Η απροσδόκητη ευλογία

Βρισκόμαστε στα χρόνια της γερμανικής κατοχής. Οι μοναχοί του Αγίου Όρους δοκιμάζονται κι αυτοί, αλλά βλέπουν έκδηλη τη βοήθεια της Υπεραγίας Θεοτόκου. 

Είναι Αύγουστος του 1942 και οι Παρακλήσεις στην Παναγία έχουν αρχίσει. Στη Νέα Σκήτη ο μυλωνάς π. Αρσένιος Μαντζαρόλας δεν έχει καθόλου αλεύρι. Επί πλέον χρωστάει είκοσι δανεικά ψωμιά σε πατέρες της σκήτης. Κι επειδή δεν μπορεί να τα επιστρέψει, δεν θέλει από ντροπή ούτε να τους δει. Είναι τόσο λυπημένος, ώστε αποφασίζει να φύγει ξημερώματα της 13ης Αυγούστου από το Άγιον Όρος και να φθάσει σιγά –σιγά με τα πόδια στην πατρίδα του τη Σπάρτη. 
Την παραμονή, νηστικός και στεναχωρημένος, ξάπλωσε λίγο να ξεκουραστεί. Μόλις αποκοιμήθηκε, του φάνηκε πως είδε τη μητέρα του. 
- Τι έχεις, παιδί μου, και είσαι λυπημένος; 
- Μάνα, δεν έχω καθόλου ψωμί. Τι άλλο θέλεις να έχω; Μάνα, πεινώ! 
- Και για αυτό θέλεις να φύγεις από το Όρος; 
- Ναι, για αυτό. 
- Και που λογαριάζεις να πας, δυστυχισμένο παιδί; Εγώ δεν είμαι – αιώνες τώρα- η Κυβερνήτρια του Όρους; Πως είναι δυνατό να αθετήσω την υπόσχεσή μου; Να, σας έφερα στην παραλία ένα καΐκι με σιτάρι. Πήγαινε να πάρεις. 

Γένεσις του Παγκοσμίου Συμβουλίου των Εκκλησιών -- Του Επισκόπου Ράσκας και Πριζρένης κ. Αρτεμίου (Πατριαρχείου Σερβίας)

Απλώς, ο τίτλος «Παγκόσμιον Συμβούλιον των Εκκλησιών» ήδη εκφράζει την αίρεσιν του ψευδο-εκκλησιαστικού αυτού οργανισμού. Μεταξύ των διδασκαλιών της Χριστιανικής πίστεως υπάρχουν αλήθειαι αι οποίαι έλαβον εις τους δογματικούς ορισμούς των Αγίων Πατέρων της Εκκλησίας εις τας Οικουμενικάς Συνόδους μίαν ακριβή και οριστικήν διατύπωσιν, η οποία δεν επιτρέπει διαφόρους ερμηνείας. Ούτως, οι άγιοι Πατέρες της Β΄ Οικουμενικής Συνόδου ώρισαν το δόγμα της πίστεως εις Μίαν, Αγίαν, Καθολικήν και Αποστολικήν Εκκλησίαν και όχι εις «πολλάς», εκ των οποίων κάποιον είδος «συμβουλίου» ή «ενώσεως» ή κάποιον είδος «υπερ-εκκλησίας» θα ηδύνατο να προέλθη. Η Εκκλησία είναι μία και καθολική και εις αυτήν είναι συγκεντρωμέναι ομού όλη η αλήθεια, όλη η χάρις, όλα όσα ο Κύριος έφερε μετ’ Αυτού εις την γην και παρέδωσεν εις τους ανθρώπους και άφησε δια την σωτηρίαν των. Είναι μία και καθολική, επειδή συγκεντρώνει όλους όσους θέλουν την σωτηρίαν, εις μίαν εσωτερικήν ενότητα, εις το Σώμα του Θεανθρώπου Χριστού. Ούτως, αυτή αύτη η ιδεα ενός «συμβουλίου» ή «ενώσεως» των Εκκλησιών είναι αδύνατος, ανεπίτρεπτος και απαράδεκτος δια την συνείδησιν εκάστου Ορθοδόξου.                                                                   

Για μια ανήσυχη ησυχία …! -- του αειμνήστου Ιωάννου Κορναράκη, Καθηγητού Παν. Αθηνών.

Αν θα μπορούσε κανείς να διεισδύσει πραγματικά στον πυρήνα της υπαρξιακής αγωνίας του ανθρώπου, που γεννάται από τον πόθο για ενότητα, θα ανακάλυπτε ακριβώς ότι ο πόθος αυτός προδίδει την ψυχική δίψα του ανθρώπου για ησυχία. Είναι γεγονός ότι ο διασπασμένος και διχασμένος εσωτερικά άνθρωπος, εκείνος τουλάχιστον που βιώνει την ανάγκη για ενότητα σαν μια βασική επιδίωξη της ζωής, στο βάθος της εσώτερης ψυχικής υποστάσεώς του λαχταρά την ησυχία. Εξάλλου, εάν ένας διαταραγμένος από εσωτερικές συγκρούσεις και διασπάσεις άνθρωπος κατέληγε στην ψυχική του συγκρότηση και ενοποίηση, το πρώτο αγαθό που θα γευόταν θάταν ασφαλώς η πνευματική ησυχία, σαν έκφραση της αρμονίας των ψυχικών του καταστάσεων και περιεχομένων. Γι’ αυτό το λόγο το ασκητικό βίωμα, η νηπτική πατερική έρημος, θα πρότεινε, σ’ αυτόν που διψά την ενότητα και τον πόθο του απολύτου, να βιώσει στο ψυχικό χώρο της μοναξιάς την ασκητική ησυχία και την «αναχώρηση» από τα πράγματα του κόσμου. Κι’ εδώ βέβαια θα αντιμετώπιζε κανείς μια «παράλογη» ίσως πραγματικότητα, μια ιδιάζουσα κατάσταση ησυχίας και ψυχικής μοναξιάς.

Eusebius, Bishop of Samosata

After the expulsion of Eudoxius from the see of Antioch, the Arians of Antioch, believing that Meletius of Armenia would uphold their doctrines, petitioned the Emperor Constantius to appoint Meletius Bishop of Antioch, while signing a document jointly with the Orthodox of Antioch, unanimously agreeing to Meletius' appointment (see Feb. 12); this document was entrusted to Eusebius, Bishop of Samosata. Meletius, however, after his Orthodoxy became apparent, was banished, and the Arians persuaded Constantius to demand the document back from Eusebius, as it convicted their perfidy. Imperial officers were sent; Eusebius refused to surrender the document without the consent of all who had signed it; the officers returned to the Emperor, who furiously sent them back to Eusebius with threats.

Προς νέαν εκκλησίαν. ΝΕΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑ = ΟΥΝΙΑ του αειμνήστου Στεργίου Σάκκου Ομ. Καθηγητού Α.Π.Θ.

Στις μέρες μας, που τόσος λόγος γίνεται για την περίφημη «νέα τάξη πραγμάτων» και την  πολυθρύλητη «νέα εποχή», προγραμματίζεται και ποικιλοτρόπως επιδιώκεται η επικράτηση μιάς «νέας εκκλησίας». Ονομάζω έτσι το μοντέλο προς το οποίο προσανατολίζονται οι οικουμενιστικές προσπάθειες. Με έμφαση τονίζουν οι οικουμενιστές τα καλά και συμφέροντα που επαγγέλλεται το εν λόγω μοντέλο. Και πολλά από τα επιχειρήματά τους παρουσιάζονται εύλογα, εντυπωσιακά και δελεαστικά. Κατ΄ αρχήν, το επιταχυνόμενο άνοιγμα της κοινωνίας, η αναπόφευκτη και εν πολλοίς ευεργετική προσέγγιση λαών, πολιτισμών και ιδεών, που προωθεί η αμφιλεγόμενη αλλά σταθερά κυριαρχούσα παγκοσμιοποίηση, το αίσθημα ανασφάλειας, που υποθάλπει η προηγμένη τεχνολογία και τεχνογνωσία μας, καλλιεργούν ένα φρόνημα ανεπάρκειας. Εξάλλου, ο συνεχώς αυξανόμενος αριθμός των μικτών γάμων, στο εξωτερικό αλλά και εδώ στην πατρίδα μας, πιέζει να γεφυρωθεί το χάσμα μεταξύ των διαφόρων ομολογιών και της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Υπάρχουν, έπειτα, σοβαροί κίνδυνοι, οι οποίοι ως άλλη δαμόκλεια σπάθη απειλούν από στιγμή σε στιγμή να καρατομήσουν και να κονιορτοποιήσουν την τάξη και την ειρήνη της κοινωνίας μας· κίνδυνοι οικονομικοί, εθνικοί, πολιτικοί κλπ.

Οι ερπύστριες της Θεσμικής βίας ελαύνουν -- Χαράλαμπος B. Κατσιβαρδάς Δικηγόρος Παρ’ Αρείω Πάγω

Ο μοναχικός αγών, ορισμένες φορές μας καταθλίβει διότι νιώθουμε και βιώνουμε τον κοινωνικό αποκλεισμό και την αδυναμία να συνυπάρξουμε, όχι κοινωνικά αλλά οντολογικά και πολιτικά με την συντριπτική πλειονοψηφία η οποία θεάται τα πράγματα υπό ένα διαφορετικό πρίσμα, προδήλως ασυμβίβαστο με την τρέχουσα πραγματικότητα.

Η αλήθεια είναι ότι η φερόμενη μάζα εθισμένη προς το φαινόμενο του μιθριδατισμού αδυνατεί να συνειδητοποιήσει με ενέργεια ότι η μοναδική οδός για την εξανάσταση του Γένους και την διεκδίκηση της ελευθερίας προϋποθέτει ιδιαίτερες θυσίες οι οποίες καθίστανται επίμοχθες και επώδυνες.

Τη ΚΒ΄ (22α) Ιουνίου, μνήμη του Αγίου Ιερομάρτυρος ΕΥΣΕΒΙΟΥ Επισκόπου Σαμοσάτων.

Ευσέβιος ο Μάρτυς ήκμασε κατά τους χρόνους του βασιλέως Κωνσταντίου, υιού του Μεγάλου Κωνσταντίνου, εν έτει τλη΄ (338), εχρημάτισε δε ζηλωτής διάπυρος της Ορθοδόξου πίστεως και με πολλήν ανδρείαν ψυχής και καταφρόνησιν των παρόντων κατεγίνετο δια την πρόοδον της ευσεβείας και Ορθοδοξίας, καίτοι ο βασιλεύς Κωνστάντιος ήτο εναντίος, ως άλλος ουδείς, Αρειανιστής ων. Όθεν όταν ηπείλησεν ο βασιλεύς ότι θέλει κόψει την δεξιάν χείρα του Αγίου, εάν δεν δώση το υπό του Μελετίου γενόμενον ψήφισμα, τότε ο Άγιος ήπλωσε και τας δύο χείρας του, θέλων να δείξη ότι μετά χαράς δέχεται και των δύο την εκκοπήν, παρά να παραδώση το ζητούμενον ψήφισμα, ομού δε με εκείνο να προδώση και την ευσέβειαν.

Του Επισκόπου Ράσκας και Πριζρένης κ. Αρτεμίου

....Η Σύνοδος, με επί κεφαλής τον Πατριάρχην Γερμανόν, απεφάσισε να ενωθή με το Π.Σ.Ε. Η απόφασις αυτή έγινεν αποδεκτή και επεκυρώθη εις συνάντησιν της Κεντρικής Επιτροπής του Π.Σ.Ε. κάπου εις την Αφρικήν το 1965! Από τότε η Σερβική Εκκλησία, όπως ακριβώς αι άλλαι τοπικαί Ορθόδοξοι Εκκλησίαι, έχει γίνει τμήμα του Π.Σ.Ε. Δια των Επισκόπων και θεολόγων μας, ηρχίσαμεν να λαμβάνωμεν μέρος εις όλας τας διασκέψεις, συνελεύσεις, συναντήσεις, προσευχητικάς συναθροίσεις και ο,τιδήποτε άλλο το Π.Σ.Ε. εσοφίζετο και συνεφωνούσαμεν εις όλα δίχως συζήτησιν. Ως αποτέλεσμα αυτής της συνεργασίας, η Σερβική Ορθόδοξος Εκκλησία ελάμβανεν από καιρού εις καιρόν υλικήν βοήθειαν από το Π.Σ.Ε., όπως φάρμακα, υποτροφίας, ταξίδια εις Ελβετίαν, οικονομικάς επιδοτήσεις, π.χ. δια την κατασκευήν του νέου κτιρίου της θεολογικής σχολής. Δι’ αυτά τα ψιχία βοηθείας έχομεν απολέσει εις την πνευματικήν σφαίραν την καθαρότητα της πίστεως, την κανονικήν κληρονομίαν της Εκκλησίας και την πιστότητα εις την ιεράν Παράδοσιν της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Η παρουσία αντιπροσώπων των Ορθοδόξων Εκκλησιών εις τας διαφόρους οικουμενιστικάς συναθροίσεις ουδεμίαν κανονικήν δικαίωσιν έχει. Δεν πηγαίνομεν εκεί δια να ομολογήσωμεν θαρραλέως, ανοικτώς και απαρασαλεύτως την αιώνιον και αναλλοίωτον αλήθειαν της Ορθοδόξου Πίστεως και Εκκλησίας, αλλά δια να προβώμεν εις συμβιβασμούς και, περισσότερον ή ολιγώτερον, να συμφωνήσωμεν εις όλας τας αποφάσεις και σχηματισμούς, τους οποίους μάς προσφέρουν οι μη ορθόδοξοι. Δια τοιούτων πράξεων εφθάσαμεν εις το Βελεμένδιον, εις το Σαμπεζύ και εις την Ασσίζην, εφ’ όσον πάντα ταύτα ομού περιλαμβάνουν απιστίαν και προδοσίαν της Αγίας Ορθοδόξου Πίστεως.

Εγώ σκέπτομαι τόν πιλότο, όταν ήταν στήν ηλικία αυτού τού βρέφους ... --- Του ιατρού κ. Κυπριανού Χριστοδουλίδη

 

Τά λόγια μιάς φωτογραφίας. Καί γιά όσους έχουν προβλήματα οράσεως, άς τά γράψω πάλι :

 «Εγώ σκέπτομαι τόν πιλότο, όταν ήταν στήν ηλικία αυτού τού βρέφους ...

» καί συμπληρώνω, είναι αυτά που κανένα βρέφος δέν ακούει πλέον

 Θεοτοκίον

 «.Οὐ σιωπήσωμέν ποτε, Θεοτόκε, τὰς δυναστείας Σου λαλεῖν οἱ ἀνάξιοι· εἰ μὴ γὰρ Σὺ προΐστασο πρεσβεύουσα, τίς ἡμᾶς ἐῤῥύσατο ἐκ τοσούτων κινδύνων; Τίς δὲ διεφύλαξεν ἕως νῦν ἐλευθέρους; Οὐκ ἀποστῶμεν, Δέσποινα, ἐκ Σοῦ· Σοὺς γὰρ δούλους σῴζεις ἀεί, ἐκ παντοίων δεινῶν.» (Μικρά Παράκλησις)

 Οι "δυναστείες" τής υπεραγίας Θεοτόκου είναι θείες καί θεουργικές, ώστε νά λέγομεν τό «τίς ἡμᾶς ἐῤῥύσατο ἐκ τοσούτων κινδύνων» καί τά εξής.

Λόγος λα΄ περί του Αγίου Πνεύματος -- Άγίου Γρηγορίου του Θεολόγου

Ο ΛΑ'  Λόγος είναι ο σπουδαιότερος από τους Θεολογικούς Λόγους του αγ. Γρηγορίου. Εκφωνήθηκε στο ναό της αγ. Αναστασiας στην Κωνσταντινούπολη, το 380, πιθανόν κατά το διάστημα μεταξύ Ιουλίου και Νοεμβρίου. Είναι η πρώτη φορά που σε ειδική πραγματεία, αφιερωμένη στο άγιο Πνεύμα, ομολογείται και καταδεικνύεται η θεότητα και το ομοούσιο του αγ. Πνεύματος. Ο άγ. Γρηγόριος διακηρύσσει την ορθή πίστη της Εκκλησίας ότι «εκ φωτός του Πατρός φως καταλαμβάνοντες τον Υιόν εν φωτί τω Πνεύματι» (§ 3). Καταρρίπτει, στη συνέχεια, τους συλλογισμούς των αιρετικών Πνευματομάχων με θεολογικά επιχειρήματα (§ 4-21) και τέλος, απαντώντας στο επιχείρημα ότι στην αγία Γραφή δεν δηλώνεται ρητά η θεότητα του Πνεύματος, παραθέτει πλήθος χωρίων, όπου υποδεικνύεται η θεότητα του Πνεύματος (§ 29-30). Αλλά και το ίδιο το Πνεύμα τώρα, σύμφωνα με τον άγ. Γρηγόριο, φανερώνει στούς αξίους βαθύτερα και σαφέστερα οτι είναι Θεός, ένα από τα τρία πρόσωπα της μιας θεότητας (§ 26).

Ἡ σύγχρονος βλάσφημος πλάνη τῆς «Οἰκονομίας τοῦ Πνεύματος»

ΤΗΝ ΑΓΙΑ Πεντηκοστὴ ἑορτάζουμε τὴν ἐπιδημία τοῦ Παναγίου Πνεύματος στὸν κόσμο, γιὰ νὰ μείνει «εἰς τὸν αἰῶνα», ὁδηγώντας μας «εἰς πᾶσαν τὴν ἀλήθειαν» (Ἰωάν.16,13), μοιράζοντάς μας χαρίσματα καὶ κάνοντάς μας κοινωνοὺς τοῦ Θεοῦ, μέσῳ τῶν Ἱερῶν Μυστηρίων τῆς Ἐκκλησίας μας. Συγκρότησε τὸ θεσμὸ τῆς Ἐκκλησίας, γιὰ νὰ εἶναι ἡ μοναδικὴ πύλη σωτηρίας, τὸ μοναδικὸ πνευματικὸ θεραπευτήριο γιὰ ὅσους θέλουν νὰ σωθοῦν. Καὶ ὅμως, στοὺς σύγχρονους χρόνους τῆς ἀποστασίας, τοὺς προδρομικοὺς χρόνους τοῦ Ἀντιχρίστου, πολλοὶ κληρικοὶ ὅλων τῶν βαθμῶν καὶ θεολόγοι διέστρεψαν τὴν πίστη τῆς Ἐκκλησίας περὶ Ἁγίου Πνεύματος. Ὡς προωθητὲς τοῦ συγχρόνου θρησκευτικοῦ συγκρητισμοῦ καὶ οἰκουμενισμοῦ, διετύπωσαν βλάσφημες θεωρίες. Μία ἀπὸ αὐτὲς εἶναι ἡ διαβόητη «Οἰκονομία τοῦ Πνεύματος», σύμφωνα μὲ τὴν ὁποία τὸ Ἅγιο Πνεῦμα «διεύρυνε» τὴν «Οἰκονομία τοῦ Υἱοῦ», «ἐνεργοποιώντας» τὴ σωτηρία καὶ ἐκτὸς τῆς Ἐκκλησίας, δηλαδὴ στὰ σχίσματα, στὶς αἱρέσεις καὶ στὶς θρησκεῖες τοῦ κόσμου!

Τέρμα τα λόγια, ώρα για έργα!

Όποιον μνημονεύουμε με εκείνον κοινωνούμε και με όποιον κοινωνούμε τον μνημονεύουμε. Όλα τα άλλα είναι προφάσεις εν αμαρτίαις.

Έλεγε ο άγιος Αθανάσιος «Εάν ο επίσκοπος ή ο πρεσβύτερος, οι όντες οφθαλμοί της Εκκλησίας, κακώς αναστρέφωνται καί σκανδαλίζωσι τόν λαόν, χρή (=πρέπει) αυτούς εκβάλλεσθαι. Συμφέρον γάρ άνευ αυτών συναθροίζεσθαι εις ευκτήριον οίκον, ή μετ' αυτών εμβληθήναι, ως μετά Άννα και Καϊάφα, εις τήν γέενναν του πυρός» (Μ. Αθανασίου, ΒΕΠΕΣ, 33, 199) και "ων το φρόνημα αποστρεφόμεθα, τούτους από της κοινωνίας προσήκει(=αρμόζει) φεύγειν" (PG 26, 1188 Β).

Monday of the Holy Spirit

As it is the custom of the Church, on the day after every great Feast, to honour those through whom it came to pass our Lady on the day after the Lord's Nativity, Joachim and Anna after our Lady's Nativity, the holy Baptist the day after Theophany, and so forth, on this day we honour our God the All-holy Spirit, the Comforter promised by our Saviour to His disciples (John 14:16), Who descended upon them at holy Pentecost and guided them "into all truth" (ibid. 16:13), and through them, us.

Ο Μητροπολίτης Βολοκολάμσκ Ιλαρίων σε εκπομπή του τηλεοπτικού σταθμού ΡΩΣΙΑ της 17ης Οκτωβρίου 2009 δήλωσε:

«Ουσιαστικά και σε εμάς (όπως και στους Καθολικούς) υπάρχει η αμοιβαία αναγνώριση των Μυστηρίων. Δεν έχουμε Μυστηριακή κοινωνία, όμως αναγνωρίζουμε τα Μυστήρια... Αν ένας καθολικός κληρικός προσέλθει στην Ορθοδοξία εμείς τον δεχόμαστε ως κληρικό, δεν τον χειροτονούμε εκ νέου. Και αυτό σημαίνει ότι de facto αναγνωρίζουμε τα Μυστήρια της Καθολικής Εκκλησίας».

ΕΠΙΚΑΙΡΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΙΕΡΕΩΣ ΓΙΑ ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΤΟΥ ΜΟΛΥΣΜΟΥ ΣΤΟΝ ΝΑΟ (Μέρος Β΄)

"Ὁ π.Ἰωάννης Δρογγίτης ἀπαντᾶ σὲ ἐρωτήσεις τοῦ Ἰουστίνου Καρνέιρο πού ἀφοροῦν τὴ Θεολογία τῆς Ἐκκλησίας σὲ σχέση μὲ τὴν ὑφιστάμενη ἐπιδημία καὶ τὶς αἰτιάσεις τοῦ ἐπιστημονισμοῦ καὶ τοῦ κοσμικοῦ πνεύματος."

https://www.youtube.com/watch?v=fmhoKR4bMKk

ΛΟΓΟΣ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ

Ότι το Πνεύμα όπερ εφάνη σήμερον εις τους Αποστόλους δεν ήτο η υπόστασις του Πνεύματος, αλλ’ η Χάρις των τριών Προσώπων, και ότι άλλο χάρις και άλλο υπόστασις.                                                    

Και επλήσθησαν άπαντες Πνεύματος Αγίου και ήρξαντο λαλείν ετέραις γλώσσαις, καθώς το Πνεύμα εδίδου αυτοίς αποφθέγγεσθαι. (Πράξ. β: 4).                                                         

Μεγαλόδωρος ο παντελεήμων και αναλλοίωτος Θεός, χαρίζει όχι μόνον εκείνο το οποίον θέλει υποσχεθή, αλλά και ακόμη περισσότερον. Και όχι μόνον εις τους φίλους του, αλλ’ ακόμη και εις τους εχθρούς του, επειδή ο ίδιος είπεν· «Ο ουρανός και η γη παρελεύσονται, οι δε λόγοι μου ου μη παρέλθωσι» (Ματθ. κδ: 35). Υπεσχέθη εις τον Δαβίδ ότι από το γένος του θα γεννηθή ο Μεσσίας· παροργίζει ο Δαβίδ τον Θεόν βαρέως και μεθ’ όλον τούτο ο Θεός δεν παρέβη την υπόσχεσίν του. Υπεσχέθη εις τον Ισραηλιτικόν λαόν να τους δώση Νόμον θεόγραφον, αν και αυτοί υποσχεθώσιν, ότι θα τον φυλάξωσι. Κατεφρόνησαν εκείνοι την υπόσχεσιν, αλλ’ ο Θεός δεν ηθέτησεν εκείνο το οποίον τους υπεσχέθη. Έταξεν εις τον γέροντα Συμεών να μη ίδη θάνατον, προ τού να ίδη οφθαλμοφανώς τον Δεσπότην της ζωής και του έδωσε περισσότερα, από όσα υπεσχέθη, επειδή όχι μόνον τον ηξίωσε να ίδη τον Χριστόν με αισθητούς οφθαλμούς, αλλά και να τον πιάση με τας χείρας του και να τον δεχθή εις τας αγκάλας του.

Αίνοι Δευτέρας Αγίου Πνεύματος

 

ΤΗ ΔΕΥΤΕΡΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΝ

Τη αυτή ημέρα, Δευτέρα της Πεντηκοστής, αυτό το ΠΑΝΑΓΙΟΝ και ζωοποιόν και παντοδύναμον ΠΝΕΥΜΑ εορτάζομεν, το τρίτον πρόσωπον της ΑΓΙΑΣ ΤΡΙΑΔΟΣ, το ομότιμον και ομοούσιον και ομόδοξον τω Πατρί και τω Υιώ.                        

Τριάς υπάρχει η Αγία η παρ’ ημών των Ορθοδόξων Χριστιανών πιστευομένη και λατρευομένη Θεότης, μίαν έχουσα την δύναμιν, μίαν την σύνταξιν και μίαν την προσκύνησιν. Ομοούσιος και αδιαίρετος εν τρισί προσώποις γνωριζομένη, του Πατρός, του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Και η μεν του Ανάρχου Πατρός υπόστασις ήτο γνωστή εις τους ανθρώπους από της αρχής αυτών, διό και οι Εβραίοι ως Πατέρα ετίμων και ελάτρευον τον Θεόν με νομικάς θυσίας και εορτάς.

ΕΙΣ ΤΗΝ ΔΕΥΤΕΡΑΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ – ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΟ ΑΓΙΟ ΠΝΕΥΜΑ ΣΤΟΥΣ ΑΙΡΕΤΙΚΟΥΣ; -- Του θεολόγου Νικολάου Πανταζή

 Η φρικτότερη πλάνη του Εωσφόρου είναι να νομίζει κανείς ότι βρίσκεται μέσα στην Εκκλησία του Χριστού, αλλά να είναι εκτός αυτής και μέλος άλλης «εκκλησίας», διά της κοινωνίας του όμως με αιρετικούς ποιμένες, να οδηγείται στην απώλεια της σωτηρίας του. Φρικτό και ανατριχιαστικό αυτό!

Ομολογώ, ένα από τα συγκλονιστικότερα Αγιοπατερικά χωρία που έχω διαβάσει στους Αγίους Πατέρες, είναι αυτό του Αγίου Θεοδώρου του Στουδίτου:

“Το μνημόσυνο του αιρετικού επισκόπου είναι μόλυνση της Πίστεως!  Άλλοι έγιναν αιρετικοί και χάθηκαν, άλλοι παρέμειναν oρθόδοξοι και χάθηκαν γιατί είχαν εκκλησιαστική επικοινωνία με αιρετικούς.”  (Άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης 759 – 826).

Αλήθεια, πώς γίνεται να παραμένει κανείς Ορθόδοξος και όμως να χάνεται; Ακόμη χειρότερο από αυτό είναι όχι μόνο να διατηρεί κάποιος εκκλησιαστική κοινωνία με αιρετικούς, αλλά να οδηγεί και άλλες ψυχές σε αυτήν την κολάσιμη κοινωνία με αιρετικούς, εν ονόματι μάλιστα μίας αντιπατερικής, ανεπίτρεπτης, υπερπαρατεταμένης και άκαιρης οικονομίας.

Ένωσις εν κρυπτώ; -- Αρχιμ. Αρσένιος Κομπούγιας 26/11/1993

Η Εκκλησία σείεται εκ θεμελίων, τόσον εν Ελλάδι, όσον και εν όλη τη Ορθοδοξία. Πρώτον, από τα θανάσιμα λάθη των Προκαθημένων των Εκκλησιών με συνυπευθύνους τους απανταχού Επισκόπους, ως συμβαίνει εις την Εκκλησίαν της Ελλάδος, ιδίως με το Οικουμενικόν Πατριαρχείον. Και δεύτερον, από το γνωστόν τόξον Βατικανού, Σιωνισμού και Ισλάμ. Και ενώ αι σκοτειναί δυνάμεις, απροκαλύπτως πλέον έχουν καταστρώσει σχέδιον εξαφανισμού της Ορθοδοξίας και της Ελλάδος, συγχρόνως έχει προετοιμασθή, ή μάλλον εισήλθεν εις ενέργειαν, ύπουλος σιωπηρά «ΕΝΩΣΙΣ» μεταξύ Ορθοδόξων και Παπικών εν κρυπτώ και εν αγνοία του κλήρου και του λαού.

Δημογραφικό, ο μεγάλος «εχθρός» της χώρας!

Όλες οι κυβερνήσεις δεν έκαναν τίποτα για την αντιμετώπισή του

-Χτυπάνε οι καμπάνες, αλλά για τους πολιτικούς μας πέρα βρέχει…
-Στο έλεος του Δημογραφικού και οι συντάξεις…

Στα «Θαρραλέα» της περασμένης Κυριακής χτυπούσαμε την καμπάνα ότι ο τόπος μας κινδυνεύει να γίνει «Σικάγο». Δυστυχώς, υπάρχει και πολύ μεγαλύτερος και πιο επικίνδυνος εχθρός. Ακόμη, όμως, κι αν χτυπήσουν οι καμπάνες της Παναγίας των Παρισίων, οι πολιτικοί μας δεν θα ξυπνήσουν.

Παρότι ο εχθρός είναι πλέον «εντός των τειχών» και κατατρώει τις σάρκες μας, ΚΑΝΕΝΑΣ από τους πολιτικούς μας, από την κυβέρνηση και την αντιπολίτευση, δεν ανησυχεί. Αν και οι ξένοι, με πρώτη την Κομισιόν, το έχουν πάρει ήδη χαμπάρι, εδώ συνεχίζονται οι χοροί, λες και ΟΛΟΙ ζουν σε άλλη χώρα, σε άλλον πλανήτη. Από όλες τις πλευρές πέφτουν οι βροντές, η μία μετά την άλλη, και οι ηγέτες μας, σημερινοί και χθεσινοί, συνεχίζουν τον «χορό του Ζαλόγγου», λες και έχουν μεθύσει από το ποτό της εξουσίας. Και δεν βλέπουν ότι η πατρίδα μας κατεβαίνει σκαλί σκαλί προς το βάραθρο, την ώρα που έχει ανοίξει η όρεξη των «γειτόνων» μας, που ξέρουν ότι το «οικόπεδό» μας είναι χρυσάφι από κάθε πλευρά και βρίσκεται στην πιο καίρια περιοχή της Μεσογείου. Ο Τούρκος –και όχι μόνο– δεν είναι καθόλου παλαβός…

Ήδη η Ευρώπη έχει στείλει τις ανησυχητικές διαπιστώσεις της για την επόμενη μέρα της Ελλάδας, με βάση τις εκτιμήσεις της Κομισιόν και της Eurostat:

ΛΟΓΟΣ ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΟΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΝ

«Απεκρίθη αυτοίς ο Ιησούς και είπεν· η εμή διδαχή ουκ έστιν εμή, αλλά του πέμψαντός με. Εάν τις διψά, ερχέσθω προς με και πινέτω» (Ιωάν. ζ: 16 – 17)                                                                                                              

Υπομονή, εάν αμφιβάλλη ο άνθρωπος και απιστή δια πράγματα τα οποία ούτε ακούει συχνά ούτε βλέπει. Αλλά να ακούη καθ’ εκάστην από εν θεϊκόν στόμα ουράνιον διδασκαλίαν, να βλέπη έργα παράδοξα και πάλιν να απιστή; Τούτο δεν είναι ίδιον της ανθρωπίνης φύσεως, αλλ’ ίδιον ενός αναισθήτου και αψύχου λίθου, όστις ούτε βλέπει ούτε ακούει. Τοιούτοι δε είναι οι λιθοκάρδιοι Ιουδαίοι, οι οποίοι βλέποντες τον ουράνιον Διδάσκαλον εν τω μέσω του Ιερού διδάσκοντα και λέγοντα· «Εάν τις διψά, ερχέσθω προς με και πινέτω» (Ιωάν. ζ: 37), σχίζονται όλοι οι όχλοι από τον φθόνον, από την τύφλωσιν και ερχόμενοι προς τους αρχιερείς και Φαρισαίους, διαβάλλουσι τον Χριστόν ως παραβάτην του Νόμου. Σχίσμα λοιπόν εν τω όχλω εγένετο δι’ Αυτόν. Αυτή, Χριστιανοί μου ορθοδοξότατοι, είναι μία μεγάλη απιστία των παρανόμων Ιουδαίων, αλλ’ ημείς βλέποντες σήμερον τους μακαρίους Αποστόλους να κάθηνται εν τω υπερώω της Ιερουσαλήμ και να πιστεύουν αναμφιβόλως εις την επαγγελίαν, την οποίαν τους υπεσχέθη ο Δεσπότης Χριστός, ότι θα τους πέμψη έτερον Παράκλητον, την Χάριν του Παναγίου και Ζωοποιού Πνεύματος, καταλαμβάνομεν τους ακενώτους ποταμούς των χαρίτων, οίτινες ρέουσιν εκ της κοιλίας αυτών, ύδατος ζώντος και ποτίζουσι τας ψυχάς μας, πυρπολημένας ούσας το πρώτον από την φλόγα της ασεβείας.

----------------------------

Ο/Η ΧΑΡΙΛΑΟΣ είπε...

Κυριακή της Πεντηκοστής και Δευτέρα του Αγίου Πνεύματος.
Δεν θεσπίστηκε εορτή της αγίας Τριάδος και γι΄αυτό δεν υπάρχει ούτε εικόνα αλλά ούτε και απολυτίκιο Αυτής.
Διαβάζουμε από τα Πρακτικά των Συνόδων : " Διατί των Πατέρα του Κυρίου Ιησού Χριστού ούχ ιστορούμεν και ζωγραφούμεν; Επειδή ούκ οίδαμεν τις έστιν, και Θεού φύσιν αδύνατον ιστορήσαι και ζωγραφήσαι. Και ει εθεασάμεθα και εγνωρίζαμεν καθώς τον Υιόν αυτού, κακείνον αν είχομεν ιστορήσαι και ζωγραφήσαι".Τόμος Γ΄σελ.211.
Λέγει σχετικώς ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς: " Πατήρ ασώματος και κατά χρόνον και τόπον αόριστος, εν Αγίω και αϊδίω Πνεύματι και Υιώ και Λόγω συνανάρχω, ός εστίν η ενυπόστος του Πατρός αλήθεια." PG.151.σελ.260-Α.
Επίσης , " ουδείς γαρ έστιν εν υποστήματι και ουσία Κυρίου, κατά το γεγραμμένον.." αυτόθι, σελ.13.
Επίσης,<>ΕΠΕ.Τ. 4 σελ. 212.
Επίσης, " ημείς δε εκ των ενεργειών γνωρίζειν λέγομεν τον Θεόν" αυτόθι. σελ. 372.
Η Χάρις και όχι η υπόστασις [ούτε βεβαίως η ουσία του αγίου Πνεύματος] ήταν αυτή που κατήλθε και εφώτισε τους Αποστόλους, κατά την ημέρα της Πεντηκοστής.

Χαρίλαος Ι. Στουραΐτης.
Θεολόγος.