Τη Ζ΄ (7η) Ιουνίου, μνήμη του αγίου Μάρτυρος Λυκαρίωνος.
Λυκαρίων ο άγιος Μάρτυς κατήγετο εκ της πόλεως του Ερμού της εν Αιγύπτω. Συλληφθείς δε δια την προς τον Χριστόν πίστιν αυτού ωδηγήθη εις το κριτήριον και παρασταθείς προ του άρχοντος εξηναγκάζετο να αρνηθή τον Χριστόν. Επειδή όμως δεν επείσθη, ερρίφθη εντός σκοτεινής και δυσώδους φυλακής. Μετά τινας ημέρας εξήγαγον αυτόν εκείθεν και εξέσχισαν δια σιδήρων, καρφώσαντες κατόπιν επί σταυρού και πληγώσαντες όλα του τα μέλη. Μετά ταύτα έδειραν τον άγιον Μάρτυρα και εστρέβλωσαν και κατέκαυσαν τας πλευράς του, το δε στήθος αυτού κατέκαυσαν δια πεπυρωμένων σιδηρών ράβδων. Κατόπιν έριψαν αυτόν εντός ανημμένης καμίνου, όπου παραμείνας ο Άγιος επί τρεις ημέρας, διεφυλάχθη αβλαβής υπό της χάριτος του Θεού.
Εάλω η Πόλις δια της κερκόπορτας -- Χαράλαμπος Β. Κατσιβαρδάς Δικηγόρος Παρ’ Αρείω Πάγω
H Nέα Τάξη πραγμάτων επελαύνει αμόχθως προς το αλλοτριωμένο σώμα της Ελλάδας, η οποία, καθεύδει τον νήδυμον ύπνο, έχοντας απεμπολήσει πάσα δυνατότητα συνειδησιακής αφύπνισης, δεδομένου ότι ο κόσμος άγεται και φέρεται από τα εξωνημένα κοινοβουλευτικά κόμματα, τα οποία πηδαλιουχούν την πνευματικά ευνουχισμένη μάζα προς μία ορισμένη κατεύθυνση.
Οι εύλαλες μαριονέτες των κοινοβουλευτικών κομμάτων ανεξαρτήτως της επίφασης του ιδεολογικού χρωματισμού προσποιούνται επιτηδευμένα ότι δήθεν έχουν διαφορές όμως κατ’ ουσία συγκλίνουν προς την ίδια αρχή δεδομένου ότι λογοδοτούν εις τα ίδια εξωεθνικά διευθυντήρια εξ αυτού λοιπόν του λόγου πέραν της επιδερμικής λεκτικής ρητορικής η επί του πρακτέου πολιτική καθίσταται απαράλλακτος ως προς όλα τα ζητήματα ανεξαιρέτως.
ΘΕΩΡΙΑ ΚΑΙ ΠΡΑΞΙΣ -- Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Διονυσίου Τάτση
ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ, οἱ ὁποῖοι ἀγωνίζονται καὶ τηροῦν τὸ κατὰ δύναμη τὶς ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ, μὲ ἀληθινὴ ταπείνωση καὶ αὐτὸ διαπιστώνεται ἀπὸ τὴ συμπεριφορά τους. Δὲν ἔχουν καμιὰ ἰδέα γιὰ τὸν ἑαυτό τους. Ἀρνοῦνται νὰ δεχτοῦν ὅτι κάνουν κάτι σπουδαῖο καὶ ὅτι διαφέρουν ἀπὸ τοὺς ἄλλους ἀδελφούς τους. Ἔχουν ἀποδεχτεῖ πλήρως τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, γι᾽ αὐτὸ καὶ τὸ θεωροῦν φυσικὸ νὰ βαδίζουν θεοφιλῶς καὶ νὰ καλλιεργοῦν διαρκῶς τὴν ταπείνωση, καθὼς καθημερινὰ διαπιστώνουν ὅτι ὑστεροῦν, ἀφοῦ οἱ ἀδυναμίες τους δὲν τοὺς ἐπιτρέπουν νὰ τηροῦν τὶς ἐντολὲς στὸ βαθμὸ ποὺ θὰ ἔπρεπε. Ἔτσι γι᾽ αὐτοὺς ἡ προσευχὴ «Κύριε ἐλέησον» εἶναι ἡ σωσίβιος λέμβος. Δὲν συμβαίνει ὅμως αὐτὸ μὲ ὅλους τοὺς ἀγωνιζόμενους χριστιανούς. Βλέπουμε πνευματικὲς προσπάθειες, ποὺ ὁδηγοῦν στὴν ἔπαρση καὶ ὄχι στὴν ταπείνωση.
Sunday of the Blind Man
The Lord Jesus was coming from the Temple on the Sabbath, when, while walking in the way, He saw the blind man mentioned in today's Gospel. This man had been born thus from his mother's womb, that is, he had been born without eyes (see Saint John Chrysostom, Homily LVI on Matthew; Saint Irenaeus, Against Heresies, Book V:15; and the second Exorcism of Saint Basil the Great). When the disciples saw this, they asked their Teacher, "Who did sin, this man, or his parents, that he was born blind?" They asked this because when the Lord had healed the paralytic at the Sheep's Pool, He had told him, "Sin no more, lest a worse thing come unto thee" (John 5:14);
Προς νέαν εκκλησίαν. ΝΕΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑ = ΟΥΝΙΑ -- του αειμνήστου Στεργίου Σάκκου Ομ. Καθηγητού Α.Π.Θ.
Στις μέρες μας, που τόσος λόγος γίνεται για την περίφημη «νέα τάξη πραγμάτων» και την πολυθρύλητη «νέα εποχή», προγραμματίζεται και ποικιλοτρόπως επιδιώκεται η επικράτηση μιάς «νέας εκκλησίας». Ονομάζω έτσι το μοντέλο προς το οποίο προσανατολίζονται οι οικουμενιστικές προσπάθειες. Με έμφαση τονίζουν οι οικουμενιστές τα καλά και συμφέροντα που επαγγέλλεται το εν λόγω μοντέλο. Και πολλά από τα επιχειρήματά τους παρουσιάζονται εύλογα, εντυπωσιακά και δελεαστικά. Κατ΄ αρχήν, το επιταχυνόμενο άνοιγμα της κοινωνίας, η αναπόφευκτη και εν πολλοίς ευεργετική προσέγγιση λαών, πολιτισμών και ιδεών, που προωθεί η αμφιλεγόμενη αλλά σταθερά κυριαρχούσα παγκοσμιοποίηση, το αίσθημα ανασφάλειας, που υποθάλπει η προηγμένη τεχνολογία και τεχνογνωσία μας, καλλιεργούν ένα φρόνημα ανεπάρκειας. Εξάλλου, ο συνεχώς αυξανόμενος αριθμός των μικτών γάμων, στο εξωτερικό αλλά και εδώ στην πατρίδα μας, πιέζει να γεφυρωθεί το χάσμα μεταξύ των διαφόρων ομολογιών και της Ορθοδόξου Εκκλησίας.
ΛΟΓΟΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΤΥΦΛΟΥ.
ΟΠΟΙΑΝ ΧΑΡΑΝ ΚΑΙ ΔΟΞΑΝ ΘΕΛΕΙ ΑΠΟΛΑΥΣΕΙ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ ΟΣΤΙΣ ΧΑΛΙΝΩΝΕΙ ΤΟΥΣ ΟΦΘΑΛΜΟΥΣ ΕΙΣ ΤΟΠΟΝ ΤΥΦΛΟΤΗΤΟΣ
«Ταύτα ειπών, έπτυσε χαμαί και εποίησε πηλόν εκ του πτύσματος και επέχρισε τον πηλόν επί τους οφθαλμούς του τυφλού» (Ιωάν. θ: 6).
Άξιος, ναι, ελέους, άξιος ευσπλαγχνίας ο τυφλός, επειδή άνθρωπος άνευ οφθαλμών τι άλλο είναι παρά ο κόσμος άνευ ηλίου; Καθώς δε τούτο το παν απομένει ενταφιασμένον μέσα εις εν βαθύ σκότος απόντος του ηλίου, τον ίδιον τρόπον ο εστερημένος τους οφθαλμούς κείται ως νεκρός μέσα εις το ίδιον σώμα, ως εις μίαν φυλακήν σκοτεινήν και ζοφεράν. Ακούει μεν ότι λάμπει το φως του ηλίου επάνω εις το πρόσωπον της γης, αλλά ποτέ δεν ηξιώθη να ίδη τοιαύτην λαμπρότητα. Τι άλλο βαρύτερον από του να έχη τις μίαν αφεγγή και αδιάκοπον νύκτα εις όλον το διάστημα της ζωής του; Τι δυστυχέστερον από του να οσφραίνηται πάντα όσα άνθη γεννά η γη και οφθαλμούς να μη έχη να τα ίδη;
ΤΗ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΤΥΦΛΟΥ
Τη Κυριακή έκτη από του Πάσχα, το εις τον εκ γενετής ΤΥΦΛΟΝ εορτάζομεν θαύμα του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού.
Το εξαίσιον τούτο και παράδοξον θαύμα, όπερ ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός εποίησεν εις τον εκ γενετής Τυφλόν και του οποίου την ανάμνησιν ποιούμεθα σήμερον, εγένετο και τούτο επί υγρού ως το του Παραλύτου και το της Σαμαρείτιδος, έχει δε η περί αυτού ιστορία ως εξής: Φεύγων ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός από το Ιερόν δια να αποσυρθή από εκείνους, οίτινες ώρμησαν να τον λιθοβολήσουν, επειδή είπεν εις τους Ιουδαίους ότι είναι Υιός Θεού και αρχαιότερος από τον Αβραάμ, καθώς είπομεν εις την Τετάρτην της Μεσοπεντηκοστής, συνήντησε καθ’ οδόν άνθρωπον τινα, όστις ήτο εκ γενετής τυφλός. Βλέποντες δε οι Μαθηταί του, ότι με προσοχήν έβλεπε τον ρηθέντα Τυφλόν, έλαβον εκ τούτου αφορμήν να τον ερωτήσουν από ποίαν αιτίαν εγεννήθη ούτος ο άνθρωπος τυφλός, τάχα από αμαρτίας ιδικάς του ή από αμαρτίας των γονέων του;
Τη ΣΤ΄ (6η) Ιουνίου, μνήμη του Οσίου πατρός ημών Ιλαρίωνος του νέου, Ηγουμένου της Μονής των Δαλμάτων.
Ιλαρίων, ο Όσιος πατήρ ημών, ήκμασε κατά τους χρόνους του βασιλέως Νικηφόρου του Πατρικίου εν έτει ωβ΄ (802) και Σταυρακίου, Μιχαήλ Ραγκαβέ και Λέοντος Αρμενίου του εικονομάχου. Κατήγετο δε εκ Καππαδοκίας, πατέρα μεν έχων Πέτρον καλούμενον, μητέρα δε Θεοδοσίαν. Ο πατήρ αυτού ήτο γνωστός εις τον βασιλέα, επειδή αυτός εχορήγει τον άρτον της βασιλικής τραπάζης. Αφού δε ο Όσιος εγεννήθη και απεγαλακτίσθη, εστάλη εις σχολείον δια να μάθη επιμελώς τα ιερά γράμματα. Ότε δε έφθασεν εις την ηλικίαν των είκοσι χρόνων, εγκαταλείψας ευαγγελικώς πατέρα, μητέρα, οικίαν, πλούτον και πάντα τον κόσμον, εγένετο Μοναχός εις το εν Κωνσταντινουπόλει Μοναστήριον, το καλούμενον του Ξηροκηπίου. Κατόπιν αναχωρήσας εκείθεν, μετέβη εις το Μοναστήριον του Δαλμάτου και εκεί έλαβε το μέγα και αγγελικόν σχήμα, ήτοι εγένετο μεγαλόσχημος.
Θεολογικοὶ διάλογοι «ἐπὶ ἴσοις ὅροις»: τέχνασµα τοῦ διαβόλου!
Οἱ Οικουμενιστές ἔχουν ἀναγάγει τοὺς θεολογικοὺς διαλόγους µὲ τοὺς αἱρετικούς, σὲ προσχήµατα, γιὰ νὰ ἐνταθοῦν καὶ ἑδραιωθοῦν οἱ σχέσεις µας, ὡς Ὀρθοδόξων, µὲ αὐτούς. Ἔχει ἀποδειχτεῖ πὼς οἱ διάλογοι δὲν γίνονται πιὰ γιὰ νὰ πειστοῦν οἱ αἱρετικοὶ συνοµιλητές µας γιὰ τὴν ἀλήθεια τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ νὰ ἐπιστρέψουν στὴν Ἐκκλησία, ἀλλὰ «γιὰ νὰ τὰ βροῦµε», ἤτοι: νὰ καταλάβουµε ὅτι «ἡ ἀλήθεια βρίσκεται κάπου στὴ µέση» καὶ νὰ ἑνωθοῦµε! Ὄντως δαιµονικὴ ἀντίληψη καὶ πρακτική! Αὐτὸ ἐπισηµαίνει καὶ ὁ ἀγωνιστὴς καθηγητὴς π. Θεόδωρος Ζήσης: «Οἱ διεξαγόµενοι σήµερα Διάλογοι “ἐπὶ ἴσοις ὅροις” ἀποτελοῦν τέχνασµα τοῦ Διαβόλου, ποὺ ἐπιθυµεῖ νὰ ἐξισώσει τὴν ἀλήθεια µὲ τὸ ψεῦδος, τὴν Ὀρθοδοξία µὲ τὴν αἵρεση. Τὸ “ἐπὶ ἴσοις ὅροις” σηµαίνει ὅτι ἀποδέχονται οἱ διαλεγόµενοι ὅτι µπορεῖ νὰ ἔχουν τὴν ἀλήθεια καὶ οἱ δύο πλευρές· δὲν ὑπάρχει ἡ ἀλήθεια ἀποκλειστικὰ στὴ µία πλευρά. Καὶ µόνον ἡ ἀποδοχὴ αὐτοῦ τοῦ ὅρου σηµαίνει ὅτι ἀµφιβάλλουµε γιὰ τὸ ἂν ὁ Χριστός, ἡ Ἐκκλησία, οἱ Ἀπόστολοι, οἱ Πατέρες ἔχουν καὶ διδάσκουν τὴν ἀλήθεια. Ἂν στὴν “ἐπὶ ἴσοις ὅροις” συζήτηση τῶν ἀληθειῶν τῆς πίστεως, λόγω ρητορικῆς δεινότητος τῶν αἱρετικῶν, ὑψηλοτέρου µορφωτικοῦ ἐπιπέδου, διαλεκτικῆς ἱκανότητος ὑπερισχύσουν τῶν ἀσθενεστέρων εἰς αὐτὰ Ὀρθοδόξων ἢ τοὺς ἐξαναγκάσουν µὲ διαφόρους τρόπους, ὅπως ἔγινε στὴν Φερράρα-Φλωρεντία, νὰ δεχθοῦν τὰ τῶν αἱρετικῶν, αὐτὸ σηµαίνει ὅτι βρέθηκε ἡ ἀλήθεια;»!
Ἀπάντηση στήν δήλωση τοῦ Πατριάρχου Ἀλεξανδρείας Θεοδώρου Β´
Λυπᾶμαι γιά τά ὅσα λέχθηκαν (καί βιντεοσκοπήθηκαν) ἀπό τό στόμα ἑνός Ἀρχιερέως τήν ὥραν, μάλιστα, τῆς Θείας Λειτουργίας, ὅτι δηλαδή: στά «ἱερά τζαμιά λατρεύεται ὁ θεός» καί ὅτι «ἀναπέμπονται ἀπ᾽ αὐτά ἅγιες προσευχές». Αὐτή ἡ δήλωση ἀποτελεῖ προσβολή στή μνήμη ὅλων ἐκείνων πού σφαγιάστηκαν ἀνελέητα ἀπό τό Ἰσλάμ χάριν τῆς πίστεως καί τῆς ἀγάπης τους πρός τόν Χριστό. Ὁ Θεός τῶν Ὀρθοδόξων εἶναι ὁ Ἕνας καί Μοναδικός Ἀληθινός Θεός. Δέν ὑπάρχουν ἄλλοι θεοί. Οἱ θεοί τῶν ἐθνῶν εἶναι κατασκευάσματα τοῦ ἀνθρώπου, τῆς φιλοσοφικῆς σκέψεως, τῶν κοσμικῶν ὀργανισμῶν καί σωματείων, καί ἑπομένως ψευδεῖς θεοί καί κατά συνέπεια ἀποτελοῦν σύγχρονα εἴδωλα. Ἐμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί ὁμολογοῦμε Ἕνα Θεόν, Πατέρα, Υἱόν καί Ἅγιον Πνεῦμα. Τήν Ἁγία Τριάδα ὁμολογοῦμεν καί κηρύττομεν ὡς τὸν Μόνον Ἀληθινόν Θεόν. Σεβόμαστε τήν θρησκευτική ἐλευθερία, ἀλλά δέν ἰσοπεδώνουμε τά πάντα. Ἐξ ἄλλου, δέν πρέπει νά λησμονοῦμε ὅτι οἱ Ἅγιοι Πατέρες μᾶς διδάσκουν ὅτι «ἐκτός τῆς Ἐκκλησίας δέν ὑπάρχει σωτηρία». Πῶς εἶναι δυνατόν αὐτοί, πού κατέσφαξαν τόσους Χριστιανούς, νά προσφέρουν λατρεία θεάρεστον πρός τόν Θεόν; Προτρέπομεν λοιπόν μετάνοια καί ἀνάκληση τῶν ἀνωτέρω δηλώσεων.
Ὁ
Μητροπολίτης Ἀντινόης Παντελεήμων [τοῦ Πατριαρχείου Ἀλεξανδρείας].
Κάλυμνος
25.01.2020
The Holy Hieromartyr Dorotheus, Bishop of Tyre
Saint Dorotheus became Bishop of Tyre in Phoenicia about the end of the third century. During the persecution of Diocletian and Maximian, about the year 303, he fled to Odyssopolis in Thrace to preserve his life, and after the death of the tyrants he returned to Tyre. He lived until the reign of Julian the Apostate (361-363), from whose persecution he again fled to Odyssopolis (or, according to Theophylact of Bulgaria, Edessa), but was found by Julian's men and slain in great torments, at the age of 107, in 361. He was very learned, and has left behind writings in both Latin and Greek relating the lives of the holy Prophets, Apostles, and other Saints.
ΕΞ ΕΣΠΕΡΙΑΣ Ο ΚΙΝΔΥΝΟΣ
Ανέγνωσα εις τον «Τύπον» τας απαντήσεις εις τα τρία άρθρα του Καθηγητού κ. Αλιβιζάτου. Ησθάνθην ικανοποίησιν και ανακούφισιν, διότι ητοίμαζα απάντησιν. Δυστυχώς δεν είναι η εξαίρεσις ο κ. Καθηγητής φρονών τόσον φιλελεύθερα. Το σύνολον σχεδόν των καθηγητών των δύο δυσμοίρων Θεολογικών Σχολών των Πανεπιστημίων μας έτσι φρονούν. Όλαι αι επί μέρους επιστήμαι έχουν κάποιαν συνέπειαν. Οι θεραπεύοντες τας διαφόρους επιστήμας μεταβαίνουν εις Ευρώπην και Αμερικήν δια την καλυτέραν συγκρότησίν των και καλώς ποιούν. Αλλ’ οι Θεολόγοι μας τι θέλουν εις τα Καθολικά και Προτεσταντικά Πανεπιστήμια; Τι θα μάθουν εις αυτά οι Ορθόδοξοι Καθηγηταί; Ιδού αι συνέπειαι της ασυνεπείας. Συνήθως λέγουν ότι μανθάνουν τας θεολογίας των Προτεσταντών και των Καθολικών ως και τον τρόπον σκέψεως, δια να δύνανται να γνωρίζουν σαφέστερον τας διαφοράς μας. Και εντεύθεν να αγαπούν περισσότερον την Ορθοδοξίαν και να την προστατεύουν. Δυστυχώς, όμως, δεν συμβαίνει αυτό. Ίσως η πρόθεσις να είναι καλή. Και είναι καλή. Αλλά δεν δύναται η πρόθεσις να γίνη πραγματικότης. Διότι εισέρχονται εις κλίματα επικίνδυνα χωρίς τα απαραίτητα μέσα αυτοπροστασίας. Πώς να προστατεύση ένας «καθηγητάκος» 22-25 ετών τον εαυτόν του, από τας ισχυράς επιδράσεις της Ρωμαιοκαθολικής και Προτεσταντικής Θεολογίας, όταν, εστερημένος ορθοδόξων κριτηρίων, ευρίσκεται μέσα εις την γοητεύουσαν ατμόσφαιραν του Δυτικού ρασιοναλισμού; Με ποία μέσα να αντιδράση ενώπιον της θαμβούσης ψευδοσοφίας των Ευρωπαίων το χθεσινόν, κομπλεξικόν δια την καταγωγήν του, χωριατόπουλον, που οιστρηλατημένον από το όνειρον να γίνη μέγας Θεολόγος, με γλώσσες και ευρωπαϊκήν σκέψιν, ρουφά ευχαρίστως ό,τι του σερβίρει η Κίρκη της λογοκρατουμένης Θεολογίας;
Τη Ε΄ (5η) Ιουνίου, μνήμη του Αγίου Ιερομάρτυρος ΔΩΡΟΘΕΟΥ Επισκόπου Τύρου.
Δωρόθεος ο αοίδιμος εγένετο Επίσκοπος της πόλεως Τύρου, κατά τους χρόνους του Μαξιμιανού εν έτει τγ΄ (303), κατέχων καλώς άπαντα τα κεφάλαια της Παλαιάς και Νέας Γραφής. Και εν όσω μεν έζη ο Διοκλητιανός και ο Λικίνιος, ο Άγιος Ιερομάρτυς Δωρόθεος είχε φύγει από την Τύρον ένεκα του διωγμού και ευρίσκετο εις την Δυσσόπολιν, την ευρισκομένην εις τα μέρη της Θράκης. Αφού δε οι βασιλείς εκείνοι απέθανον, επανήλθε πάλιν εις την Τύρον και εποίμαινε την Αγίαν του Θεού Εκκλησίαν, μέχρι των χρόνων Ιουλιανού του Παραβάτου, εν έτει τξα΄ (361). Επειδή δε ο δυσσεβής Ιουλιανός δεν εφόνευε φανερά τους Χριστιανούς, όταν το πρώτον εβασίλευσεν, αλλά κρυφίως, τούτου ένεκα, ακούσας ο θείος ούτος Δωρόθεος την κακομηχανίαν αυτού, έφυγεν από την Τύρον και μετέβη πάλιν εις την ανωτέρω Δυσσόπολιν.
Συμμετοχή σε Διαμαρτυρία
Συγκέντρωση υπογραφών διαμαρτυρίας σχετικά με το νομοσχέδιο που προβλέπει το κλείσιμο του ΓΕ.Ε.Λ. της Ριζαρείου Εκκλησιαστικής Σχολής.
Eνός κακού δοθέντος (με τη συμμετοχή μας στο Π.Σ.Ε.), μύρια έπονται:
Με το κείμενο του Porto Alegre Βραζιλίας, εκτός των άλλων, αναγνωρίσαμε εκκλησιαστική υπόσταση στις 340 προτεσταντικές «εκκλησίες» του Π.Σ.Ε. (Παγκοσμίου Συμβουλίου “Εκκλησιών”) και αποδεχτήκαμε ότι η πληθώρα των κακοδοξιών και των πλανών τους, είναι «διαφορετικοί τρόποι διατύπωσης της ΄Ιδιας Πίστης και ποικιλία Χαρισμάτων του Αγίου Πνεύματος»! Η δημοσίευση αυτής της επαίσχυντης συμφωνίας τότε συγκλόνισε τον πιστό λαό ανά την Ελλάδα. Τώρα με το 6ο άρθρο, η ληστρική Σύνοδος της Κρήτης έδωσε εκκλησιαστική υπόσταση και στην Παπική παρασυναγωγή !!!
ΑΝΕΞΙΧΝΙΑΣΤΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ -- Του Φώτη Κόντογλου
Η εμορφιά των τοπίων και των πραγμάτων.
Τι είναι άραγε αυτό που κάνει ώστε κάποιο πράγμα να είναι συμπαθητικό ή αντιπαθητικό στην ψυχή μας; Με την πρώτη φορά που θα δούμε είτε πολιτεία, είτε σπίτι, είτε τοποθεσία, είτε ό,τι άλλο είναι, μας φαίνεται συμπαθητικό ή αντιπαθητικό. Χωρίς να ξέρουμε γιατί, το αγαπάμε ή το σιχαινόμαστε, ή μας είναι αδιάφορο. Ίσαμε ένα σημείο, βρίσκουμε κάποια πράγματα που θαρρούμε πως συντείνουνε στο να μας φαίνεται ευχάριστο ή δυσάρεστο, ζεστό ή κρύο. Μα πέρα απ’ αυτό, δεν μπορούμε να πούμε γιατί είναι έτσι που μας φαίνεται. Η λογική δεν βοηθά σ’ αυτά τα ανεξιχνίαστα μυστήρια. Συμπαθούμε ένα πράγμα που δεν έχει καμιά εξωτερική χάρη. Κι αντιπαθούμε κάτι που έχει πολλές τέτοιες χάρες.
«ΕΥΘΕΩΣ ΗΚΟΛΟΥΘΗΣΑΝ» -- Πρεσβ. Διονύσιος Τάτσης
Στὴν ἐποχή μας ἐλάχιστοι ἄνθρωποι ἀφοσιώνονται πλήρως σὲ κάποιο ὅραμα, σὲ κάποια ἀποστολή, σὲ κάποιο ἔργο – λειτούργημα. Ἀκόμα καὶ στὸ χῶρο τῆς Ἐκκλησίας παρατηρεῖται αὐτὴ ἡ ἔλλειψη. Οἱ Ἐπίσκοποι ἔχουν γίνει κοσμικοὶ ἄρχοντες καὶ οἱ κληρικοὶ ἐπαγγελματίες. Κυλάει ὁ χρόνος καὶ δυστυχῶς τὰ πράγματα λιμνάζουν. Καμία βελτίωση δὲν παρατηρεῖται. Οἱ ὑπεύθυνοι ἀδιαφοροῦν. Τὰ παραδείγματα πρὸς μίμηση δὲν ὑπάρχουν. Ὅλα ἔχουν ἀτονήσει. Λείπει παντελῶς ἡ πνοή, ἡ ἔμπνευση, ἡ δράση. Σὲ αὐτὴ τὴν κοινωνία, ὁ ἀποφασισμένος γιὰ κάτι ἀνώτερο ἀντιμετωπίζεται μὲ περιφρόνηση. Ἢ στὴν καλύτερη περίπτωση μὲ κάποια ἀνοχή. Ὅταν ὅμως τὸ ἔργο του στέφεται ἀπὸ ἐπιτυχία καὶ ἀποσπᾶ τὴν κοινὴ ἀποδοχή, οἱ ἀντιδράσεις πληθαίνουν μὲ σκοπὸ νὰ περιοριστεῖ ἡ δράση του. Καὶ τότε σοφίζονται οἱ ἄνθρωποι πολλοὺς τρόπους. Ἐκεῖνος βέβαια συνεχίζει τὸ ἔργο του ἀπτόητος. Δὲν τὸν πολυενδιαφέρουν οὔτε οἱ ἐπικρίσεις οὔτε οἱ ἔπαινοι. Εἶναι βέβαιος ὅτι ἐπιτελεῖ θεάρεστο ἔργο καὶ γι᾽ αὐτὸ σταθερὰ τὸ ἀναπτύσσει, ἀνάλογα μὲ τὶς συνθῆκες, ποὺ ἐπικρατοῦν καὶ τὶς δυνατότητες, ποὺ ἔχει. Τέτοιους ἀνθώπους διάλεξε καὶ ὁ Χριστὸς γιὰ μαθητές Του.
Our Father Metrophanes, Archbishop of Constantinople
Saint Metrophanes was born of pagan parents, but believed in Christ at a young age, and came to Byzantium. He lived at the end of the persecution of the Roman Emperors, and became the Bishop of Byzantium from about 315 to 325, during which time Saint Constantine the Great made it the capital of the Roman Empire, calling it New Rome. Saint Metrophanes sent his delegate, the priest Alexander, to the First Ecumenical Council in 325, since he could not attend because of old age. He reposed the same year and was buried by Saint James of Nisibis (celebrated Jan. 13), one of the Fathers present at the First Ecumenical Council. The Canons to the Trinity of the Octoechos are not the work of this Metrophanes but another, who was Bishop of Smyrna about the middle of the ninth century, during the life of Saint Photius the Great.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)