Ἅγιον Πνεῦμα καί Χριστιανική ἑνότης -- Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Γεωργίου Δ. Μεταλληνοῦ, Ὁμ. Καθηγητοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν

1. Ὁ Θεὸς τῶν Χριστιανῶν

Ἕνα εὔκολο –καὶ πρόχειρο– ἐπιχείρημα, γιὰ νὰ ὑποστηριχθεῖ ἡ συγγένεια τῶν Μεγάλων Θρησκειῶν (Θρησκευμάτων ὀρθότερα), εἶναι ἡ ἀναφορὰ σὲ ἕνα Θεό, πού ἀπὸ κοινοῦ ἀποδέχονται. Καὶ βέβαια ὁ Θεὸς εἶναι ἕνας.

Ὁ ἕνας ὅμως Θεὸς θεωρεῖται ἀπὸ τὰ διάφορα θρησκεύματα μέσα ἀπὸ εἰδικὴ προοπτική, ὥστε τελικὰ νὰ διαφέρει ὁ Θεὸς ἀπὸ θρησκεία σὲ θρησκεία, καὶ τελικὰ νὰ ἀποδεικνύεται, ὅτι δὲν εἶναι ὁ ἴδιος Θεός, στὸν ὁποῖο ἀναφέρονται, ἀκόμη καὶ οἱ λεγόμενες μονοθεϊστικὲς θρησκεῖες, ἀλλὰ καὶ οἱ χριστιανικὲς «Ὁμολογίες».

«Μουσουλμανική βόμβα» στη Βόρειο Ηπειρο

H Αλβανική κυβέρνηση σχεδιάζει να φιλοξενήσει Μουτζαχεντίν με σκοπό ν’ αλλοιώσει τον πληθυσμό της ομογένειας στην Β.Ήπειρο και να ενισχύσει το φανατικό μουσουλμανικό στοιχείο στην περιοχή.

Απολυτίκιον Αγ Σοφίας Πίστεως Αγάπης & Ελπίδας

Τη ΙΖ΄ (17η) Σεπτεμβρίου, μνήμη των Αγίων Μαρτύρων και Καλλινίκων Παρθένων ΠΙΣΤΕΩΣ, ΕΛΠΙΔΟΣ και ΑΓΑΠΗΣ, και της μητρός αυτών ΣΟΦΙΑΣ.

Σοφία η Αγία Μάρτυς και αι θυγατέρες αυτής Πίστις, Ελπίς και Αγάπη έζων εις την Ρώμην κατά τας ημέρας του δυσσεβούς αυτοκράτορος Ανδριανού, όστις εβασίλευεν εκεί, παραχωρήσει Θεού, κατά τα έτη ριζ΄ -  ρλη΄ (117 – 138). Oύτος, έχων ζήλον διάπυρον εις την λατρείαν των ειδώλων των ψευδωνύμων θεών, προσεπάθει να πείση τους Χριστιανούς, άλλους με κολακείας και άλλους με απειλάς, όπως θυσιάζωσιν εις τους δαίμονας.

Των Οσιομαρτύρων Πατέρων των υπό των Λατίνων αναιρεθέντων δια την αγίαν και Ορθόδοξον Πίστιν εν Άθωνος τω Όρει και αλλαχού.

Το ότι ο παπισμός είναι αίρεσις και ο οικουμενισμός παναίρεσις δεν υπάρχει ουδεμία αμφιβολία, συμφώνως με τας θείας διδασκαλίας των Αγίων Πατέρων και Ομολογητών της Ορθοδόξου αγίας ημών Εκκλησίας. Τα ιστορούμενα μαρτύρια των Οσιομαρτύρων Πατέρων, των υπό των Λατινοφρόνων και Λατίνων αναιρεθέντων, είναι ένα φωτεινόν παράδειγμα και ένα φρένο δι΄ όλους ημάς προς αποφυγήν παντός νεωτερισμού και καινοτομίας εν τη Ορθοδόξω Εκκλησία. Ο μαρτυρικός των θάνατος εις όλους εμάς διασαλπίζει την μεγίστην διαφοράν της Ορθοδοξίας από τον παπισμό, δεν τυγχάνει παρανυχίς, όπως θέλουν να μας παρουσιάσουν οι οικουμενιστές σήμερον. Από απόψεως θεολογικής και σωτηριολογικής αι διαφοραί είναι τόσο μεγάλαι, όση η απόστασις η χωρίζουσα τον Παράδεισον από την κόλασιν. Δι΄ αυτό οι οσιομάρτυρες Άγιοι Πατέρες ούτοι, προτίμησαν τα φρικτά μαρτύρια και τον θάνατον από τον εκλατινισμόν έστω και εις το ελάχιστον, λέγοντες «ημείς βουλόμεθα αποθανείν ή Λατινίσαι ποτέ». Η Ορθόδοξος Εκκλησία μας, δια τους λόγους τούτους τιμά και γεραίρει την μνήμην των εντός του έτους, εις διαφόρους ημερομηνίας συμφώνως με το συναξάριόν της, δοξάζουσα τον Τριαδικόν μόνον αληθινόν Θεόν, τον «θαυμαστόν εν τοις αγίοις αυτού».

Την 22αν Σεπτεμβρίου τους οσιομάρτυρας Ζωγραφίτας.                                                               

Την 4ην Ιανουαρίου τους οσιομάρτυρας Βατοπαιδινούς.                                                                     

Την 13 Μαϊου τους οσιομάρτυρας Ιβηρίτας.                                                                               

Την 19ην Μαϊου τους οσιομάρτυρας Καντάρας της Κύπρου.                                                                 

Την 5ην Δεκεμβρίου τους οσιομάρτυρας Καρεώτας.                                                      
Την Κυριακήν των Αγιορειτών τους 12 οσιομάρτυρας Κουτλουμουσιανούς.            
Την Κυριακήν των Αγιορειτών τους οσιομάρτυρας Ξενοφωντινούς.                                                                                                 

Την Ορθόδοξον πίστιν, ασινή εφυλάξατε, των αιρετιζόντων Λατίνων, τας ποινάς μη πτοούμενοι· εν Κύπρω της Καντάρας Μονασταί, εν Άθω τε Ζωγράφου Καρυών, Ξενοφώντος Κουτλουμούσιον συν αυτοίς, Ιβήρων Βατοπαίδιον. Χαίρετε των πατέρων ο χορός, χαίρετε λύχνοι Άθωνος· χαίρετε αληθείας οι φρουροί, εν έργοις αποδείξεσιν.  
-------
     Ο/Η Δημήτριος Χατζηνικολάου είπε...

Εἰς τήν Β' Βατικάνειον Σύνοδον (1962-1965) ὁ Παπισμός υἱοθέτησε τό δόγμα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ὄχι ὅμως μέ τήν μορφήν πού τόν υἱοθέτησαν ἐνωρίτερον οἱ Προτεστάνται (Π.Σ.Ε). Τήν 7 Δεκεμβρίου 1965 οἱ "Ὀρθόδοξοι" ἦραν τό σχίσμα τοῦ 1054 μ.Χ. μέ τούς παπιστάς καί ἔκτοτε ὁ "πατριάρχης" Κων-λεως μνημονεύει τόν "πάπαν" εἰς τά δίπτυχα καί ὅλοι οἱ ψευδο-επίσκοποι ἐπιβάλλουν σταδιακῶς τήν ἕνωσιν μέ τήν ἐγκληματικήν ὀργάνωσιν τοῦ Παπισμοῦ, καθώς καί μέ τούς ἄλλους αἱρετικούς. Ὁ Χριστός προστάσσει (δι' ὅλων τῶν Γραφῶν, ὅλων τῶν Συνόδων καί ὅλων τῶν Ἁγίων Πατέρων, ὅπως συνοψίζει ἄριστα ὁ Ἅγιος Μᾶρκος Εὐγενικός εἰς τό γνωστόν χωρίον τῆς Patrologia Graeca 160, σ. 101) νά διϊστάμεθα τῆς κοινωνίας τῶν Οἰκουμενιστῶν (=Σατανιστῶν). Ἀντιθέτως, ὁ Διάβολος (διά τῶν ὀργάνων του), μᾶς λέγει ὅτι ἡ διακοπή κοινωνίας μέ τούς Οἰκουμενιστάς (=Σατανιστάς) εἶναι προαιρετική! Δυστυχῶς, ἡ συντριπτική πλειοψηφία τῶν "Ὀρθοδόξων" δέν ἀκούουν τήν προτροπήν τοῦ Χριστοῦ, ἀλλά ὑπακούουν εἰς τόν Διάβολον! Τά ὄργανά του θά ἐμφανισθοῦν σέ λίγο καί εἰς αὐτήν τήν ἀνάρτησιν (μέ κουκκοῦλες, ὡς συνήθως) διά νά μέ ὑβρίσουν καί νά δηλώσουν ὅτι τό δίκαιον εἶναι μέ τό μέρος τοῦ Διαβόλου καί ὄχι μέ τό μέρος τοῦ Χριστοῦ (ἄπαγε τῆς βλασφημίας!). Θά ἐπικαλεσθοῦν δέ τόν γνωστόν συνήγορον τῶν Οἰκουμενιστῶν, τόν θλιβερόν π. Ἐπιφάνιον Θεοδωρόπουλον, θά φέρουν καί ὡς παραδείγματα τούς συγχρόνους ψευδο-αγίους, πού ἐκοινώνουν μέ τούς Οἰκουμενιστάς καί θά μοῦ κουνοῦν καί τό δάκτυλον ὅτι ἐγώ εἶμαι ἀδιάβαστος καί αὐτοί διαβασμένοι, ἄν καί δέν ἔχουν γράψει τίποτε τό ὀρθόν καί τίποτε τό ἀληθές, παρά μόνον ψεύδη καί διαστροφές, ὡς γνήσια ὄργανα τοῦ Σατανᾶ!

16 Σεπτεμβρίου 2019 - 10:27 π.μ                                                                                            

ΕΝ ΑΡΝΗΤΙΚΟΝ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟΝ -- Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Διονυσίου Τάτση

ΥΠΑΡΧΟΥΝ κληρικοί, οἱ ὁποῖοι δὲν ἔχουν συναίσθηση τῆς ἱερῆς τους ἀποστολῆς καί, ὅταν βρίσκονται ἐκτὸς Ἱ. Ναοῦ, ἐκδηλώνονται ὅπως ὅλοι οἱ κοσμικοὶ ἄνθρωποι.Ὅταν δὲν βγάζουν παντελῶς τὰ ράσα τους, φοροῦν μόνο τὸ ἀντερί, ποὺ συνήθως εἶναι χρώματος μπλὲ ἢ γκρί, μὲ κόκκινες φόδρες καὶ λάστιχα στὴ μέση. Ἡ γενειάδα τους δὲν ξεπερνᾶ στὸ μῆκος τὸ ἕνα ἑκατοστό, ἐνῶ τὰ δάχτυλά τους καὶ τὰ μουστάκια τους εἶναι κιτρινισμένα ἀπὸ τὸ τσιγάρο. Ἡ ὅλη τους ἐμφάνιση ἀποκαλύπτει τὴν πνευματική τους κενότητα. Οἱ κληρικοὶ αὐτοὶ δὲν ἔχουν καμιὰ σχέση μὲ τοὺς κληρικοὺς τῆς παραδοσιακῆς Ὀρθοδοξίας. Τηροῦν ὅμως κάποιες παραδόσεις, ποὺ ἔχουν λαϊκὴ προέλευση καὶ ἐμφανίστηκαν σὲ περιόδους πνευματικῆς παρακμῆς. Ἀναφέρω ἐνδεικτικὰ τὴν παράδοση ποὺ ὑπάρχει νὰ σέρνει πρῶτος ὁ παπὰς τὸ χορὸ στὰ διάφορα πανηγύρια. Τὸ θεωροῦν ἀδιανόητο νὰ μὴ χορέψουν! Ἐμφανίζουν ἀκόμα τὴν παράδοση αὐτὴ ὡς ἐκκλησιαστική, τὴν ὁποία ὁπωσδήποτε πρέπει νὰ διατηρήσουν. Τὶς πραγματικὲς ὅμως παραδόσεις τῆς Ἐκκλησίας ποτὲ δὲν τὶς ἔχουν τηρήσει καὶ πολλὲς φορὲς ἔχουν προκαλέσει τὸν πιστὸ λαό μας, ὁ ὁποῖος τοὺς θέλει παραδοσιακούς, μὲ ὀρθόδοξο ἦθος, πάνω ἀπὸ τὶς κοινὲς ἀδυναμίες τῶν λαϊκῶν καὶ μὲ ἱερὸ ζῆλο.

Ο υπαρξιακός χαρακτήρ των Δογμάτων -- Του αειμνήστου Ιωάννου Κορναράκη, Ομοτ. Καθηγητού Πανεπιστημίου Αθηνών

Πολύς λόγος γίνεται συχνά από θεολογικούς νόες, που στέκονται με σκεπτικισμό ή με έκδηλο αρνητισμό, μπροστά στις έννοιες «παράδοση» και «παρελθόν» της Εκκλησίας, για την ανάγκη μιας αναδείξεως ή προβολής του υπαρξιακού χαρακτήρος των δογμάτων της Εκκλησίας σε κάθε συγκεκριμένη «μεταγενέστερη» από μια «παλαιότερη» εποχή. «Τα δόγματα στην ορθόδοξη Εκκλησία είναι ζωή και συνεπώς πρέπει να έχουν άμεσες και αποφασιστικές επιπτώσεις στην ύπαρξή μας, να είναι αποκάλυψη της Αληθείας, δηλαδή φανέρωση καίριων και ακραίων, μεθοριακών καταστάσεων της ύπαρξης»(1). Αλλά ποιος άραγε θα πρέπει να παρουσιάζει στον εκάστοτε «σύγχρονο» κόσμο την αλήθεια, ότι τα δόγματα είναι ζωή και έχουν άμεσες και αποφασιστικές επιπτώσεις στην ύπαρξή μας;

"Παποκεντρική Παγκοσμιότης-Οικουμενισμός" (Ντοκιμαντέρ)

Ἀπολυτίκιον Ἁγίας Εὐφημίας

Τη ΙΣΤ΄ (16η) Σεπτεμβρίου, μνήμη της Αγίας Μεγαλομάρτυρος και πανευφήμου ΕΥΦΗΜΙΑΣ.

Ευφημία η πανεύφημος του Χριστού Μεγαλομάρτυς ήκμαζε κατά τους χρόνους του αυτοκράτορος των Ρωμαίων Διοκλητιανού βασιλεύσαντος κατά τα έτησπδ΄ - τε΄ (284 – 305), είναι δε αύτη, ήτις θαυμασίως εκράτυνε τον όρον της εν Χαλκηδόνι συνελθούσης Αγίας Τετάρτης Οικουμενικής Συνόδου, ρμη΄ (148) έτη περίπου από του μαρτυρίου αυτής ήτοι εν έτει υνα΄ (451). Αύτη ήτο από την Χαλκηδόνα και ο μεν πατήρ της ωνομάζετο Φιλόφρων και ήτο περιφανής και πλούσιος, συγκλητικός το αξίωμα, η δε μήτηρ της εκαλείτο Θεοδοσιανή, ήτο δε γυνή ευσεβής και συμπαθεστάτη εις τους πτωχούς.

Ἀπάντησις τῶν Ὀρθοδόξων Πατριαρχῶν τῆς Ἀνατολῆς πρὸς τὸν πάπα Πίο Θ΄ (1848)

«Τούτων τῶν πλατυνθεισῶν, κρίμασιν οἷς οἶδεν ὁ Κύριος, ἐπὶ μέγα μέρος τῆς οἰκουμένης αἱρέσεων, ἦν ποτε ὁ Ἀρειανισμός, ἔστι δὲ τὴν σήμερον καὶ ὁ Παπισμός· ἀλλὰ καὶ οὗτος (ὥσπερ κἀκεῖνος ὁ ἤδη παντάπασιν ἐκλελοιπώς), καίτοι ἀκμαῖος τό γε νῦν, οὐκ ἰσχύσει εἰς τέλος, ἀλλὰ διελεύσεται καὶ καταβληθήσεται, καὶ ἡ οὐράνιος μεγάλη φωνὴ ἠχήσει “ΚΑΤΕΒΛΗΘΗ” (Ἀπ. 12, 10)» [§4] 

Οἱ Πατριάρχαι
Ἄνθιμος Κωνσταντινουπόλεως
Ἱερόθεος Ἀλεξανδρείας
Μεθόδιος Ἀντιοχείας
Κύριλλος Ἱεροσολύμων
καὶ αἱ Ἱεραὶ Σύνοδοι ΚΠόλεως, Ἀντιοχείας καὶ Ἱεροσολύμων.

[Ἰω. Καρμίρη, Τὰ Δογματικὰ καὶ Συμβολικὰ Μνημεῖα τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας, τόμ. Β΄, Ἀθῆναι 1953, σ. 906]

Ω Κύριε Ιησού,

δίνε μας φωτισμό να Σε εννοούμε, δίνε μας γνώση να Σε αγαπούμε, δίνε μας πνευματική αίσθηση να Σε θαυμάζουμε, φλόγιζε την καρδιά μας να Σε λατρεύουμε και δίνε μας κατάνυξι να κλαίμε τις αμαρτίες μας και δάκρυα γλυκά για να Σε δοξάζουμε.

π. Θεόδωρος Ζήσης: Είμαστε όλοι υπεύθυνοι. Δέν είναι μόνον υπεύθυνος ο Πατριάρχης.

... Αφού οι Επίσκοποι μνημονεύουν τόν Πατριάρχη καί επομένως υπόκεινται καί αυτοί στόν κανόνα: “ο κοινωνών ακοινωνήτω, ακοινώνητος έσται”· καί εγώ μνημονεύω τόν Επίσκοπό μου, ο οποίος μνημονεύει τόν Πατριάρχη, ο οποίος κοινωνεί μέ τόν Πάπα· καί εσείς οι λαϊκοί έρχεστε από μένα, ο οποίος μνημονεύω τόν Επίσκοπο καί κοινωνάτε καί μέ αποδέχεστε. Επομένως, μία σειρά –αυτή η σειρά τού παραπτώματος πού αρχίζει από τόν Πατριάρχη, αρχίζει σιγά-σιγά σάν συγκοινωνούν δοχείον, νά φθάνει σάν ευθύνη μέχρις εμάς!                                       

Αλλά ποιός από τόν κόσμο τά ξέρει αυτά; Οι περισσότεροι από τούς λαϊκούς, θά πούν: “Μά, αφού τό κάνει ο Πατριάρχης, αφού τό κάνει ο Πάπας, τί φταίω εγώ;”. Φταίς κι εσύ!  Δέν δικαιολογείται η  άγνοια...                                                                                                                                                                                  

Είμαστε όλοι υπεύθυνοι. Δέν είναι μόνον υπεύθυνος ο Πατριάρχης. Δέν είναι μόνον υπεύθυνος ο Επίσκοπος ο οποίος σιωπά καί η οποία σιωπή είναι τρίτο είδος αθεϊας. Είμαστε υπεύθυνοι καί εμείς οι Πρεσβύτεροι καί μαζί μέ εμάς, είστε καί σείς οι λαϊκοί, πού έρχεστε μαζί μέ μάς καί δέν μάς λέτε:  “Φεύγουμε εμείς”.

Πεντήκοντα χρόνια μετά το σχίσμα -- Οι Παλαιομερολογίται – Γράφει ο ΣΤΑΥΡΟΣ Π. ΚΑΡΑΜΗΤΣΟΣ – ΓΑΜΒΡΟΥΛΙΑΣ, Θεολόγος – Καθηγητής.

«Οι Γ.Ο.Χ. έσχισαν την Εκκλησίαν της ΅Ελλάδος ή μάλλον απεσχίσθησαν από την Εκκλησίαν της Ελλάδος». Ούτως έγραψεν ο «Ορ. Τύπος» εναντίον των Γ.Ο.Χ. Αναληθέστατον είναι τούτο. Αληθέστατον είναι ότι οι Γ.Ο.Χ. είναι οι συνεχισταί της Μίας, Αγίας, Αποστολικής  Καθολικής Εκκλησίας εις τον Ελλαδικόν χώρον. Δημιουργοί σχισμάτων είναι οι προσθέτοντες ή αφαιρούντες από την αποκεκαλυμμένην αλήθειαν, από την Ορθοδοξίαν και ουχί οι εμμένοντες εις αυτήν. Α΄) Ερωτώμεν την διεύθυνσιν του Τύπου είναι διδασκαλία του Σωτήρος, η ενιαία εκδήλωσις υπό των πιστών της Θείας Λατρείας, ενί στόματι και μια καρδία; «Σήμερον τα άνω της κάτω και τα κάτω της άνω συνεορτάζει»; Έγινε αιτία η εισαγωγή του Νέου Εορτολογίου να διασπασθή η Ενότης της Εκκλησίας εν τη εξωτερική θεία Λατρεία, όπως ομολογεί ο αείμνηστος Ανδρούτσος εις την Συμβολικήν του; Ποίοι οι υπεύθυνοι οι εμμένοντες εις τας υπό της Εκκλησίας παραδεδομένα ή οι καινοτομούντες και εισάγοντες κενά, εις τα όρια των πατέρων;

Κόλαση αφόρητη! -- Αθωνικά άνθη

Περισσότερα από ένα δισεκατομμύριο πλάσματα του Θεού, απόγονοι της Άγαρ, πλέουν μέσα στο ερεβώδες σκότος του Κορανίου, που ετεχνούργησεν ο σατανάς δια μέσου ενός επιληπτικού καμηλέρη, νεκρά, άταφα, πτώματα! Αληθινή συμφορά για ένα δισεκατομμύριο ανθρώπων, κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση του Θεού, από τον έκτον αιώνα μέχρι σήμερα που, αντί να αναγεννηθούν μέσα στην Εκκλησία του Χριστού, να λάμψουν με τη χάρη του βαπτίσματος, να αγιασθούν και να καταστούν «κληρονόμοι Θεού, συγκληρονόμοι δε Χριστού», γεννώνται στο σκότος, ζουν στο ζόφο της αγνωσίας, χωρίς πνευματική ζωή, νεκρωμένοι και πορεύονται για τα αιώνια κτηνώδη πιλάφια και τα φιλήδονα ουρί! Κόλαση αφόρητη!

Ποῦ ὀφείλει τὰς καταβολάς του τὸ παπικὸν «Πρωτεῖον»;

ΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ἐπὶ τῶν Αἱρέσεων τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πειραιῶς, σὲ μία ἄκρως διαφωτιστικὴ ἀνακοίνωσή του, μᾶς ἐξηγεῖ ποῦ ὀφείλεται τὸ παπικὸ «πρωτεῖο»: «Τὸ “πρωτεῖο ἐξουσίας” τοῦ “πάπα” δὲν εἶναι τίποτε διαφορετικὸ ἀπὸ τὴν φραγκικὴ φεουδαρχικὴ ἀντίληψη περὶ ἐξουσίας, ὅτι ἡ ἐξουσία πρέπει νὰ βρίσκεται συγκεντρωμένη στὰ χέρια ἑνὸς ἀνδρὸς (τοῦ αὐτοκράτορα), θείῳ δικαίῳ, ὡς καὶ νὰ ἀσκεῖται, κατὰ παραχώρηση, ἀπὸ τοὺς ὑποτελεῖς του (εὐγενεῖς καὶ τι­τλούχους). Ὁ “πάπας” πῆρε τὴ θέση τοῦ Καρλομάγνου (τοῦ θεμελιωτῆ τοῦ φραγκισμοῦ) καὶ οἱ καρδινάλιοί του τὴ θέση τῶν εὐγενῶν τιτλούχων! Γιὰ νὰ γίνει ἀποδεκτὸς αὐτὸς ὁ τρόπος ἔπρεπε νὰ “ντυθεῖ” μὲ “θεολογικὸ μανδύα”.

Διαβολικά γονίδια ή δικαιώματα στον διάβολο; (8ον) -- του αδελφού μας Ιουστίνου

Τι απαντούν στους κολυμπαριστές   για τα «διαβολικά γονίδια της κυτταρικής μνήμης»  οι Άγιοι Νικόδημος Αγιορείτης και Μέγας Βασίλειος.

Σήμερα, αγαπητοί αναγνώστες της «Ορθόδοξης Φωνής» εορτάσαμε την παγκόσμιον Ύψωσιν του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού του Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού. Είναι νομίζω η πλέον κατάλληλος ημέρα για να σας παραθέσω ένα απόσπασμα από την θεόπνευστη ερμηνεία του Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου πάνω σε τροπάριο του  κανόνα του Μεγάλου Σαββάτου «Κύματι θαλάσσης». Το τροπάριο έχει ως εξής:

«Ο Άδης, Λόγε, συναντήσας σοι επικράνθη,

βροτόν ορών τεθεωμένον,

κατάστικτον τοις μώλωψι ,

και πανσθενουργόν,

τω φρικτώ δε της μορφής διαπεφώνηκεν».

Ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης ερμηνεύοντας το τροπάριο αυτό και συγκεκριμμένα την φράση «κατάστικτον τοις μώλωψι» λέγει:

« Έχει δε απορίαν ο λόγος, κατά τον Θεόδωρον. Πώς λέγεται ο Άδης εδώ ότι εσυνάντησε τον Χριστόν γεμάτον από τα σημάδια των πληγών και των παθών; Τα μεν σημάδια των παθών είναι ίδια των σωμάτων. Ο δε Άδης είναι τόπος των ψυχών και όχι των σωμάτων. Όθεν πώς λέγεται ότι ο Άδης είδε τον Κύριον κατάστικτον με τους μώλωπας; Επειδή η Θεότης ήτον μετά της ψυχής εν τω Άδη, ανάγκη είναι να ακολουθήση ένα από τα δύο, ή την Θεότητα του Χριστού να είδεν ο Άδης κατάστικτον από τους μώλωπας, ή την ψυχήν Αυτού. Αλλά το να πάσχη η απαθέστατη Θεότης τοιούτον πάθος, εί (σ.σ =είναι) το φρόνημα αιρετικόν και των θεοπασχιτών ίδιον. Λείπει λοιπόν να νοήσωμεν ότι η ψυχή του Κυρίου είχε τα των παθών στίγματα και σημεία. Αλλά και τούτου λεγομένου, πάλιν μένει απορία. Καθότι το στίζεσθαι (σ.σ το στίξιμο, το ανεξίτηλο σημάδεμα, το τατουάζ), ήγουν το έχειν σημάδια πληγών είναι ίδιον, ως είπομεν, των σωμάτων, και ουχί των ψυχών. ΌΘΕΝ ΠΡΈΠΕΙ ΝΑ ΔΟΚΙΜΆΣΩΜΕΝ ΔΙΑ ΝΑ ΛΎΣΩΜΕΝ ΤΗΝ ΑΠΟΡΊΑΝ ΑΥΤΉΝ ΑΚΡΙΒΈΣΤΕΡΟΝ».

 Εδώ  όμως, αγαπητοί αναγνώστες, πρέπει να πούμε ότι οι κολυμπαριστές οπαδοί της «κυτταρικής μνήμης των διαβολικών γονιδίων» δεν δοκίμασαν να λύσουν την απορία αυτή συμβουλευόμενοι τον Άγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη, αλλά  έφτιαξαν δική τους θεωρία, σύμφωνα με την οποία  η αμαρτία  στον κάθε άνθρωπο  μπαίνει μέσα στα κύτταρά τους, τα σημαδεύει ανεξίτηλα με το «τατουάζ» της και στη συνέχεια το στίγμα της αυτό μεταφέρεται κληρονομικά από τους γονείς στο παιδί με την ένωση σπερματοζωαρίου και ωαρίου. Έτσι το παιδί, σύμφωνα με τους κολυμπαριστές, γεννιέται στιγματισμένο με τις αμαρτίες των γονιών του και υποχρεωτικά τις επαναλαμβάνει γιατί τις έχει γραμμένες στα κύτταρά του! Άρα ο κάθε άνθρωπος είναι ανεύθυνος για τις αμαρτίες του, επειδή  υπεύθυνοι είναι οι γονείς του!

Εύγε της ανοησίας!  Ιδού τι λέει παρακάτω ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης:

«Αι δυνάμεις της ψυχής άλλαι μεν ενεργούσιν χωρίς καμμίαν βοήθειαν και συνεργίαν του σώματος, άλλαι δε χρειάζονται και την συνεργίαν του σώματος. Νούς μεν γαρ και διάνοια και δόξα ενεργούσι και όταν το σώμα ηρεμεί. Η φαντασία δε και η αίσθησις της ψυχής χωρίς του σώματος συνεργίας δεν έχουσιν φύσιν να ενεργούσιν, επειδή αυταί χοντρότεραι ούσαι, οικειούνται με το χοντρόν σώμα και με αυτό ή συμπάσχουσιν ή ενεργούσιν. Επειδή λοιπόν τα στίγματα των παθών του Κυρίου ήτον αισθητά, δια τούτο ήτον κοινά της ψυχής και του σώματος, όθεν εμαστίζετο μεν η σάρξ του Κυρίου και έπασχε «τότε γαρ, φησίν, έλαβεν ο Πιλάτος τον Ιησούν και εμαστίγωσεν (Ιω. ιθ΄,1), εικόνες όμως και τύποι και φαντασίαι τινές αμυδραί των μαστίγων και παθών και εις αυτήν υπεχαράττοντο την ψυχήν. Όθεν ακούομεν ότι αι ψυχαί των αμαρτωλών, τα στίγματα και σημεία των αμαρτιών αυτών περιφέρουσαι.  Ομοίως και αι ψυχαί των Δικαίων και Μαρτύρων και αυταί, εκ του εναντίου, περιφέρουσιν εις εαυτάς τα του ιερού αυτών μαρτυρίου στίγματα. Ακολούθως, λοιπόν, και επί του Κυρίου, η μεν σάρξ εστίχθη με τας μάστιγας και τα πάθη, τα σημάδια δε τούτων διέβησαν και εις την του Κυρίου ψυχήν, την οποίαν ο Άδης συναντήσας κάτωθεν, επικράνθη».

Είναι σαφές από τα παραπάνω, ότι εάν κάποιος άνθρωπος  κάνει με το  σώμα του  κάποια αμαρτία, το πάθος στιγματίζει με πνευματικό τρόπο την ψυχή του και όχι τα κύτταρα του σώματός του. Το σώμα μπορεί να πάθει κάποια βλάβη από την αμαρτία, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι το σώμα του αμαρτωλού μεταβιβάζει κληρονομικά την αμαρτία στα παιδιά του!

Ακόμη περισσότερο διευκρινίζοντας το θέμα ο Άγιος Νικόδημος παραθέτει την ερμηνεία του Μεγάλου Βασιλείου στον λγ΄ ψαλμόν, η οποία είναι η εξής:

«Δια τούτο είπεν ο Μέγας Βασίλειος τα φοβερά ταύτα λόγια, -Οι τα φαύλα πράξαντες εις ονειδισμόν και αισχύνην αναστήσονται, ενορώντες εν εαυτοίς το αίσχος και τους τύπους των ημαρτημένων. Και τάχα φοβερωτέρα του σκότους και του πυρός του αιωνίου η αισχύνη εστιν, η (σ.σ την οποία) μέλλουσι διαιωνίζει οι αμαρτωλοί, αεί εν οφθαλμοίς έχοντες τα ίχνη της εν σαρκί αμαρτίας οιονεί τινός βαφής ανεκπλήτου τή (σ.σ στην) ΜΝΗΜΗ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΑΥΤΩΝ, εις το διηνεκές παραμένοντα».

Ας μην ξεχνάμε, ότι κάθε άνθρωπος στη Δευτέρα παρουσία θα αναστηθεί και θα έχει την ψυχή του ενωμένη με  σώμα  Αναστάσεως, δηλαδή καθαρό.  Αν θα τον πάρουν όμως οι  Άγγελοι ή όχι θα εξαρτηθεί από την Ψυχή του κάθε ανθρώπου, η οποία θα έχει καθαρή ή όχι την μνήμη της από αμαρτίες…

Είναι σαφέστατη λοιπόν η ορθόδοξη διδασκαλία της Εκκλησίας μας. Οι αμαρτίες αφήνουν πνευματικά στίγματα  στη ψυχή και αν δεν ξεπλυθούν με το ορθόδοξο βάπτισμα, εξομολόγηση, θεία κοινωνία, μένουν ανεξίτηλα χαραγμένες πάνω στη μνήμη της ψυχής και προκαλούν τέτοια αισχύνη, που είναι χειρότερη από το σκότος και το πύρ της κολάσεως. Που  βρήκανε  λοιπόν οι κολυμπαριστές  την «κυτταρική μνήμη», τα «διαβολικά γονίδια», και την «κληρονομικότητα από τους γονείς» της αμαρτίας;

Δυστυχώς όμως, αδελφοί, αυτή την κακοδοξία την ασπάζονται πολλοί κολυμπάριοι κληρικοί, ακόμη και πνευματικοί Αγιορείτες, αλλά και αναγνωρισμένοι θεολόγοι, όπως ο Ναυπάκτου και μερικοί άλλοι. Θα συνεχίσουμε όμως με ακόμη περισσότερες πληροφορίες για την μνήμη της ψυχής  στα επόμενα. Μέχρι τότε η δύναμις του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού να σκεπάζει όλους μας.

Δεύτε λαοί -- Orthodox Hymns

Τη ΙΕ΄ (15ην) Σεπτεμβρίου, μνήμη του Αγίου Μάρτυρος ΝΙΚΗΤΑ.

Νικήτας, ο της νίκης φερώνυμος και του Χριστού στρατιώτης γενναιότατος, ο περικαλλής και θαυμάσιος, εγεννήθη από γονείς περιφανείς και πλουσίους, το γένος Γότθους. Το γένος τούτο είναι βάρβαρον και σκληρόν, και κατοικεί εις τον ποταμόν Ίστρον, όστις κατά την εγχώριον γλώσσαν λέγεται Δούναβις. Ανετράφη δε ο Άγιος Νικήτας με βάρβαρα και απάνθρωπα ήθη, καθώς ήτο επόμενον κατά το τοπικόν έθος να τον αναθρέψουν οι γονείς αυτού. Επειδή αν και ήσαν πλούσιοι και ένδοξοι, όμως δεν ήτο ακόλουθον να μη είναι όμοιοι με τους λοιπούς Γότθους· τούτο δε είναι το πλέον θαυμασμού άξιον, ώστε και να απορήση κανείς.

Ο Άγιος Εφραίμ ο Σύρος στα «Ασκητικά» του:

«Ορέγεσαι ορθόν βίον; Επιμελού την ταπεινοφροσύνην, διότι χωρίς αυτήν ορθός βίος δεν δύναται να υπάρξη. Αγάπα την ταπεινοφροσύνην και δεν θέλεις συλληφθή ποτέ υπό διαβολικής παγίδος. Διότι θέλεις γίνει ανώτερος των παγίδων του διαβόλου, επειδή ανακουφίζεσαι πάντοτε από το οξύτατον πτερόν της ταπεινοφροσύνης».

Ἔργον θείας Χάριτος καὶ ἐλευθερίας -- Τοῦ αειμνήστου Μιχαὴλ Ε. Μιχαηλίδη, Θεολόγου

Στή χριστιανική πνευματική ζωή, κάθε πρόοδος καί κάθε ἐπιτυχία εἶναι καρπός καί προϊόν δύο παραγόντων, τῆς θείας Χάριτος καί τῆς ἀνθρώπινης ἐλευθερίας. Κατά τόν ἀπόστολο Παῦλο: «Τί ἔχεις ὅ οὐκ ἔλαβες; Εἰ δέ καί ἔλαβες τί καυχᾶσαι ὡς μή λαβών;» (Α΄ Κορ. Δ΄7). Ἐάν κάθε χάρισμα πνευματικό καί «πᾶν δώρημα τέλειον» προσφέρεται ἀπό τήν πηγή τῆς ἀγαθότητας καί τῆς ἀγάπης, τόν Κύριο, πολύ περισσότερο τό μέγα θαῦμα τῆς ἀναγέννησης καί ἀνακαίνισης τῆς ἀνθρώπινης ψυχῆς. Στό διάλογο τοῦ Νικόδημου μέ τόν Ἰησοῦ, πού ἀποτελεῖ διαμάντι τῆς Καινῆς Διαθήκης, ὁ Νικόδημος ἄκουσε ἀπ᾽ τό χρυσό στόμα τοῦ Θεανθρώπου, τόν περίφημο καί πνευματικότατο λόγο γιά τήν προσωπική ἀναγέννηση τοῦ ἀνθρώπου: «Ἀμήν, ἀμήν λέγω σοι, ἐάν μή τις γεννηθῆ ἄνωθεν οὐ δύναται ἰδεῖν τήν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ». Κι ἐπειδή δέν τό πολυκατάλαβε, τοῦ τό διευκρίνισε, λέγοντας:

Οὐδείς σέ ὑποχρεώνει γιά τίποτε. Ἤ μέ τόν Χριστόν ἤ μέ τόν Διάβολον!

Δημήτριος Χατζηνικολάου είπε...

@ Ἀνώνυμον τῆς 14 Σεπτεμβρίου 2019 - 6:04 π.μ.

Ὁλόκληρον τό ἱερόν Εὐαγγέλιον εἶναι προαιρετικόν! Ὅστις ΘΕΛΕΙ ὀπίσω μου ἐλθεῖν ... Οὐδείς σέ ὑποχρεώνει γιά τίποτε. Ἤ μέ τόν Χριστόν ἤ μέ τόν Διάβολον! Καί μέ τούς δύο ταυτοχρόνως ΔΕΝ γίνεται, ὅμως, καθότι ὁ Θεός οὐ μυκτηρίζεται. Οἱ ὀπαδοί τῆς "δυνητικότητος τοῦ κανόνος" διδάσκουν ὅτι εἶναι δυνατόν νά εἶναι κανείς ταυτοχρόνως καί μέ τόν Χριστόν καί μέ τόν Διάβολον!!!

14 Σεπτεμβρίου 2019 - 7:06 π.μ.