Reading from the Synaxarion:

 Daniel the Stylite of Constantinople

This Saint was from the village of Marutha in the region of Samosata in Mesopotamia. He became a monk at the age of twelve. After visiting Saint Symeon the Stylite (see Sept. 1) and receiving his blessing, he was moved with zeal to follow his marvellous way of life. At the age of forty-two, guided by providence, he came to Anaplus in the environs of Constantinople, in the days of the holy Patriarch Anatolius (see July 3), who was also healed by Saint Daniel of very grave malady and sought to have him live near him. Upon coming to Anaplus, Saint Daniel first lived in the church of the Archangel Michael, but after some nine years, Saint Symeon the Stylite appeared to him in a vision, commanding him to imitate his own ascetical struggle upon a pillar. The remaining thirty-three years of his life he stood for varying periods on three pillars, one after another.

Ἕνα πολυδιάστατον θέμα - ΔΙΨΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ - Τοῦ αειμνήστου Μιχαὴλ Ε. Μιχαηλίδη, Θεολόγου

Στὸ πολύγλωσσο λεξιλόγιο τῶν ἀνθρώπων, ἡ ἐλευθερία μοιάζει μὲ ἠλεκτροφόρο σύρμα. Εἶναι ἡ λέξη, ποὺ καὶ μόνο στὸ ἄκουσμά της, ἔχει τέτοια δύναμη, ποὺ ἀφυπνίζει συνειδήσεις, ἀναμοχλεύει αἰσθήματα καὶ θυμίζει ἐπανάσταση. Στὸ ἄκουσμά της, ὁ αἰχμάλωτος χαμογελάει ἐλπιδοφόρα· ὁ φυλακισμένος βλέπει μὲ τὴ φαντασία του, τὰ δεσμά του νὰ λύονται, οἱ πόρτες τῆς φυλακῆς ν᾽ ἀνοίγουν, κι᾽ αὐτὸς ν᾽ἀπολαμβάνει ξανὰ τὴν ὀμορφιὰ τῆς ζωῆς. Ὁ ἐθνικὰ ὑπόδουλος καὶ σκλάβος, γι᾽ αὐτὴ τὴν ἐλευθερία πολεμάει καὶ ἀγωνίζεται καὶ πεθαίνει. Χάρισμα Θεοῦ, ἡ ἐλευθερία. Χάρισμα μέγα καὶ ὕψιστο καὶ μοναδικό. Ἀποτελεῖ τὴ σφραγίδα τοῦ ἀνθρώπινου μεγαλείου. Ἄν προσθέσει κανεὶς τὸ νοῦ καὶ τὴ συνείδηση, τότε καὶ τὰ τρία μαζὶ ὑποστασιάζουν τὴν ἀληθινὴ «εἰκόνα» τοῦ Θεοῦ. Ὁ ἄνθρωπος καὶ ὑποκειμενικά, ἀλλὰ καὶ ἀντικειμενικὰ εἶναι πεπεισμένος γιὰ τὴν ὕπαρξη τοῦ χαρίσματος τῆς ἐλεύθερης βούλησης. Τὰ πάντα κρίνονται μὲ γνώμονα τὴν ἐλευθερία. «Οὐδὲν τῶν ἠναγκασμένων ἐπαινετόν», λέγει ὁ Μέγας Βασίλειος. Κάτι ποὺ γίνεται ἀναγκαστικὰ καὶ μὲ τὴ βία, δὲν ἔχει καμμιὰ ἀξία. Ἡ ἐλευθερία, γιὰ πάντα, εἶναι τὸ μέτρο τῆς γνησιότητας τῶν ἀνθρωπίνων πράξεων. «Ἡ φύσις ἡμῶν δεκτικὴ καλοῦ καὶ κακοῦ ἐστι, καὶ ἡ ἐναντία δύναμις προτρεπτική, οὐκ ἀναγκαστική. Λοιπὸν σὺ ἔχεις τὸ αὐτεξούσιον ρέψαι ὅπου βούλει», λέγει ὁ ἅγιος Μακάριος ὁ Αἰγύπτιος. Ἡ φύση μας, δηλαδή, δέχεται καὶ τὸ καλὸ καὶ τὸ κακό. Ἡ ἀντίθετη δύναμη, τοῦ κακοῦ, εἶναι μονάχα προτρεπτικὴ ἀλλ᾽ ὄχι ἀναγκαστική. Ἑπομένως μὲ τὸ αὐτεξούσιο ποὺ ἔχεις, ἀποφάσισε νὰ προβεῖς σ᾽ ὅποια ἐνέργεια θέλεις.

Η μικτή μονή του Έσσεξ Αγγλίας του “Γέροντα” Σωφρονίου!

Όταν ο Μέγας Αρσένιος είπε εις την Ρωμαία συγκλητική που του ζήτησε να προσεύχεται γι αυτήν: «είθε ο Θεός να εξαλείψει το μνημόσυνό σου από την σκέψι μου» και αυτό ο Αρχιεπίσκοπος Αλεξανδρείας Θεόφιλος το ανέλυσεν ότι δεν εννοούσε ο Άγιος κάτι το κακό αλλά δεν ήθελε να την φέρνη εις την σκέψιν, καθ’ ότι ο διάβολος, είπε, πολεμεί τους μοναχούς δια των γυναικών. Τώρα εάν οι μοναχοί της ωραίας Αγγλίας είναι ανώτεροι του Μεγάλου Αρσενίου και δεν πολεμούνται πλέον διά των γυναικών, τότε είναι άξιοι προσκυνήσεως. Αλλά κι άξιοι προσκυνήσεως εάν είναι, το ότι το παράδειγμα των αγίων αυτών δημιουργεί προηγούμενον εις την Εκκλησίαν, αυτό και μόνον νομίζω είναι ένας λόγος να τους παρακαλέσωμεν να διορθώσουν τα του οίκου των.

«Μήτε ἐν ἀνδρώω Μοναστηρίω γυνή, μήτε ἐν γυναικείω ἀνήρ, καθευδέτω. Παντὸς γὰρ προσκόμματος καὶ σκανδάλου ἔξω εἶναι δεῖ τοὺς πιστοὺς καὶ πρὸς τὸ εὔσχημον καὶ εὐπρόσεδρον τῷ Κυρίῳ, τὸν ἑαυτῶν εὐθετίζειν βίον. εἰ δὲ τις τοῦτο πράξοι, εἴτε Κληρικός εἴη, εἴτε λαϊκός, ἀφοριζέσθω.                                                                  

(ΜΖʼ Ἱεροῦ Κανόνος Στʼ Οἰκουμενικῆς Συνόδου).

«Ἀπό τοῦ παρόντος ὁρίζομεν μὴ γίνεσθαι διπλοῦν Μοναστήριον, ὅτι σκάνδαλον καὶ πρόσκομμα τοῖς πολλοῖς γίνεται τοῦτο... Μὴ διαιτάσθωσαν ἐν ἑνί Μοναστηρίω. Μοναχοί καί Μοναχαί. μοιχεία γὰρ μεσολαβεῖ τὴν συνδιαίτησιν. Μὴ εχέτω Μοναχός παρρησίαν πρὸς Μονάστριαν ἤ Μονάστρια πρὸς Μοναχόν, ἰδία προσομιλεῖν. Μὴ κοιταζέσθω Μοναχός ἐν γυναικίω Μοναστηρίω, μηδέ συνεσθιέτω Μονάστρια κατὰ μόνας...                                                                                                           (Κ΄ Ἱεροῦ Κανόνος Ζ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου).

Η  Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος κατεδίκασε το 1987 διὰ συνοδικοῦ δικαστηρίου εἰς τὴν ἐσχάτην ποινήν τῆς καθαιρέσεως τὸν ἱερομόναχον Ἄγγελον Ἀναστασίου, μὲ πρωτίστην κατηγορίαν «τὴν σύμπηξιν μικτῆς μοναστικῆς ἀδελφότητος» ἐν Ἀθήναις .....

Η ΚΑΚΙΑ -- Του Φώτη Κόντογλου

Φαρμακερή νυχτερίδα που σκεπάζει τον κόσμο.

Μέσα σε τούτη την κοιλάδα του κλαυθμώνος που ζούμε, ώρες-ώρες φανερώνεται καθαρά στον άνθρωπο που ζει μέσα στην κοινωνία η σκληρή όψη της και παγώνει η καρδιά του. Αυτή η σκληρή όψη της δείχνει πως ό,τι γίνεται ανάμεσα στους ανθρώπους έχει αιτία και σκοπό το συμφέρον, και γι’ αυτό βασιλεύει παντού η κακία. Τότε χάνει κανείς το θάρρος του, απογοητεύεται, ζαλίζεται και πέφτει σε μελαγχολία. Αχ! Πουθενά δεν υπάρχει αγάπη. Όλα τα ΄χει σκεπασμένα με τα μαύρα και φαρμακερά φτερά της η νυχτερίδα που λέγεται κακία. Σπίτια, μαγαζιά, δρόμοι, συγγένειες, φιλίες, αισθήματα, όλα είναι μολεμένα από την κακία. Δίκες, καβγάδες, έχθρητες, πείσμα, φθόνος. Κακία! Κακία! Απονιά ανάμεσα στους ανθρώπους, σκληρότητα, αδιαφορία του ενός για τον άλλον, κι ας λένε ολοένα πως είναι αδέλφια. Τόση απονιά υπάρχει, που αν βρεθεί κανένας να θελήσει να βοηθήσει με ένα τίποτα τον άλλον, αυτουνού του άλλου του φαίνεται σαν ψέμα, και κλαίγει και φιλά τα ποδάρια εκεινού που τον βοήθησε. Ωστόσο, αυτός μπορεί, ύστερ’ από λίγο να πνίξει έναν άλλον δυστυχισμένον, για την παραμικρή αιτία, όπως λέγει ο Χριστός στη γνωστή παραβολή του πονηρού δούλου. Αν ταπεινωθείς, είσαι χαμένος άνθρωπος. Θα σε βάλει κάτω, θα σε ποδοπατήσει εκείνος που ταπεινώθηκες μπροστά του. Θα γίνει θηρίο καταπάνω σου.

ΘΕΟΤΟΚΕ ΠΑΡΘΕΝΕ.

 Αύτη γαρ η των Αγίων Αγία, η ακηλίδωτος του Λόγου Παστάς, το παρθενικόν απάνθισμα, η Κιβωτός του Αγιάσματος, το Όρος το άγιον, η θεοχώρητος Σκηνή, η ακατάφλεκτος Βάτος, το πυρίμορφον Άρμα του Θεού, η Περιστερά η αμόλυντος, το ευρύχωρον του Λόγου Χωρίον, η θεόφωτος Νεφέλη, η πεποικιλμένη Βασίλισσα, η εκ σπέρματος Δαβίδ καταγομένη, τω του Δαβίδ Κτίστη και Θεώ τετήρετο εις εαυτού κατοίκησιν. 

Άγιος Ταράσιος.

Τη ΙΑ΄ (11η) του Δεκεμβρίου, μνήμη του Οσίου Πατρός ημών ΔΑΝΙΗΛ του Στυλίτου.

Δανιήλ ο Όσιος Πατήρ ημών ούτος έζη κατά τους χρόνους του βασιλέως Λέοντος Α΄ του μεγάλου του επικαλουμένου Μακέλλη του βασιλεύσαντος κατά τα έτη (457- 474), κατήγετο δε από την Μεσοποταμίαν της Συρίας, εκ της περιφερείας Σαμοσάτων. Τούτου τον θαυμάσιον και μελίρρυτον Βίον θέλομεν διηγηθή ενταύθα, ελπίζοντες ότι μεγάλως εκ τούτου θέλετε ωφεληθή. Διότι καθώς όταν ομιλή τις προς ανδρείους στρατιώτας περί των διακριθέντων εις πολεμικούς άθλους και τρόπαια διεγείρεται η ψυχή αυτών προς τους πολέμους και γίνονται προθυμότεροι και όσον μάλλον τας ανδραγαθίας των αηττήτων και ισχυρών εκείνων ακούουσι, τοσούτον και αυτοί προθυμοποιούνται και επιθυμούσι να δείξουν ομοίαν ανδρείαν και δύναμιν, τοιουτοτρόπως και όταν διδάσκαλος τις διηγήται τους ασκητικούς Βίους, τους θαυμαστούς αγώνας και τα ένθεα κατορθώματα των εναρέτων ανδρών, προθυμοποιούνται οι ευλαβείς και φιλόχριστοι ακροαταί και παρακινούνται να μιμηθώσι τον επαινούμενον. Ο δε Βίος του θαυμασίου τούτου Δανιήλ είναι ικανός και μόνος αυτός να εγείρη εις πλείονα ζήλον πάσαν ψυχήν ενάρετον και να την παρακινήση εις αγώνας πνευματικούς, να ποθήση με πολλήν ηδονήν τους γλυκυτάτους πόνους της ασκήσεως. Διότι όσον είναι ούτος ο Βίος θαυμασιώτατος, τοσούτον υπάρχει και ωφελιμώτατος, όστις δε αναλόγως της δυνάμεως αυτού θέλει τον μιμηθή, ούτος θέλει κατορθώσει πολλήν αρετήν εις ολίγον διάστημα και θέλει εξασφαλίσει παρά Θεού εις την ουράνιον και αιώνιον αυτού Βασιλείαν αντάμειψιν άπειρον.

Το άσπρο ψωμί

Ο όσιος ιερομόναχος παπα-Τύχων ( 1884-1968 ) , ρώσος στην καταγωγή , ασκήτεψε για εξήντα χρόνια στον Άθωνα. Είχε την συνήθεια, από τη μεγάλη του ευλάβεια στην Παναγία, να διαβάζει πολλές φορές την ημέρα τους χαιρετισμούς κλαίγοντας. 

Ένα θαύμα της Παναγίας στάθηκε η αιτία, για να αποφασίσει ο παπα- Τύχων τη μοναχική του αφιέρωση. Στη Σιβηρία, από όπου καταγόταν, είχαν πολύ σιτάρι και το ψωμί τους ήταν άσπρο. 
Όταν σε νεαρή ηλικία περιόδευε στα ρωσικά μοναστήρια, έφτασε κάποτε και στη Μόσχα. Εκεί έτρωγαν μαύρο ψωμί , που δεν το είχε συνηθίσει, για αυτό και δεν μπορούσε να το φάει. Έτσι έμεινε μερικές μέρες νηστικός. 
Περνώντας κάποτε έξω από ένα φούρνο, βλέπει μια γυναίκα να του προσφέρει ένα ψωμί κάτασπρο και ζεστό. Χρήματα δεν είχε να το πληρώσει. Μπήκε όμως στο κατάστημα για να βρει την γυναίκα και να την ευχαριστήσει. 
- Που είναι η γυναίκα που μου έδωσε το ψωμί; ρώτησε τον φούρναρη. 
- Καμιά γυναίκα δε βγήκε από το μαγαζί μου, απάντησε εκείνος. Άλλωστε εδώ δεν έχουμε άσπρο ψωμί. 
Ο νεαρός κοίταξε το άσπρο αχνιστό ψωμί που κρατούσε στα χέρια του, και βούρκωσαν τα μάτια του από τη συγκίνηση. Τότε έλαβε την εσωτερική πληροφορία πως το δώρο αυτό ήταν της Παναγίας. Ευχαρίστησαν κι οι δυο την Θεοτόκο, και ο φούρναρης πήρε λίγο από το ψωμί σαν ευλογία. Με το ψωμί αυτό ο παπα- Τύχων τρεφόταν σε όλο το διάστημα της προσκυνηματικής του περιοδείας. 
Ύστερα από αυτό το θαύμα αποφάσισε να αφιερωθεί στον Θεό και να γίνει μοναχός.

Ο Οἰκουμενισμός -- Τοῦ Δημητρίου Χατζηνικολάου, Ἀν. Καθηγητοῦ Οἰκονομικῶν τοῦ Παν/μίου Ἰωαννίνων

Ο Οἰκουμενισμός εἶναι μία κίνησις εἰς τόν ἐκκλησιαστικόν χῶρον πού στοχεύει κατ' ἀρχήν εἰς τήν ἀδογμάτιστον ἕνωσιν ὅλων τῶν «χριστιανῶν» ὑπό τόν «πάπαν» Ρώμης καί κατόπιν εἰς τήν ἕνωσιν ὅλων τῶν θρησκειῶν, μέ πρόσχημα τήν εἰρήνην καί τήν ἀγάπην. Εἶναι δόγμα τοῦ Παπισμοῦ πού καθιερώθη ἐπισήμως ἀπό τήν Β' Σύνοδον τοῦ Βατικανοῦ (1962-1965). Εἰς τήν παναίρεσιν αὐτήν συμμετέχουν ἐπί ἴσοις ὅροις κυρίως οἱ Προτεστάνται, οἱ ὁποῖοι ἵδρυσαν διαφόρους ὀργανώσεις κατά τόν 20όν αἰῶνα, οἱ ὁποῖες τό 1948 κατέληξαν εἰς τό λεγόμενον «Παγκόσμιον Συμβούλιον τῶν Ἐκκλησιῶν» («ΠΣΕ»). Εἰς αὐτό δέν συμμετέχουν ἐπισήμως οἱ παπικοί, ἀλλά δυστυχῶς συμμετέχουν οἱ «Ὀρθόδοξοι». Τόσον τό καταστατικόν των ὅσον καί τά διάφορα κείμενα πού ἐκδίδουν εἶναι αἱρετικά, καθότι κυριαρχεῖ σ' αὐτά ὁ δογματικός μινιμαλισμός. Οἱ συνάξεις τοῦ «ΠΣΕ», οἱ ὁποῖες γίνονται κάθε 7 ἔτη, εἶναι ἄκρως γελοῖες καί βλάσφημες. Κοντολογίς, μηδενίζουν τήν πίστιν πού μᾶς παρέδωσεν ὁ Χριστός, οἱ Ἀπόστολοι καί οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας καί προβάλλουν τήν «ἀγάπην» (διάβαζε «ἀπάτην»). Ἡ «Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος» συμμετέχει ἐπισήμως εἰς αὐτήν τήν παναίρεσιν. 

Ενδιαφέρον:

....Πρέπει δε να γνωρίζωμεν, ότι μετά θάνατον οι δίκαιοι όλοι θέλουν γνωρίσει αλλήλους, και όσους ουδέποτε είδον, καθώς λέγει ο θείος Χρυσόστομος, βεβαιώνων τον λόγον του από την παραβολήν του πλουσίου και του Λαζάρου. Όμως όχι από σωματικόν σημείον, επειδή όλοι θέλουν έχει μίαν ηλικίαν, τα δε φυσικά γνωρίσματα θέλουσι λείψει· μόνον δε με το διορατικόν χάρισμα της ψυχής θέλουν γνωρίζει ο εις τον άλλον, καθώς λέγει και ο Θεολόγος Γρηγόριος εν τω εις Καισάριον τον αδελφόν του επιταφίω, ούτω λέγων· «Καισάριον όψομαι, φαιδρόν, ένδοξον, οίος μοι κατ’ όναρ πολλάκις εφάνης, αδελφών φίλτατε». Λέγει δε και ο μέγας Αθανάσιος εν τω υπέρ των κεκοιμημένων λόγω, ότι και πριν της κοινής Αναστάσεως οι Άγιοι έλαβον χάρισμα παρά Θεού να γνωρίζουν αλλήλους και να συνευφραίνωνται· οι δε αμαρτωλοί και τούτου είναι εστερημένοι. Εις δε τους Αγίους Μάρτυρας εδόθη, λέγει, το να εφορώσι και τα παρ’ ημών τελούμενα και να μας επισκέπτωνται εις τας ανάγκας μας. Εις δε την ημέραν εκείνην όλοι θέλουν γνωρίσει αλλήλους, όταν και τα κεκρυμμένα έχουν να φανερωθούν. Πρέπει δε να γνωρίζωμεν, ότι κατά το παρόν, ήτοι προ της κοινής Αναστάσεως, αι ψυχαί των δικαίων ευρίσκονται εις τόπους τινάς προς τούτο διωρισμένους· και πάλιν των αμαρτωλών, εις άλλο μέρος, και οι μεν δίκαιοι με την καλήν των ελπίδα χαίρουσιν, οι δε αμαρτωλοί, με το να αναμένωσι τα δεινά, λυπούνται. Επειδή οι Άγιοι δεν έλαβον ακόμη την επαγγελίαν των αγαθών, κατά τον θείον Απόστολον, λέγοντα· «του Θεού περί ημών κρείττον τι προβλεψαμένου, ίνα μη χωρίς ημών τελειωθώσιν» (Εβρ. ια: 40).   

Συν. Τριωδίου σελ. 50

Μπροστά στον εαυτό μας…! -- του αειμνήστου Ιωάννου Κορναράκη Καθηγητού Παν. Αθηνών

Η εμφάνιση και η πρόοδος της ψυχολογίας του ασυνειδήτου (Βάθους) υπήρξε αναμφίβολα πολυσήμαντη. Όμως είναι γεγονός ότι κάθε αντικειμενικός ερευνητής ημπορεί να παραλεχθεί σαν βασική κατεύθυνση της ψυχολογίας αυτής την αποκάλυψη της ποιότητος και του περιεχομένου της ανθρώπινης προσωπικότητος.

Ήδη έγινε λόγος για την σπηλιά των ενστικτικών τεράτων, που η ψυχολογία του Βάθους απεκάλυψε. Αλλά δεν πρόκειται μόνο για «τέρατα» που ενσαρκώνουν απλώς ανθρώπινα πάθη. Κάθε ανθρώπινο, όσο «απάνθρωπο» κι αν είναι, μένει ανθρώπινο. Τα ανθρώπινα πάθη, όπως τα γνώριζε ο άνθρωπος προ της εμφανίσεως της ψυχολογίας του Φρόυδ, ήσαν πάντοτε στα μέτρα της ανθρώπινης αδυναμίας και ποταπότητος. Σαν πάθη ήσαν πάντοτε μιαρά και μισητά, άλλα ήσαν απλώς ανθρώπινα πάθη γιατί είχαν την αιτία τους στην ανθρώπινη αδυναμία.

Reading from the Synaxarion:

Menas, Hermogenes, & Eugraphos, Martyrs of Alexandria

Saint Menas, according to the Synaxaristes, had Athens as his homeland. He was a military officer, an educated man and skilled in speech, wherefore he was surnamed Kallikelados ("most eloquent"); Eugraphus was his scribe. Both had Christian parents. The Emperor Maximinus (he was the successor of Alexander Severus, and reigned from 235 to 238) sent Saint Menas to Alexandria to employ his eloquence to end a certain strife among the citizens. Saint Menas, having accomplished this, also employed his eloquence to strengthen the Christians in their faith, which when Maximinus heard, he sent Hermogenes, who was an eparch born to unbelievers to turn Menas away from Christ. But Hermogenes rather came to the Faith of Christ because of the miracles wrought by Saint Menas. Saints Menas, Eugraphus, and Hermogenes received the crown of martyrdom in the year 235.

ST. IGNATIUS -- Epistle to the Ephesians -- Beware of false teachers.

For some are in the habit of carrying about the name [of Jesus Christ] in wicked guile, while yet they practise things unworthy of God, whom ye must flee as ye would wild beasts. For they are ravening dogs, who bite secretly, against whom ye must be on your guard, inasmuch as they are men who can scarcely be cured. There is one Physician who is possessed both of flesh and spirit; both made and not made; God existing in flesh; true life in death; both of Mary and of God; first possible and then impossible,—⁵³⁴ even Jesus Christ our Lord.

ΟΗΕ και Συμβούλιο της Ευρώπης τάσσονται κατά του υποχρεωτικού εμβολιασμού… -- Γράφει ο Ελευθέριος Ανδρώνης

 ΟΗΕ και Συμβούλιο της Ευρώπης τάσσονται κατά του υποχρεωτικού εμβολιασμού, άλλα ο Κ. Μητσοτάκης «ξέρει» καλύτερα

Ενώ ο ΟΗΕ τάσσεται κατά της καταπάτησης δικαιωμάτων και κατά των οριζόντιων προστίμων, ο Κυριάκος Μητσοτάκης χαράζει τον δικό του μοναχικό δρόμο…

Ενώ η χώρα μας αναδεικνύεται συμπρωταγωνίστρια (αγκαζέ με την Αυστρία) σε μέτρα που προάγουν τον εκφασισμό της Ευρώπης (με πρόσχημα την καταπολέμηση της πανδημίας), άλλη μια ηχηρή παρέμβαση ήρθε να δείξει πως οι πρακτικές υποχρεωτικότητας είναι άκρως επικίνδυνες. Αυτή τη φορά εκ μέρους του  ΟΗΕ.    

Σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα ζητά ο ΟΗΕ

Η Προσευχή έκχυσις της ψυχής -- του αειμνήστου Στεργίου Σάκκου, Ομ. Καθηγητού Α.Π.Θ.

Στην ιστορία πολλών προσώπων της Παλαιάς Διαθήκης βρίσκουμε διδακτικές εικόνες και ορισμούς της προσευχής. Ο Ιακώβ π.χ. μας διδάσκει ότι η προσευχή είναι πάλη με τον Θεό. Ο Μωϋσής και ο Ηλίας μας δείχνουν ότι προσευχή είναι μία συνεχής συνομιλία και ένας ζωντανός διάλογος μαζί του. Ο Δαβίδ νιώθει την προσευχή ως θυμίαμα, που αναδίδεται από την φλογισμένη ευγνώμονη καρδιά. Αλλά το άρθρο αυτό θα σταθεί στην ωραιότατη εικόνα της προσευχής, που μας δίνει η Άννα, η μητέρα του προφήτη Σαμουήλ. Είχε ΄ρθεί με κατώδυνη ψυχή και δάκρυα στα μάτια προς τον Κύριο, να του ζητήσει μέσα απ΄ τα στείρα σπλάγχνα της ένα παιδί γι΄ Αυτόν. Ανάβλυζαν από την καρδιά της τα λόγια της προσευχής και κινούσαν τα χείλη της, αλλά χωρίς φωνή· φώναζε και βοούσε η ψυχή της.                 

–Τι να κάνω; Όχι, δεν είμαι μεθυσμένη ούτε έχω πιεί, αλλά «εκχέω την ψυχήν μου ενώπιον Κυρίου».                                                                                                

Μια έκχυση της ψυχής στον Θεό είναι η προσευχή. Ένα ξεχείλισμα αγάπης στο πρόσωπό του. Όταν η πίστη, μας γνωρίζει και μας συνδέει με τον Θεό, τότε η γνώση και η επαφή μαζί του μας κάνει να τον αγαπούμε με μια αγάπη υψικάμινο. Το είναι μας δεν αντέχει σε τέτοια φωτιά, λειώνει και ξεχύνεται προς τον Αγαπητό, καίγεται και γίνεται ολοκαύτωμα μπροστά του. Να,  το νόημα της προσευχής της Άννας· θυσία και προσφορά του εαυτού μας στον Θεό, που μόνον η αγάπη του μπορεί να εμπνεύσει.

ΜΙΚΡΑ ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ ~ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΚΛΕΙΣΤΩΝ

 

Τη Ι΄ (10η) του Δεκεμβρίου, μνήμη των Αγίων Μαρτύρων ΜΗΝΑ του Καλλικελάδου, ΕΡΜΟΓΕΝΟΥΣ και ΕΥΓΡΑΦΟΥ.

 Μηνάς, Ερμογένης και Εύγραφος οι Άγιοι Μάρτυρες ήσαν κατά τους χρόνους του βασιλέως Μαξιμίνου του εν τη Ανατολή βασιλεύσαντος κατά τα έτη τζ΄ - τιγ΄ (307-313), ετύγχανον δε ούτοι εκ των πρώτων αρχόντων του παλατίου αυτού. Κατά την ιδίαν αυτήν εποχήν, εκτός του Μαξιμίνου, εβασίλευον και άλλοι βασιλείς, οίτινες είχον διαδεχθή τους αιμοχαρείς τυράννους, το ζεύγος του διαβόλου, τον Διοκλητιανόν, λέγω, και τον Μαξιμιανόν, ήσαν δε αυτοί οι Κωνστάντιος ο Χλωρός πρώτον (+306) και υιός του Κωνσταντίνος κατόπιν εις τα δυτικώτατα  μέρη της Αυτοκρατορίας, ο Μαξέντιος εις την Ρώμην, ο Μαξιμιανός Γαλέριος εις την Ελληνικήν χερσόνησον με έδραν την Θεσσαλονίκην και άλλοι τινές ενδιάμεσοι, καθώς και ο Μαξιμίνος εις την Ανατολήν, περί του οποίου προείπομεν. Ούτος λοιπόν εκίνησε κατά των Χριστιανών διωγμόν φοβερώτατον και ήτο μεγάλη ταραχή και σύγχυσις εις όλην την Ανατολήν· επειδή ο ασεβέστατος αυτός βασιλεύς ηγωνίζετο να εξαλείψη την Πίστιν του Δεσπότου Χριστού και να στερεώση την απάτην των προπατόρων του, ήτοι να προσκυνώνται τα είδωλα εις όλην την επαρχίαν του, μη γνωρίζων ο μωρός και ασύνετος, ότι όσον κανείς αντιμάχεται κατά της αληθείας, επί τοσούτον αύτη στερεούται, καθώς ο Χριστός μάς υπεσχέθη ειπών ότι η Εκκλησία αυτού θέλει είναι ακαταγώνιστος και ανίκητος και ότι «πύλαι άδου ου κατισχύσουσιν αυτής» (Ματθ. ιστ: 18).

Στῶμεν καλῶς! --- Νεκτάριος Δαπέργολας, Δρ. Ιστορίας

Μιλώντας μέ μερικούς φίλους αὐτές τίς μέρες, εἶδα μέσα στά μάτια καί στίς λέξεις τους κάποια ἀποθάρρυνση. Κάποια αἴσθηση ματαιότητας, κάποια παραδοχή ὅτι ἡ πολυπόθητη ἔξοδος ἀπό τόν ἐφιάλτη ἴσως καί νά μήν ἔρθει ποτέ καί ὅτι ἔτσι θά βαδίζουμε ἕως τόν πλήρη ἐξανδραποδισμό καί ὁριστικό ἀφανισμό μας. Καί εἶναι ἀλήθεια ὅτι εἶναι τόσο ζοφερό τό τοπίο γύρω μας καί τόσο ὁρατός ὁ θριαμβεύων φασισμός, πού νά μήν ἀφήνουν πράγματι ἀνθρωπίνως καί πολλά περιθώρια αἰσιοδοξίας.

Κακῶς ὅμως ἀποθαρρύνονται, κακῶς κλονίζονται, κακῶς ἀφήνουν τήν ἐλπίδα μέσα τους νά ἀρχίσει νά τρεμοσβήνει. Ἐμεῖς τό ξέρουμε καλά ἄλλωστε ὅτι ὁ βοῦρκος μέσα στόν ὁποῖο βουλιάζουμε εἶναι πολύ βαθύς. Καί ἐπίσης ὅτι δέν εἶναι τωρινός ὁ βοῦρκος. Ἐκεῖ μέσα ζοῦμε ἐδῶ καί πάρα πολύ καιρό. Ἡ διολίσθησή μας πρός τήν ἀπονέκρωση ἐξελίσσεται ἐδῶ καί δεκαετίες καί ὁ νεοταξικός ἐφιάλτης δέν εἶναι κάτι πού ξεκίνησε χτές. Αὐτό πού ἀπλῶς ξεκίνησε χτές (καί συγκεκριμένα πρίν ἀπό μερικούς μῆνες) εἶναι ἡ τελική φάση τῆς ἐπίθεσης, ἡ κορύφωση τῆς παράκρουσης, ἡ ἀπολυτοποίηση τοῦ ἐλέγχου. Τό ζαλισμένο καί πνευματικά εὐνουχισμένο ἀνθρώπινο κοπάδι θεωρεῖται πιά ἀπολύτως ἔτοιμο ἀπό τούς ἐπιβήτορες τοῦ πλανήτη, ὥστε νά περάσει στήν ἐπόμενη φάση. Τοῦ ἀπόλυτου μαντρώματος, τῆς ὁλοκληρωτικῆς ἐξουθένωσης, τοῦ μαρκαρίσματος, πιθανότατα τοῦ μερικοῦ σφαγιασμοῦ, σίγουρα τῆς πλήρους ποδηγέτησης.

Toυ Μητρ. Ηλείας κ. Γερμανού : Τι συμβαίνει; τα τελευταία 30 χρόνια έχουν αγιοποιηθή τόσα πρόσωπα, όσα δεν αγιοποιήθηκαν αιώνες!

Δια τούτο διερωτάται κανείς· Τι συμβαίνει; Είναι μεγάλη η αγιότητα σήμερα  και τόσοι πολλοί στην εποχή μας ευηρέστησαν τω Θεώ, ώστε Εκείνος τους εθαυμάστωσε και αποδεδειγμένως δημοσίως τους ενεφάνισε ή εμείς έχομε χάσει τα αγιοπνευματικά κριτήρια αναγνωρίσεως ενός αγίου; Μήπως στην σημερινή απιστία και την αδιαφορία των ανθρώπων, ούτοι ζητούν «σημεία», ως ζητούσαν οι Ιουδαίοι και οι Έλληνες των χρόνων του Ιησού (Ίδε σχετικά περιστατικά: Ματθαίου ιβ΄ 38 – 45 , ιστ΄ 1 – 4, κζ΄ 42 – 44, Λουκά δ΄ 23 – 30, ια΄ 29, Ιωάννου στ΄ 30 – 41, Α΄ Κορινθίους 22 – 26), και η Εκκλησία, αντιθέτως απ΄ ό,τι έπραξεν ο Κύριος, προσπαθή να ικανοποιήση το αίτημα με την αγιοποίησι νέων προσώπων; Μήπως η Εκκλησία μας επηρεασμένη από την μόδα του συγχρονισμού ή της νέας εποχής, αναζητεί να προβάλη στους χριστιανούς μας νέα άγια πρότυπα, εγκαταλείποντας τα υπάρχοντα σπουδαία και μεγάλα τοιαύτα; Μήπως είναι τούτο κάτι «που πουλάει» κατά την σημερινήν ορολογίαν, και κάποια μέλη της δεν θέλουν να στερηθούν των ωφελημάτων του; 

Πάντως ό,τι και αν συμβαίνη, έχω την αίσθησιν ότι ευρισκόμεθα εις λάθος δρόμο.

π. Θεόδωρος Ζήσης: Oὐσιαστικὰ εἶναι ἀκοινώνητοι, ὡς κοινωνοῦντες μὲ τοὺς ἀκοινωνήτους

«Αὐτὰ γράφονται ἐν πλήρει συνειδήσει τῶν ἱστορικῶν ὄντως στιγμῶν ποὺ ζοῦμε, ἀπὸ τὶς  ἀρνητικὲς καὶ καταστροφικὲς τῆς Ὀρθοδοξίας ἐνέργειες καὶ ἐκδηλώσεις. Ἐν πλήρει συνειδήσει ἐπίσης τῶν  εὐθυνῶν καὶ τῶν συνεπειῶν αὐτῆς μας τῆς στάσεως. Προτιμοῦμε νὰ διωκόμεθα καὶ νὰ συκοφαντούμεθα, παρὰ νὰ μένουμε σιωπηλοὶ καὶ ἀφωνότεροι ἰχθύος μπροστὰ στὴν ἐμφανῆ κακοποίηση τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως, νὰ εἴμαστε μὲ τοὺς Ἁγίους, παρὰ νὰ ἔχουμε τὴν φιλία καὶ τὴν συμπάθεια τῶν φιλοπαπικῶν καὶ λατινοφρόνων». Πολλοί πλέον «διαπιστώνουν ὅτι κινδυνεύει πλέον ἡ ἀκεραιότητα τῆς ἀλήθειας, ὅτι οἱ μνημονευόμενοι στὴ Θ. Λειτουργία ἐπίσκοποι, ὡς ἐγγυητὲς τῆς ἐν τῇ πίστει ἑνότητος δὲν ὀρθοτομοῦν τὸν λόγον τῆς ἀληθείας, δὲν εὑρίσκονται σὲ κοινωνία μὲ τοὺς πρὸ αὐτῶν Ἁγίους, ἀλλὰ οὐσιαστικὰ εἶναι ἀκοινώνητοι, ὡς κοινωνοῦντες μὲ τοὺς ἀκοινωνήτους»

(Ζήση Θεόδ., Κακὴ Ὑπακοή…, σελ. 23).

Έκκληση Ελλήνων γιατρών για εμβολιασμό παιδιών: Θα είναι καταστροφικό!

…. δίλημμα λόγω των κυτταρικών γραμμών στα εμβόλια

Τρεις διακεκριμένοι επιστήμονες μίλησαν σήμερα στον Focus FM και στον δημοσιογράφο Στ. Δαμιανίδη. O κ. Σάκης Καλογερίδης μοριακός βιολόγος, ο γαστρεντερολόγος κ. Παναγιώτης Παπαγιαννάκης και ο ψυχίατρος κ. Γιώργος Σύρπης, ανέπτυξαν για ακόμη μία φορά ενδιαφέροντα θέματα και έδωσαν απαντήσεις σε εύλογα ερωτήματα.

«Ζούμε την καινούργια παραλλαγή του ιού, την Όμικρον. Έχει εξαπλωθεί σε περίπου 38 χώρες, με τουλάχιστον διπλάσια ταχύτητα μετάδοσης από τη Δέλτα», ανέφερε ο κ. Καλογερίδης.  «Το περίεργο είναι ότι, φαίνεται να μην έχει καμία σχέση με τις προηγούμενες παραλλαγές, λες και εξελίχθηκε ξεχωριστά. Έχουμε 32 μεταλλάξεις πάνω στην ακίδα, σε σχέση με τη Δέλτα που έχει 16. Μέχρι τώρα οι αναζητήσεις που γίνονται για να διαπιστωθεί με ποιο άλλο γονιδίωμα συγγενεύει, δεν έχουν αποτέλεσμα. Αυτό είναι ύποπτο. Υπάρχουν πολλές θεωρίες, το πιο πιθανό σενάριο είναι  όταν ένας ιός δεν αντιμετωπίζεται σωστά από το ανοσιακό σύστημα, τότε ξεφεύγει με αποτέλεσμα να κάνει μεταλλάξεις. Πιο ανησυχητικό είναι όταν δύο ιοί βρεθούν στον ίδιο ξενιστή, για παράδειγμα ο ιός της γρίπης ή ο HIV μαζί με Sars cov 2 (σ.σ. τον ιό που προκαλεί την covid). Πολλές φορές τα γονιδιώματά τους είναι δυνατόν να έρθουν κοντά και να ανταλλάξουν γονίδια. Σε αυτή την περίπτωση μιλάμε για έναν ανασυνδυασμό κι έναν καινούργιο μεταλλαγμένο ιο .Οι συνάδελφοι που ασχολούνται εξειδικευμένα με την Όμικρον πιστεύουν ότι πιθανόν  αυτή η μετάλλαξη είναι λιγότερο λοιμογόνος και από τη Δέλτα. Αυτό είναι το καλό σενάριο», πρόσθεσε.

-------------------------------

Ο/Η Δημήτριος Χατζηνικολάου είπε...

Αὐτή εἶναι ἡ φωνή τῆς Ἐπιστήμης, καί ὄχι τά ὅσα ἀκούγονται ἀπό τά συστημικά κανάλια, τά ὁποῖα ἀσκοῦν προπαγάνδαν μέ ψεύδη καί ἀντι-επιστημονικές τοποθετήσεις.

Η αναγγελία επιβολής προστίμου στους ανεμβολίαστους ηλικιωμένους -- Γιώργιος Κασιμάτης, Καθηγητής του Συνταγματικού Δικαίου

Μετά από συνεχείς ερωτήσεις πολιτών σχετικά με τη νομιμότητα της κυβερνητικής αναγγελίας για ειδική υποχρέωση των άνω των εξήντα ετών ανεμβολιάστων να υποβληθούν σε εμβολιασμό με απειλή προστίμου εκατό ευρώ το μήνα, με βάση την επιστημονική και κοινωνική μου ευθύνη παρέχω την ακόλουθη απάντηση:

Υπενθυμίζω την από 18/8/2021 Γνωμοδότησή μου, όπου θεμελιώνεται η παραβίαση των θεμελιωδών Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των αρχών και κανόνων νομιμότητας του Διεθνούς Δικαίου και των δημοκρατικών Συνταγμάτων με την άμεση ή έμμεση επιβολή όλων των μέτρων κατά της νόσου Covid 19.

--------------------------------

 Ο/Η Δημήτριος Χατζηνικολάου είπε...

Εὐχαριστῶ θερμῶς δι' αὐτήν τήν ἀνάρτησιν! Ἐάν ἡ φασιστική «κυβέρνησις» ὑλοποιήσῃ τό ἄκρως φασιστικόν μέτρον τοῦ «προστίμου» τῶν 100 εὐρώ εἰς τούς ἄνω τῶν 60 (καί συντόμως ἄνω τῶν 50) ἐτῶν πού ἀρνοῦνται νά κάνουν τίς «θανατηφόρες ἐνέσεις» (Zelenco), τότε θά προσφύγουμε ἀσφαλῶς εἰς τήν Δικαιοσύνην, ὅπου ἕν ἀπό τά ὅπλα μας θά εἶναι ἡ ὡς ἄνω ἀνάρτησις.

Reading from the Synaxarion:

The Conception by St. Anna of the Most Holy Theotokos

According to the ancient tradition of the Church, since Saint Anna, the Ancestor of God, was barren, she and her husband Joachim remained without children until old age. Therefore, sorrowing over their childlessness, they besought God with a promise that, if He were to grant them the fruit of the womb, they would offer their offspring to Him as a gift. And God, hearkening to their supplication, informed them through an Angel concerning the birth of the Virgin. And thus, through God's promise, Anna conceived according to the laws of nature, and was deemed worthy to become the mother of the Mother of our Lord (see also Sept. 8).