανδρείας εχειροτονήθη εκ θείας Προνοίας Επίσκοπος Αλεξανδρείας, παρά των εν Αλεξανδρεία Επισκόπων, συμφωνούντος και του φιλοχρίστου λαού, γενόμενος ούτω διδάσκαλος ακριβής της Ορθοδοξίας και της κατά Θεόν εναρέτου πολιτείας. Εδίδασκε δε την αρετήν ο αοίδιμος μάλλον δια των έργων ή δια του λόγου, επειδή ήτο πράος, ταπεινός, ελεήμων, σώφρων, ορφανών πατήρ, χηρών υπερασπιστής, οδηγός των πεπλανημένων, ιατρός των ασθενών και των λυπουμένων παρηγορία.
Μήπως τα έχουμε ξεχάσει;
...Τι δε να είπω δια τον Οσιομάρτυρα Ευθύμιον τον Ηγούμενον του Βατοπαιδίου, και τους μετ’ αυτού δώδεκα Οσιομάρτυρας Μοναχούς; Ούτοι, επειδή ήλεγξαν κατά πρόσωπον ως αιρετικούς τόσον τον λατινόφρονα βασιλέα Μιχαήλ τον Παλαιολόγον, όσον και τον λατινόφρονα Βέκκον τον Πατριάρχην, ο μεν Ευθύμιος, δεθείς με άλυσιν, κατεποντίσθη υπ’ αυτών εν τη θαλάσση του Καλαμιτζίου, οι δε δώδεκα Μοναχοί εκρεμάσθησαν παρ’ αυτών εν τω καλουμένω Φουρκοβουνίω.
Συναξ. Πεντηκοσταρίου σελ. 424
Η αγνότητα της ψυχής -- Του Φώτη Κόντογλου
ΑΠΛΗ ΚΙ ΑΛΗΘΙΝΗ ΖΩΗ
Μιά φορά είχα ένα μικρό σπιτάκι σέ μιά ερημική μεριά κοντά στή θάλασσα. Βουναλάκια μικρά τό τριγυρίζανε, βουναλάκια ήμερα καί χαρούμενα, στολισμένα μέ λίγα δεντράκια, σκοίνους, θυμάρια, πρινάρια, ρήγανη, πού μοσχοβολούσανε. Κατά τόν βορηά ήτανε μιά ρεματιά μέ λίγα πλατάνια καί μέ λυγαριές, καί στό βάθος της καταστάλιζε τό καλοκαίρι λιγοστό καθαρό αεράκι. Τήν άνοιξη τό χώμα στολιζότανε μέ αγριολούλουδα χρωματιστά, πού μέ κάνανε νά χαίρουμαι καί νά δοξάζω τόν Θεό. Τί αγνότητα πού είχε η ψυχή μου!
Είχα διαλέξει αυτό τό μέρος νά μήν έχη κανέναν δρόμο, γιά νά μήν έρχεται άνθρωπος κατά κεί. Ήμουνα καταμόναχος, ήσυχος, ξεκουρασμένος. Αποτραβιόμουνα εκεί πέρα κ’ έβγαζα από πάνω μου τίς έγνοιες καί τίς σκοτούρες, σάν τό φίδι πού βγάζει τό πετσί του. Ξανάβρισκα τή λευτεριά μου.
Αὐτοκτονοῦμεν ὡς Ἔθνος, καί δέν τό ἀντιλαμβανόμεθα.
ΔΕΝ εἶναι καθόλου εὐχάριστος ἡ ἐξέλιξις τῶν γεγονότων περί τοῦ ἑλληνικου πληθυσμοῦ, ὁ ὁποῖος, δυστυχῶς ἀλλοιώνεται, καθώς τό διαπιστώνει καί ὁ ἔντιμος τ. Πρόεδρος τοῦ Ἀρείου Πάγου κ. Βασ. Κόκκινος εἰς ἄρθρον του εἰς τήν «Ἑστίαν» τῆς 19/2/2010. Μεταξύ τῶν ἄλλων σημειώνει καί αὐτά: «Τό κυβερνῶν κόμμα (ΠΑΣΟΚ) βαρύνεται μέ τό ἐθνικό ἔγκλημα τῆς νομιμοποιήσεως τῶν ἀμβλώσεων καί μάλιστα μέ δαπάνες τοῦ κράτους, διά τοῦ Ν. 1609 τοῦ 1986. Ἀντί δέ νά ἀντιμετωπίσει τό δημογραφικό πρόβλημα τῆς Ἑλλάδος, μέ κατάλληλα μέτρα γιά τήν αὔξηση τῶν γεννήσεων, θέτει σέ πρώτη προτεραιότητα τήν ἀπονομή τῆς ἑλληνικῆς ἰθαγένειας σέ μετανάστες καί λαθρομετανάστες ἀγνώστου συνολικοῦ ἀριθμοῦ... Στην Ἤπειρο καί τή Θράκη εἶναι δυνατόν νά σχηματισθεῖ ἐπικίνδυνη μουσουλμανική μειονότητα, μέ τάση νά γίνει πλειονότητα μέ ὅλες τίς εὐνόητες συνέπειες. Ἄλλωστε ὁ Ὀζάλ (Τούρκος πρωθυπουργός το 1993), μᾶς ἔχει προειδοποιήσει, προφητεύσας πώς ἡ κατάληψη τῆς Ἑλλάδος εἶναι ζήτημα χρόνου, μέ τήν ὑπογεννητικότητά της... Πολλοί Ἕλληνες ἀγνοοῦν τίς ἐπιπτώσεις καί τόν κίνδυνον ἀφελληνισμοῦ τῆς Χώρας διά τῆς ἀποσυνδέσεως τοῦ συνδετικοῦ κρίκου τοῦ γένους τῶν ἑλλήνων, πού εἶναι ἡ Ὀρθόδοξη Χριστιανική θρησκεία... Τό κυβερνῶν κίνημα, ἔστω καί τήν ὑστάτη ὥρα, ἄς ἀναλογισθεῖ τίς ἱστορικές εὐθύνες του». Εἶναι ὄντως τραγικόν, νά εὑρισκώμεθα πρό τῆς ἀπειλῆς ἀλλοιώσεως καί μειώσεως τοῦ ἑλληνικοῦ πληθυσμοῦ, καί οἱ ὑπεύθυνοι τοῦ ἔθνους νά νομιμοποιοῦν καί νά πληρώνουν διά 300 χιλιάδες περίπου, ἐκτρώσεις, τόν χρόνον. Αὐτοκτονοῦμεν ὡς Ἔθνος, καί δέν τό ἀντιλαμβανόμεθα.
------------------------
Δυστυχῶς, οἱ διαπιστώσεις αὐτές τοῦ κ. Κοκκίνου ἰσχύουν σήμερον, 10 ἔτη ἀργότερον, κατά μείζονα λόγον, διότι οἱ ΤΡΙΣΑΘΛΙΟΙ ΠΡΟΔΟΤΑΙ ἔχουν κουβαλήσει καί συνεχίζουν νά κουβαλοῦν πολύ περισσοτέρους ἰσλαμιστάς, τούς χορηγοῦν ἰθαγένειαν(!!!), πλουσιοπάροχα ἐπιδόματα, δωρεάν στέγην, χωράφια, ἀκόμη καί WiFi!!! Κατά τόν ἔγκριτον Καθηγητήν κ. Κων-νον Γρίβαν, οἱ ΑΚΡΩΣ ΒΡΩΜΕΡΟΙ «πολιτικοί» πού «κυβερνοῦν» τήν χώραν ἐφαρμόζουν «πολιτικήν αὐτοεξαλείψεως»! Εἰσαγγελεύς ὑπάρχει;
Νην ξεχνάμε: Η ενεργός συμμετοχή μας στην αγωνιζομένη Ορθοδοξία, στο «μικρό ποίμνιο» είναι θέμα πίστης και σωτηρίας.
Ο Θεός ου μυκτηρίζεται. Δεν εμπαίζεται. Δεν μπορούμε να δουλεύομε σε δύο Κυρίους. Οι τρεις παίδες επροτίμησαν να ριφθούν στην επταπλασίως καιομένη κάμινο για να μην προσκυνήσουν την αντίθεη εικόνα του Ναβουχοδονόσορος. Ελπίζουμε πρώτα στη δύναμη του Θεού και στη θεία επέμβαση και μετά στους ανθρώπους. Γι΄ αυτό πρέπει να αγωνιζόμαστε με τις δυνάμεις που έχουμε ελπίζοντας πάντα στο Θεό. Εάν ασεβήσουμε προς τον Θεό και την Ορθόδοξη πίστη μας, τότε ποιος θα μας σώσει; Ποιος θα μας βοηθήσει κατά των δυνάμεων του Αντιχρίστου; Έτσι η ενεργός συμμετοχή μας στην αγωνιζομένη Ορθοδοξία, στο «μικρό ποίμνιο» είναι θέμα πίστης και σωτηρίας. Και εις τα της πίστεως δεν χωρεί συγκατάβαση, υποχωρητικότητα. Πειθαρχείν δει Θεώ μάλλον ή ανθρώποις.
Η ΛΥΣΗ ΤΟΥ ΜΥΣΤΗΡΙΟΥ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ. ΕΙΜΑΙ ΕΤΟΙΜΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ??... -- π. Γεώργιος Αγγελακάκης
https://agiooros.org/viewtopic.php?f=43&t=16032&mobile=on
Αγαλλίαση της ψυχής και της καρδιάς -- Του Φώτη Κόντογλου
Το φετινό καλοκαίρι είναι ακατάστατο. Μα και οι λίγες μέρες που είναι καλοκαιρινές γεμίζουνε την ψυχή μας από κάποια αγαλλίαση που δεν την δίνει ποτέ ο χειμώνας. Η πλάση ημερεύει, τ’ άγρια τα βουνά δε φοβερίζουνε πια τον άνθρωπο, ούτε τα θυμωμένα σύννεφα, που στοιβιάζονται βαρειά το χειμώνα και γεμίζουνε τα θόλο του ουρανού. Το φως είναι καθαρό. Το πρωί σηκώνεσαι από τον ύπνο και γελά ο κόσμος του Θεού. Η μέρα είναι έμορφη σαν τον καλόν τον άνθρωπο. Οι αγέρηδες είναι αλαφροί κα χαροποιοί, ακόμη κι ο γέρο Βοριάς είναι τώρα σα παλληκαρόπουλο. Αντί να βγάζει εκείνα τα φοβερά μουγκρίσματα, σφυρίζει γλυκά στα κλαδιά των δέντρων και στα ξάρτια των καραβιών.
Μπροστά στον εαυτό μας…! -- του αειμνήστου Ιωάννου Κορναράκη Καθηγητού Παν. Αθηνών
Η εμφάνιση και η πρόοδος της ψυχολογίας του ασυνειδήτου (Βάθους) υπήρξε αναμφίβολα πολυσήμαντη. Όμως είναι γεγονός ότι κάθε αντικειμενικός ερευνητής ημπορεί να παραλεχθεί σαν βασική κατεύθυνση της ψυχολογίας αυτής την αποκάλυψη της ποιότητος και του περιεχομένου της ανθρώπινης προσωπικότητος.
Ήδη έγινε λόγος για την σπηλιά των ενστικτικών τεράτων, που η ψυχολογία του Βάθους απεκάλυψε. Αλλά δεν πρόκειται μόνο για «τέρατα» που ενσαρκώνουν απλώς ανθρώπινα πάθη. Κάθε ανθρώπινο, όσο «απάνθρωπο» κι αν είναι, μένει ανθρώπινο. Τα ανθρώπινα πάθη, όπως τα γνώριζε ο άνθρωπος προ της εμφανίσεως της ψυχολογίας του Φρόυδ, ήσαν πάντοτε στα μέτρα της ανθρώπινης αδυναμίας και ποταπότητος. Σαν πάθη ήσαν πάντοτε μιαρά και μισητά, άλλα ήσαν απλώς ανθρώπινα πάθη γιατί είχαν την αιτία τους στην ανθρώπινη αδυναμία.
Διήγησις εις τον Θρήνον του Προφήτου ΙΕΡΕΜΙΟΥ περί της Ιερουσαλήμ και εις την άλωσιν ταύτης και περί της εκστάσεως ΑΒΙΜΕΛΕΧ.
Ιερεμίας, ο μέγας Προφήτης, κατήγετο εκ κώμης ονομαζομένης Αναθώθ. Πολλά δε επροφήτευσε περί της Ιερουσαλήμ και Βαβυλώνος, ομοίως και περί της ενσάρκου οικονομίας του Υιού του Θεού, εις την οποίαν φαίνεται όλη η δύναμις και το κράτος της προφητείας. Τούτον ποτέ τον Προφήτην έδειρε δυνατά Πασχώρ ο υιός του Εμμήρ, ο προεστώς του οίκου Κυρίου· και εις τον καταρράκτην αυτόν έβαλε, διότι επένθει και ελυπείτο δια την τότε μέλλουσαν άλωσιν της Ιερουσαλήμ. Επειδή δε η του Θεού πρόνοια ελύτρωσε τον Προφήτην από τον καταρράκτην, αυτός λυτρωθείς επροφήτευσε και είπεν εις τον Πασχώρ· «Το όνομά σου θέλει γίνει μέτοικον και ξένον από την γην ταύτην της Ιερουσαλήμ, και εν ταυτώ θέλει σε ελέγξει η αποστασία σου. Διότι επικατάρατος είναι εκείνος, όστις αμελώς ποιεί το έργον του Κυρίου· «Επικατάρατος ο ποιών τα έργα Κυρίου αμελώς» (Ιερ. λα: 10).
Τη Δ΄ (4η) Νοεμβρίου, μνήμη του Οσίου Πατρός ημών ΙΩΑΝΝΙΚΙΟΥ του Μεγάλου του εν τω Ολύμπω.
Ιωαννίκιος ο θαυμάσιος και μέγας Πατήρ ημών εγεννήθη το εικοστόν τέταρτον και τελευταίον έτος Λέοντος Γ΄ του Ισαύρου, εν έτει ψμα΄(741), εις την επαρχίαν των Βιθυνών, εις χωρίον καλούμενον Μαρικάτον από ευσεβείς γονείς, οίτινες ωνομάζοντο ο μεν Μυριτρίκης, η δε Αναστασώ· γεννηθείς λοιπόν εξ αυτών ετρέφετο με θείαν παιδείαν μάλλον ή με τροφήν πρόσκαιρον· γράμματα μεν δεν ηθέλησε να μάθη, ως και ο Μέγας Αντώνιος, αλλ’ επειδή ήτο ρωμαλέος και μεγαλόσωμος τον έγραψαν εις τον στρατόν οι υπηρέται του βασιλέως, οίτινες εζήτουν ανθρώπους δια τον πόλεμον, επρόκοψε δε τόσον εις την μάχην, ώστε όλοι τον εθαύμαζον.
Καλούμεθα οι πάντες εις εγρήγορση
Βιώνουμε συνεχώς την παναίρεση του Οικουμενισμού, δηλαδή της αλλοτρίωσης με ένα λόγο του Ορθόδοξου ήθους, της απεμπόλησης των Χριστιανικών Παραδόσεων και διδασκαλιών, της νοθείας των Ιερών Δογμάτων, θεσμών και Κανόνων της Ορθοδοξίας, υπό των οικουμενιστικών ετεροδιδασκαλιών και των Φράγκικων ηθών και εθίμων. Όθεν καλούμεθα οι πάντες εις εγρήγορση, δεδομένης της κοσμικής υπεροπλίας και των δολίων διπλωματικών τρόπων με τους οποίους κινούνται και δρουν οι σκοτεινές οικουμενιστικές δυνάμεις, που επιδιώκουν την δια παντός τρόπου υποταγή και άλωση της Ορθοδόξου Εκκλησίας.
ΝΑΙ ΜΕΝ, ΑΛΛΑ…» -- Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Διονυσίου Τάτση
ΤΟ ΘΕΜΑ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἀπασχολεῖ ἰδιαίτερα τους συνειδητούς χριστιανούς, οἱ ὁποῖοι ζητοῦν ἀπό τους κληρικούς ἐνημέρωση και καθοδήγηση. Ὅμως περισσεύει ἡ σιωπή ἀπό καιροσκοπισμό και δειλία. Ἐλάχιστοι εἶναι ἐκεῖνοι, πού δημοσίως ἐπικρίνουν τους Οἰκουμενιστάς και διατυπώνουν τη γνώμη τους ἐλεύθερα. Και αὐτό εἶναι πολύ ἀνησυχητικό φαινόμενο, γιατί ἀποκαλύπτει ὅτι δεν ὑπάρχει ἱερός ζῆλος και παρρησία. Δέν ὑπάρχει πνεῦμα ὁμολογίας και ὑπεράσπισης τῆς πίστεώς μας. Ὡστόσο, δεν μᾶς λείπουν τά κείμενα, πού ἐπισημαίνουν τις αἱρετικές διδασκαλίες τῶν παπικῶν και τῶν προτεσταντῶν. Ἔχουμε θεολόγους, ἀλλά δεν ἔχουμε ὁμολογητές. Το πρόβλημα δεν εἶναι στην ἐπισήμανση τῶν διαφορῶν με τους ἑτεροδόξους, ἀλλά στήν κριτική πού πρέπει στους δικούς μας ὀρθοδόξους οἰκουμενιστές, οἱ ὁποῖοι ἀναπτύσσουν ἐνοχλητικές πρωτοβουλίες και ἐξισώνουν την πίστη μας με ἐκείνη τῶν αἱρετικῶν. Αὐτούς τους οἰκουμενιστές ἀποφεύγουν ἐπιμελῶς οἱ σοφοί θεολόγοι μας να τους κρίνουν καί να τους ἀπομονώσουν. Και αὐτό συμβαίνει γιατί εἶναι οἱ μεγαλόσχημοι τῆς Ἐκκλησίας και δεν θέλουν να ἔλθουν σε ἀντίθεση μαζί τους. Δεν θέλουν να δυσαρεστήσουν και τους πατριαρχικούς κύκλους, παρόλο πού διαφωνοῦν. Ἔτσι κυλάει ὁ χρόνος με συμβιβασμούς, ἰδιωτικούς ψιθύρους και σιωπή. Τά ἐπιχειρήματά τους εἶναι παιδαριώδη. Ἔχουν ὡς κανόνα τους το «Ναι μέν, ἀλλἀ…», πού σημαίνει τελικά ὄχι στη δημόσια ἀντίδραση, ὄχι στη δυναμική διαφωνία, ὄχι στην ἄρνηση τῶν διαφόρων προκλητικῶν ἐκδηλώσεων. Καί ὅλα αὐτά, γιατί τους περισσεύει ἡ διάκριση και ἡ κατά Θεόν σοφία… Ἡ τακτική πού περιγράφω εἶναι προσφιλής και σε ἀρκετούς ἁγιορεῖτες πατέρες και σε σχεδόν ὅλους τους Μητροπολίτες τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος. Ἔτσι ὁ δόλιος Οἰκουμενισμός ἐξαπλώνεται παντοῦ και το ὀρθόδοξο κριτήριο ἀμβλύνεται. Σε λίγο οἱ ἀνυποψίαστοι χριστιανοί μας θα πάθουν πλήρη σύγχυση και θά ἀποδέχονται τον Πάπα ὅπως και τον Πατριάρχη, και τους καρδινάλιους ὅπως και τους μητροπολίτες!
Η Εκκλησία του Χριστού δεν είναι μόνον η Ιεραρχία. Είναι ο Κλήρος και ο Λαός μαζί.
Υπάρχει το θέμα αρχής. Υπάρχει το θέμα της δημοκρατίας μέσα στην Εκκλησία, που θέλει τον Επίσκοπο να εκλέγεται «ψήφω Κλήρου και Λαού». Αυτή η αρχή καταπατείται σήμερα από τους δεσποτοκράτες όλων των τοπικών Εκκλησιών, κι΄ αυτή η αρχή πρέπει να επανέλθει αν θέλουμε να ξαναδούμε την Εκκλησία, μάνα Μαρτύρων και Αγίων, όπως ήταν τότε που οι Επίσκοποι εκλέγονταν με απόλυτη διαφάνεια από τους χριστιανούς κι όχι όπως σήμερα εν κρυπτώ και παραβύστω, λες και πρόκειται για τελετή Μασονίας! Η Εκκλησία του Χριστού δεν είναι μόνον η Ιεραρχία. Είναι ο Κλήρος και ο Λαός μαζί. Γιατί λοιπόν, ενώ ο λαός συμμετέχει σ΄ όλες τις εκδηλώσεις της Εκκλησίας, του απαγορεύουν να συμμετέχει στην εκλογή των Επισκόπων του; Γιατί, ενώ οι Αποστολικές Διαταγές, οι Κανόνες και οι μαρτυρίες Αγίων Πατέρων της Εκκλησίας, μιλάνε για εκλογή των Επισκόπων «υπό παντός του λαού», οι Ιεραρχίες των τοπικών Ορθοδόξων Εκκλησιών όλα αυτά τα γράφουν στα παλιά των τα παπούτσια; Και όχι μόνον πρέπει να εκλέγεται ο Επίσκοπος από τον λαό, αλλά και εάν κατά την χειροτονία κάποιος φωνάξει «ανάξιος», η χειροτονία πρέπει να σταματήσει αμέσως, μέχρις ότου εξακριβωθεί το βάσιμο ή όχι της κατηγορίας. Αυτά ορίζουν οι Κανόνες και η πράξη της Εκκλησίας.
Η Ορθοδοξία είναι η αποκάλυψη του Θεού με την ενανθρώπιση του δευτέρου προσώπου της Αγίας Τριάδος.
Δεν είναι η Ορθοδοξία απλώς μία θρησκευτική τελετουργία ή θρησκευτική γνωσιολογία και θρησκευτικός στοχασμός. Στην Ορθοδοξία συντελείται η προσωπική κοινωνία και συνάντηση του πιστού με τον Θεό, ο Οποίος στις σχέσεις Του με τον άνθρωπο δεν είναι μόνο Θεός , αλλά Θεάνθρωπος. Και η συνάντηση και κοινωνία του πιστού με τον Θεάνθρωπο συντελείται με την βιωματική ένταξή του στο Σώμα του Χριστού, την Αγία Εκκλησία Του και την μέθεξη της Θείας Χάριτος με τα μυστήρια της Εκκλησίας.
ΠΟΡΕΙΑ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΕΞΙΣΛΑΜΙΣΜΟΝ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΜΕ ΤΗΝ ΕΓΚΡΙΣΙΝ, ΔΥΣΤΥΧΩΣ, ΤΗΣ Δ. Ι. ΣΥΝΟΔΟΥ
Η ΔΙΑΡΚΗΣ Ἱερὰ Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἔλαβε θέσιν ἐπὶ τοῦ νομοσχεδίου διὰ τὴν ἀπόδοσιν Ἰθαγενείας εἰς ἀλλοδαπούς. Ἡ Δ.Ι.Σ. ὑποστηρίζει ὅτι ὁ Νόμος δὲν ἐπιτρέπει εἰς τὴν Διοικοῦσαν Ἐκκλησίαν νὰ παρέμβη ἐπὶ τοῦ νομοσχεδίου διὰ τὴν Ἰθαγένειαν. Ἡ θέσις της προκαλεῖ ὁλόκληρον τὸν πιστὸν Ὀρθόδοξον Λαόν. Διότι οἱ Ἱεράρχαι μας συμπεριφέρονται ὡς Ἀνώτεροι Δημόσιοι Ὑπάλληλοι, οἱ ὁποῖοι ὑπακούουν εἰς τοὺς πολιτικοὺς προϊσταμμένους των καὶ ὄχι ὡς Ἑλληνορθόδοξοι ποιμένες. Οἱ Νόμοι δὲν ἐπέτρεπαν εἰς τοὺς Πατέρας τῆς Ἐκκλησίας νὰ ἐλέγχουν τοὺς Βασιλεῖς, τοὺς Αὐτοκράτορας, τοὺς Τυράννους. Κι ὅμως τὸ ἔπρατταν ἀδιαφοροῦντες διὰ τὰς συνεπείας. Σύγχρονοι Μητροπολῖται τῆς μεταπολεμικῆς Ἑλlάδος ἤλεγξαν αὐστηρότατα πολιτικοὺς καὶ δικτάτορας ἀδιαφοροῦντες διὰ τὰς συνεπείας. Ἡ σημερινὴ Διοικοῦσα Ἐκκλησία εἶναι ξένη, εἰς τὸ σύνολόν της, πρὸς τὸ Ὀρθόδοξον φρόνημα καὶ τὴν φιλοπατρίαν.
------------------------------
Τό ἄρθρον ἀποδεικνύει ὅτι ἡ «ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος», ἐκτός ἀπό τίς προηγούμενες αἱρέσεις καί σχίσματα πού τήν ἐβάρυνον, τώρα ἔχει πέσει καί εἰς τήν φοβεράν αἵρεσιν τοῦ Σεργιανισμοῦ!
------------------------------
Δυστυχώς από σήμερα ξεκίνησε την λειτουργία του το πρώτο επίσημο τζαμί στην Αθήνα... Οι πρώτες προσευχές στον ισλαμοδαιμονα είναι γεγονός...
Απάνω σε μιάν έρημη ακροθαλασσιά -- Του Φώτη Κόντογλου
Κ’ εγώ δεν κατάλαβα πώς βρέθηκα μακρυά από τή ζάλη της πολιτείας. Έβγαλα ένα «άχ!» από τό στήθος μου, σάν τόν άνθρωπο πού ξανάρχεται στή ζωή ύστερ’ από λιποθυμιά. Δεν πέρασε πολλή ώρα, κ’ ένοιωσα τόν εαυτό μου πολύ ευτυχισμένον, ήσυχον καί βλογημένον, όπως ήμουνα άλλη φορά, πρίν πέσω στά δόντια αυτηνής της λυσσασμένης Σκύλλας, της πολιτείας. Έδώ, σ' αυτόν τόν ξερότοπο πού ήρθα, πού δεν έχεις τίποτα απ’ όσα φχαριστούνε τούς σημερινούς ανθρώπους, καταλαβαίνω πώς είμαι λεύτερος, ύστερ’ από τη σκλαβιά, ύστερ’ από τίς χίλιες σκλαβιές, γιά νά μιλήσω καλύτερα, πού σηκώνουμε απάνω στήν καμπούρα μας όσοι ζούμε μέσα στήν αμαρτωλή τή Βαβυλώνα, πού όλο γιά λευτεριές, λογής-λογής λευτεριές μιλά, πράσινες, κόκκινες, πνευματικές, υλικές, μοντέρνες, υπαρξιστικές, αθεϊστικές λευτεριές, λευτεριά πού αποχτιέται μέ τήν άπιστία, μέ τά λεφτά, μέ την άποχτήνωση, μέ τήν άναισθησία, λευτεριά μέ τίς ψευτιές της φιλοσοφίας, λευτεριά με τό σκλάβωμα στίς μηχανές, κι άλλες τέτοιες λευτεριές...