Από την επιστολή του αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου προς Ευδόξιον μετά τον θάνατο του Μ. Βασιλείου:

«Ερωτάς, πως τα ημέτερα. Και λίαν πικρώς, Βασίλειον ουκ έχω, Καισάριον ουκ έχω, τον πνευματικόν αδελφόν και τον σωματικόν. Ο πατήρ μου και η μήτηρ μου εγκατέλιπόν με… τα του σώματος πονηρώς έχει, το γήρας υπέρ κεφαλής, φροντίδων επιπλοκαί, τα των φίλων άπιστα, τα της Εκκλησίας αποίμαντα. Έρρει τα καλά, γυμνά τα κακά, ο πλους εν νυκτί, πυρσός ουδαμού, Χριστός καθεύδει. Τι χρη παθείν; Μία μοι των κακών λύσις, ο θάνατος. Και τα εκείθεν μοι φοβερά, τοις εντεύθεν τεκμαιρομένω».

Πηγὴ ἐσφραγισμένη, ἧς τὰ καθαρὰ νάματα τὴν οἰκουμένην ἀρδεύουσι

Κιβωτὲ ἁγία, δι’ ἧς τοῦ τῆς ἁμαρτίας κατακλυσμοῦ διεσώθημεν· βάτε ἀκατάφλεκτε, ἣν εἶδε Μωυσῆς ὁ θεόπτης· θυμιατήριον χρυσοῦν, ἐν ᾧ ὁ Λόγος τὴν σάρκα ἀνάψας, τὴν οἰκουμένην εὐωδίας ἐπλήρωσε, καὶ τὰ τῆς παρακοῆς κατεκαύθη ἐγκλήματα· θεόγραφε πλάξ· λυχνία ἑπτάφωτε, ἧς τὸ φέγγος τὰς ἡλιακὰς λαμπηδόνας ὑπερηκόντισε· σκηνὴ ἁγία, ἣν ὁ πνευματικὸς Βεσελεήλ, ὁ Χριστός, ἐτεκτήνατο διὰ τῶν ἀρετῶν πανσόφως, καὶ οἰκητήριον αὐτοῦ ἀπειργάσατο· τὸ βασιλικὸν ὄχημα, στάμνε μανναδόχε, κῆπε κεκλεισμένε· πηγὴ ἐσφραγισμένη, ἧς τὰ καθαρὰ νάματα τὴν οἰκουμένην ἀρδεύουσι· ῥάβδος ἁγιόβλαστε τοῦ Ἀαρών· πόκε δροσοφόρε τοῦ Γεδεών· τόμος ὁ θεόγραφος, δι’ οὗ τὸ τοῦ Ἀδὰμ ἐσχίσθη χειρόγραφον· ὄρος τοῦ Θεοῦ· ὄρος τὸ ἅγιον, ὃ ὁ Κύριος εὐδόκησε κατοικεῖν ἐν αὐτῷ· ῥίζα ἁγία τοῦ Ἰεσσαί· πόλις τοῦ Θεοῦ, περὶ ἧς δεδοξασμένα λελάληνται, ὡς φάσκει Δαυΐδ.

Ἀγίου Ἐφραίμ τοῦ Σύρου

π. Θεόδωρος Ζήσης, Η Διδαχή των Δώδεκα Αποστόλων [ΒΙΝΤΕΟ 2017]

Αι Ορθόδοξοι Εκκλησίαι δια Συνοδικών πράξεων καταδικάζουν την εν Φλωρεντία ψευδοσύνοδον.

Η ψευδοένωσις της Φλωρεντίας ετάραξε σφόδρα την Εκκλησίαν. Δια τούτο συνεκροτήθη κατά το αυτό έτος Σύνοδος εις Ιεροσόλυμα, εις την οποίαν μετέσχον οι Ορθόδοξοι Πατριάρχαι Αλεξανδρείας Φιλόθεος, Αντιοχείας Δωρόθεος και Ιεροσολύμων Ιωακείμ, παρόντος και του Καισαρείας Αρσενίου, η οποία ανεθεμάτισε την εν Φλωρεντία Σύνοδον και καθήρεσε τον λατινόφρονα Πατριάρχην Μητροφάνην. Εξέδωκε δε και εγκύκλιον, την οποίαν ενεχείρισαν εις τον Καισαρείας Μητροπολίτην, να κηρύξη παντού την ευσέβειαν, έχουσαν ούτω: 

Η Προσευχή έκχυσις της ψυχής -- του αειμνήστου Στεργίου Σάκκου, Ομ. Καθηγητού Α.Π.Θ.

Στην ιστορία πολλών προσώπων της Παλαιάς Διαθήκης βρίσκουμε διδακτικές εικόνες και ορισμούς της προσευχής. Ο Ιακώβ π.χ. μας διδάσκει ότι η προσευχή είναι πάλη με τον Θεό. Ο Μωϋσής και ο Ηλίας μας δείχνουν ότι προσευχή είναι μία συνεχής συνομιλία και ένας ζωντανός διάλογος μαζί του. Ο Δαβίδ νιώθει την προσευχή ως θυμίαμα, που αναδίδεται από την φλογισμένη ευγνώμονη καρδιά. Αλλά το άρθρο αυτό θα σταθεί στην ωραιότατη εικόνα της προσευχής, που μας δίνει η Άννα, η μητέρα του προφήτη Σαμουήλ. Είχε ΄ρθεί με κατώδυνη ψυχή και δάκρυα στα μάτια προς τον Κύριο, να του ζητήσει μέσα απ΄ τα στείρα σπλάγχνα της ένα παιδί γι΄ Αυτόν. Ανάβλυζαν από την καρδιά της τα λόγια της προσευχής και κινούσαν τα χείλη της, αλλά χωρίς φωνή· φώναζε και βοούσε η ψυχή της.                                                                                                                  

Οικουμενισμός= τό μυστήριο της ανομίας

ΚΥΡΙΕ ΕΚΕΚΡΑΞΑ ΠΡΟΣ ΣΕ - Lord I have cried to You -- Orthodox Hymns

O Συναξαριστής της ημέρας.

Σάββατο, 25 Νοεμβρίου 2017

 Αικατερίνης Μεγαλομάρτυρος, Μερκουρίου.

 Ἡ Ἁγία Αἰκατερίνη καταγόταν ἀπὸ οἰκογένεια εὐγενῶν τῆς Ἀλεξάνδρειας καὶ μαρτύρησε στὶς ἀρχὲς τοῦ 4ου αἰώνα μ.Χ. Ἦταν εὐφυέστατη καὶ φιλομαθής. Ἤδη σὲ ἡλικία δέκα ὀκτὼ χρονῶν κατεῖχε τὶς γνώσεις τῆς ἑλληνικῆς φιλολογίας καὶ φιλοσοφίας, ἀλλὰ καὶ ἦταν ἄρτια καταρτισμένη καὶ στὰ δόγματα τῆς χριστιανικῆς πίστης. Ὅταν ἐπὶ Μαξεντίου διεξαγόταν διωγμὸς ἐναντίον τῶν χριστιανῶν, ἡ Αἰκατερίνη δὲ φοβήθηκε, ἀλλὰ μὲ παρρησία διέδιδε πὼς ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς εἶναι ὁ μόνος ἀληθινὸς Θεός.

Η εις Κωνσταντινούπολιν επιστροφή. Σφοδρά αναταραχή της Εκκλησίας. -- από τα πρακτικά της ψευδοσυνόδου Φερράρας-Φλωρεντίας

Ο αυτοκράτωρ, λαβών παρά του Πάπα το οφειλόμενον σιτηρέσιον και αναχωρήσας εκ Φλωρεντίας, έφθασεν εις Βενετίαν την 6^ην Σεπτεμβρίου 1439, έχων μετ’ αυτού τον Άγιον Μάρκον, ίνα φυλάξη αυτόν από κάθε επιβουλήν, επιβιβάσας δε εις το ιδικόν του πλοίον επανήγαγεν ασφαλή εις Κωνσταντινούπολιν. Εκ Βενετίας επιβιβασθέντες βενετικών πλοίων, και χωρίς να λάβωσιν όσα υπεσχέθη εις αυτούς ο Πάπας, ανεχώρησαν την 19^ην Οκτωβρίου 1439 και μετά πολλούς κινδύνους επανήλθον εις Κωνσταντινούπολιν την 1^ην Φεβρουαρίου 1440, πλην του αποθανόντος εις Φλωρεντίαν Πατριάρχου, του θανόντος εις Φερράραν Μητροπολίτου Σάρδεων και των Μητροπολιτών Ρωσίας Ισιδώρου και Νικαίας Βησσαρίωνος, οίτινες έγιναν Καρδινάλιοι του Πάπα.

Επιστολή π.Θεοδώρου Ζήση προς κ.Άνθιμον, ''Τι απεφάσισε το επισκοπικό δικαστήριο;''

Πρωτοπρεσβύτερος

Θεόδωρος Ζήσης

Ὁμότιμος Καθηγητὴς

Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ.

Ἐν Θεσσαλονίκῃ τῇ 22ᾳ Νοεμβρίου 2017

Παναγιώτατον

Μητροπολίτην Θεσσαλονίκης

κ. Ἄνθιμον

Ἐνταῦθα

Παναγιώτατε,

Διὰ τοῦ ὑπ᾽ ἀριθμ. 599/15.09.2017 ἐγγράφου ὡρίσατε Ἀναπληρωτὴν Πρόεδρον τοῦ Ἐπισκοπικοῦ σας Δικαστηρίου τὸν τότε πρωτοσύγκελλον τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Ἀρχιμανδρίτην π. Στέφανον Τόλιον, τώρα δὲ μητροπολίτην Φιλίππων, Νεαπόλεως καὶ Θάσου. 

Ο Πάπας απαιτεί την καταδίκην του θείου Μάρκου. Απολογία αυτού. -- από τα πρακτικά της ψευδοσυνόδου Φερράρας-Φλωρεντίας

Μετά την υπογραφήν του όρου ο Πάπας εζήτησεν από τον αυτοκράτορα να στείλη προς αυτόν τον Άγιον Μάρκον ίνα δικασθή. Ο βασιλεύς όμως ηρνήθη. Αλλ’ επειδή ο Πάπας επέμεινεν, ο βασιλεύς, καλέσας τον Άγιον, τον παρεκάλεσε να μεταβή προς τον Πάπαν άνευ φόβου και να απολογηθή με θάρρος προς αυτόν. Όταν έφθασεν ο Άγιος Μάρκος εις το Παλάτιον του Πάπα, εκείνος τον αφήκε να ίσταται όρθιος, ως δήθεν υπεύθυνον. Αλλ’ ο Άγιος εδήλωσεν ότι δεν δύναται να μένη όρθιος. Τότε ο Πάπας προέτρεψεν αυτόν να υπογράψη τον όρον της ενώσεως, άλλως θα καθηρείτο, όπως καθηρούντο οι μη υπακούοντες εις τας Οικουμενικάς Συνόδους και απεκηρύσσοντο ως αιρετικοί. Αλλ’ ο Άγιος απήντησε με θάρρος και απέδειξεν ότι όχι μόνον δεν ήτο αιρετικός, διότι δεν εκήρυττεν ιδικήν του δόξαν, αλλ’ αντιθέτως έμενε πιστός εις την αλήθειαν, την οποίαν παρέλαβε και κατέχει η Εκκλησία απ’ αυτού του Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού. Το κείμενον της απολογίας του Αγίου έχει επί λέξει ως εξής:  

ΑΙ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΚΕΝΤΡΙΚΟΥ ΜΥΣΤΙΚΙΣΜΟΥ

 «Ω Κύριε, ανήσυχος είναι η ψυχή μας, έως ου εύρη ανάπαυσιν εν Σοι».

Έμαθον δια της «Εκκλησίας», ότι εις τας Αθήνας αφίχθη τελευταίως ένας Γιόγκι και πολλοί έσπευσαν εις συνάντησίν του, «δια να μάθουν παρ’ αυτού την μέθοδον της κατακτήσεως της αληθούς χαράς και ευτυχίας», την οποίαν υπέσχετο «ο απόστολος ούτος του ανατολικού εξωχριστιανικού μυστικισμού». Οι Γιόγκι, ως γνωστόν, είναι μοναχοί βουδδισταί, οι οποίοι ακολουθούντες τας υποδείξεις του πρίγκηπος Σιντάρτα – τον οποίον ανεγνώρισαν ως Θεόν – αγωνίζονται δια την απαλλαγήν των από την εσωτερικήν δυστυχίαν των, δια μεθόδων τινών. Ο βουδδισμός στηρίζει όλην την περί λυτρώσεως θεωρίαν του και μακαριότητα – «νιρβάνα» -- εις την νέκρωσιν του αισθήματος της ζωής, της βουλήσεως. Και ως γνωρίζομεν εκ πληροφοριών, οι Γιόγκι, κάμνουν και ένα είδος «νοεράς προσευχής», περιερχόμενοι ούτω εις κατάστασίν τινα εκστάσεως. Δεν χωρεί καμμία αμφιβολία, ότι ο βουδδισμός, ως θρησκεία, είναι χάλκευμα του θρησκευτικού συναισθήματος και παραπλάνησις του σατανά.

Οικουμενισμός= τό μυστήριο της ανομίας

Χορωδιακόν Σε υμνούμεν Σε ευλογούμεν Αξιον εστίν -- Orthodox Hymns

O Συναξαριστής της ημέρας.

Παρασκευή, 24 Νοεμβρίου 2017

Κλήμεντος Ρώμης, Ερμογένους, Πέτρου Αλεξανδρείας.

Ἦταν Ρωμαῖος ἀριστοκράτης ἀπὸ βασιλικὸ γένος, γιὸς τοῦ Φαύστου καὶ τῆς Ματθιδίας. Ὁ Κλήμης σπούδασε ὅλες τὶς ἐπιστῆμες τῆς ἑλληνικῆς παιδείας, ἀντάμωσε τὸν Ἀπόστολο Πέτρο καὶ διδάχθηκε ἀπ’ αὐτὸν τὴν ἀληθινὴ πίστη καὶ θεογνωσία, ὁπότε ἔγινε θερμὸς κήρυκας τοῦ Εὐαγγελίου καὶ συνέγραψε  ἀρκετὰ συγγράμματα. Ὁ Κλήμης ὑπῆρξε τρίτος ἐπίσκοπος Ρώμης, ἀφοῦ διαδέχθηκε τὸν Ἀνέγκλητο, περίπου τὸ ἔτος 92 μ.Χ.

O 14ος αιώνας είναι ο κατ΄ εξοχήν «Θεομητορικός» αιώνας:

Αν, όμως, η κάθε εποχή έχει το δικό της πλούτο, είναι αναμφισβήτητο ότι μετά τον 5^ο αι., ο κατ΄ εξοχήν «θεομητορικός» αιώνας είναι ο 14^ος, κατά τον οποίον ηχούν οι δογματικές φωνές Γρηγορίου του Παλαμά, Αρχ/που Θες/νίκης, Νικολάου Καβάσιλα και Θεοφάνους  του Νικαέως. Οι τρεις αυτοί πατέρες θεμελιώνουν θεολογικά τρία συγχρόνως σημεία: α) Την απόλυτα προσωπική αγιότητα της Θεοτόκου και την εσχατολογική τοποθέτησή Της μετά την Αγία Τριάδα, β) τη θεμελιώδη Χριστολογική σημασία Της, και γ) την εντελώς κεντρική θέση Της στην Οικονομία της σωτηρίας, δηλ. τον ενεργητικό ρόλο Tης στο μυστήριο της Σαρκώσεως και την εις τους αιώνες παραμονή Της στο κέντρο του μυστηρίου της Εκκλησίας.

Στον έργον του «Όροι κατ᾽ επιτομήν» ΟΕ´ ο Μέγας Βασίλειος απαντά στην ερώτηση, αν ο σατανάς είναι η αιτία, που αμαρτάνουμε:

«Γενικά πιστεύω ότι ο Σατανάς δεν μπορεί να γίνη αίτιος αμαρτίας και ότι επιχειρεί να παρασύρη στις αδυναμίες τους τους απρόσεκτους, χρησιμοποιώντας άλλοτε μεν τις φυσικές τους επιθυμίες, άλλοτε δε τα απαγορευμένα πάθη…

Ότι τα κακά προέρχονται από μας τους ίδιους το απέδειξε με σαφήνεια ο Κύριος λέγοντας: “από την καρδιά βγαίνουν οι αμαρτωλές σκέψεις και επιθυμίες” (Ματθ. ΙΕ´ 19). Συμβαίνει δε αυτό σ᾽ εκείνους, που από αμέλεια εγκατέλειψαν ακαλλιέργητα τα φυσικά σπέρματα των αγαθών (αρετών), όπως αναφέρουν και οι Παροιμίες του Σολομώντος».

***

Ο Ανώνυμος άφησε ένα σχόλιο για την ανάρτησή σας "Στον έργον του «Όροι κατ᾽ επιτομήν» ΟΕ´ ο Μέγας Βα...":

Δεν είναι τυχαίο ότι ακριβώς αυτή η ακαλλιέργητη καρδιά αποτελεί σήμερα το βασικό σύμβολο του παπισμού, του προτεσταντισμού, της "αγάπης" του Οικουμενισμού και του σύγχρονου ουσιαστικά Νικολαϊτισμού. Το δε σύμβολό της άγνωστο πως ακριβώς αλλά επικράτησε από το Μεσαίωνα κ έπειτα να θεωρείται αυτό ♥. Μέχρι και μερικές δεκαετίες πρίν ειδικά στην Ελλάδα ήταν σε αρκετούς άγνωστο(πόσες γιαγιάδες και παππούδες το 60 και το 70 το γνώριζαν και τους αντιπροσώπευε? ) αλλά προς τέρψιν της Φατιμα και του παπικού κατά την γνώμη μου Χριστού όχι πια.... 

«Το βδέλυγμα της ερημώσεως εστώς εν τόπω αγίω» (Ματθ. κδ: 15)

Με ανέκφραστη οδύνη διαβάσαμε στο επίσημο όργανο της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Θυατείρων και Μεγάλης Βρεταννίας «Ορθόδοξος Κήρυξ» κείμενο με τίτλο «Προσλαλιά γενομένη υπό του Πρωτοσυγκελλεύοντος Θεοφιλεστάτου Επισκόπου Τροπαίου κ. Αθανασίου», στο οποίο περιέχονται και τα εξής απίστευτα:

«Εν τω οίκω των Θυατείρων επραγματώθησαν ευάριθμοι τιμητικαί εκδηλώσεις, περιλαμβάνουσαι δεξιώσεις και φιλοξενίας. Εν τοις πλουσίοις τούτοις η Ιερά Αρχιεπισκοπή προσέφερε φιλοξενίαν τη Αυτού Χάριτι τω Αγγλικανώ Κυρίω Rowan Williams μετά της συμβίας αυτού, έτι δε και τω Αγγλικανώ Επισκόπω Dover  Κυρίω Stephen Venner μετά της ανδρίδος αυτού, αμφοτέρας τας φιλοξενίας ταύτας κατά μήνα Απρίλιον».

Διερωτώμεθα:

1. Κατ΄ αρχήν, πόσο συνάδει με την Ορθόδοξη Παράδοση και τη διδασκαλία των Αγίων Πατέρων η φιλοξενία «Αγγλικανού Αρχιεπισκόπου μετά της συμβίας αυτού». Αμνηστεύονται οι αιρετικοί; Τι είδους «συμβία επισκόπου» είναι η φιλοξενηθείσα;

2. Το τραγικότατον, όμως, είναι η φιλοξενία ετέρου «αγγλικανού επισκόπου» μετά της ( άκουσον, άκουσον!!!) ανδρίδος αυτού. Ακούγαμε κατά καιρούς το απερίγραπτο κατάντημα των αιρετικών, έως και αντιχρίστων, «χριστιανικών παραφυάδων», ότι μαζί με το υπόλοιπον πλήθος των αιρετικών τοποθετήσεών τους, αμνηστεύουν προσέτι και τη σοδομία, «παντρεύοντας» μάλιστα σοδομίτας και γομορίτας. Μήπως αγνοούν ότι ο Θεός μετά βδελυγμίας ετιμώρησε την «παρά φύσιν πράξιν» των Σοδομιτών με την «παρά φύσιν βροχήν» φωτιάς και θείου; Όμως, το να αμνηστεύωνται και να επιβραβεύωνται οι επαίσχυντες αυτές συμπεριφορές από ορθοδόξους Επισκόπους, ώστε να παρέχεται στους σοδομίτας και φιλοξενία εις τας Αρχιεπισκοπάς των και η συγκεκριμένη μάλιστα φιλοξενία να προβάλλεται με καμάρι μέσα από τις σελίδες του επισήμου εντύπου εκφραστικού οργάνου της Αρχιεπισκοπής Θυατείρων, αυτό ούτε στο εφιαλτικότερο όνειρό μας δεν θα μπορούσαμε να φανταστούμε!....  

«Ἀκόμη κάτι σοῦ λείπει» - π.ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΣ (ΙΓ΄ Λουκᾶ)

Διακοπή μνημοσύνου

«Καιρός τω παντί πράγματι» (Εκκλη.3: 1).

Και νυν, καιρός θρήνου, καιρός ομολογίας, καιρός αποφάσεως σωτηρίας.

«Συντετέλεσται» (1 Βασ. 20: 33) ήδη η πτώσις εν τη πίστει του Πατριάρχου Βαρθολομαίου και τω συν αυτώ Πατριαρχών, Αρχιεπισκόπων, Επισκόπων, Αγιορειτών και των κοινωνούντων αυτοίς κληρικών και λαϊκών. Κλαύσατε και αναγγείλατε: Πέπτωκε Βαρθολομαίος και οι συν αυτώ, και διαθέσει και φρονήματι και λόγω και πράξει. Ηθέτησαν, οι δυστυχείς και θεοπαράδοτα δόγματα και θείους νόμους και αγίους Πατέρας και ιεράν Παράδοσιν και Ορθόδοξον Εκκλησίαν, και γενικώς την πίστιν της Ορθοδοξίας. Ωμολόγησαν την μετά της παπικής αιρέσεως ένωσιν και την εν τη Οικουμενιστική παναιρέσει του Π.Σ.Ε. τοιαύτην, «δημοσία… γυμνή τη κεφαλή επ΄ Εκκλησίας» (ΙΕ΄ Κανών ΑΒ Συνόδου), και παραμένουν γηθοσύνως αμετανόητοι.  Καιρός του ποιήσαι το θέλημα Κυρίου, ως τούτο ορίζεται δια του ΛΑ΄ Κανόνος των Αγίων Αποστόλων και του ΙΕ΄ Κανόνος της Πρωτοδευτέρας Συνόδου, περί χωρισμού και διακοπής του μνημοσύνου του πεπτωκότος Επισκόπου.

«Σώζων σώζε την σεαυτού ψυχήν», είναι και νυν η φωνή του ουρανού προς πάντα Ορθόδοξον (Γεν. 19:17).

π. Θεόδωρος Ζήσης, Η Διδαχή των Δώδεκα Αποστόλων

To Δόγμα και η αξία του -- Του αειμνήστου Στεργίου Σάκκου, Ομοτίμου Καθηγητού ΑΠΘ

Η προσήλωσις εις το ορθόδοξον δόγμα, ωστική δύναμις της πνευματικής ζωής

Ανάμεσα στ΄ άλλα γνωρίσματα, που χαρακτηρίζουν την πνευματική υποβάθμιση της κοινωνίας μας είναι και τούτο: Ο σύγχρονος άνθρωπος δεν εκδηλώνει ενδιαφέρον για τα πνευματικά και μάλιστα τα δογματικά θέματα, που αποτελούν το θεμέλιο και την πηγή της πνευματικής ζωής.