Πολύς λόγος γίνεται συχνά από θεολογικούς νόες, που στέκονται με σκεπτικισμό ή με έκδηλο αρνητισμό, μπροστά στις έννοιες «παράδοση» και «παρελθόν» της Εκκλησίας, για την ανάγκη μιας αναδείξεως ή προβολής του υπαρξιακού χαρακτήρος των δογμάτων της Εκκλησίας σε κάθε συγκεκριμένη «μεταγενέστερη» από μια «παλαιότερη» εποχή. «Τα δόγματα στην ορθόδοξη Εκκλησία είναι ζωή και συνεπώς πρέπει να έχουν άμεσες και αποφασιστικές επιπτώσεις στην ύπαρξή μας, να είναι αποκάλυψη της Αληθείας, δηλαδή φανέρωση καίριων και ακραίων, μεθοριακών καταστάσεων της ύπαρξης»(1). Αλλά ποιος άραγε θα πρέπει να παρουσιάζει στον εκάστοτε «σύγχρονο» κόσμο την αλήθεια, ότι τα δόγματα είναι ζωή και έχουν άμεσες και αποφασιστικές επιπτώσεις στην ύπαρξή μας; Η απάντηση σε μια τέτοια ερώτηση είναι συχνά μονολεκτική· η θεολογία. «Η θεολογία έχει καθήκον να ερμηνεύει τα δόγματα, ώστε να φανεί πως και γιατί εξαρτάται από αυτά η ύπαρξή μας»(2). Η τελευταία αυτή υπόδειξη—πρόταση της «θεολογίας», ως ερμηνεύτριας, του «πως και του γιατί» του υπαρξιακού χαρακτήρος των δογμάτων, δεν αποτελεί, σε καμμιά περίπτωση, τη λύση του ζητουμένου, δηλ. της αναδείξεως του χαρακτήρος αυτού σε κάθε εποχή, αν ο όρος θεολογία εκφέρεται αορίστως, χωρίς συγκεκριμένη «υπαρξιακή» ταυτότητα.
Οι Φράγκοι -- Του αειμνήστου Αθανασίου Σακαρέλου, Θεολόγου
1. Με το όνομα «Φράγκοι» εννοούμε διάφορους βάρβαρους λαούς, που άρχισαν να εμφανίζονται τον 4 ο αιώνα και μετά. Τέτοιοι λαοί εκτός από τους πραγματικούς Φράγκους ήταν οι Λογγοβάρδοι , οι Βουργουνδοί, οι Βάνδαλοι, οι Σάξωνες, οι Κέλτες, οι Νορμανδοί, οι Τεύτονες, οι Γότθοι κ.ά.
α. Στη Βρετανία οι διάφοροι λαοί( Κέλτες, Σάξωνες κλπ.) σταδιακά εκρωμαΐστηκαν από το 597 μ.Χ. 13 . Ο ιεραπόστολος άγιος Αυγουστίνος, που έστειλε στη Βρετανία ο Ρωμαίος πάπας Γρηγόριος Ε΄, εκχριστιάνισε τους Σάξωνες. Από τους Κέλτες, πιστοί στη Ρωμανία έμειναν τελικά μόνο οι Ιρλανδοί 14 , όχι όμως οι Ουαλλοί (Βλάχοι) και οι Σκώτοι. Αξίζει το κόπο να παρακολουθήσουμε πολύ σύντομα το πως συντελέστηκε η κατάκτηση της σημερινής Ιταλίας ( της Ιταλικής Ρωμανίας), από τους Φράγκους. Ένας από τους Γότθους (Γερμανούς) αρχηγούς του Στρατού, που είχε ο αυτοκράτορας Ζήνωνας στη Κωνσταντινούπολη, ο Οδόακρος το 476 μ.Χ. εκθρόνισε τον τελευταίο Ρωμαίο αυτοκράτορα του «Δυτικού Ρωμαϊκού κράτους», τον Ρωμύλο Αυγουστύλο. Έγινε ο ίδιος «πατρίκιος των Ρωμαίων» με έγκριση του αυτοκράτορα Ζήνωνα. Το 493 μ.Χ. ο αρχηγός των Οστρογότθων Θεοδώριχος, έδιωξε τον Οδόακρο και ίδρυσε στην Ιταλία το Οστρογοτθικό κράτος. Οι Οστρογότθοι, όπως και οι άλλοι Γότθοι, Βουργουνδοί, Βάνδαλοι και Βησιγότθοι, ήταν αιρετικοί αρειανοί.
ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΤΥΡΙΝΗΣ -- ΚΗΡΥΓΜΑ π. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ
« Τό στάδιο ἤνοικται, τῆς θεοσδότου ἐγκρατείας· φαιδρῶς ὑπαντήσωμεν, οἱ χρήζοντες ἐλέους· διψᾷ γάρ ὁ Εὔσπλαχνος, τήν ἡμῶν σωτηρίαν, καί τοῦ δοῦναι συγγνώμην, ἐπεκτείνεται, τοῖς αὐτόν ἐκζητοῦσι προθύμως, καί πόθῳ δουλεύουσι ».[1]
Τό στάδιο τῶν ἀρετῶν ἠνέωκται, σεβαστή γερόντισσα, ἀγαπητοί
ἀδελφοί. Ἄς ὁπλιστοῦμε μέ τά ὅπλα τῆς χάριτος τοῦ Χριστοῦ, μέ τήν περικεφαλαία
τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τά ρήματα τοῦ Εὐαγγελίου, τά λόγια τῆς θείας Ἀποκαλύψεως.
Ὁ Χριστός μέ γλυκύτητα καί ἠπιότητα, μέ θεϊκή εὐγένεια,
τρέχει νά συναντήσει τόν κάθε ἕνα ἀπό ἐμᾶς, διψώντας τή σωτηρία μας.
Ἡ εὐαγγελική περικοπή σήμερα, δεικνύει τά πνευματικά ὅπλα, οὕτως ὥστε νά πολεμήσουμε τό θηρίο πού ζητάει νά γίνουμε τροφή στό βάρβαρο καί βορβορῶδες τραπέζι του, τόν Σατανᾶ. Ἔτσι καλούμαστε νά ἀποφύγουμε τήν πτώση καί τό ἦθος τῶν πρωτοπλάστων πού ὑπέπεσαν τότε στόν Παράδεισο. Ἄς μή σηκώσουμε τή βαριά πέτρα μέ τό χέρι τῆς ἀμετανοησίας καί βλάσφημα τήν πετάξουμε στόν δημιουργό καί πλάστη μας ρίχνοντας σκληρόκαρδα στό Θεό, τήν εὐθύνη τῆς δικῆς μας παρακοῆς.
Τη ΙΔ΄ (14η) Μαρτίου, μνήμη του Οσίου Πατρός ημών ΒΕΝΕΔΙΚΤΟΥ.
Βενέδικτος ο Όσιος Πατήρ ημών, του οποίου το όνομα είναι λατινικόν και ερμηνεύεται Ευλογημένος, κατήγετο εκ της Νουρσίας, πόλεως της Ιταλίας, εν τη οποία εγεννήθη κατά το έτος υπ΄ (480) από Χριστού, εκ γονέων ευσεβών και πλουσίων. Βρέφος δε έτι ων απέμεινεν ορφανός, ανατραφείς μετά της διδύμου αδελφής του, ονόματι Σχολαστικής, από την ευσεβή τροφόν των. Από της μικράς ηλικίας ο Όσιος έδειξε θερμήν αγάπην προς πάσαν αρετήν, νεώτατος δε εστάλη εις την Ρώμην δια να επιδοθή εις την σπουδήν. Αλλ’ εκεί, φοβηθείς να μη παρασυρθή από τα κακά παραδήγματα των νέων, εγκατέλειψε την Ρώμην και επήγεν εις την περιοχήν των ορέων των καλουμένων σήμερον Σιμπρουϊνη (Simpruini), αλλά μη ικανοποιηθείς και εκεί ανεχώρησε δια τας αγρίας χαράδρας του όρους Σουβιάκου, όπου συνήντησε Μοναχόν τινα Ρωμανόν ονομαζόμενον, όστις αντιληφθείς την αθωότητα του νέου τον ηρώτησε τι ζητεί εις τα έρημα εκείνα μέρη.
Με «άλλοθι» την Πανδημία το σύστημα αλλάζει τον ρόλο των κοινωνιών
Ο ομότιμος καθηγητής του Συνταγματικού Δικαίου Γιώργος Κασιμάτης, μιλώντας στον 98.4 εκτίμησε ότι στο όνομα της προστασίας της δημόσιας υγείας, ένα σύστημα υπερεθνικό που υπερβαίνει κοινωνίες και κράτη, επιχειρεί να διαμορφώσει μια νέα πραγματικότητα , στην οποία οι κυβερνήσεις ιδίως των ισχυρών χωρών επίσης εργαλειοποιούν την πανδημία για να λαμβάνουν αποφάσεις υπερβαίνοντας ακόμη και συνταγματικές επιταγές. Όπως ξεκαθάρισε, ασφαλώς ένα κράτος για προστατέψει τους πολίτες του και την ζωή τους, ως υπέρτατο αγαθό , μπορεί να λαμβάνει περιοριστικά μέτρα για λόγους δημόσιας υγείας. Όμως αυτά τα μέτρα θα πρέπει να είναι τεκμηριωμένα απόλυτα, με διαφάνεια και στοιχεία , διαφορετικά είναι εκτροπή από τις συνταγματικές πρόνοιες. Τα μέτρα για την COVID-19, αναρωτήθηκε, αν και κατά πόσο είναι ανάλογα της προστασίας που υποτίθεται ότι θα παρέχουν στον πληθυσμό ή αν είναι δυσανάλογα των δυσμενών έως καταστροφικών επιπτώσεων στο σύνολο της κοινωνίας.
ΛΟΓΟΣ ΕΙΣ ΠΑΤΕΡΑΣ ΤΕΛΕΙΩΘΕΝΤΑΣ -- του Οσίου Πατρός ημών Εφραίμ του Σύρου.
Εις την πρώτην ταύτην και επίσημον ημέραν, ότε ψάλλονται ενδόξως τα μυστήρια του μονογενούς Υιού, ας βοήσωμεν εν ύμνοις εις την Εκκλησίαν, την νύμφην του Χριστού, κηρύσσοντες τα έπαθλα των Αγίων Πατέρων και ψάλλοντες επαίνους εις τους κατοικούντας την έρημον. Ας είπωμεν τους αγώνας εκείνων, οίτινες αφήκαν τας πόλεις, και ηθέλησαν μετά πόθου να κατοικήσωσιν εις την έρημον, εις ωφέλειαν πάντων, όσοι ακούουσιν. Αν δε και τις ευρεθή απών, συναριθμείται όμως μετά των παρόντων, και γίνεται συγκοινωνός δια των ευχών των Οσίων Πατέρων, και δια των ευχών των ακροατών σώζεται ο λέγων. Δεν απέχουσιν αφ’ ημών οι Όσιοι Πατέρες, διότι αυτοί πάντοτε ποθούσιν ημάς και προσεύχονται δια τα πταίσματα ημών. Διότι δεν είναι ευτελείς καθώς είναι ένδοξοι, ούτε ελάχιστοι καθώς είναι έντιμοι, ούτε πάλιν αμαθείς. Είναι δε διδάσκαλοι πάντων των ανθρώπων, δι’ έργων αγαθών. Διότι αυτοί διδάσκονται εκ του ιδίου Δεσπότου. Πλανώνται εις τα όρη και τρέφονται ως θηρία· είναι τέλειοι, πλήρεις δικαιοσύνης, επειδή είναι τέκνα του Αγίου Πνεύματος.
2. Οι Ρωμαίοι -- Του αειμνήστου Αθανασίου Σακαρέλλου, Θεολόγου
1. Όλοι γνωρίζουμε ότι είμαστε Έλληνες. Κι’ αισθανόμαστε υπερηφάνεια γι’ αυτό. Ξέρουμε ακόμα, πως λεγόμαστε και «Ρωμηοί»! Είμαστε και για τούτο περήφανοι 2 . Γι’ αυτό μιλάμε για «Ρωμηοσύνη», για «ρωμέηκο» φιλότιμο, για «ρωμέηκα» 3 κλπ. Εκείνο, που ίσως δεν γνωρίζουμε όλοι, είναι το ότι το «Ρωμηός», σημαίνει «Ρωμαίος». Κι’ αυτό σημαίνει, ότι εμείς οι Έλληνες είμαστε οι Ρωμαίοι. Δεν είναι άλλοι λαοί, όπως λαθεμένα νομίζουν μερικοί, παρασυρμένοι απ’ την πλαστογράφηση της ιστορίας απ’ τους Φράγκους, για την οποία μιλήσαμε πιο πάνω. Πως, συμβαίνει αυτό; Οι αρχαίοι Έλληνες δεν είχαν ποτέ ρατσιστική φυλετική αντίληψη. Η αντίληψή τους ήταν πολιτιστική. Έλληνας ήταν ο καθένας, που είχε δεχθεί τον ελληνικό πολιτισμό. Καθένας, που είχε την ίδια γλώσσα, την ίδια θρησκεία, τα ίδια ήθη και έθιμα στην αρχαία Ελλάδα, ήταν Έλληνας. Ο Ισοκράτης λέει ότι Έλληνες είναι «όσοι μετέχουν της ελληνικής παιδείας» 4 ! Στην αρχαία εποχή υπήρχαν πολλές ελληνικές πόλεις, διάσπαρτες, όχι μόνο στο χώρο της σημερινής Ελλάδας, αλλά και σ΄ όλη την Ευρώπη, τον Εύξεινο Πόντο, την Μέση Ανατολή, την Βόρεια Αφρική! Κάθε πόλη ήταν κράτος ξεχωριστό. Τέτοιες «πόλεις – κράτη» ήταν η Αθήνα, η Σπάρτη, η Θήβα κλπ. Μια απ’ αυτές ήταν και η Ρώμη. Τον 4 ο αιώνα προ Χριστού, ο Ηρακλείδης ο Ποντικός , μαθητής του Πλάτωνα, αποκαλεί τη Ρώμη « ελληνίδα πόλη Ρώμη» 5 , γιατί οι κάτοικοί της, οι Ρωμαίοι, ήταν Έλληνες και αισθάνονταν Έλληνες 6 ! Μιλούσαν ελληνικά κι’ είχαν ελληνικό πολιτισμό. Γι’ αυτό κι’ ο Απ. Παύλος, που κι’ αυτός είχε γίνει Ρωμαίος 7 την επιστολή που έστειλε στους χριστιανούς της Ρώμης, τους Ρωμαίους, την έγραψε στα ελληνικά. Αυτή ήταν η μητρική γλώσσα , που ήξεραν, μιλούσαν και έγραφαν όλοι οι κάτοικοι της Ρώμης. Είχαν μάθει και τα Λατινικά, που ήταν η γλώσσα των Λατίνων. Οι Λατίνοι αρχικά ήταν εχθροί των Ρωμαίων και κατοικούσαν στο Λάτιο, απέναντι απ’ τη Ρώμη. Σταδιακά οι Λατίνοι εξελληνίστηκαν, δηλ εκρωμαϊστηκαν.
ΛΟΓΟΣ ΕΙΣ ΠΑΤΕΡΑΣ ΤΕΛΕΙΩΘΕΝΤΑΣ
Πονεί η καρδία μου, συμπαθήσατε, αδελφοί, δούλοι ευλογημένοι του Κυρίου, έλθετε και ακούσατε· θλίβεται η ψυχή μου· πονούσιν οι νεφροί μου. Που είναι τα δάκρυα και που η κατάνυξις, δια να λούσω το σώμα μου δια δακρύων και στεναγμών; Τις δύναται να με μεταθέση εις τόπον ακατοίκητον, όπου δεν υπάρχει θόρυβος εμποδίζων τα δάκρυα, ούτε πάλιν σύγχυσις εμποδίζουσα κλαυθμόν; Και υψώσας την φωνήν, έκλαυσα προς τον Θεόν μετά πικρών δακρύων, και είπον εν στεναγμοίς. Ίασαί με, Κύριε, ίνα ιαθώ, διότι καθ’ υπερβολήν πονεί η καρδία μου, και οι στεναγμοί αυτής δεν με αφίνουσιν ουδέ στιγμήν να λάβω άνεσιν. Διότι θεωρώ, Κύριε, ότι τους Αγίους σου ως εκλεκτόν χρυσόν παραλαμβάνεις εκ του κόσμου τούτου εις ανάπαυσιν ζωής. Και καθώς ο φρόνιμος γεωργός, όταν ίδη, ότι ωρίμασαν καλώς οι καρποί, τρυγά αυτούς ταχέως, δια να μη βλαφθώσιν από τα ζώα και επομένως αδικηθή τοιουτοτρόπως και συ Σωτήρ ημών συνάγεις τους εκλεκτούς τους κοπιάζοντας οσίως.
ΤΩ ΣΑΒΒΑΤΩ ΤΗΣ ΤΥΡΙΝΗΣ
Τη αυτή ημέρα μνήμην επιτελούμεν πάντων των εν ασκήσει λαμψάντων Οσίων και Θεοφόρων Αγίων Ανδρών τε και Γυναικών.
Κατά το Σάββατον τούτο, όπερ προηγείται της Κυριακής της Τυρινής, μνήμην επιτελούμεν όλων των Ανδρών τε και Γυναικών, οίτινες έλαμψαν κατά καιρούς εις την άσκησιν. Διότι οι θεοφόροι Πατέρες, αφ’ ου ολίγον κατ’ ολίγον μας επαιδαγώγησαν τρόπον τινά με τας προλαβούσας εορτάς και μας κατέστησαν ετοίμους προς το της νηστείας στάδιον, και μας απεμάκρυναν από την τρυφήν και τον κόρον και μας περιέφραξαν με τον φόβον της μελλούσης Κρίσεως και δια της Τυροφάγου Εβδομάδος μετρίως τρόπον τινά μας εκαθάρισαν, τέλος πάντων, δια να μας παρακινήσουν προς αυτήν, ιδού προβάλλουσιν εις ημάς και τους Οσίους τόσον άνδρας όσον και γυναίκας, οι οποίοι διήλθον την ζωήν των με υπερβολικούς πόνους και κόπους της ασκήσεως, δια να μας κάμουν προθυμοτέρους και ανδρειοτέρους εις το στάδιον της αρετής, ως έχοντας τους Βίους και τα παλαίσματα αυτών τρόπον τινά τύπον και οδηγόν, και εξ αυτών να στοχαζώμεθα, ότι και εκείνοι άνθρωποι ήσαν, καθώς ημείς, και όμως διότι ηγωνίσθησαν τόσον πολύ, έγιναν τόσον ονομαστοί, και εις όλον τον κόσμον περίφημοι.
Τη ΙΓ΄ (13η) Μαρτίου, η ανακομιδή του ιερού Λειψάνου του εν Αγίοις Πατρός ημών ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ, Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως.
Νικηφόρος ο εν Αγίοις Αγιώτατος Πατήρ ημών, ο τον ευκλεέστατον της περιφανούς Κωνσταντινουπόλεως κοσμήσας θρόνον, αφού σθεναρώς υπέρ της Αγίας Ορθοδοξίας και των σεπτών και αγίων Εικόνων ηγωνίσθη και δια τούτο υπό του εικονομάχου Λέοντος Ε΄ του Αρμενίου εξωσθείς του Πατριαρχικού θρόνου εν έτει ωιε΄ (815), και μακράν της Κωνσταντινουπόλεως εξορισθείς και αφού επί δέκα τέσσαρα έτη υπέμεινε γενναίως εις την εξορίαν, μη αποδεχθείς ούτε την συμβιβαστικήν λύσιν, την οποίαν του προέτεινεν ο διαδεχθείς τον Λέοντα αυτοκράτωρ Μιχαήλ Β΄ (820 – 829), ως ασύμφωνον προς τας αποφάσεις της Αγίας Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου περί προσκυνήσεως των σεπτών Εικόνων, απήλθε προς Κύριον εν έτει ωκθ΄ (829) Ιουνίου β΄ (2α). Αφού δε παρήλθον έκτοτε έτη δεκατέσσαρα, καθηρέθη από τον θρόνον της Κωνσταντινουπόλεως ο ψευδοπατριάρχης, μάλλον δε μαντιάρχης, Ιωάννης ο παράνομος, ανεβιβάσθη δε εις τον θρόνον αυτής ο αγιώτατος Πατριάρχης Μεθόδιος εν έτει ωμβ΄ (842).
Οι αντιθεσμικές υπερβάσεις εν Αγίω Όρει
Γέρων Παΐσιος Μοναχός Καρεώτης
Ἐπιφάνιος Μοναχός Καψαλιώτης
Μέρος Α΄
Στις κοσμογονικές αλλαγές που ζούμε, όπου ουδείς παραμένει ανεπηρέαστος, αυτό που κυρίως βιώνεται είναι μια αίσθηση κατάρρευσης, καθώς και ένα βαθύ σοκ.
Βέβαια για την Ελληνική κοινωνία το σοκ δεν είναι κάτι το πρωτόγνωρο, αυτό που άλλαξε είναι η τάξη μεγέθους: έτσι στο προηγούμενο σοκ της κρίσης χρέους, ήλθε να προστεθεί το νέο σοκ της “υγειονομικής” κρίσης. Βάσει δε της θεωρίας του ελεγχόμενου σοκ, αυτό που επιτυγχάνεται είναι ότι οι κοινωνίες υποχρεώνονται στο να αποδεχθούν παθητικά, ως τετελεσμένο, μείζονες πολιτικές και οικονομικές αλλαγές, που υπό φυσιολογικές συνθήκες θα ήταν αδύνατον να εφαρμοσθούν.1
Ως γνωστόν, το δόγμα του σοκ πρωτοεφαρμόστηκε στην Χιλή του Δικτάτορα Πινοσέτ το 1973 (η δικτατορία κράτησε έως το 1990), υπό την καθοδήγηση του θεωρητικού εμπνευστή του, του κορυφαίου νεοφιλελεύθερου οικονομολόγου, καθηγητή στο πανεπιστήμιο του Σικάγο, Μίλτον Φρίντμαν (Milton Friendman, 1912-2006). Σε επιστολή του δε προς τον δικτάτορα, έγραφε:
π. Θεοδώρητος Μαύρος: Οποία διαστροφή της ορθοδόξου διδασκαλίας!
''Λέγουν χαρακτηριστικώς, ότι ένεργούν έτσι, διότι έπθυμοΰν να εύρισκωνται εντός ‘Εκκλησίας, αφού, όπως ισχυρίζονται, μόλις διακόψουν κοινωνίαν με τους αιρετικούς προϊσταμένους των ή τους κοινωνούντας με αυτούς, θα ευρεθούν αμέσως εκτός Εκκλησίας. Οποία διαστροφή της ορθοδόξου διδασκαλίας! Ενώ οι Iεροί Κανόνες και ο σύνολος χορός των ομολογητών Πατέρων χαρακτηρίζουν, ως σωτηριώδη αντίδρασιν και προστασίαν της Εκκλησίας την διακοπήν κοινωνίας με τους αιρετικά κηρύσσοντας, αυτοί ισχυρίζονται τα ακριβώς αντίθετα! Έτσι όχι μόνον συμμαχούν προς την αίρεσιν και την ενισχύουν διατηρούντες το ποίμνιόν τους ανύποπτο στο πλευρό των κακοδόξων, αλλά και υβρίζουν όλους τους ομολογητάς πατέρας του παρελθόντος, χαρακτηρίζοντας αυτούς, ως εκτός Εκκλησίας αγωνισθέντας, αφού, ως γνωστόν, έπραξαν τα ακριβώς αντίθετα, από ό,τι πράττουν αυτοί σήμερα.''
Ἀνοικτὴ ἐπιστολὴ ἐντόνου διαμαρτυρίας
Ἀνοικτὴ ἐπιστολὴ ἐντόνου διαμαρτυρίας πρός τούς:
Μακαριώτατον Ἀρχιεπίσκοπον Κύπρου κ. Χρυσόστομον Β’
Ἐξοχώτατον Πρόεδρον τῆς Κυπριακῆς Δημοκρατίας κ.
Νικόλαον Ἀναστασιάδην.
Πανιερωτάτους Μητροπολίτας τῆς Κυπριακῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας.
Ἐντιμοτάτους Πολιτειακούς, Πολιτικούς, Δημοτικούς, Δικαστικοὺς καὶ λοιποὺς Ἄρχοντας.
Μακαριώτατε, Ἐξοχώτατε, Πανιερώτατοι καὶ Ἐντιμότατοι Ἄρχοντες,
Μετὰ βδελυγμίας καὶ ἀποτροπιασμοῦ ἐπληροφορηθήκαμε ὅτι, τὸ τραγούδι ποὺ ἀποφασίσθηκε νὰ ἐκπροσωπήσει τὴν Ὀρθόδοξη καὶ αἱματοβαμμένη Κύπρο μας, στὴν ἐφετινή Eurovision, εἶναι τὸ ὑπὸ τὸν τίτλο: «El Diablo», κυριολεκτικὰ δαιμονόπληκτης φαντασίας διεστραμμένο κατασκεύασμα…
Προκλητικότατα, μάλιστα ὁ Πρόεδρος τοῦ Διοικητικοῦ Συμβουλίου τοῦ ΡΙΚ κ. Ἀνδρέας Φράγκος ἐδήλωσε ὅτι: «Δὲν τίθεται θέμα νὰ ἀλλάξει τὸ τραγούδι συμμετοχῆς τῆς Κύπρου στὸν διαγωνισμὸ τῆς Eurovision»…! (βλ. ἱστοσελίς «naftemporiki.gr», 1.3.2021)
Εἶναι δυνατόν, μὲ τέτοιο φασιστικὸ καὶ σκληροπυρηνικὸ τρόπο, νὰ ἀπαντᾶ ὁ ἐν λόγῳ Πρόεδρος στὴν συντριπτικοτάτη πλειοψηφία τῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν Κυπρίων ἀδελφῶν, ἀλλὰ καὶ ὅλων τῶν ὅπου γῆς Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν, ποὺ ἀπολύτως δικαιολογημένα ἀντιδροῦν καὶ ἀντεπιτίθενται, ἐπειδὴ δέχονται θρασυτάτη καὶ σκαιοτάτη ἐπίθεση κατὰ τῶν Ἱερῶν καὶ Ὁσίων τους;
Σὲ ποιὰ σκοτεινὰ κέντρα ὁ συγκεκριμένος Πρόεδρος στηρίζεται, γιὰ νὰ ὁμιλεῖ τόσο ἀδιάντροπα πρὸς τὸν εὐσεβῆ Κυπριακὸ Λαό; Ἀπὸ ποιοὺς σατανοκινήτους ἐγκεφάλους λαμβάνει ἐντολὲς καὶ ἀντιδρᾶ μὲ τέτοιο τρόπο;
Ἀναμένομε τὴν ἄμεση καὶ καταλυτικὴ παρέμβαση τῆς Ἐκκλησιαστικῆς, Πολιτειακῆς, Πολιτικῆς καὶ Πνευματικῆς ἡγεσίας τῆς Ἡρωϊκῆς καὶ Ἁγιοτόκου Μεγαλονήσου μας.
Γιὰ τὸ ΔΣ
ἡ Πρόεδρος
Τοῦ Συνδέσμου Ὀρθοδόξων Γυναικῶν Εὐρώπης
Εὐγενία Ἀντωνοπούλου- Χαραλαμποπούλου
τ. Ἐπίκουρος Καθηγήτρια τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν (ΕΚΠΑ)
"Ο.Τ."
------------------------------
Σχόλιο του κ. Δημητρίου Χατζηνικολάου, Ἀν. Καθηγητού Οἰκονομικῶν τοῦ Παν/μίου Ἰωαννίνων
Εὐγενία Ἀντωνοπούλου-Χαραλαμποπούλου: «Ἀναμένομε τὴν ἄμεση καὶ καταλυτικὴ παρέμβαση τῆς Ἐκκλησιαστικῆς, Πολιτειακῆς, Πολιτικῆς καὶ Πνευματικῆς ἡγεσίας τῆς Ἡρωϊκῆς καὶ Ἁγιοτόκου Μεγαλονήσου μας». Πολύ φοβοῦμαι ὅτι ἀδίκως ἀναμένετε κάτι καλόν ἀπό τούς ΒΡΩΜΕΡΟΥΣ ΠΡΟΔΟΤΑΣ πού μᾶς διοικοῦν, πολιτικούς καί ἐκκλησιαστικούς, Κα Ἀντωνοπούλου-Χαραλαμποπούλου! Καί μόνον πού τούς ἀνεβοκατεβάζετε «Μακαριωτάτους», «πανιερωτάτους» κ.λπ., ἀντί τοῦ ὀρθοῦ, πού εἶναι «βρωμερωτάτους», θά σᾶς εἴπουν: «Ἄποψίς σας, Κυρία μου. Ὁ λαός ἐμᾶς ἀποδέχεται ὡς φύλακας τῆς Πίστεως καί τῆς Πατρίδος! Ἐσύ ἀπό ποῦ ξεφύτρωσες;» Οὔτε κἄν «κυρίους» δέν εἶναι δίκαιον νά τούς ἀποκαλοῦμε, καθότι δέν εἶναι κύριοι τοῦ ἑαυτοῦ τους, ὅπως τούς ἐδημιούργησεν ὁ Θεός, ἀλλ' εἶναι ὄργανα τῶν σκοτεινῶν δυνάμεων, δηλαδή τοῦ Διαβόλου.
ΛΟΓΟΣ ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ -- Του Οσίου Πατρός ημών Αββά Δωροθεου.
Εις τον Μωσαϊκόν Νόμον προσέταξεν ο Θεός τους υιούς Ισραήλ, καθ’ έκαστον έτος να προσφέρωσιν εις τον Θεόν το δέκατον εξ όλων των εισοδημάτων των, εκτελούντες δε την εντολήν ταύτην ηυλογούντο εις όλα τα έργα των. Τούτο γνωρίζοντες καλώς οι Άγιοι Απόστολοι εσκέφθησαν, προς βοήθειαν και ευεργεσίαν των ψυχών μας, να παραδώσουν εις ημάς εντολήν μεγαλυτέραν και σπουδαιοτέραν, να αφαιρούμεν το εν δέκατον των ημερών της ζωής μας, και τρόπον τινά να τας αφιερώνωμεν εις τον Θεόν, ώστε δι’ αυτών να λαμβάνωμε συγχώρησιν δια τας αμαρτίας μας όλου του έτους. Λαβόντες λοιπόν την απόφασιν αυτήν ώρισαν ως αγίας από τας τριακοσίας εξήκοντα πέντε ημέρας όλου του έτους αυτάς τας επτά εβδομάδας των νηστειών· ούτω δηλαδή εχώρισαν επτά εβδομάδας. Συν τω χρόνω όμως οι Πατέρες ημών έκριναν, ότι έπρεπε να προστεθή εις αυτάς μία ακόμη εβδομάς, αφ’ ενός μεν δια να προγυμνάζωνται και τρόπον τινά δια να συνηθίζουν σιγά – σιγά εκείνοι οι οποίοι πρόκειται να εισέλθουν εις τον κόπον των νηστειών, αφ’ ετέρου δε δια να τιμήσουν τας νηστείας με τον αριθμόν της αγίας Τεσσαρακοστής (των τεσσαράκοντα ημερών) την οποίαν ενήστευσεν ο Κύριος ημών. Αι οκτώ δηλαδή εβδομάδες, όταν δεν συνυπολογίσωμεν εις αυτάς τα Σάββατα και τας Κυριακάς, έχουν τεσσαράκοντα νηστησίμους ημέρας. Προστίθεται δε εις αυτάς και η ιδιαιτέρως τιμωμένη νηστεία του Μεγάλου Σαββάτου, διότι η κατ’ αυτό τηρουμένη νηστεία είναι η ιερωτάτη και η μοναδική νηστεία εν ημέρα Σαββάτω εξ όλων των Σαββάτων του έτους.
«Τὸν ρώτησα τον π. Χαράλαμπο Βασιλόπουλο —γράφει ὁ αείμνηστος Αθανάσιος Σακαρέλλος— τί ἔπρεπε νὰ γίνει.
Μοῦ ἀπάντησε: -῞Ενα βῆμα νὰ κάνουν ἀκόμα, καὶ θὰ δεῖς τί ἔχει νὰ γίνει! ᾿Εγὼ τὸ πίστεψα καὶ ἠρέμησα. Περίμενα ἕνα βῆμα νὰ κάνει ἀκόμα ὁ ᾿Αθηναγόρας. ῎Ημουνα βέβαιος ὅτι θὰ χάλαγε ὁ κόσμος ἀπὸ τὶς ἀντιδράσεις μας. Σὲ λίγο γινότανε τὸ ἑπόμενο “ἕνα βῆμα’’, χωρὶς παραδόξως νὰ γίνει τίποτε! ῎Ετρεχα πάλι στὸν παπα-Χαράλαμπο καὶ τοῦ ἔλεγα τὰ νέα κατορθώματα τοῦ ᾿Αθηναγόρα. ῾Ο παπα-Χαράλαμπος μοῦ ἔδινε πάλι τὴν ἴδια ἀπάντηση. ᾿Εγὼ ἠρεμοῦσα καὶ περίμενα τὸ ἑπόμενο βῆμα! Καὶ πάλι ἡ ἴδια ἱστορία, ἡ ἴδια ἀπάντηση! ῞Ωσπου ἀπελπίστηκα καὶ ἔπαψα νὰ περιμένω... Τὸ 1990 ἐπειδὴ δὲν ἔβλεπα νὰ γίνεται κανένα βῆμα ἀπ᾿ ὅσα ὑπόσχονταν τότε ὅλοι οἱ γεροντάδες, ἀναγκάστηκα νὰ τὸ κάνω ἐγώ. ᾿Αποτειχίσθηκα ἀπὸ τὴν “᾿Εκκλησία τῶν πονηρευομένων”. ᾿Αποτειχισμένος ἔμεινα ὀκτὼ χρόνια, ὁπότε ἀπέκτησα “κοινωνία” μὲ τὴν ᾿Εκκλησία τοῦ παλαιοῦ ἡμερολογίου. Σὲ κάποια συζήτηση, ποὺ εἶχα μὲ τὸν μακαριστὸ παπα-Χαράλαμπο, τὸν ρώτησα γιὰ τοὺς παλαιοημερολογίτες. Μοῦ εἶπε: -Καλοὶ εἶναι! Αὐτοὶ ἔχουν δίκιο. ῎Οχι ἐμεῖς! Τὸν ξαναρώτησα: -Τότε, πάτερ μου, γιατί δὲν εἶσαι μὲ τοὺς παλαιοημερολογίτες; Μοῦ ἀπάντησε, ἀμήχανα: -Δὲν μπορῶ, δὲν μπορῶ!...».
ΤΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΤΗΣ ΤΥΡΙΝΗΣ -- ΛΟΓΟΣ ΠΕΡΙ ΝΗΣΤΕΙΑΣ -- Του εν Αγίοις Πατρός ημών Βασιλείου του Μεγάλου Αρχιεπισκόπου Καισαρείας Καππαδοκίας.
Σαλπίσατε, ω ιερείς, λέγει η Γραφή, κατά την πρώτην του νέου μηνός, δια της σάλπιγγος, ως και κατά την επίσημον ημέραν της μεγάλης εορτή σας (Ψαλμ. π: 4). Τούτο είναι πρόσταγμα προφητικόν. Δι’ ημάς όμως, με φωνήν ισχυροτέραν από τον ήχον οιασδήποτε σάλπιγγος και με τρόπον χαρακτηριστικώτερον από οιονδήποτε μουσικόν όργανον, τα αναγνώσματα του Ησαϊου φανερώνουν την εορτήν των ημερών αυτών, ήτις έρχεται, ο οποίος τον μεν ιουδαϊκόν τρόπον της νηστείας απέκρουσεν, έδειξε δε εις ημάς τον ορθόν τρόπον της αληθινής νηστείας. «Όταν νηστεύετε μη ευρίσκεσθε εις διαμάχην και αντιδικίαν με τους άλλους ανθρώπους, αλλά καταπαύετε πάσαν αφορμήν αδικίας» (Ησ. νη: 4 – 6). Αυτά λέγει ο Ησαϊας. Και ο Κύριος ημών λέγει· «Όταν νηστεύετε, μη γίνεσθε σκυθρωποί… συ δε πλύνε το πρόσωπόν σου και άλειψε την κεφαλήν σου» (Ματθ. στ: 16 – 17), χωρίς να σκυθρωπάζετε δια τας ημέρας, αι οποίαι έρχονται, αλλά υποδεχόμενοι αυτάς με φαιδρότητα και ευχάριστον διάθεσιν, όπως αρμόζει εις Αγίους. Κανείς δεν στεφανώνεται όταν δυσανασχετή, κανείς δεν στήνει τρόπαιον νίκης, όταν έχη πρόσωπον κατηφές. Μη γίνεσαι σκυθρωπός, βλέπων ότι αποκαθίσταται η υγεία σου.
Τη ΙΒ΄ (12η) Μαρτίου, ο Όσιος και Θεοφόρος Πατήρ ημών ΣΥΜΕΩΝ ο Νέος Θεολόγος εν ειρήνη τελειούται.
Συμεών ο Όσιος Πατήρ ημών, ο δια την υπερβάλλουσαν αυτού αρετήν, την φρόνησιν και την σοφίαν δικαίως αποκληθείς Νέος Θεολόγος, εις τοσούτον ύψος αρετής και θείου φωτισμού έφθασεν, ώστε από πάντας εθαυμάζετο και πάντες τον ηγάπων, καθότι και αυτός πρότερον ηγάπησε τον Θεόν και τον πλησίον κατά το γεγραμμένον· «Αγαπήσεις Κύριον τον Θεόν σου εν όλη τη καρδία σου και εν όλη τη ψηχή σου και εν όλη τη διανοία σου» (Ματθ. κβ: 39, Λευιτ. ιθ: 18). Διότι η αρετή είναι πράγμα θερμόν και πολύ κατάλληλον, ίνα ανάψη την φλόγα της κατά Θεόν αγάπης και να κάμη την ψυχήν όλην πύρινον, να αναβιβάση τον νουν από την γην εις τον ουρανόν και να αποδείξη τον άνθρωπον όλον θείον και θεόν κατά Χάριν. Επειδή λοιπόν ο μακάριος ούτος Πατήρ ημών Συμεών ηγάπησεν εκ καρδίας την αρετήν και έφθασεν εις μεγάλον ύψος αυτής, εύλογον είναι να διηγηθώμεν τα προτερήματα εκείνου, όσα δηλαδή είχεν εκ φύσεως, από την πατρίδα, από το γένος και από την ανατροφήν του, και όσα απέκτησε με κόπους ιδικούς του και ιδρώτας πολλούς.