ΘΕΟΤΟΚΑΡΙΟΝ -- Orthodox Hymns

Η πάντιμος των Ορθοδόξων Παράδοση, μας διδάσκει, ότι η Αειπάρθενος Κόρη ευρέθη η μόνη καθαρά και άμωμος, ώστε να σαρκωθή εξ Αυτής ο πάσης επέκεινα καθαρότητος Υιός και Λόγος του Θεού. Είναι Ναός του Υψίστου υγιασμένος πρώτα με την προσωπικήν Της αγιότητα και αρετήν και ύστερα με την επιφοίτησιν της αγιαστικής δυνάμεως του Αγίου Πνεύματος. Κάθε άλλη υπερτίμηση ή υποτίμηση της Ορθοδόξου αυτής θεωρήσεως αποτελεί ασέβεια και βλασφημία στο πρόσωπό Της και οδηγεί σε αίρεση και πλάνη.

https://xristianorthodoxipisti.blogspot.com/

Τη ΙΗ΄ (18η) Σεπτεμβρίου, μνήμη του Οσίου πατρός ημών ΡΩΜΥΛΟΥ.

Ρωμύλος ο Όσιος και θεοφόρος πατήρ ημών, ο εις τους υστέρους χρόνους ασκήσας και αγιάσας, εγεννήθη κατά το ατ΄ (1300) περίπου έτος εις την παραδουνάβιον πόλιν Βιδίνιον, εκ γονέων ευσεβών και φοβουμένων τον Θεόν και εν αυταρκεία ζώντων, του μεν πατρός Έλληνος και εξ Ελλήνων έλκοντος το γένος, της δε μητρός εκ Βουλγάρων· ωνομάσθη δε κατά το άγιον Βάπτισμα Ράϊκος.

Απόλυτη προτεραιότητα, η ένοπλη ετοιμότητά μας -- του Στέλιου Παπαθεμελή*

Βαρύ το τίμημα που πληρώνουμε γιατί δεν θελήσαμε να εκπονήσουμε μια σοβαρή συνολική εθνική στρατηγική. Ούτε απέναντι στον προαιώνιο εχθρό μας τον τούρκο, ούτε απέναντι στους «πρόθυμους» συμμάχους του, βόρειους γείτονές μας. Στον ένα μάλιστα από αυτούς, τον σκοπιανό, του χαρίσαμε όνομα, εθνότητα, ταυτότητα, γλώσσα, όλα αναπαλλοτρίωτα καταδικά μας. Τα χρωστάμε στα παιδιά μας γιατί όπως λέει ο σοφός απ’ αυτά τα δανειστήκαμε.

"Φινλανδοποιήσαμε"  την Ελλάδα ως κράτος και «λιβανοποιήσαμε»  την κοινωνία της.
   Οι Πρέσπες απέδειξαν την καθολική υποδούλωση, «αριστερο-δέξια», της εθνικής μας βούλησης στα κελεύσματα των ξένων προστατών - δυναστών μας. Βιώνουμε δυστυχώς μιαν αύτανδρη εθνική καθίζηση, μια διαρκή πτωτική πορεία, κατήφορο χωρίς προς το παρόν σταματημό.

------

Ο/Η Marinos Ritsoudis είπε...

Η μόνη Στρατηγική για την Άμυνα της Ελλάδας, στο ανατολικό Αιγαίο και από παντού είναι να κρατήσουμε με νύχια και με δόντια, ανόθευτη με λόγο και έργω την Αγία Ορθόδοξο Πίστη που μας εμπιστεύτηκε ο Κύριος.

Όλα τα υπόλοιπα έρχονται μόνα τους. Και χωρίς την Αγία Πίστη όσα υπερσύγχρονα όπλα και να έχουμε είμαστε υποχείριοι του διαβόλου γιατί ανά τους αιώνες οι Έλληνες Άγιοι Πατέρες, κατατρόπωσαν τον διάβολο και μάς έχει μεγάλο άχτι.

Η ζωή μας είναι πλέον μονόδρομος.

Ορθοδοξία ή Θάνατος..

Ο άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης επικρίνει δριμέως τους Αγιορείτες που συμβιβάσθηκαν με τον Οικουμενισμό και μνημονεύουν τον αποστάτη της Ορθοδοξίας Βαρθολομαίο.

Όσοι Μοναχοί εξέπεσαν από την αντίσταση κατά της αιρέσεως και συμβιβάσθηκαν, επικρίνονται δριμέως ως παράδειγμα απωλείας.

Ο Άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης επικρίνει δριμέως τον Ηγούμενο Θεόφιλο που προτίμησε, και μάλιστα σε χρόνο υφέσεως του εικονομαχικού διωγμού, να επιστρέψει για δεύτερη φορά με τους Μοναχούς του στο Μοναστήρι, συγκαταβαίνοντας στην αίρεση, παρά να διώκεται μακριά από το Μοναστήρι του, όπως τόσοι άλλοι Ορθόδοξοι:

 «Γιατί δεν νουθέτησες όλους να διώκονται μαζί σου με τον ίδιο τρόπο ή, αν δεν ήθελαν, γιατί δεν τους εγκατέλειψες ως μισοχρίστους, ως φιλοσάρκους, ως απειθείς, και όχι ως τέκνα; Έτσι θα επανόρθωνες και την [προηγούμενη] ήττα σου και θα γινόσουν χρηστό υπόδειγμα στους υφισταμένους, στην δε Εκκλησία του Χριστού θα φαινόσουν οικοδομή, αντί για την προηγούμενη κατεδάφιση [...]

Ο Άγιος Μάξιμος, καταδικάστηκε ως εχθρός και εγκληματίας του κράτους και ως ανατροπέας της εκκλησιαστικής και πολιτικής ειρήνης.

Ο Άγιος  Μάξιμος, έζησε τον 7^ον αιώνα. Το 613 ο Άγιος εγκατέλειψε τον κόσμο και έφυγε για το μοναστήρι στη Χρυσούπολη απέναντι από την Κων/πολη. Το 626 όταν ο δογματικός αγώνας των Μονοθελητών άρχισε να εντείνεται, οι Πέρσες έφθασαν στα τείχη της Κων/πολης και ο Άγιος ξεκίνησε για την Λατινική Δύση. Γνωρίζουμε ότι έφθασε μετά την Αλεξάνδρεια, στη Λατινική Αφρική στην Καρθαγένη. Εδώ οργάνωσε Ορθόδοξη αντίσταση προς τους Μονοθελητές. Λαός και Επίσκοποι σέβονταν τον Άγιο Μάξιμο ως σοφό σύμβουλό τους.

ΕΥΧΗ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΓΙΑ ΘΕΟΤΟΚΟ (Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά)

Υπεράγαθε Δέσποινα Θεοτόκε, επάκουσον της οικτράς μου δεήσεως και μη καταισχύνης με από της προσδοκίας μου, η μετά Θεόν ελπίς πάντων των περάτων της γης. Τον βρασμόν της σαρκός μου κατάσβεσον. Τον εν τη ψυχή μου αγριότατον κλύδωνα κατεύνασον. Τον πικρόν θυμόν καταπράϋνον. Τον τύφον και την αλαζονείαν της ματαίας οιήσεως εκ του νοός μου αφάνισον. Τας νυκτερινάς φαντασίας των πονηρών πνευμάτων και τας μεθημερινάς των ακαθάρτων εννοιών προσβολάς εκ της καρδίας μου μείωσον. Παίδευσόν με την γλώσσαν λαλείν τα συμφέροντα. Δίδαξον τους οφθαλμούς μου βλέπειν ορθώς της αρετής την ευθύτητα. Τους πόδας μου τρέχειν ανυποσκελίστως ποίησον την μακαρίαν οδόν των του Θεού εντολών. Τας χείρας μου αγιασθήναι παρασκεύασον , ίνα αξίως αίρω αυτάς προς τον Ύψιστον. Κάθαρόν μου το στόμα, ίνα μετά παρρησίας επικαλείται Πατέρα τον φοβερόν Θεόν και πανάγιον. Άνοιξόν μου τα ώτα, ίνα ακούω αισθητώς και νοητώς τα υπέρ μέλι και κηρίον γλυκύτερα των αγίων Γραφών λόγια , και βιώ κατ ‘ αυτά από σου κραταιούμενος. Δια γαρ σου , πανύμνητε και υπεράγαθε Δέσποινα, περισώζεται πάσα βροτεία φύσις αινούσα και ευλογούσα Πατέρα, Υιόν και Άγιον Πνεύμα, την παναγίαν Τριάδα και ομοούσιον, πάντοτε, νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν. 

Ἅγιον Πνεῦμα καί Χριστιανική ἑνότης -- Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Γεωργίου Δ. Μεταλληνοῦ, Ὁμ. Καθηγητοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν

1. Ὁ Θεὸς τῶν Χριστιανῶν

Ἕνα εὔκολο –καὶ πρόχειρο– ἐπιχείρημα, γιὰ νὰ ὑποστηριχθεῖ ἡ συγγένεια τῶν Μεγάλων Θρησκειῶν (Θρησκευμάτων ὀρθότερα), εἶναι ἡ ἀναφορὰ σὲ ἕνα Θεό, πού ἀπὸ κοινοῦ ἀποδέχονται. Καὶ βέβαια ὁ Θεὸς εἶναι ἕνας.

Ὁ ἕνας ὅμως Θεὸς θεωρεῖται ἀπὸ τὰ διάφορα θρησκεύματα μέσα ἀπὸ εἰδικὴ προοπτική, ὥστε τελικὰ νὰ διαφέρει ὁ Θεὸς ἀπὸ θρησκεία σὲ θρησκεία, καὶ τελικὰ νὰ ἀποδεικνύεται, ὅτι δὲν εἶναι ὁ ἴδιος Θεός, στὸν ὁποῖο ἀναφέρονται, ἀκόμη καὶ οἱ λεγόμενες μονοθεϊστικὲς θρησκεῖες, ἀλλὰ καὶ οἱ χριστιανικὲς «Ὁμολογίες».

«Μουσουλμανική βόμβα» στη Βόρειο Ηπειρο

H Αλβανική κυβέρνηση σχεδιάζει να φιλοξενήσει Μουτζαχεντίν με σκοπό ν’ αλλοιώσει τον πληθυσμό της ομογένειας στην Β.Ήπειρο και να ενισχύσει το φανατικό μουσουλμανικό στοιχείο στην περιοχή.

Απολυτίκιον Αγ Σοφίας Πίστεως Αγάπης & Ελπίδας

Τη ΙΖ΄ (17η) Σεπτεμβρίου, μνήμη των Αγίων Μαρτύρων και Καλλινίκων Παρθένων ΠΙΣΤΕΩΣ, ΕΛΠΙΔΟΣ και ΑΓΑΠΗΣ, και της μητρός αυτών ΣΟΦΙΑΣ.

Σοφία η Αγία Μάρτυς και αι θυγατέρες αυτής Πίστις, Ελπίς και Αγάπη έζων εις την Ρώμην κατά τας ημέρας του δυσσεβούς αυτοκράτορος Ανδριανού, όστις εβασίλευεν εκεί, παραχωρήσει Θεού, κατά τα έτη ριζ΄ -  ρλη΄ (117 – 138). Oύτος, έχων ζήλον διάπυρον εις την λατρείαν των ειδώλων των ψευδωνύμων θεών, προσεπάθει να πείση τους Χριστιανούς, άλλους με κολακείας και άλλους με απειλάς, όπως θυσιάζωσιν εις τους δαίμονας.

Των Οσιομαρτύρων Πατέρων των υπό των Λατίνων αναιρεθέντων δια την αγίαν και Ορθόδοξον Πίστιν εν Άθωνος τω Όρει και αλλαχού.

Το ότι ο παπισμός είναι αίρεσις και ο οικουμενισμός παναίρεσις δεν υπάρχει ουδεμία αμφιβολία, συμφώνως με τας θείας διδασκαλίας των Αγίων Πατέρων και Ομολογητών της Ορθοδόξου αγίας ημών Εκκλησίας. Τα ιστορούμενα μαρτύρια των Οσιομαρτύρων Πατέρων, των υπό των Λατινοφρόνων και Λατίνων αναιρεθέντων, είναι ένα φωτεινόν παράδειγμα και ένα φρένο δι΄ όλους ημάς προς αποφυγήν παντός νεωτερισμού και καινοτομίας εν τη Ορθοδόξω Εκκλησία. Ο μαρτυρικός των θάνατος εις όλους εμάς διασαλπίζει την μεγίστην διαφοράν της Ορθοδοξίας από τον παπισμό, δεν τυγχάνει παρανυχίς, όπως θέλουν να μας παρουσιάσουν οι οικουμενιστές σήμερον. Από απόψεως θεολογικής και σωτηριολογικής αι διαφοραί είναι τόσο μεγάλαι, όση η απόστασις η χωρίζουσα τον Παράδεισον από την κόλασιν. Δι΄ αυτό οι οσιομάρτυρες Άγιοι Πατέρες ούτοι, προτίμησαν τα φρικτά μαρτύρια και τον θάνατον από τον εκλατινισμόν έστω και εις το ελάχιστον, λέγοντες «ημείς βουλόμεθα αποθανείν ή Λατινίσαι ποτέ». Η Ορθόδοξος Εκκλησία μας, δια τους λόγους τούτους τιμά και γεραίρει την μνήμην των εντός του έτους, εις διαφόρους ημερομηνίας συμφώνως με το συναξάριόν της, δοξάζουσα τον Τριαδικόν μόνον αληθινόν Θεόν, τον «θαυμαστόν εν τοις αγίοις αυτού».

Την 22αν Σεπτεμβρίου τους οσιομάρτυρας Ζωγραφίτας.                                                               

Την 4ην Ιανουαρίου τους οσιομάρτυρας Βατοπαιδινούς.                                                                     

Την 13 Μαϊου τους οσιομάρτυρας Ιβηρίτας.                                                                               

Την 19ην Μαϊου τους οσιομάρτυρας Καντάρας της Κύπρου.                                                                 

Την 5ην Δεκεμβρίου τους οσιομάρτυρας Καρεώτας.                                                      
Την Κυριακήν των Αγιορειτών τους 12 οσιομάρτυρας Κουτλουμουσιανούς.            
Την Κυριακήν των Αγιορειτών τους οσιομάρτυρας Ξενοφωντινούς.                                                                                                 

Την Ορθόδοξον πίστιν, ασινή εφυλάξατε, των αιρετιζόντων Λατίνων, τας ποινάς μη πτοούμενοι· εν Κύπρω της Καντάρας Μονασταί, εν Άθω τε Ζωγράφου Καρυών, Ξενοφώντος Κουτλουμούσιον συν αυτοίς, Ιβήρων Βατοπαίδιον. Χαίρετε των πατέρων ο χορός, χαίρετε λύχνοι Άθωνος· χαίρετε αληθείας οι φρουροί, εν έργοις αποδείξεσιν.  
-------
     Ο/Η Δημήτριος Χατζηνικολάου είπε...

Εἰς τήν Β' Βατικάνειον Σύνοδον (1962-1965) ὁ Παπισμός υἱοθέτησε τό δόγμα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ὄχι ὅμως μέ τήν μορφήν πού τόν υἱοθέτησαν ἐνωρίτερον οἱ Προτεστάνται (Π.Σ.Ε). Τήν 7 Δεκεμβρίου 1965 οἱ "Ὀρθόδοξοι" ἦραν τό σχίσμα τοῦ 1054 μ.Χ. μέ τούς παπιστάς καί ἔκτοτε ὁ "πατριάρχης" Κων-λεως μνημονεύει τόν "πάπαν" εἰς τά δίπτυχα καί ὅλοι οἱ ψευδο-επίσκοποι ἐπιβάλλουν σταδιακῶς τήν ἕνωσιν μέ τήν ἐγκληματικήν ὀργάνωσιν τοῦ Παπισμοῦ, καθώς καί μέ τούς ἄλλους αἱρετικούς. Ὁ Χριστός προστάσσει (δι' ὅλων τῶν Γραφῶν, ὅλων τῶν Συνόδων καί ὅλων τῶν Ἁγίων Πατέρων, ὅπως συνοψίζει ἄριστα ὁ Ἅγιος Μᾶρκος Εὐγενικός εἰς τό γνωστόν χωρίον τῆς Patrologia Graeca 160, σ. 101) νά διϊστάμεθα τῆς κοινωνίας τῶν Οἰκουμενιστῶν (=Σατανιστῶν). Ἀντιθέτως, ὁ Διάβολος (διά τῶν ὀργάνων του), μᾶς λέγει ὅτι ἡ διακοπή κοινωνίας μέ τούς Οἰκουμενιστάς (=Σατανιστάς) εἶναι προαιρετική! Δυστυχῶς, ἡ συντριπτική πλειοψηφία τῶν "Ὀρθοδόξων" δέν ἀκούουν τήν προτροπήν τοῦ Χριστοῦ, ἀλλά ὑπακούουν εἰς τόν Διάβολον! Τά ὄργανά του θά ἐμφανισθοῦν σέ λίγο καί εἰς αὐτήν τήν ἀνάρτησιν (μέ κουκκοῦλες, ὡς συνήθως) διά νά μέ ὑβρίσουν καί νά δηλώσουν ὅτι τό δίκαιον εἶναι μέ τό μέρος τοῦ Διαβόλου καί ὄχι μέ τό μέρος τοῦ Χριστοῦ (ἄπαγε τῆς βλασφημίας!). Θά ἐπικαλεσθοῦν δέ τόν γνωστόν συνήγορον τῶν Οἰκουμενιστῶν, τόν θλιβερόν π. Ἐπιφάνιον Θεοδωρόπουλον, θά φέρουν καί ὡς παραδείγματα τούς συγχρόνους ψευδο-αγίους, πού ἐκοινώνουν μέ τούς Οἰκουμενιστάς καί θά μοῦ κουνοῦν καί τό δάκτυλον ὅτι ἐγώ εἶμαι ἀδιάβαστος καί αὐτοί διαβασμένοι, ἄν καί δέν ἔχουν γράψει τίποτε τό ὀρθόν καί τίποτε τό ἀληθές, παρά μόνον ψεύδη καί διαστροφές, ὡς γνήσια ὄργανα τοῦ Σατανᾶ!

16 Σεπτεμβρίου 2019 - 10:27 π.μ                                                                                            

ΕΝ ΑΡΝΗΤΙΚΟΝ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟΝ -- Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Διονυσίου Τάτση

ΥΠΑΡΧΟΥΝ κληρικοί, οἱ ὁποῖοι δὲν ἔχουν συναίσθηση τῆς ἱερῆς τους ἀποστολῆς καί, ὅταν βρίσκονται ἐκτὸς Ἱ. Ναοῦ, ἐκδηλώνονται ὅπως ὅλοι οἱ κοσμικοὶ ἄνθρωποι.Ὅταν δὲν βγάζουν παντελῶς τὰ ράσα τους, φοροῦν μόνο τὸ ἀντερί, ποὺ συνήθως εἶναι χρώματος μπλὲ ἢ γκρί, μὲ κόκκινες φόδρες καὶ λάστιχα στὴ μέση. Ἡ γενειάδα τους δὲν ξεπερνᾶ στὸ μῆκος τὸ ἕνα ἑκατοστό, ἐνῶ τὰ δάχτυλά τους καὶ τὰ μουστάκια τους εἶναι κιτρινισμένα ἀπὸ τὸ τσιγάρο. Ἡ ὅλη τους ἐμφάνιση ἀποκαλύπτει τὴν πνευματική τους κενότητα. Οἱ κληρικοὶ αὐτοὶ δὲν ἔχουν καμιὰ σχέση μὲ τοὺς κληρικοὺς τῆς παραδοσιακῆς Ὀρθοδοξίας. Τηροῦν ὅμως κάποιες παραδόσεις, ποὺ ἔχουν λαϊκὴ προέλευση καὶ ἐμφανίστηκαν σὲ περιόδους πνευματικῆς παρακμῆς. Ἀναφέρω ἐνδεικτικὰ τὴν παράδοση ποὺ ὑπάρχει νὰ σέρνει πρῶτος ὁ παπὰς τὸ χορὸ στὰ διάφορα πανηγύρια. Τὸ θεωροῦν ἀδιανόητο νὰ μὴ χορέψουν! Ἐμφανίζουν ἀκόμα τὴν παράδοση αὐτὴ ὡς ἐκκλησιαστική, τὴν ὁποία ὁπωσδήποτε πρέπει νὰ διατηρήσουν. Τὶς πραγματικὲς ὅμως παραδόσεις τῆς Ἐκκλησίας ποτὲ δὲν τὶς ἔχουν τηρήσει καὶ πολλὲς φορὲς ἔχουν προκαλέσει τὸν πιστὸ λαό μας, ὁ ὁποῖος τοὺς θέλει παραδοσιακούς, μὲ ὀρθόδοξο ἦθος, πάνω ἀπὸ τὶς κοινὲς ἀδυναμίες τῶν λαϊκῶν καὶ μὲ ἱερὸ ζῆλο.

Ο υπαρξιακός χαρακτήρ των Δογμάτων -- Του αειμνήστου Ιωάννου Κορναράκη, Ομοτ. Καθηγητού Πανεπιστημίου Αθηνών

Πολύς λόγος γίνεται συχνά από θεολογικούς νόες, που στέκονται με σκεπτικισμό ή με έκδηλο αρνητισμό, μπροστά στις έννοιες «παράδοση» και «παρελθόν» της Εκκλησίας, για την ανάγκη μιας αναδείξεως ή προβολής του υπαρξιακού χαρακτήρος των δογμάτων της Εκκλησίας σε κάθε συγκεκριμένη «μεταγενέστερη» από μια «παλαιότερη» εποχή. «Τα δόγματα στην ορθόδοξη Εκκλησία είναι ζωή και συνεπώς πρέπει να έχουν άμεσες και αποφασιστικές επιπτώσεις στην ύπαρξή μας, να είναι αποκάλυψη της Αληθείας, δηλαδή φανέρωση καίριων και ακραίων, μεθοριακών καταστάσεων της ύπαρξης»(1). Αλλά ποιος άραγε θα πρέπει να παρουσιάζει στον εκάστοτε «σύγχρονο» κόσμο την αλήθεια, ότι τα δόγματα είναι ζωή και έχουν άμεσες και αποφασιστικές επιπτώσεις στην ύπαρξή μας;

"Παποκεντρική Παγκοσμιότης-Οικουμενισμός" (Ντοκιμαντέρ)

Ἀπολυτίκιον Ἁγίας Εὐφημίας

Τη ΙΣΤ΄ (16η) Σεπτεμβρίου, μνήμη της Αγίας Μεγαλομάρτυρος και πανευφήμου ΕΥΦΗΜΙΑΣ.

Ευφημία η πανεύφημος του Χριστού Μεγαλομάρτυς ήκμαζε κατά τους χρόνους του αυτοκράτορος των Ρωμαίων Διοκλητιανού βασιλεύσαντος κατά τα έτησπδ΄ - τε΄ (284 – 305), είναι δε αύτη, ήτις θαυμασίως εκράτυνε τον όρον της εν Χαλκηδόνι συνελθούσης Αγίας Τετάρτης Οικουμενικής Συνόδου, ρμη΄ (148) έτη περίπου από του μαρτυρίου αυτής ήτοι εν έτει υνα΄ (451). Αύτη ήτο από την Χαλκηδόνα και ο μεν πατήρ της ωνομάζετο Φιλόφρων και ήτο περιφανής και πλούσιος, συγκλητικός το αξίωμα, η δε μήτηρ της εκαλείτο Θεοδοσιανή, ήτο δε γυνή ευσεβής και συμπαθεστάτη εις τους πτωχούς.

Ἀπάντησις τῶν Ὀρθοδόξων Πατριαρχῶν τῆς Ἀνατολῆς πρὸς τὸν πάπα Πίο Θ΄ (1848)

«Τούτων τῶν πλατυνθεισῶν, κρίμασιν οἷς οἶδεν ὁ Κύριος, ἐπὶ μέγα μέρος τῆς οἰκουμένης αἱρέσεων, ἦν ποτε ὁ Ἀρειανισμός, ἔστι δὲ τὴν σήμερον καὶ ὁ Παπισμός· ἀλλὰ καὶ οὗτος (ὥσπερ κἀκεῖνος ὁ ἤδη παντάπασιν ἐκλελοιπώς), καίτοι ἀκμαῖος τό γε νῦν, οὐκ ἰσχύσει εἰς τέλος, ἀλλὰ διελεύσεται καὶ καταβληθήσεται, καὶ ἡ οὐράνιος μεγάλη φωνὴ ἠχήσει “ΚΑΤΕΒΛΗΘΗ” (Ἀπ. 12, 10)» [§4] 

Οἱ Πατριάρχαι
Ἄνθιμος Κωνσταντινουπόλεως
Ἱερόθεος Ἀλεξανδρείας
Μεθόδιος Ἀντιοχείας
Κύριλλος Ἱεροσολύμων
καὶ αἱ Ἱεραὶ Σύνοδοι ΚΠόλεως, Ἀντιοχείας καὶ Ἱεροσολύμων.

[Ἰω. Καρμίρη, Τὰ Δογματικὰ καὶ Συμβολικὰ Μνημεῖα τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας, τόμ. Β΄, Ἀθῆναι 1953, σ. 906]

Ω Κύριε Ιησού,

δίνε μας φωτισμό να Σε εννοούμε, δίνε μας γνώση να Σε αγαπούμε, δίνε μας πνευματική αίσθηση να Σε θαυμάζουμε, φλόγιζε την καρδιά μας να Σε λατρεύουμε και δίνε μας κατάνυξι να κλαίμε τις αμαρτίες μας και δάκρυα γλυκά για να Σε δοξάζουμε.

π. Θεόδωρος Ζήσης: Είμαστε όλοι υπεύθυνοι. Δέν είναι μόνον υπεύθυνος ο Πατριάρχης.

... Αφού οι Επίσκοποι μνημονεύουν τόν Πατριάρχη καί επομένως υπόκεινται καί αυτοί στόν κανόνα: “ο κοινωνών ακοινωνήτω, ακοινώνητος έσται”· καί εγώ μνημονεύω τόν Επίσκοπό μου, ο οποίος μνημονεύει τόν Πατριάρχη, ο οποίος κοινωνεί μέ τόν Πάπα· καί εσείς οι λαϊκοί έρχεστε από μένα, ο οποίος μνημονεύω τόν Επίσκοπο καί κοινωνάτε καί μέ αποδέχεστε. Επομένως, μία σειρά –αυτή η σειρά τού παραπτώματος πού αρχίζει από τόν Πατριάρχη, αρχίζει σιγά-σιγά σάν συγκοινωνούν δοχείον, νά φθάνει σάν ευθύνη μέχρις εμάς!                                       

Αλλά ποιός από τόν κόσμο τά ξέρει αυτά; Οι περισσότεροι από τούς λαϊκούς, θά πούν: “Μά, αφού τό κάνει ο Πατριάρχης, αφού τό κάνει ο Πάπας, τί φταίω εγώ;”. Φταίς κι εσύ!  Δέν δικαιολογείται η  άγνοια...                                                                                                                                                                                  

Είμαστε όλοι υπεύθυνοι. Δέν είναι μόνον υπεύθυνος ο Πατριάρχης. Δέν είναι μόνον υπεύθυνος ο Επίσκοπος ο οποίος σιωπά καί η οποία σιωπή είναι τρίτο είδος αθεϊας. Είμαστε υπεύθυνοι καί εμείς οι Πρεσβύτεροι καί μαζί μέ εμάς, είστε καί σείς οι λαϊκοί, πού έρχεστε μαζί μέ μάς καί δέν μάς λέτε:  “Φεύγουμε εμείς”.

Πεντήκοντα χρόνια μετά το σχίσμα -- Οι Παλαιομερολογίται – Γράφει ο ΣΤΑΥΡΟΣ Π. ΚΑΡΑΜΗΤΣΟΣ – ΓΑΜΒΡΟΥΛΙΑΣ, Θεολόγος – Καθηγητής.

«Οι Γ.Ο.Χ. έσχισαν την Εκκλησίαν της ΅Ελλάδος ή μάλλον απεσχίσθησαν από την Εκκλησίαν της Ελλάδος». Ούτως έγραψεν ο «Ορ. Τύπος» εναντίον των Γ.Ο.Χ. Αναληθέστατον είναι τούτο. Αληθέστατον είναι ότι οι Γ.Ο.Χ. είναι οι συνεχισταί της Μίας, Αγίας, Αποστολικής  Καθολικής Εκκλησίας εις τον Ελλαδικόν χώρον. Δημιουργοί σχισμάτων είναι οι προσθέτοντες ή αφαιρούντες από την αποκεκαλυμμένην αλήθειαν, από την Ορθοδοξίαν και ουχί οι εμμένοντες εις αυτήν. Α΄) Ερωτώμεν την διεύθυνσιν του Τύπου είναι διδασκαλία του Σωτήρος, η ενιαία εκδήλωσις υπό των πιστών της Θείας Λατρείας, ενί στόματι και μια καρδία; «Σήμερον τα άνω της κάτω και τα κάτω της άνω συνεορτάζει»; Έγινε αιτία η εισαγωγή του Νέου Εορτολογίου να διασπασθή η Ενότης της Εκκλησίας εν τη εξωτερική θεία Λατρεία, όπως ομολογεί ο αείμνηστος Ανδρούτσος εις την Συμβολικήν του; Ποίοι οι υπεύθυνοι οι εμμένοντες εις τας υπό της Εκκλησίας παραδεδομένα ή οι καινοτομούντες και εισάγοντες κενά, εις τα όρια των πατέρων;

Κόλαση αφόρητη! -- Αθωνικά άνθη

Περισσότερα από ένα δισεκατομμύριο πλάσματα του Θεού, απόγονοι της Άγαρ, πλέουν μέσα στο ερεβώδες σκότος του Κορανίου, που ετεχνούργησεν ο σατανάς δια μέσου ενός επιληπτικού καμηλέρη, νεκρά, άταφα, πτώματα! Αληθινή συμφορά για ένα δισεκατομμύριο ανθρώπων, κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση του Θεού, από τον έκτον αιώνα μέχρι σήμερα που, αντί να αναγεννηθούν μέσα στην Εκκλησία του Χριστού, να λάμψουν με τη χάρη του βαπτίσματος, να αγιασθούν και να καταστούν «κληρονόμοι Θεού, συγκληρονόμοι δε Χριστού», γεννώνται στο σκότος, ζουν στο ζόφο της αγνωσίας, χωρίς πνευματική ζωή, νεκρωμένοι και πορεύονται για τα αιώνια κτηνώδη πιλάφια και τα φιλήδονα ουρί! Κόλαση αφόρητη!

Ποῦ ὀφείλει τὰς καταβολάς του τὸ παπικὸν «Πρωτεῖον»;

ΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ἐπὶ τῶν Αἱρέσεων τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πειραιῶς, σὲ μία ἄκρως διαφωτιστικὴ ἀνακοίνωσή του, μᾶς ἐξηγεῖ ποῦ ὀφείλεται τὸ παπικὸ «πρωτεῖο»: «Τὸ “πρωτεῖο ἐξουσίας” τοῦ “πάπα” δὲν εἶναι τίποτε διαφορετικὸ ἀπὸ τὴν φραγκικὴ φεουδαρχικὴ ἀντίληψη περὶ ἐξουσίας, ὅτι ἡ ἐξουσία πρέπει νὰ βρίσκεται συγκεντρωμένη στὰ χέρια ἑνὸς ἀνδρὸς (τοῦ αὐτοκράτορα), θείῳ δικαίῳ, ὡς καὶ νὰ ἀσκεῖται, κατὰ παραχώρηση, ἀπὸ τοὺς ὑποτελεῖς του (εὐγενεῖς καὶ τι­τλούχους). Ὁ “πάπας” πῆρε τὴ θέση τοῦ Καρλομάγνου (τοῦ θεμελιωτῆ τοῦ φραγκισμοῦ) καὶ οἱ καρδινάλιοί του τὴ θέση τῶν εὐγενῶν τιτλούχων! Γιὰ νὰ γίνει ἀποδεκτὸς αὐτὸς ὁ τρόπος ἔπρεπε νὰ “ντυθεῖ” μὲ “θεολογικὸ μανδύα”.