ΛΟΓΟΣ ΚΟΙΝΗ ΓΛΩΣΣΗ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΞΟΡΙΑΝ ΤΟΥ ΑΔΑΜ.

Δαμασκηνού του Στουδίτου Υποδιακόνου                             

Όπως οιοσδήποτε φρόνιμος άνθρωπος, όταν θελήση να υπάγη εις ξένους τόπους δι’ εμπορίαν, δεν κινεί, εάν δεν ερωτήση εμπείρους ανθρώπους περί του κέρδους και της ζημίας την οποίαν θα έχη από την εμπορίαν αυτήν, τοιουτοτρόπως εποίησαν και οι Άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας μας, ευλογημένοι Χριστιανοί. Επειδή έφθασεν ο καιρός της αγίας Τεσσαρακοστής, της καλής και ψυχωφελούς εμπορίας, και απ’ αύριον μέλλομεν Θεού βοηθεία να την αρχίσωμεν, δεικνύουν εις ημάς σήμερον πόσον μεν καλόν είναι η νηστεία, πόσον δε πάλιν κακόν είναι η πολυφαγία. Επειδή δε από πολλά παραδείγματα έχουν να το αποδείξουν, αφήνουν τα πολλά, και αποδεικνύουν τούτο από την παράβασιν του Πρωτοπλάστου Αδάμ, δια να γνωρίσωμεν και ημείς πόσον κακόν έπαθε δια να μη νηστεύση δι’ ολίγον καιρόν και πόση βλάβη έγινε δια την παράβασιν αυτήν εις όλον το ανθρώπινον γένος. Επειδή λοιπόν, δια να μη φυλάξη ο Αδάμ την νηστείαν, εξεβλήθη από τον Παράδεισον, δια τούτο ημείς, οίτινες επιθυμούμεν να εισέλθωμεν εις αυτόν, ας την κατορθώσωμεν, έχοντες ως παράδειγμα το τι έπαθε ο Αδάμ δια την ακρασίαν του.

ΤΗ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΤΥΡΙΝΗΣ

Τη αυτή ημέρα ανάμνησιν ποιούμεθα της από του Παραδείσου της τρυφής εξορίας των Πρωτοπλάστων Αδάμ και Εύας.                                            

Οι θειότατοι και Άγιοι Πατέρες εθέσπισαν να επιτελούμεν κατά την σήμερον, ήτοι τελευταίαν προ της αγίας Τεσσαρακοστής Κυριακήν, την ανάμνησιν της εξορίας των Πρωτοπλάστων από την τρυφήν του Παραδείσου, τρόπον τινά δεικνύοντες εμπράκτως πόσον καλόν και ωφέλιμον πράγμα είναι η νηστεία εις την ανθρωπίνην φύσιν, και πάλιν, εκ του εναντίου, πόσον κακόν και επιζήμιον είναι η αδηφαγία. Παρατρέξαντες λοιπόν οι Άγιοι Πατέρες, τα κατά μέρος πάντα, άπερ εις όλον τον κόσμον γίνονται, άπειρα σχεδόν όντα, προβάλλουσιν εις όλους παράδειγμα τον Πρωτόπλαστον Αδάμ, σαφώς δεικνύοντες το πόσον κακόν έπαθε, διότι δεν ενήστευσε προς ολίγον, μεταδώσας το κακόν και εις ολόκληρον την ανθρωπίνην φύσιν· και ότι πρώτον παράγγελμα του Θεού προς τους ανθρώπους εδόθη το της νηστείας καλόν, το οποίον επειδή δεν εφύλαξεν εκείνος, αλλ’ υπήκουσεν εις την κοιλίαν του ή αληθέστερον εις τον πλάνον όφιν, από την παρακίνησιν της Εύας, όχι μόνον δεν έγινε θεός, αλλά και εις θάνατον κατεκρίθη, και εις όλον το ανθρώπινον γένος μετέδωκε το κακόν.

Η Θεολογία της Νομικής Επαναστάσεως -- Χαράλαμπος Β. Κατσιβαρδάς Δικηγόρος Παρ’ Αρείω Πάγω

"... Εἶναι καιρός νά κρημνίσωμεν ἀπό τά νέφη τήν ἡμισέληνον καί νά ὑψώσωμεν τό σημεῖον, δι᾽ οὗ πάν­το­τε νικῶμεν, λέγω τόν Σταυρόν καί οὕτω νά ἐκδικήσω­μεν τήν Πατρίδα καί τήν Ὀρθόδοξον ἡμῶν Πίστην ἀπό τήν ἀσεβῆ τῶν ἀσεβῶν καταφρόνησιν" Ἀλέξανδρος Ὑψη­λάν­της.

 H ζωή μας, κυλάει αφεύκτως και ημείς, καθιστάμεθα, εκόντες άκοντες, έρμαια της φθοράς του αδυσώπητου χρόνου, ανεξαρτήτως ότι εξακολουθούμε και ζούμε, εκ τυχαιότητας, ή ένεκεν αποκλειστικώς της βουλήσεως του Τριαδικού μας Θεού, πλην όμως υπάρχουν ορισμένες στιγμές όπου και δημιουργείται απατηλώς η πεπλανημένη πεποίθηση ότι καθιστάμεθα, άτρωτοι, δυνατοί, ισχυροί.

Πάντοτε Πριν Την Αυγή… Είναι Το Πιο Πυκνό Σκοτάδι -- (Αληθινή Συγκλονιστική Διήγηση)

"Σε μια νύχτα, με πολλά δάκρυα, αγοράζεται ο Παράδεισος..."

Σ Υ Γ Κ Λ Ο Ν Ι Σ Τ Ι Κ Η Μ Α Ρ Τ Υ Ρ Ι Α!!!!!
Μ Η Ν Τ Η Ν Π Ρ Ο Σ Π Ε Ρ Α Σ Ε Τ Ε !!!!
(Κι ας είναι μεγαλύτερη απ΄όσο είστε συνηθισμένοι να διαβάζετε... Το τέλος της ιστορίας θα σας αποζημιώσει! Και με το παραπάνω...)

Ημερολόγιο του Ιβάν Στάρτσκωφ, υπολοχαγού Β’ τάγματος του Σοβιετικού στρατού

«…12 Δεκεμβρίου 1941… Βρίσκομαι στο Γενικό Νοσοκομείο κάποιας γερμανικής πόλεως… δεν ξέρω τ’ όνομα της, αφού με μετέφεραν εδώ από το πεδίο μάχης ενώ ήμουν σε κώμα… Η αλήθεια είναι πώς δε θέλω να μάθω τ’ όνομα της… τι μ’ ενδιαφέρει άλλωστε; Εκτός αυτού κανείς δεν έκανε τον κόπο να μου το πει.

Η κατάσταση μου είναι κυριολεκτικά τραγική. Προ τριών μηνών περίπου στη φοβερή μάχη του Λένινγκραντ ηττηθήκαμε από τους Γερμανούς Ναζί, με μεγάλες απώλειες και από τις δύο πλευρές. Εγώ πληγώθηκα θανάσιμα στα δύο πόδια από έκρηξη χειροβομβίδας και στο αριστερό χέρι από κάποια αδέσποτη σφαίρα.

Με βρήκαν πλημμυρισμένο στο αίμα, ανάμεσα σ’ ένα σωρό νεκρούς συναδέλφους δύο Γερμανοί στρατιώτες, πού μετά τη λήξη της μάχης έψαχναν ανάμεσα στα πτώματα για οτιδήποτε χρήσιμο ή πολύτιμο.

------------------------

Ο/Η Δημήτριος Χατζηνικολάου είπε...

Ὄντως συγκλονιστική διήγησις, μέ κεντρικόν θέμα τό μαλάκωμα τῆς σκληρῆς καρδιᾶς τοῦ Ἰβάν, τό ὁποῖον τόν ὡδήγησε τελικῶς στό Φῶς! Προφανῶς, οἱ προσευχές τῆς μητέρας του καί τοῦ ἀδερφοῦ του Ἀλεξίου (ἤ μᾶλλον π. Χριστοφόρου) ἔσωσαν τόν ἄθεον καί σκληρόν Ἰβάν. Δόξα τῷ Θεῷ πάντων ἕνεκεν.

Ο υπαρξιακός χαρακτήρ των Δογμάτων -- Του αειμνήστου Ιωάννου Κορναράκη, Ομοτ. Καθηγητού Πανεπιστημίου Αθηνών

Πολύς λόγος γίνεται συχνά από θεολογικούς νόες, που στέκονται με σκεπτικισμό ή με έκδηλο αρνητισμό, μπροστά στις έννοιες «παράδοση» και «παρελθόν» της Εκκλησίας, για την ανάγκη μιας αναδείξεως ή προβολής του υπαρξιακού χαρακτήρος των δογμάτων της Εκκλησίας σε κάθε συγκεκριμένη «μεταγενέστερη» από μια «παλαιότερη» εποχή. «Τα δόγματα στην ορθόδοξη Εκκλησία είναι ζωή και συνεπώς πρέπει να έχουν άμεσες και αποφασιστικές επιπτώσεις στην ύπαρξή μας, να είναι αποκάλυψη της Αληθείας, δηλαδή φανέρωση καίριων και ακραίων, μεθοριακών καταστάσεων της ύπαρξης»(1). Αλλά ποιος άραγε θα πρέπει να παρουσιάζει στον εκάστοτε «σύγχρονο» κόσμο την αλήθεια, ότι τα δόγματα είναι ζωή και έχουν άμεσες και αποφασιστικές επιπτώσεις στην ύπαρξή μας; Η απάντηση σε μια τέτοια ερώτηση είναι συχνά μονολεκτική· η θεολογία. «Η θεολογία έχει καθήκον να ερμηνεύει τα δόγματα, ώστε να φανεί πως και γιατί εξαρτάται από αυτά η ύπαρξή μας»(2). Η τελευταία αυτή υπόδειξη—πρόταση της «θεολογίας», ως ερμηνεύτριας, του «πως και του γιατί» του υπαρξιακού χαρακτήρος των δογμάτων, δεν αποτελεί, σε καμμιά περίπτωση, τη λύση του ζητουμένου, δηλ. της αναδείξεως του χαρακτήρος αυτού σε κάθε εποχή, αν ο όρος θεολογία εκφέρεται αορίστως, χωρίς συγκεκριμένη «υπαρξιακή» ταυτότητα.

Οι Φράγκοι -- Του αειμνήστου Αθανασίου Σακαρέλου, Θεολόγου

1. Με το όνομα «Φράγκοι» εννοούμε διάφορους βάρβαρους λαούς, που άρχισαν να εμφανίζονται τον 4 ο αιώνα και μετά. Τέτοιοι λαοί εκτός από τους πραγματικούς Φράγκους ήταν οι Λογγοβάρδοι , οι Βουργουνδοί, οι Βάνδαλοι, οι Σάξωνες, οι Κέλτες, οι Νορμανδοί, οι Τεύτονες, οι Γότθοι κ.ά.

α. Στη Βρετανία οι διάφοροι λαοί( Κέλτες, Σάξωνες κλπ.) σταδιακά εκρωμαΐστηκαν από το 597 μ.Χ. 13 . Ο ιεραπόστολος άγιος Αυγουστίνος, που έστειλε στη Βρετανία ο Ρωμαίος πάπας Γρηγόριος Ε΄, εκχριστιάνισε τους Σάξωνες. Από τους Κέλτες, πιστοί στη Ρωμανία έμειναν τελικά μόνο οι Ιρλανδοί 14 , όχι όμως οι Ουαλλοί (Βλάχοι) και οι Σκώτοι. Αξίζει το κόπο να παρακολουθήσουμε πολύ σύντομα το πως συντελέστηκε η κατάκτηση της σημερινής Ιταλίας ( της Ιταλικής Ρωμανίας), από τους Φράγκους. Ένας από τους Γότθους (Γερμανούς) αρχηγούς του Στρατού, που είχε ο αυτοκράτορας Ζήνωνας στη Κωνσταντινούπολη, ο Οδόακρος το 476 μ.Χ. εκθρόνισε τον τελευταίο Ρωμαίο αυτοκράτορα του «Δυτικού Ρωμαϊκού κράτους», τον Ρωμύλο Αυγουστύλο. Έγινε ο ίδιος «πατρίκιος των Ρωμαίων» με έγκριση του αυτοκράτορα Ζήνωνα. Το 493 μ.Χ. ο αρχηγός των Οστρογότθων Θεοδώριχος, έδιωξε τον Οδόακρο και ίδρυσε στην Ιταλία το Οστρογοτθικό κράτος. Οι Οστρογότθοι, όπως και οι άλλοι Γότθοι, Βουργουνδοί, Βάνδαλοι και Βησιγότθοι, ήταν αιρετικοί αρειανοί.

Οικουμενισμός: Το βδέλυγμα της ερημώσεως εστώς εν τόπω αγίω!

 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΤΥΡΙΝΗΣ -- ΚΗΡΥΓΜΑ π. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ

« Τό στάδιο ἤνοικται, τῆς θεοσδότου ἐγκρατείας· φαιδρῶς ὑπαντήσωμεν, οἱ χρήζοντες ἐλέους· διψᾷ γάρ ὁ Εὔσπλαχνος, τήν ἡμῶν σωτηρίαν, καί τοῦ δοῦναι συγγνώμην, ἐπεκτείνεται, τοῖς αὐτόν ἐκζητοῦσι προθύμως, καί πόθῳ δουλεύουσι ».[1]

Τό στάδιο τῶν ἀρετῶν ἠνέωκται, σεβαστή γερόντισσα, ἀγαπητοί ἀδελφοί. Ἄς ὁπλιστοῦμε μέ τά ὅπλα τῆς χάριτος τοῦ Χριστοῦ, μέ τήν περικεφαλαία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τά ρήματα τοῦ Εὐαγγελίου, τά λόγια τῆς θείας Ἀποκαλύψεως.

Ὁ Χριστός μέ γλυκύτητα καί ἠπιότητα, μέ θεϊκή εὐγένεια, τρέχει νά συναντήσει τόν κάθε ἕνα ἀπό ἐμᾶς, διψώντας τή σωτηρία μας.

 Ἡ εὐαγγελική περικοπή σήμερα, δεικνύει τά πνευματικά ὅπλα, οὕτως ὥστε νά πολεμήσουμε τό θηρίο πού ζητάει νά γίνουμε τροφή στό βάρβαρο καί βορβορῶδες τραπέζι του, τόν Σατανᾶ. Ἔτσι καλούμαστε νά ἀποφύγουμε τήν πτώση καί τό ἦθος τῶν πρωτοπλάστων πού ὑπέπεσαν τότε στόν Παράδεισο. Ἄς μή σηκώσουμε τή βαριά πέτρα μέ τό χέρι τῆς ἀμετανοησίας καί βλάσφημα τήν πετάξουμε στόν δημιουργό καί πλάστη μας ρίχνοντας σκληρόκαρδα στό Θεό, τήν εὐθύνη τῆς δικῆς μας παρακοῆς.

Ύμνοι Τεσσαρακοστής

 

Τη ΙΔ΄ (14η) Μαρτίου, μνήμη του Οσίου Πατρός ημών ΒΕΝΕΔΙΚΤΟΥ.

Βενέδικτος ο Όσιος Πατήρ ημών, του οποίου το όνομα είναι λατινικόν και ερμηνεύεται Ευλογημένος, κατήγετο εκ της Νουρσίας, πόλεως της Ιταλίας, εν τη οποία εγεννήθη κατά το έτος υπ΄ (480) από Χριστού, εκ γονέων ευσεβών και πλουσίων. Βρέφος δε έτι ων απέμεινεν ορφανός, ανατραφείς μετά της διδύμου αδελφής του, ονόματι Σχολαστικής, από την ευσεβή τροφόν των. Από της μικράς ηλικίας ο Όσιος έδειξε θερμήν αγάπην προς πάσαν αρετήν, νεώτατος δε εστάλη εις την Ρώμην δια να επιδοθή εις την σπουδήν. Αλλ’ εκεί, φοβηθείς να μη παρασυρθή από τα κακά παραδήγματα των νέων, εγκατέλειψε την Ρώμην και επήγεν εις την περιοχήν των ορέων των καλουμένων σήμερον Σιμπρουϊνη (Simpruini), αλλά μη ικανοποιηθείς και εκεί ανεχώρησε δια τας αγρίας χαράδρας του όρους Σουβιάκου, όπου συνήντησε Μοναχόν τινα Ρωμανόν ονομαζόμενον, όστις αντιληφθείς την αθωότητα του νέου τον ηρώτησε τι ζητεί εις τα έρημα εκείνα μέρη.

Και όμως είναι Άνοιξη... -- Του αδελφού μας Μαρίνου Ριτσούδη

 

http://scripta---manent.blogspot.com/2021/03/blog-post_24.html

Με «άλλοθι» την Πανδημία το σύστημα αλλάζει τον ρόλο των κοινωνιών

Ο ομότιμος καθηγητής του Συνταγματικού Δικαίου Γιώργος Κασιμάτης, μιλώντας στον 98.4 εκτίμησε ότι στο όνομα της προστασίας της δημόσιας υγείας, ένα σύστημα υπερεθνικό που υπερβαίνει κοινωνίες και κράτη, επιχειρεί να διαμορφώσει μια νέα πραγματικότητα , στην οποία οι κυβερνήσεις ιδίως των ισχυρών χωρών επίσης εργαλειοποιούν την πανδημία για να λαμβάνουν αποφάσεις υπερβαίνοντας ακόμη και συνταγματικές επιταγές. Όπως ξεκαθάρισε, ασφαλώς ένα κράτος για προστατέψει τους πολίτες του και την ζωή τους, ως υπέρτατο αγαθό , μπορεί να λαμβάνει περιοριστικά μέτρα για λόγους δημόσιας υγείας. Όμως αυτά τα μέτρα θα πρέπει να είναι τεκμηριωμένα απόλυτα, με διαφάνεια και στοιχεία , διαφορετικά είναι εκτροπή από τις συνταγματικές πρόνοιες. Τα μέτρα για την COVID-19, αναρωτήθηκε, αν και κατά πόσο είναι ανάλογα της προστασίας που υποτίθεται ότι θα παρέχουν στον πληθυσμό ή αν είναι δυσανάλογα των δυσμενών έως καταστροφικών επιπτώσεων στο σύνολο της κοινωνίας.

ΛΟΓΟΣ ΕΙΣ ΠΑΤΕΡΑΣ ΤΕΛΕΙΩΘΕΝΤΑΣ -- του Οσίου Πατρός ημών Εφραίμ του Σύρου.

Εις την πρώτην ταύτην και επίσημον ημέραν, ότε ψάλλονται ενδόξως τα μυστήρια του μονογενούς Υιού, ας βοήσωμεν εν ύμνοις εις την Εκκλησίαν, την νύμφην του Χριστού, κηρύσσοντες τα έπαθλα των Αγίων Πατέρων και ψάλλοντες επαίνους εις τους κατοικούντας την έρημον. Ας είπωμεν τους αγώνας εκείνων, οίτινες αφήκαν τας πόλεις, και ηθέλησαν μετά πόθου να κατοικήσωσιν εις την έρημον, εις ωφέλειαν πάντων, όσοι ακούουσιν. Αν δε και τις ευρεθή απών, συναριθμείται όμως μετά των παρόντων, και γίνεται συγκοινωνός δια των ευχών των Οσίων Πατέρων, και δια των ευχών των ακροατών σώζεται ο λέγων. Δεν απέχουσιν αφ’ ημών οι Όσιοι Πατέρες, διότι αυτοί πάντοτε ποθούσιν ημάς και προσεύχονται δια τα πταίσματα ημών. Διότι δεν είναι ευτελείς καθώς είναι ένδοξοι, ούτε ελάχιστοι καθώς είναι έντιμοι, ούτε πάλιν αμαθείς. Είναι δε διδάσκαλοι πάντων των ανθρώπων, δι’ έργων αγαθών. Διότι αυτοί διδάσκονται εκ του ιδίου Δεσπότου. Πλανώνται εις τα όρη και τρέφονται ως θηρία· είναι τέλειοι, πλήρεις δικαιοσύνης, επειδή είναι τέκνα του Αγίου Πνεύματος.

2. Οι Ρωμαίοι -- Του αειμνήστου Αθανασίου Σακαρέλλου, Θεολόγου

1. Όλοι γνωρίζουμε ότι είμαστε Έλληνες. Κι’ αισθανόμαστε υπερηφάνεια γι’ αυτό. Ξέρουμε ακόμα, πως λεγόμαστε και «Ρωμηοί»! Είμαστε και για τούτο περήφανοι 2 . Γι’ αυτό μιλάμε για «Ρωμηοσύνη», για «ρωμέηκο» φιλότιμο, για «ρωμέηκα» 3 κλπ. Εκείνο, που ίσως δεν γνωρίζουμε όλοι, είναι το ότι το «Ρωμηός», σημαίνει «Ρωμαίος». Κι’ αυτό σημαίνει, ότι εμείς οι Έλληνες είμαστε οι Ρωμαίοι. Δεν είναι άλλοι λαοί, όπως λαθεμένα νομίζουν μερικοί, παρασυρμένοι απ’ την πλαστογράφηση της ιστορίας απ’ τους Φράγκους, για την οποία μιλήσαμε πιο πάνω. Πως, συμβαίνει αυτό; Οι αρχαίοι Έλληνες δεν είχαν ποτέ ρατσιστική φυλετική αντίληψη. Η αντίληψή τους ήταν πολιτιστική. Έλληνας ήταν ο καθένας, που είχε δεχθεί τον ελληνικό πολιτισμό. Καθένας, που είχε την ίδια γλώσσα, την ίδια θρησκεία, τα ίδια ήθη και έθιμα στην αρχαία Ελλάδα, ήταν Έλληνας. Ο Ισοκράτης λέει ότι Έλληνες είναι «όσοι μετέχουν της ελληνικής παιδείας» 4 ! Στην αρχαία εποχή υπήρχαν πολλές ελληνικές πόλεις, διάσπαρτες, όχι μόνο στο χώρο της σημερινής Ελλάδας, αλλά και σ΄ όλη την Ευρώπη, τον Εύξεινο Πόντο, την Μέση Ανατολή, την Βόρεια Αφρική! Κάθε πόλη ήταν κράτος ξεχωριστό. Τέτοιες «πόλεις – κράτη» ήταν η Αθήνα, η Σπάρτη, η Θήβα κλπ. Μια απ’ αυτές ήταν και η Ρώμη. Τον 4 ο αιώνα προ Χριστού, ο Ηρακλείδης ο Ποντικός , μαθητής του Πλάτωνα, αποκαλεί τη Ρώμη « ελληνίδα πόλη Ρώμη» 5 , γιατί οι κάτοικοί της, οι Ρωμαίοι, ήταν Έλληνες και αισθάνονταν Έλληνες 6 ! Μιλούσαν ελληνικά κι’ είχαν ελληνικό πολιτισμό. Γι’ αυτό κι’ ο Απ. Παύλος, που κι’ αυτός είχε γίνει Ρωμαίος 7 την επιστολή που έστειλε στους χριστιανούς της Ρώμης, τους Ρωμαίους, την έγραψε στα ελληνικά. Αυτή ήταν η μητρική γλώσσα , που ήξεραν, μιλούσαν και έγραφαν όλοι οι κάτοικοι της Ρώμης. Είχαν μάθει και τα Λατινικά, που ήταν η γλώσσα των Λατίνων. Οι Λατίνοι αρχικά ήταν εχθροί των Ρωμαίων και κατοικούσαν στο Λάτιο, απέναντι απ’ τη Ρώμη. Σταδιακά οι Λατίνοι εξελληνίστηκαν, δηλ εκρωμαϊστηκαν.

ΛΟΓΟΣ ΕΙΣ ΠΑΤΕΡΑΣ ΤΕΛΕΙΩΘΕΝΤΑΣ

Πονεί η καρδία μου, συμπαθήσατε, αδελφοί, δούλοι ευλογημένοι του Κυρίου, έλθετε και ακούσατε· θλίβεται η ψυχή μου· πονούσιν οι νεφροί μου. Που είναι τα δάκρυα και που η κατάνυξις, δια να λούσω το σώμα μου δια δακρύων και στεναγμών; Τις δύναται να με μεταθέση εις τόπον ακατοίκητον, όπου δεν υπάρχει θόρυβος εμποδίζων τα δάκρυα, ούτε πάλιν σύγχυσις εμποδίζουσα κλαυθμόν; Και υψώσας την φωνήν, έκλαυσα προς τον Θεόν μετά πικρών δακρύων, και είπον εν στεναγμοίς. Ίασαί με, Κύριε, ίνα ιαθώ, διότι καθ’ υπερβολήν πονεί η καρδία μου, και οι στεναγμοί αυτής δεν με αφίνουσιν ουδέ στιγμήν να λάβω άνεσιν. Διότι θεωρώ, Κύριε, ότι τους Αγίους σου ως εκλεκτόν χρυσόν παραλαμβάνεις εκ του κόσμου τούτου εις ανάπαυσιν ζωής. Και καθώς ο φρόνιμος γεωργός, όταν ίδη, ότι ωρίμασαν καλώς οι καρποί, τρυγά αυτούς ταχέως, δια να μη βλαφθώσιν από τα ζώα και επομένως αδικηθή τοιουτοτρόπως και συ Σωτήρ ημών συνάγεις τους εκλεκτούς τους κοπιάζοντας οσίως.

Οικουμενισμός: Το βδέλυγμα της ερημώσεως εστώς εν τόπω αγίω!

 

ΤΩ ΣΑΒΒΑΤΩ ΤΗΣ ΤΥΡΙΝΗΣ

Τη αυτή ημέρα μνήμην επιτελούμεν πάντων των εν ασκήσει λαμψάντων Οσίων και Θεοφόρων Αγίων Ανδρών τε και Γυναικών.                        

Κατά το Σάββατον τούτο, όπερ προηγείται της Κυριακής της Τυρινής, μνήμην επιτελούμεν όλων των Ανδρών τε και Γυναικών, οίτινες έλαμψαν κατά καιρούς εις την άσκησιν. Διότι οι θεοφόροι Πατέρες, αφ’ ου ολίγον κατ’ ολίγον μας επαιδαγώγησαν τρόπον τινά με τας προλαβούσας εορτάς και μας κατέστησαν ετοίμους προς το της νηστείας στάδιον, και μας απεμάκρυναν από την τρυφήν και τον κόρον και μας περιέφραξαν με τον φόβον της μελλούσης Κρίσεως και δια της Τυροφάγου Εβδομάδος μετρίως τρόπον τινά μας εκαθάρισαν, τέλος πάντων, δια να μας παρακινήσουν προς αυτήν, ιδού προβάλλουσιν εις ημάς και τους Οσίους τόσον άνδρας όσον και γυναίκας, οι οποίοι διήλθον την ζωήν των με υπερβολικούς πόνους και κόπους της ασκήσεως, δια να μας κάμουν προθυμοτέρους και ανδρειοτέρους εις το στάδιον της αρετής, ως έχοντας τους Βίους και τα παλαίσματα αυτών τρόπον τινά τύπον και οδηγόν, και εξ αυτών να στοχαζώμεθα, ότι και εκείνοι άνθρωποι ήσαν, καθώς ημείς, και όμως διότι ηγωνίσθησαν τόσον πολύ, έγιναν τόσον ονομαστοί, και εις όλον τον κόσμον περίφημοι.

ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΚΑΝΩΝ ΣΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ ΓΟΡΓΟΫΠΗΚΟΟΥ

 

Τη ΙΓ΄ (13η) Μαρτίου, η ανακομιδή του ιερού Λειψάνου του εν Αγίοις Πατρός ημών ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ, Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως.

Νικηφόρος ο εν Αγίοις Αγιώτατος Πατήρ ημών, ο τον ευκλεέστατον της περιφανούς Κωνσταντινουπόλεως κοσμήσας θρόνον, αφού σθεναρώς υπέρ της Αγίας Ορθοδοξίας και των σεπτών και αγίων Εικόνων ηγωνίσθη και δια τούτο υπό του εικονομάχου Λέοντος Ε΄ του Αρμενίου εξωσθείς του Πατριαρχικού θρόνου εν έτει ωιε΄ (815), και μακράν της Κωνσταντινουπόλεως εξορισθείς και αφού επί δέκα τέσσαρα έτη υπέμεινε γενναίως εις την εξορίαν, μη αποδεχθείς ούτε την συμβιβαστικήν λύσιν, την οποίαν του προέτεινεν ο διαδεχθείς τον Λέοντα αυτοκράτωρ Μιχαήλ Β΄ (820 – 829), ως ασύμφωνον προς τας αποφάσεις της Αγίας Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου περί προσκυνήσεως των σεπτών Εικόνων, απήλθε προς Κύριον εν έτει ωκθ΄ (829) Ιουνίου β΄ (2^α). Αφού δε παρήλθον έκτοτε έτη δεκατέσσαρα, καθηρέθη από τον θρόνον της Κωνσταντινουπόλεως ο ψευδοπατριάρχης, μάλλον δε μαντιάρχης, Ιωάννης ο παράνομος, ανεβιβάσθη δε εις τον θρόνον αυτής ο αγιώτατος Πατριάρχης Μεθόδιος εν έτει ωμβ΄ (842).

Οι αντιθεσμικές υπερβάσεις εν Αγίω Όρει

 Γέρων Παΐσιος Μοναχός Καρεώτης

Ἐπιφάνιος Μοναχός Καψαλιώτης

Μέρος Α΄

Στις κοσμογονικές αλλαγές που ζούμε, όπου ουδείς παραμένει ανεπηρέαστος, αυτό που κυρίως βιώνεται είναι μια αίσθηση κατάρρευσης, καθώς και ένα βαθύ σοκ.

Βέβαια για την Ελληνική κοινωνία το σοκ δεν είναι κάτι το πρωτόγνωρο, αυτό που άλλαξε είναι η τάξη μεγέθους: έτσι στο προηγούμενο σοκ της κρίσης χρέους, ήλθε να προστεθεί το νέο σοκ της “υγειονομικής” κρίσης. Βάσει δε της θεωρίας του ελεγχόμενου σοκ, αυτό που επιτυγχάνεται είναι ότι οι κοινωνίες υποχρεώνονται στο να αποδεχθούν παθητικά, ως τετελεσμένο, μείζονες πολιτικές και οικονομικές αλλαγές, που υπό φυσιολογικές συνθήκες θα ήταν αδύνατον να εφαρμοσθούν.1

Ως γνωστόν, το δόγμα του σοκ πρωτοεφαρμόστηκε στην Χιλή του Δικτάτορα Πινοσέτ το 1973 (η δικτατορία κράτησε έως το 1990), υπό την καθοδήγηση του θεωρητικού εμπνευστή του, του κορυφαίου νεοφιλελεύθερου οικονομολόγου, καθηγητή στο πανεπιστήμιο του Σικάγο, Μίλτον Φρίντμαν (Milton Friendman, 1912-2006). Σε επιστολή του δε προς τον δικτάτορα, έγραφε:

π. Θεοδώρητος Μαύρος: Οποία διαστροφή της ορθοδόξου διδασκαλίας!

''Λέγουν χαρακτηριστικώς, ότι ένεργούν έτσι, διότι έπθυμοΰν να εύρισκωνται εντός ‘Εκκλησίας, αφού, όπως ισχυρίζονται, μόλις διακόψουν κοινωνίαν με τους αιρετικούς προϊσταμένους των ή τους κοινωνούντας με αυτούς, θα ευρεθούν αμέσως εκτός Εκκλησίας. Οποία διαστροφή της ορθοδόξου διδασκαλίας! Ενώ οι Iεροί Κανόνες και ο σύνολος χορός των ομολογητών Πατέρων χαρακτηρίζουν, ως σωτηριώδη αντίδρασιν και προστασίαν της Εκκλησίας την διακοπήν κοινωνίας με τους αιρετικά κηρύσσοντας, αυτοί ισχυρίζονται τα ακριβώς αντίθετα! Έτσι όχι μόνον συμμαχούν προς την αίρεσιν και την ενισχύουν διατηρούντες το ποίμνιόν τους ανύποπτο στο πλευρό των κακοδόξων, αλλά και υβρίζουν όλους τους ομολογητάς πατέρας του παρελθόντος, χαρακτηρίζοντας αυτούς, ως εκτός Εκκλησίας αγωνισθέντας, αφού, ως γνωστόν, έπραξαν τα ακριβώς αντίθετα, από ό,τι πράττουν αυτοί σήμερα.'' 

Ἀνοικτὴ ἐπιστολὴ ἐντόνου διαμαρτυρίας

 Ἀνοικτὴ ἐπιστολὴ ἐντόνου διαμαρτυρίας πρός τούς:

Μακαριώτατον Ἀρχιεπίσκοπον Κύπρου κ. Χρυσόστομον Β’

Ἐξοχώτατον Πρόεδρον τῆς Κυπριακῆς Δημοκρατίας κ.

Νικόλαον Ἀναστασιάδην.

Πανιερωτάτους Μητροπολίτας τῆς Κυπριακῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας.

Ἐντιμοτάτους Πολιτειακούς, Πολιτικούς, Δημοτικούς, Δικαστικοὺς καὶ λοιποὺς Ἄρχοντας.

Μακαριώτατε, Ἐξοχώτατε, Παν­ιερώτατοι καὶ Ἐντιμότατοι Ἄρχοντες,

Μετὰ βδελυγμίας καὶ ἀποτροπιασμοῦ ἐπληροφορηθήκαμε ὅτι, τὸ τραγούδι ποὺ ἀποφασίσθηκε νὰ ἐκπροσωπήσει τὴν Ὀρθόδοξη καὶ αἱματοβαμμένη Κύπρο μας, στὴν ἐφετινή Eurovision, εἶναι τὸ ὑπὸ τὸν τίτλο: «El Diablo», κυριολεκτικὰ δαιμονόπληκτης φαντασίας διεστραμμένο κατασκεύασμα…

Προκλητικότατα, μάλιστα ὁ Πρόεδρος τοῦ Διοικητικοῦ Συμβουλίου τοῦ ΡΙΚ κ. Ἀνδρέας Φράγκος ἐδήλωσε ὅτι: «Δὲν τίθεται θέμα νὰ ἀλλάξει τὸ τραγούδι συμμετοχῆς τῆς Κύπρου στὸν διαγωνισμὸ τῆς Eurovision»…! (βλ. ἱστοσελίς «naftemporiki.gr», 1.3.2021)

Εἶναι δυνατόν, μὲ τέτοιο φασιστικὸ καὶ σκληροπυρηνικὸ τρόπο, νὰ ἀπαντᾶ ὁ ἐν λόγῳ Πρόεδρος στὴν συντριπτικοτάτη πλειοψηφία τῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν Κυπρίων ἀδελφῶν, ἀλλὰ καὶ ὅλων τῶν ὅπου γῆς Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν, ποὺ ἀπολύτως δικαιολογημένα ἀντιδροῦν καὶ ἀντεπιτίθενται, ἐπειδὴ δέχονται θρασυτάτη καὶ σκαιοτάτη ἐπίθεση κατὰ τῶν Ἱερῶν καὶ Ὁσίων τους;

Σὲ ποιὰ σκοτεινὰ κέντρα ὁ συγκεκριμένος Πρόεδρος στηρίζεται, γιὰ νὰ ὁμιλεῖ τόσο ἀδιάντροπα πρὸς τὸν εὐσεβῆ Κυπριακὸ Λαό; Ἀπὸ ποιοὺς σατανοκινήτους ἐγκεφάλους λαμβάνει ἐντολὲς καὶ ἀντιδρᾶ μὲ τέτοιο τρόπο;

Ἀναμένομε τὴν ἄμεση καὶ καταλυτικὴ παρέμβαση τῆς Ἐκ­κλησιαστικῆς, Πολιτειακῆς, Πολιτικῆς καὶ Πνευματικῆς ἡγεσίας τῆς Ἡρωϊκῆς καὶ Ἁγιοτόκου Μεγαλονήσου μας.

Γιὰ τὸ ΔΣ

ἡ Πρόεδρος

Τοῦ Συνδέσμου Ὀρθοδόξων Γυναικῶν Εὐρώπης

Εὐγενία Ἀντωνοπούλου- Χαραλαμποπούλου

τ. Ἐπίκουρος Καθηγήτρια τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν (ΕΚΠΑ)

"Ο.Τ."

------------------------------

Σχόλιο του κ. Δημητρίου Χατζηνικολάου, Ἀν. Καθηγητού Οἰκονομικῶν τοῦ Παν/μίου Ἰωαννίνων

Εὐγενία Ἀντωνοπούλου-Χαραλαμποπούλου: «Ἀναμένομε τὴν ἄμεση καὶ καταλυτικὴ παρέμβαση τῆς Ἐκ­κλησιαστικῆς, Πολιτειακῆς, Πολιτικῆς καὶ Πνευματικῆς ἡγεσίας τῆς Ἡρωϊκῆς καὶ Ἁγιοτόκου Μεγαλονήσου μας». Πολύ φοβοῦμαι ὅτι ἀδίκως ἀναμένετε κάτι καλόν ἀπό τούς ΒΡΩΜΕΡΟΥΣ ΠΡΟΔΟΤΑΣ πού μᾶς διοικοῦν, πολιτικούς καί ἐκκλησιαστικούς, Κα Ἀντωνοπούλου-Χαραλαμποπούλου! Καί μόνον πού τούς ἀνεβοκατεβάζετε «Μακαριωτάτους», «πανιερωτάτους» κ.λπ., ἀντί τοῦ ὀρθοῦ, πού εἶναι «βρωμερωτάτους», θά σᾶς εἴπουν: «Ἄποψίς σας, Κυρία μου. Ὁ λαός ἐμᾶς ἀποδέχεται ὡς φύλακας τῆς Πίστεως καί τῆς Πατρίδος! Ἐσύ ἀπό ποῦ ξεφύτρωσες;» Οὔτε κἄν «κυρίους» δέν εἶναι δίκαιον νά τούς ἀποκαλοῦμε, καθότι δέν εἶναι κύριοι τοῦ ἑαυτοῦ τους, ὅπως τούς ἐδημιούργησεν ὁ Θεός, ἀλλ' εἶναι ὄργανα τῶν σκοτεινῶν δυνάμεων, δηλαδή τοῦ Διαβόλου.