πρωτοπρεσβυτέρου Δημητρίου Αθανασίου
Εισαγωγικά
Υπάρχουν
ένα σωρό τρόποι χρήσης του όρου «πνεύμα» μέσα στην Αγία Γραφή: το πνεύμα του
Ανθρώπου, «τα πνεύματα» σε πληθυντικό αριθμό, που σημαίνουν τους αγγέλους και
τους δαίμονες. Υπάρχει επίσης και μία άλλη προσέγγιση, που προέρχεται επίσης
από την Αγία Γραφή και που μας οδηγεί ίσως, σύμφωνα και με τις πρώτες μου
επισημάνσεις, σε μια εγγύτερη κατανόηση. Σίγουρα όλοι θα θυμάστε τη συζήτηση
που είχε κάποια νύχτα ο Κύριος Ιησούς Χριστός με τον Νικόδημο, και που
περιγράφεται στο ευαγγέλιο του αγίου Ιωάννη του Θεολόγου. Μπορείτε να
φανταστείτε το σκηνικό. Το απόγευμα είχε ζυγώσει. Ο Χριστός και ο Νικόδημος
στέκονται ή κάθονται στην ταράτσα ενός εκ των σπιτιών της Ιερουσαλήμ και
βυθίζονται σιγά-σιγά στη δροσιά της νύχτας και στο σκοτάδι, που ολοένα
πυκνώνει. Μιλούν για τον Θεό και ο Νικόδημος παλεύει να καταλάβει.
Α. Ο στιχος 3,8 στο κατά Ιωάννη Ευαγγέλιο
Τα λόγια λοιπόν αυτά λέγονται από τον Κύριο προς το Νικόδημο στη νυκτερινή τους συνομιλία (Ιω. 3, 1-21). Κατ' αρχάς ο Κύριος χωρίς περιστροφές τον διδάσκει περί της βασιλείας του Θεού λέγοντάς του: «Αμήν, αμήν λέγω σοι, εάν μη τις γεννηθή άνωθεν, ου δύναται ιδείν την βασιλείαν του Θεού».