Τηλε-σχόλιο γιά τό ιστορικό επίσημο ανακοινωθέν (01/04/2020) τής Ιεραρχίας τής Εκκλησίας -- Του ιατρού κ. Κυπριανού Χριστοδουλίδη

https://kyprianoscy.blogspot.com/

Τηλε-σχόλιο γιά τό ιστορικό επίσημο ανακοινωθέν (01/04/2020) τής Ιεραρχίας τής Εκκλησίας τής Ελλάδος Επικαλέσθηκαν, οι άγιοι Συντάκτες, εδάφιο από λόγο τού Αγ. Ιωάννου Χρυσοστόμου, αλλά "γινώσκουν χωρίς νά αναγινώσκουν" συνεχίζοντας τόν εμπαιγμό μας.
Ο άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος απευθύνεται σέ ΈΝΑΝ άνθρωπο (σημ. γράφει «ο άνθρωπος» καί όχι "οι άνθρωποι"), κάποιον άνθρωπο, ο οποίος εξ ανάγκης δέν μπορεί νά εκκλησιασθεί καί λέγει, ότι (δύναται ή μπορεί) «νά κάνει τόν εαυτό του θυσιαστήριο». (1)

Άρθρο του "Ορθ.Τύπου" για το δημογραφικό. Δεν αναφέρει λέξη για τις 300 χιλ, εκτρώσεις ετησίως!!!

Ἑλλάδα χωρίς… Ἕλληνες;

Ὥς τώρα λέγαμε, καὶ πολὺ σωστά, ὅτι ἡ Ἑλλάδα ἀνήκει στοὺς Ἕλληνες. Ἆραγε ποῦ θὰ ἀνήκει ἡ Ἑλλάδα χωρὶς τοὺς Ἕλληνες; Ναί, εἶναι παράξενο τὸ ἐρώτημα. Ὁ Θεὸς νὰ φυλάξει νὰ μὴ συμβεῖ ποτὲ αὐτό. Καὶ νὰ μᾶς φωτίσει, γιὰ νὰ σωθεῖ ἡ Πατρίδα μας. Ἀλλὰ περὶ τίνος πρόκειται ἀκριβῶς;

Πρόκειται γιὰ τὴν μεγαλύτερη ὥς τώρα ἀπειλή, τὸ δημογραφικὸ πρόβλημα. Τὸ ὁποῖο ὄχι μόνο παίρνει καθημερινὰ μεγαλύτερες διαστάσεις, ἀλλὰ ἔχει καὶ μεγάλο βάθος. Τόσο μεγάλο, ποὺ ἀγγίζει πλέον τὸ ἴδιο τὸ φρόνημά μας καὶ τὶς ἀξίες μας. Ναί!

Κανένας ἐχθρὸς τῆς Ἑλλάδος, ὥς καὶ ὁ πλέον κακὸς καὶ ὁρκισμένος γι’ αὐτό, δὲν θὰ μποροῦσε νὰ τὴν πλήξει τόσο καίρια καὶ ἀποτελεσματικά, ὅσο μὲ αὐτὰ ποὺ συμβαίνουν σήμερα στὸ δημογραφικὸ θέμα.

Πεντήκοντα χρόνια μετά το σχίσμα -- Οι Παλαιομερολογίται

«Οι Γ.Ο.Χ. έσχισαν την Εκκλησίαν της ΅Ελλάδος ή μάλλον απεσχίσθησαν από την Εκκλησίαν της Ελλάδος». Ούτως έγραψεν ο «Ορ. Τύπος» εναντίον των Γ.Ο.Χ. Αναληθέστατον είναι τούτο. Αληθέστατον είναι ότι οι Γ.Ο.Χ. είναι οι συνεχισταί της Μίας, Αγίας, Αποστολικής  Καθολικής Εκκλησίας εις τον Ελλαδικόν χώρον. Δημιουργοί σχισμάτων είναι οι προσθέτοντες ή αφαιρούντες από την αποκεκαλυμμένην αλήθειαν, από την Ορθοδοξίαν και ουχί οι εμμένοντες εις αυτήν. Α΄) Ερωτώμεν την διεύθυνσιν του Τύπου είναι διδασκαλία του Σωτήρος, η ενιαία εκδήλωσις υπό των πιστών της Θείας Λατρείας, ενί στόματι και μια καρδία; «Σήμερον τα άνω της κάτω και τα κάτω της άνω συνεορτάζει»; Έγινε αιτία η εισαγωγή του Νέου Εορτολογίου να διασπασθή η Ενότης της Εκκλησίας εν τη εξωτερική θεία Λατρεία, όπως ομολογεί ο αείμνηστος Ανδρούτσος εις την Συμβολικήν του; Ποίοι οι υπεύθυνοι οι εμμένοντες εις τας υπό της Εκκλησίας παραδεδομένα ή οι καινοτομούντες και εισάγοντες κενά, εις τα όρια των πατέρων; Β΄) Καταργείται ενίοτε δια της εισαγωγής του Νέου εορτολογίου, η νηστεία μετά το Πάσχα, των Αγίων Αποστόλων; Είναι αληθές, ότι η Εκκλησία, δύο Οικουμενικούς Πατριάρχας τον Ιερεμίαν Γ΄ εν έτει 1725 και Καλλίνικον 1783 εκάθηρε και εξώρισε, διότι ετόλμησαν την ελάττωσιν της νηστείας;
---------------------------------------
Δημήτριος Χατζηνικολάου είπε...

Ὁ ἀεἰμνηστος ἀδελφός Σταῦρος Καραμῆτσος ὑπῆρξεν μέγα ἀνάστημα Ὀρθοδοξίας, ἑπομένως εἶναι ἀναμενόμενον νά πολεμῆται ὑπό τῶν αἱρετικῶν.

«Έξοδος 1826»

ΨΕΥΔΕΠΙΓΡΑΦΟΙ «ΓΕΡΟΝΤΕΣ» -- Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Διονυσίου Τάτση

ΟΙ ΚΛΗΡΙΚΟΙ, ποὺ ἐφημερεύουν στὶς μεγάλες πόλεις πρέπει νὰ εἶναι ἰδιαίτερα προσεκτικοί, γιατὶ καλοῦνται νὰ ἀντιμετωπίσουν πολλοὺς ἀνθρώπους, ποὺ ἔχουν διάφορα προβλήματα καὶ νὰ ἐπουλώσουν πληγὲς σώματος καὶ ψυχῆς. Ἰδιαίτερα οἱ νεαροὶ ἄγαμοι κληρικοί, οἱ ὁποῖοι ἀνυπομονοῦν νὰ ἐπιβληθοῦν στὸ λαὸ τοῦ Θεοῦ ὡς ἐνάρετοι καὶ θεοφώτιστοι γέροντες. Ἡ ἀπειρία τους, τὸ κοσμικὸ φρόνημα, ἡ ἔπαρση καὶ ἡ «μοναχική» τους ἰδιότητα τοὺς ὁδηγοῦν σὲ ἐσφαλμένες ἐπιλογὲς καὶ ἀδιάκριτες ἀποφάσεις. Τὸ γεγονὸς δὲ ὅτι εἶναι καὶ προϊστάμενοι τῶν ναῶν ἐπιδεινώνει τὴν κατάστασή τους καὶ τοὺς καθιστᾶ πνευματικὰ ἐπικίνδυνους στὸ ποίμνιό τους καὶ κυρίως στοὺς νέους, ποὺ ἀνυποψίαστοι τοὺς πλησιάζουν. Εἶναι πολλὰ τὰ προβλήματα, ποὺ δημιουργοῦνται καὶ ὄχι σπάνια καταλήγουν καὶ σὲ σκάνδαλα. Καὶ δὲν ἀναφέρομαι μόνο σὲ ἠθικῆς φύσεως σκάνδαλα.

ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΚΑΝΩΝ ΣΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ ΓΟΡΓΟΫΠΗΚΟΟΥ

Τη Γ΄ (3η) Απριλίου, μνήμη του Οσίου Πατρός ημών και Ομολογητού ΝΙΚΗΤΑ Ηγουμένου της Μονής Μηδικίου.

Νικήτας ο Όσιος Πατήρ ημών και Ομολογητής, εκ νεαράς ηλικίας αγαπήσας την εγκράτειαν, αφήκε τον κόσμον και απήλθεν εις τα όρη και εις την ησυχίαν, όπου ειργάζετο πάσαν αρετήν· όθεν εκ τούτου υψώθη και έγινε μέγας και περιβόητος, επειδή δε εκυβερνάτο με την του λόγου διάκρισιν, έγινε και οικονόμος ψυχών και πιστός Ιερεύς του Θεού. Διωχθείς δε εκ του ποιμνίου του παρά των εικονομάχων, ως προσκυνητής των θείων και αγίων Εικόνων, κατεδικάσθη εις πικράς εξορίας. Αλλ’ αυτός, ευχαριστών δι’ όλας τας κακοπαθείας, τας οποίας εδοκίμασε χάριν των θείων Εικόνων, εδείχθη δόκιμος αγωνιστής και την μεν ψυχοβλαβή αίρεσιν των θεομάχων, δια των διδασκαλιών και παρακινήσεων αυτού, ήλεγξε, πολλούς δε παρεκίνησε και να μαρτυρήσωσι ακόμη δια τον σεβασμόν των προς τας αγίας Εικόνας. Όθεν και διπλάς τας λαμπάδας ανάψας, της ομολογίας, δηλαδή, και της ασκήσεως, διπλούς και τους στεφάνους εκ χειρός Κυρίου εδέχθη, προς τον Οποίον μεταστάς, ανεπαύσατο.

Βίος (κατά πλάτος) και πολιτεία του Οσίου Πατρός ημών ΝΙΚΗΤΑ  Ηγουμένου της Μονής Μηδικίου.   

Αυτή τη χρονιά δεν θα μπορέσουν να κάνουν τα αίσχη τους!

Παπικὸς καρδινάλιος εἰς ἀναστάσιµον ὀρθόδοξον θείαν Λειτουργίαν!

ΣΕ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ σχόλιό µας εἴχαµε ἀναφερθεῖ σὲ ἀπαράδεκτες οἰκουµενιστικὲς ἀπρέπειες. Μία ἀπὸ τὶς πλέον ἀπαράδεκτες ἦταν αὐτὴ τοῦ «ἁγίου» Βοστώνης κ. Μεθοδίου, ὁ ὁποῖος εἶχε πάει «µετὰ τῆς κουστωδίας» του στὸν παπικὸ ναὸ τῆς πόλεως, κατὰ τὴν Μ. Τρίτη τῶν παπικῶν, γιὰ νὰ παραστεῖ στὸν «καθαγιασµὸ» τοῦ «ἁγίου ἐλαίου», νὰ µιλήσει καὶ νὰ ἀποκαλέσει τὸν πρώην πάπα Παῦλο ΣΤ΄ «εὐλογηµένο»! Τὸ ἀλισβερίσι ὅµως δὲν σταµάτησε ἐκεῖ ἀφοῦ «Ἀνταπόδοση τῆς ἐπισκέψεως ὑπῆρξε ἡ παρουσία τοῦ Ρωµαιοκαθολικοῦ Ἀρχιεπισκόπου Βοστώνης, καρδιναλίου Sean O΄ Malley, στὸν Ὀρθόδοξο καθεδρικὸ Ναὸ τοῦ Εὐαγγελισµοῦ τῆς Βοστώνης στὴν Ἀκολουθία τῆς Ἀναστάσεως. Ὁ καρδινάλιος  Ὁ’ Malley µάλιστα συµµετεῖχε κατὰ τρόπο λειτουργικὸ στὴν Ἀκολουθία τῆς Ἀναστάσεως, καθότι ἀνέγνωσε τὸ ἑωθινὸ εὐαγγέλιο τῆς Ἀναστάσεως στὴν ἀγγλικὴ γλώσσα ἀµέσως µετὰ ἀπὸ τὸν Μητροπολίτη Βοστώνης Μεθόδιο, ὁ ὁποῖος προέστη τῆς Ἱερῆς Ἀκολουθίας»! Εἶναι ὁλοφάνερο πὼς ὁ «ἅγιος» Βοστώνης θεωρεῖ τὸν µεγαλοφραγκόπαπα ὡς κανονικὸ ἐπίσκοπο τῆς Ἐκκλησίας καὶ γι’ αὐτὸ συλλειτουργεῖ µαζί του. Δὲν ὑπάρχει γιὰ ἐκεῖνον «σχίσµα», ἀλλὰ ἔκαµε τὴν «ἕνωση τῶν ἐκκλησιῶν» ἐρήµην τῆς Ἐκκλησίας! Μὴ ἔχετε ἀµφιβολίες, ἡ «ἕνωση τῶν ἐκκλησιῶν» ἔγινε στὰ «ὑψηλὰ κλιµάκια»! Τὸ µόνο ποὺ ἀποµένει εἶναι νὰ τὴ «σερβίρουν» καὶ στὴ βάση! Ἀδέλφια µας ἀγρυπνεῖτε!  

“O.T.” 2071

ΣΚΑΝΔΑΛΙΣΜΟΣ ΕΚ ΤΗΣ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗΣ ΠΕΡΙΒΟΛΗΣ -- Περίπου 300 χιλιάδες θάνατοι αθώων Ελληνοπαίδων ετησίως!

Ένας εκ των παλαιοτάτων τρόπων σκανδαλισμού ήτο και ο προερχόμενος εκ της εξωτερικής περιβολής των ατόμων. Μαρτυρείται δε ότι σημαντικός αριθμός γυναικών εκυκλοφόρει κατά τρόπον ανάρμοστον εις την ζωήν. Συνηγορεί μάλλον περί αυτού και αρχαίος προφητικός έλεγχος του Ησαϊου, ο οποίος απευθυνόμενος προς τας νέας γυναίκας της εποχής του λέγει: Περιπατείτε με υπερηφάνειαν και με μάτια γεμάτα πονηρίαν. Λυγίζετε προκλητικώς το σώμα, λικνίζετε με σημασίαν το φόρεμα και κτυπάτε συνθηματικώς εις τον δρόμον τα τακούνια σας. Προλέγων δε και τας επερχομένας δυσαρέστους, εκ της αταξίας, συνεπείας προσθέτει:

Δύο δρόμοι πρὸς τὸν Θεὸν ΠΙΣΤΙΣ ΚΑΙ ΓΝΩΣΙΣ -- Τοῦ κ. Μιχαὴλ Ε. Μιχαηλίδη, Θεολόγου

Αἰώνιος ἀναζητητής τοῦ Θεοῦ εἶναι ὁ ἄνθρωπος, «καί γε οὐ μακράν ἀπό ἑνός ἑκάστου ἡμῶν ὑπάρχοντα», καθώς κήρυξε καί δίδαξε τούς Ἀθηναίους ὁ μέγας τῶν ἐθνῶν ἀπόστολος, ὁ Παῦλος (Πράξ. ΙΖ΄ 27). Ἡ ζωή τοῦ ἀνθρώπου εἶν’ ἕνα ἀεικίνητο κηνύγημα τοῦ Θεοῦ. Εἶναι μιά φλογερή δίψα Θεοῦ. Εἶναι μιά ἀέναη κίνηση τοῦ παιδιοῦ πρός τόν Πατέρα, τοῦ πλάσματος πρός τόν Πλάστη καί Δημιουργό. Ὁ ἄνθρωπος μοιάζει σάν τό μικρό παιδάκι, πού κλαίει ἀπαρηγόρητο σάν χάσει γιά μιά στιγμή ἀπ’ τά χέρια του τή μητέρα. Ἤ σάν τή νύμφη τοῦ «Ἄσματος», πού μέ ἀγωνία ἀναζητᾶ τόν ἀγαπημένο της καί μέ πόνο ψυχῆς ὁμολογεῖ καί λέγει: «ἐζήτησα ὅν ἠγάπησεν ἡ ψυχή μου ἐζήτησα αὐτόν καί οὐχ εὗρον αὐτόν» (Γ΄ 1). Στήν ἀναζήτηση τοῦ Θεοῦ παρατηρεῖται τό πιό παράδοξο φαινόμενο: Ὅσο ὁ ἄνθρωπος ἀναζητᾶ τόν Θεό, τόσο Ἐκεῖνος καί περισσότερο κρύβεται. Ὁ Θεός ἀποκαλύπτεται, ἀλλά δέ θεᾶται. «Θεόν οὐδείς ἑώρακε πώποτε», λέγει ὁ Ἰωάννης ὁ εὐαγγελιστής. Καί γιατί;

Η «προσφορά» των παπικών στην Κύπρο γράφτηκε με το αίμα των Ορθοδόξων

Ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου διακηρύσσει ότι η Παπική παρασυναγωγή είναι αδελφή Εκκλησία, ενώ για τον Πάπα λέγει ότι είναι ο Προκαθήμενος της αδελφής Εκκλησίας και είναι κανονικός Επίσκοπος της Πρεσβυτέρας Ρώμης (σ.σ. Ο δε «αγωνιστής» Μητρ. Μόρφου κοινωνεί μαζί του…) . (Εκκλ. Πρακτορείον «amen”  2/6/2010).

Το 1192 πάτησε το πόδι του στην Κύπρο το ανάλγητο παπικό τάγμα των Ναϊτών. Το Πάσχα του ίδιου έτους κατέσφαξαν, εντός του Ορθοδόξου Ι. Ναού της Παναγίας της Λευκωσίας, τα γυναικόπαιδα και τους γέροντες, που κατέφυγαν εκεί για να σωθούν. Οι διάδοχοι των Ναϊτών, Λουϊζιάνοι, έμειναν στην Κύπρο 300 χρόνια, διώκοντας σκληρότατα την Ορθόδοξη Εκκλησία. Επί των ημερών τους πλημμύρησε η Κύπρος από μοναχούς παπικών ταγμάτων, κατήργησαν δεκατέσσερις Ορθόδοξες Επισκοπές, περιορίζοντάς τες σε τέσσερις και τις έθεσαν υπό την δικαιοδοσία τους. Το 1260 ο πάπας Αλέξανδρος απαγόρευσε την εκλογή Αρχιεπισκόπου Κύπρου. Παράλληλα, οι Ορθόδοξοι Επίσκοποι έπρεπε να δίνουν όρκο πίστης στον Πάπα, ενώ οι ορθόδοξοι ιερείς χειροτονούνταν με έγκριση των παπικών. Το 1231 δεκατρείς μοναχοί της Καντάρας αρνήθηκαν να υποταγούν στον πάπα και φυλακίστηκαν για τρία έτη. Ο ένας εξ αυτών κοιμήθηκε στη φυλακή, εξ αιτίας των άθλιων συνθηκών. Οι παπικοί έσειραν κατόπιν το λείψανό του στις πλατείες της Λευκωσίας και στο τέλος το έκαψαν. Τους άλλους δώδεκα πατέρες τούς έδεσαν σε μουλάρια, που τα άφησαν νε τρέξουν στην κοίτη του ποταμού Πεδιαίου. Τα σώματά τους ξεσχίστηκαν και κατόπιν τα έκαψαν σε πλατεία της Λευκωσίας. Τέλος, τα ανακάτεψαν με οστά ζώων για να μη τα λάβουν οι Ορθόδοξοι.  
----------------------------------------

Δημήτριος Χατζηνικολάου είπε...

Ὁ «ἀρχιεπίσκοπος» Κύπρου εἶναι φίλος μέ ὅλους τούς ἐχθρούς τοῦ Θεοῦ καί ἄρα ἐχθρός Του, κατά τό γνωστόν: «Οὐδ’ ἄν ὅλα τά χρήματα τοῦ κόσμου παρέξει τις καί κοινωνεῖν εἴη τῇ αἱρέσει φίλος Θεοῦ καθίσταται, ἀλλ’ ἐχθρός. Καί τί λέγω κοινωνίας; Κἄν ἐν βρώματι, καί πόματι, καί φιλίᾳ συγκάτεισι τοῖς αἱρετικοῖς ὑπεύθυνος» (Ἁγίου Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου Ἔργα, Τόμος 3, Ἐπιστολαί, Ἐκδόσεις Ὀρθοδόξου Κυψέλης, Θεσσαλονίκη 1987, σελ. 298). Πρό ἐτῶν, ὁ κ. Χρυσόστομος συνυπέγραψε μέ Ἑβραίους Ραββίνους ὅτι οἱ Ἑβραῖοι δέν εὐθύνονται δῆθεν γιά τήν Σταύρωσιν τοῦ Χριστοῦ, ἀνατρέπων ἔτσι τό ἱερόν Εὐαγγέλιον!!!

(Ο.Τ. 1832).

Ευλογημένος ο Ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου -- Του αειμνήστου Φώτη Κόντογλου

Εκείνος που έχει θρόνο τον ουρανό και υποπόδιο τη γη, ο γιός του Θεού και ο Λόγος του ο συναΐδιος, σήμερα ταπεινώθηκε και ήρθε στη Βηθανία απάνω σ’ ένα πουλάρι. 

Και τα παιδιά των Εβραίων τον υποδεχθήκανε φωνάζοντας: «Ωσαννά εν τοις υψίστοις, ευλογημένος ο ερχόμενος, ο βασιλιάς του Ισραήλ»

Οι πολέμαρχοι του κόσμου, σαν τελειώνανε τον πόλεμο και βάζανε κάτω τους οχτρούς τους, γυρίζανε δοξασμένοι και καθίζανε απάνω σε χρυσά αμάξια για να μπούνε στην πολιτεία τους. 
Μπροστά πηγαίνανε οι σάλπιγγες κι οι σημαίες κ’ οι αντρειωμένοι στρατηγοί και πλήθος στρατιώτες σκεπασμένοι με σίδερα άγρια και βαστώντας φονικά άρματα γύρω σ’ ένα αμάξι φορτωμένο με λογής λογής αρματωσιές και σπαθιά και κοντάρια παρμένα από το νικημένο έθνος.

Τέτοια καί παρόμοια ήταν τα μεγάλα καρφιά πού χρησιμοποιήθηκαν στην Σταύρωση του Σωτήρος Ιησού Χριστού !

ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ ΚΑΙ ΕΤΕΡΟΓΝΩΣΙΑ -- Του αειμνήστου Ιωάννου Κορναράκη Ομ. Καθηγητού Παν Αθηνών.

Η αυτογνωσία έχει αναγνωρισθή από καιρό σαν το πιο δύσκολο εγχείρημα του ανθρώπου στην περιοχή της κατακτήσεως της πνευματικής ωριμότητος. Είναι αλήθεια, που δεν μπορεί να αμφισβητηθή, ότι όσο πιο πολύ γνωρίζει το άτομο τον εαυτό του, υπό ορισμένους φυσικά όρους, τόσο περισσότερο ωριμάζει ψυχολογικά και πνευματικά. Κάθε πράξη και εμπειρία αυτογνωσίας είναι ένα βήμα προς την ολοκλήρωση της ωριμότητος.

«Τῶν ἀσκητῶν τὸ καύχημα Ἰωάννην τιμήσωμεν»

Η Δ΄ ΚΥΡΙΑΚΗ τῶν Νηστειῶν εἶναι ἀφιερωμένη σὲ μία μεγάλη ἀσκητικὴ μορφή, σὲ ἕνα μεγάλο θεολόγο τῆς Ἐκκλησίας μας, στὸν ἅγιο Ἰωάννη τὸν συγγραφέα τοῦ περίφημου ψυχωφελοῦς βιβλίου «Κλῖμαξ». Οἱ ἅγιοι Πατέρες ὅρισαν νὰ τιμᾶμε καὶ νὰ θυμούμαστε μεγάλες πατερικὲς καὶ ἀσκητικὲς μορφὲς ἀπὸ τὸ ἁγιολόγιο τῆς Ἐκκλησίας μας, γιὰ νὰ γίνουμε μιμητὲς στὸ δικό τους ἀγώνα, αὐτὴ τὴν ἱερὴ καὶ κατανυκτικὴ περίοδο. Ἐκεῖνο ποὺ διακρίνει τοὺς ἁγίους μας εἶναι ἡ ἰσχυρὴ θέλησή τους νὰ ὑπερβοῦν τὸν πτωτικὸ κόσμο.

Κάθε Πέμπτη ο ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΚΑΝΟΝΑΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ

Ἐξοχικὴ Λαμπρή (1890) Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης -- Ευχαριστούμε τον αδελφό μας Σπύρο για την αποστολή του παρόντος

Καλὰ τὸ ἔλεγεν ὁ μπαρμπα-Μηλιός, ὅτι τὸ ἔτος ἐκεῖνο ἐκινδύνευον νὰ μείνουν οἱ ἄνθρωποι οἱ χριστιανοί, οἱ ξωμερίτες, τὴν ἡμέραν τοῦ Πάσχα, ἀλειτούργητοι.
Καὶ οὐδέποτε πρόρρησις ἔφθασε τόσον ἐγγὺς νὰ πληρωθῇ, ὅσον αὐτή· διότι δὶς ἐκινδύνευσε νὰ ἐπαληθεύσῃ, ἀλλ᾽ εὐτυχῶς ὁ Θεὸς ἔδωκε καλὴν φώτισιν εἰς τοὺς ἁρμοδίους καὶ οἱ πτωχοὶ χωρικοί, οἱ γεωργοποιμένες τοῦ μέρους ἐκείνου, ἠξιώθησαν καὶ αὐτοὶ νὰ ἀκούσωσι τὸν καλὸν λόγον καὶ νὰ φάγωσι καὶ αὐτοὶ τὸ κόκκινο αὐγό.
Ὅλα αὐτὰ διότι τὸ μὲν ταχύπλουν, αὐτὸ τὸ προκομμένον πλοῖον, τὸ ὁποῖον ἐκτελεῖ δῆθεν τὴν συγκοινωνίαν μεταξὺ τῶν ἀτυχῶν νήσων καὶ τῆς ἀπέναντι ἀξένου ἀκτῆς, σχεδὸν τακτικῶς δὶς τοῦ ἔτους, ἤτοι κατὰ τὶς δύο ἀλλαξοκαιριές, τὸ φθινόπωρον καὶ τὸ ἔαρ, βυθίζεται, καὶ συνήθως χάνεται αὔτανδρον· εἶτα γίνεται νέα δημοπρασία, καὶ εὑρίσκεται τολμητίας τις πτωχὸς κυβερνήτης, ὅστις δὲν σωφρονίζεται ἀπὸ τὸ πάθημα τοῦ προκατόχου του, ἀναλαμβάνων ἑκάστοτε τὸ κινδυνωδέστατον ἔργον· καὶ τὴν φορὰν ταύτην, τὸ ταχύπλουν, λήγοντος τοῦ Μαρτίου, τοῦ ἀποχαιρετισμοῦ τοῦ χειμῶνος γενομένου, εἶχε βυθισθῆ· ὁ δὲ παπα-Βαγγέλης, ὁ ἐφημέριος ἅμα καὶ ἡγούμενος καὶ μόνος ἀδελφὸς τοῦ μονυδρίου τοῦ Ἁγίου Ἀθανασίου, ἔχων κατ᾽ εὔνοιαν τοῦ ἐπισκόπου καὶ τὸ ἀξίωμα τοῦ ἐξάρχου καὶ πνευματικοῦ τῶν ἀπέναντι χωρίων, καίτοι γέρων ἤδη, ἔπλεε τετράκις τοῦ ἔτους, ἤτοι κατὰ πᾶσαν τεσσαρακοστήν, εἰς τὰς ἀντικρὺ ἐκτεινομένας ἀκτάς, ὅπως ἐξομολογήσῃ καὶ καταρτίσῃ πνευματικῶς τοὺς δυστυχεῖς ἐκείνους δουλοπαροίκους, τοὺς «κουκκουβίνους ἢ κουκκοσκιάχτες», ὅπως τοὺς ὠνόμαζον, σπεύδων, κατὰ τὴν Μ. Τεσσαρακοστήν, νὰ ἐπιστρέψῃ ἐγκαίρως εἰς τὴν μονήν του ὅπως ἑορτάσῃ τὸ Πάσχα· ἀλλὰ κατ᾽ ἐκεῖνο τὸ ἔτος, τὸ ταχύπλουν εἶχε βυθισθῆ, ὡς εἴπομεν, ἡ συγκοινωνία ἐκόπη ἐπί τινας ἡμέρας, καὶ οὕτως ὁ παπα-Βαγγέλης ἔμεινεν ἀκουσίως, ἠναγκασμένος νὰ ἑορτάσῃ τὸ Πάσχα πέραν τῆς πολυκυμάντου καὶ βορειοπλήκτου θαλάσσης, τὸ δὲ μικρὸν ποίμνιόν του, οἱ γείτονες τοῦ Ἁγ. Ἀθανασίου, οἱ χωρικοὶ τῶν Καλυβιῶν, ἐκινδύνευον νὰ μείνωσιν ἀλειτούργητοι.

ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΚΑΝΩΝ ΣΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ ΓΟΡΓΟΫΠΗΚΟΟΥ

Η Θεία Κοινωνία είναι το Σώμα και το Αίμα του Κυρίου --- Σχόλιο του πατέρα Ιλαρίωνα

Είμαι 89 ετών ιερέας. Κατά τη διάρκεια της ιερατικής μου διακονίας κοινώνησα πολύ κόσμο και με σοβαρές μεταδιδόμενες ασθένειες.Τον καιρό που το έιτζ (AIDS) ήταν στο αποκορύφωμά του, μια Κυριακή ήλθε ένας νέος στο Ιερό και μου είπε: πάτερ έχω έιτζ και θέλω να κοινωνήσω, έφερα και κουταλάκι. Εγώ του είπα, φύλαξε το κουταλάκι και να πάς να σταθείς τελευταίος στη σειρά και θα σε κοινωνήσω όπως τους άλλους.Έτσι έγινε και εγώ κατέλυσα το περίσευμα της Θείας Κοινωνίας και όπως βλέπετε όχι μόνο δεν έπαθα τίποτα, άλλά ζω και πλησιάζω τα 90 με καθαρό νου και διαύγεια πνεύματος.

Αυτός ο θόρυβος που γίνεται τώρα με τον κορονοϊό είναι αποτάλεσμα άγνοιας και απιστίας το λιγότερο που θα πω.
Η Θεία Κοινωνία είναι το Σώμα και το Αίμα του Κυρίου, είναι η τροφή της ψυχής για να ζήσει, σύμφωνα με τον ίδιο τον Κύριο. Διαβάστε το έκτο κεφάλαιο του κατά Ιωάννου για να καταλάβετε την αλήθεια. Όσοι δε κοινωνούν έχουν ψυχή νεκρή όχι ζωντανή, γιατί από ζωντανό οργανισμό όταν λείψει η τροφή πεθαίνει δεν είναι έτσι;

Ύμνοι Τριωδίου "Της μετανοίας άνοιξόν μοι..." - Ι. Μ. Τιμίου Προδρόμου Καρέα

Τη Β΄ (2α) Απριλίου, ο Όσιος ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ, ο εν τω κόλπω της Νικομηδείας ασκήσας εν έτει ασμ΄ (1240), εν ειρήνη τελειούται.

Γρηγόριος, ο Θεοφόρος Πατήρ ημών, κατήγετο από τα μέρη της Βιθυνίας· οι γονείς του ήσαν ευσεβείς και περιφανείς, ευγενείς μεν κατά το γένος, ευγενέστεροι δε κατά την γνώμην και την αρετήν. Ανατραφείς δε ούτος από τοιούτους γονείς, δεν επρόσεχεν εις τα παιχνίδια των παιδίων, εις τα οποία χαίρεται η νεότης, αλλ’ είχεν ως απασχόλησίν του διαρκή τους θείους λόγους των Γραφών. Όμως δεν εστάθη έως εδώ, αλλά ηθέλησε να μάθη και τα Ελληνικά μαθήματα και να προτιμήση εκ τούτων ό,τι εύρη καθαρόν από κακίαν.

Όχι αυτή τη χρονιά....

«ΧΑΙΡΕ, ΝΥΜΦΗ ΑΝΥΜΦΕΥΤΕ»  --  Τοῦ κ. Δ. Κουτσουλέλου, Ἐπιτ. Ἐπόπτου Δημ. Ἐκπαιδεύσεως

Χιλιάδες πιστοὶ γεμίζουν καὶ ἐφέτος τὶς Ἐκκλησίες μας, στὶς πολιτεῖες καὶ στὰ χωριά, παρακολουθώντας τὶς κατανυκτικὲς ὧρες τῶν Χαιρετισμῶν καὶ στολίζοντας, μέσα στὴ γαλήνια ἀτμόσφαιρα, μ᾽ ἄνθινα στεφάνια τὴν εἰκόνα τῆς Παναγίας. Χαρμόσυνες καὶ εἰρηνοφόρες ἀντηχοῦν οἱ καμπάνες, ἐπάνω ἀπ᾽ τὶς στεριὲς καὶ τὶς θάλασσες. Οἱ ἦχοι τους, πρᾶοι καὶ θριαμβευτικοί, γεμίζουν τὸ μυρωμένο ἀέρα μὲ γλυκὲς νότες ἀπ᾽ τὴ λύρα τῆς Ἑλληνικῆς Πατρίδος καὶ διαλαλοῦν, ὅτι, ὅσο πλούσια φυτρώνει ἡ δάφνη στὸ ἑλληνικὸ χῶμα καὶ ὅσο μυριόχρωμοι στολίζονται οἱ κάμποι καὶ τὰ πουλιά, μὲ τὰ ἑωθινά τους, ὑμνοῦν τὸν Δημιουργό, θεία θ᾽ ἀκούεται πάντα ἡ μελωδία τῆς Ὀρθοδοξίας. Εἶναι ἦχοι δοξαστικοί, ποὺ διαλύουν τὰ σύννεφα τῆς ἀπιστίας, τῆς ἀρνήσεως καὶ τῆς ἀμφιβολίας τῶν καταλυτικῶν καιρῶν μας. Ἡ Παναγία, πνευματικὸ κόσμημα τοῦ Χριστιανισμοῦ, αἰώνιο σύμβολο ἁγιοσύνης καὶ ἁγνότητος, μητρικῆς ἀγάπης καὶ πόνου, συγκλονίζει κάθε χριστιανικὴ καὶ ἑλληνικὴ ψυχή. Οἱ ὕμνοι Της διαπνέονται ἀπὸ γνησιότατη θρησκευτικὴ κατάνυξη, ἀντάξια τῆς θείας Μορφῆς Της. Παρθένα Θεομάνα, εἶναι τὸ ἀσάλευτο στήριγμα τοῦ Ἑλληνισμοῦ σ᾽ ὅλες τὶς καταπτώσεις καὶ στοὺς πολλοὺς κλυδωνισμούς του, ἡ εὐλογία καὶ ἡ σκέπη, ἡ ἐγκαρδίωση καὶ ὁ ὁραματισμός, ἡ πίστη καὶ ἡ ἐλπίδα γιὰ τὴν ἀνάταση καὶ τὴ νίκη. Ἡ λατρεία τῶν Ἑλλήνων στὴ Θεοτόκο εἶναι πάντα συνυφασμένη μὲ τὴν ἐθνικὴ ὕπαρξή τους. Στὴν πονεμένη Μάνα τοῦ Θεοῦ βρῆκαν τὴν ἀπόλυτη ταύτισή τους, γιὰ νὰ ἐκφράσουν, στὴ διαδρομὴ τοῦ χρόνου, τὶς δοκιμασίες καὶ τὶς πικρίες, τὴν καρτερία καὶ τὴν ἐλπίδα. Ὁ Χριστιανικὸς Ἑλληνισμὸς ὕμνησε, μὲ θερμὸ πάθος, τὴ Μητέρα τοῦ Λυτρωτῆ, ὑψώνοντάς την πολιοῦχο στὴ Βασιλίδα τῶν πόλεων, Ὑπέρμαχο Στρατηγό, καὶ ψέλνοντας τὰ νικητήρια στὴν Ἁγία Σοφία, τὸν Παρθενώνα τῆς Ὀρθοδοξίας. Ὅταν ἔπεσε ἡ Πόλη καὶ σκλαβώθηκε τὸ Γένος, ὁ Ἑλληνικὸς Λαός, βαθύτατα πονεμένος, πικραμένος καὶ βασανισμένος, στὴν Παρθένο, τὴν πονεμένη Μάνα τοῦ Θεοῦ, στήριξε τὴν καρτερία καὶ τὴν πίστη του. Στὸ ὄνομά Της, κάτω ἀπ᾽ τοὺς θόλους ὅλων τῶν Ἐκκλησιῶν, οἱ σκλάβοι Ἕλληνες ἀποδόθηκαν στὸν ὑπέρτατο ἀγώνα γιὰ τὴν ἐθνικὴ λύτρωση, τὴν ἀνάσταση καὶ τὴ νίκη. Οἱ λογοτέχνες μας, ἔκθαμβοι μπροστὰ στὸ πνευματικὸ κάλλος τῆς Παναγίας καὶ πλημμυρισμένοι ἀπὸ βαθειὰ συγκίνηση, τραγουδοῦν καὶ ψέλνουν τὴ Μάνα τῆς Ρωμιοσύνης, ἐκφράζοντας τὴ βαθύτερη ψυχικὴ δύναμή τους. Μιὰ ἐκλεκτὴ πεζογραφία καὶ μιὰ γοητευτικὴ ποίηση ὑμνοῦν καὶ δοξάζουν, μὲ θεῖο λυρισμό, τὴ Θεοτόκο, ἰδανικὸ στήριγμα στὶς ἀνθρώπινες δοκιμασίες καὶ ἰσχυρὸ φῶς στὰ ψυχικὰ σκοτάδια τῆς ζωῆς. Ἡ λατρεία μας σ᾽ Ἐσένα, Παρθένε Ἄχραντε, συνυφασμένη μὲ τὴν ἐθνικὴ ὕπαρξή μας, εἶναι ἁγνὴ καὶ ὑψώνεται θυμίαμα σεβασμοῦ καὶ εὐγνωμοσύνης. Σὺ μᾶς παραστέκεις, μᾶς εὐλογεῖς καὶ μᾶς κραταιώνεις. Κάτω ἀπ᾽ τὴ στοργικὴ φροντίδα Σου, πορευόμαστε μέσα στὶς δοκιμασίες τῶν καιρῶν μας. Ἡ γλυκιὰ Μορφή Σου μᾶς δυναμώνει καὶ μᾶς ὑπενθυμίζει τὸ χρέος μας: νὰ ζοῦμε ἔντονα το πνεῦμα τῶν πατέρων μας, μὲ τὴν ἀπαρασάλευτη πίστη μας, κεντρικὴ καὶ ζωοδότρα δύναμη σ᾽ ὅλη τὴν παράδοσή μας καὶ ν᾽ ἀκοῦμε τὸ τραγούδι τοῦ ποιητῆ μας:

«Σκέπη τοῦ κόσμου πιὸ πλατειά ἀπ᾽ τὸν κόσμο στὸ σκοτάδι,               
πύρινε στύλε ὁδηγητὴ καὶ τῆς ψυχῆς λιμάνι                                                
καὶ ποταμέ, ποὺ μᾶς κυλᾶς τὸ μέλι και τὸ γάλα.                                            
Ἁγνὸ βιβλίο καὶ ζωντανό, ποὺ τὄχει σφραγισμένο τὸ Πνεῦμα,                    
Ρόδο Ἀμάραντο, πύρινε θρόνε, χαῖρε»

ΓΙΑΤΙ ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΟΙ ΘΛΙΨΕΙΣ -- Ὁ Ἅγιος Μᾶρκος ὁ Ἀσκητής γράφει στόν «Πνευματικόν Νόμον» του ὅτι:

«Μή νομίζης ὅτι κάθε θλίψη ἔρχεται στούς ἀνθρώπους ἐξ αἰτίας τῶν ἁμαρτιῶν. Ὑπάρχουν ἄνθρωποι, πού εὐαρεστοῦν τόν Θεόν, καί ὅμως ἔχουν θλίψεις. Γιατί λέγει ἡ Ἁγία Γραφή “θά διωχθοῦν οἱ ἄνομοι καί οἱ ἀπόγονοι τῶν ἀσεβῶν θά ἐξολοθρευθοῦν” (Ψαλμ. ΛΣΤ´ 28)». ᾽Επίσης γράφει τό Εὐαγγέλιον: « Ὅλοι ὅσοι θέλουν νά ζοῦν μέ εὐσέβεια στό ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, θά ὑποστοῦν διωγμούς» (Β´ Τιμ. Γ´ 12). Γι᾽ αὐτό ἄς μή παραπονιόμαστε γιά τίς θλίψεις, πού μᾶς ἔρχονται.