Ο χαρτοπόλεμος των Αγιορειτών συνεχίζεται : ΣΟΒΑΡΕΣ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΗ

Σοβαρές αντιδράσεις προκάλεσε στο Άγιον Όρος η δημοσίευση των Κειμένων και του Κανονισμού Λειτουργίας της Πανορθόδοξης Συνόδου.

Οι Αγιορείτικες Μονές με γράμματα και προφορικά μετέφεραν τις ανησυχίες και τις επιφυλάξεις τους για την Πανορθόδοξη στην Ιερά Κοινότητα. Λόγω της σπουδαιότητας του θέματος, αποφασίσθηκε ομόφωνα τα κείμενα της Πανορθόδοξης να συζητηθούν αναλυτικά σε Έκτακτη Σύναξη των Αντιπροσώπων και των Ηγουμένων των Ιερών Μονών (ΕΔΙΣ) μετά τις εορτές του Πάσχα.

Ενδεικτικά αναφέρουμε μερικά χαρακτηριστικά αποσπάσματα από τις επιστολές των Ι. Μονών του Αγίου Όρους:

«Ο Κανονισμός Λειτουργίας και Οργανώσεως παρουσιάζει εικόνα Συνάξεως Προκαθημένων και όχι εικόνα Πανορθοδόξου Συνόδου κατά το πρότυπον των Οικουμενικών Συνόδων ... Φοβούμεθα ότι με τον τρόπον αυτόν αθελήτως διεισδύει εις την Εκκλησίαν η θεολογία του πρωτείου, ήτις άλλωστε αποτελεί και απόληξιν της εμφανισθείσης τον 20όν αιώνα θεολογίας του προσώπου».

«Μελετήσαντες μάλιστα επισταμένως το έκτον κοινοποιηθέν ημίν κείμενον περί των σχέσεων της Ορθοδόξου Εκκλησίας με τον λοιπόν χριστιανικόν κόσμον ... αγωνιούμεν και ημείς μήπως με όσα γράφονται και όσα υπονοούνται ... οι εμπνευστές και οι συντάκτες του επιχειρούν μια θεσμική νομιμοποίηση του Χριστιανικού Συγκρητισμού-Οικουμενισμού, με μια απόφαση Πανορθοδόξου Συνόδου. Το Άγιον Όρος ... έχει παραγάγει και στοιχεί προς μίαν ολόκληρον παράδοσιν ομολογιακών κειμένων τα οποία επιχειρούν να προλάβουν ακριβώς αυτό (την θεσμοποίησιν του Συγκρητισμού-Οικουμενισμού), εφιστώντα ιδιαιτέ­ρως την προσοχήν εις τας συμπροσευχάς μετά των αιρετικών, αι οποίαι παρά την απαγόρευσιν των Ιερών Κανόνων επαναλαμβάνονται δυστυχώς εις κάθε συνάντησιν με ετεροδόξους».

« ... παρατηρούμεν ότι η επιθυμουμένη συνοδικότης περιορίζεται και εμποδίζεται εντόνως από τον ίδιον τον Κανονισμόν της οργανώσεως και της λειτουργίας της Συνόδου, τον προβλέποντα διά κάθε Τοπικήν Εκκλησίαν μίαν μόνο ψήφον ... η προσπάθεια των συντακτών του κειμένου κινείται πρός «ανάπαυσιν» των λεγόμενων άλλων «εκκλησιών και ομολογιών», δηλ. των ευρισκομένων εκτός της Μίας και μοναδικής Εκκλησίας. ... ο όρος «Εκκλησία» συγχέεται με τας διαφορετικάς χριστιανικάς κοινότητας, αποκαλουμένας εις το εν λόγω κείμενο εξ ίσου «εκκλησίες». ... Είναι πρόδηλος η προσπάθεια μέσω του κειμένου να λάβουν πανορθόδοξον κύρος οι σκανδαλώδεις δια πολλούς Ορθοδόξους δηλώσεις των διαφόρων συνελεύσεων του ΠΣΕ. ... Ως βάση των διαλόγων τίθεται «η πίστις και η παράδοσις της αρχαίας Εκκλησίας και των επτά Οικουμενικών Συνόδων» ωσάν η μετέπειτα ιστορία της Ορθοδόξου Εκκλησίας να είναι ελλειματική. Και τούτο ρητώς δηλούται διά του όρου της «απολεσθείσης ενότητος των Χριστιανών» (παρ. 5)!».

«Όπως προκύπτει από την μελέτη των προεγκριθέντων κειμένων οι διατυπώσεις πάνω σε καίρια εκκλησιολογικά θέματα είναι επισφαλείς και διφορούμενες, και επιδέχονται ερμηνείες αποκλίνουσες από το Ορθόδοξο δόγμα».

«Παραλλείποντες τα λοιπά θέματα της Συνόδου, μένωμεν εις το: "Σχέσεις της Ορθοδόξου Εκκλησίας πρός τον λοιπόν Χριστιανικόν κόσμον" περί του οποίου κατά καιρούς τόσα έχωσι γραφεί δι᾿ εισηγήσεων και επιστολών και ανακοινώσεων, προς το Σεπτόν Οικουμενικόν Πατριαρχείον παρά της Σεβαστής Ιεράς Κοινότητος ... Δι' αυτών εφιστάται η προσοχή ως προς τας σχέσεις και οιασδήποτε επαφάς μετά των ετεροδόξων προς αποφυγήν της σταδιακής θεσμοθετήσεως, ένεκα του συγχρωτισμού, των διαβλεπομένων τάσεων Συγκρητισμού - Οικουμενισμού».

«Εις το κείμενον «Σχέσεις της Ορθοδόξου Εκκλησίας πρός τον λοιπόν χριστιανικόν κόσμον» διαπιστούμεν δύο προβλήματα: Πρώτον, δεν χρησιμοποιείται εις αυτό με σαφήνειαν ο όρος «Εκκλησία», ώστε η Ορθόδοξος Εκκλησία μας να δηλώνη απεριφράστως ότι αυτή μόνη είναι η Μία Αγία Καθολική και Αποστολική Εκκλησία. ... Δεύτερον, το κείμενον αποτυπώνει τον χαρακτήρα και τον τρόπον διεξα­γωγής των διαλόγων, την μεθοδολογίαν και την στοχοθεσία των, χωρίς να λαμβάνη υπ΄ όψιν όσα η Ιερά Κοινότης και καταξιωμένοι πανορθοδόξως Σεβ. Ιεράρχαι, Γέροντες του Αγίου Όρους και Θεολόγοι έχουν εκφράσει δημοσίως»

***

Το Περιβόλι της Παναγίας 

αποσαθρωμένο οπωροφυλάκιο Ορθοδοξίας !!!

Του αείμνηστου Ιωάννου Κορναράκη, Ομοτίμου Καθηγητού της Θεολογικής Σχολής Αθηνών.

«Ο Θεός ήλθοσαν έθνη εις την κληρονομίαν σου, εμίαναν τον ναόν τον άγιόν σου, έθεντο Ιερουσαλήμ ως οπωροφυλάκιον» (Ψαλμ. 78, 1) 

Η επέλαση της παπικής αιρέσεως, τον Νοέμβριο του 2006, στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, μετέβαλε το Άγιο Όρος ή μάλλον την πνευματική του ηγεσία, τους ηγουμένους των είκοσι Ι. Μονών του, σε εγκαταλελειμμένο και έρημο οπωροφυλάκιο Ορθοδοξίας! 

Ο λαός του Θεού, το πλήρωμα της Εκκλησίας, ανέμενε την άμεση, δυναμική παρέμβαση του Αγίου Όρους στα διαδραματισθέντα στο Φανάρι, με την επίσκεψη-συλλειτουργία του Πάπα, ως αυτονόητη παρουσία ορθόδοξης αντιδράσεως και μαρτυρίας, όπως ακριβώς συνέβη στο παρελθόν επί Πατριάρχου Αθηναγόρα, με την άρση των αναθεμάτων, όταν σύσσωμο το Άγιο Όρος, η πνευματική του ηγεσία, διέκοψε τη μνημόνευση του ονόματός του! 

Αλλά η πνευματική ηγεσία του Αγίου Όρους των ημερών μας, δεν έπραξε το ίδιο! 

Δεν διετράνωσε μαχητικά την ορθόδοξη μαρτυρία με το γνωστό κύρος του αγιορείτικου λόγου, ως διορθωτική παρέμβαση στις αυθαίρετες και κραυγαλέες πατριαρχικές παραβιάσεις των ι. Κανόνων της Εκκλησίας. 

Αντίθετα επιβράβευσε τις πατριαρχικές αυτές αντορθόδοξες ενέργειες με τη διακήρυξη της ευλαβείας της στο πρόσωπο του κ. Βαρθολομαίου! 

Έτσι οι φύλακες της Ορθoδόξου Παραδόσεως, οι πυλωροί της προστασίας και διασφαλίσεως του κύρους των Ι. Κανόνων της Εκκλησίας, εγκατέλειψαν τη θέση τους! 

Αρνήθηκαν τον εαυτό τους. 

Άφησαν ξέφραγο και απροστάτευτο τον αμπελώνα του Κυρίου και συσχηματίσθηκαν με τον νυν αιώνα του οικουμενισμού, του κακόδοξου χριστιανικού συγκρητισμού. 

Ευθυγραμμίσθηκαν με τους νεοεποχίτικους νόες κληρικών και λαϊκών θεολόγων, αρνητών της αληθείας της Μίας, Αγίας Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας του Χριστού, της Εκκλησίας των ι. Αποστολικών και Συνοδικών Κανόνων, της Πατερικής Παραδόσεως! 

Η στάση αυτή της πνευματικής ηγεσίας του Αγίου Όρους αποστερεί σήμερα από την Ορθόδοξη Εκκλησία το φρουρό και φύλακα των παραδεδομένων αληθειών της πίστεως και της διδασκαλίας της. 

Σήμερα έπαυσε να είναι το Άγιο Όρος εγγύηση και στήριξη Ορθοδοξίας, έπαλξη παρατάξεως μαρτύρων και ομολογητών Ορθοδοξίας. 

Σήμερα το Άγιο Όρος, μοιάζει με αποσαθρωμένο από τον οικουμενισμό και την αίρεση οπωροφυλάκιο, μνημείο πλέον αγιορειτικής εγκαταλείψεως του περιβολιού της Παναγίας! 

Το θλιβερό αυτό γεγονός συμβαίνει σήμερα, σε ώρα και στιγμή προχωρημένης αποδυναμώσεως της Ορθοδοξίας από ζωτικές και άγρυπνες δυνάμεις μαρτυρίας και ομολογίας, δεδομένου ότι, σήμερα, επίσκοποι και αρχιεπίσκοποι και 

Πατριάρχες αλλά και κληρικοί και λαϊκοί θεολόγοι, μεταποιούμενοι αλαζονικώς σε τάξη εκκλησιαστικής οικουμενικής συνόδου, αποφθέγγονται άρρητα ρήματα κακοδοξίας, «επ’ αγαθώ» της Ορθοδοξίας! 

Αιρετικές χριστιανικές κοινότητες αναγνωρίζονται σήμερα ως εκκλησίες, συλλειτουργίες με τους πάσης φύσεως αιρετικούς και συμπροσευχές βαπτίζονται ως αγαπητικές σχέσεις και κάθε ορθόδοξη αλήθεια παραπέμπεται στον κάλαθο του οικουμενισμού, για επανερμηνεία με τα νέα δεδομένα της μετανεωτερικότητας, η οποία απαιτεί τον επαναπροσδιορισμό των πάντων στη θεολογία και γενικώς στη ζωή της Εκκλησίας! 

Σ’ αυτή την κρίσιμη ώρα της οικουμενιστικής λαίλαπας, δεν έστερξαν οι αγιορείτες ηγούμενοι να αναδειχθούν· «θεία παρεμβολή και θεηγόροι οπλίται παρατάξεως Κυρίου»! 

Παραδόθηκαν στη δειλία και το φόβο της μαρτυρίας, με το…αιρετικό πρόσχημα της ευλαβούς υπακοής στο πρόσωπο του Πατριάρχου! 

Έτσι μετέτρεψαν την πνευματική τους ηγεσία σε αποσαθρωμένο οπωροφυλάκιο του περιβολιού της Παναγίας! 

Έκαναν την επιλογή τους! 

Επέλεξαν την συνοδοιπορία τους με την πατριαρχική οικουμενιστική λογική!

Ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

Η Εκκλησία είναι «και» παιδαγωγός. «Παιδαγωγός εις Χριστόν». Χρησιμοποιεί όλα τα μέσα δια την κατά Χριστόν «μόρφωσιν» των τέκνων της. Κορυφαίον μέσον παιδαγωγίας είναι ο Τίμιος Σταυρός του Χριστού. Είναι το εν σχήματι σταυρού ξύλον, επί του οποίου εκαρφώθη, εμαρτύρησε και απέθανεν ο Χριστός. Αυτό το Σχήμα – Σύμβολον – Πάθος προβάλλει η αγία Εκκλησία δύο φοράς την εβδομάδα εις τα τέκνα της, προς φρονηματισμόν. Την Τετάρτην και την Παρασκευήν. Εξαιρέτως δε, κατά την 14^ην Σεπτεμβρίου, ως ανάμνησιν της Παγκοσμίου Υψώσεώς Του. Ούτως η Εκκλησία, εκτός από την τιμήν, που αποτίει εις το όργανον της σωτηρίας του ανθρώπου, και την λατρείαν, που προσφέρει εις τον εξ αγάπης επί του Σταυρού καθηλωθέντα Χριστόν, υπενθυμίζει εις τους πιστούς τον Σταυρόν, ως σύμβολον ζωής. Διότι αναμφιβόλως, ουδέν άλλο σύμβολον εν τη Εκκλησία υπομνηματίζει τόσον την χριστιανικήν ιδιότητα όσον ο Τίμιος Σταυρός του Κυρίου. Οι χριστιανοί είναι Σταυροφόροι. Η πίστις μας συνδέεται τόσον αρρήκτως με τον Σταυρόν, ώστε χωρίς αυτόν, να μη δυνάμεθα να εννοήσωμεν τι είμεθα. Όντως. Ο Σταυρός του Κυρίου είναι και Σταυρός του ανθρώπου του πιστεύοντος εις Αυτόν. Εκείνος ήτο πραγματικός. Ο ιδικός μας είναι ηθικός και πνευματικός. Εκείνος ήτο ξύλον, ήλοι, αίμα, πάθος. Ο ιδικός μας είναι «νέκρωσις της σαρκός συν τοις παθήμασι και ταις επιθυμίαις». Είναι «σταύρωσις» της υπερηφανείας και των εμπαθών λογισμών.

Κυριακή των Βαΐων. Ακολουθία του Νυμφίου (Ιωσήφ του Παγκάλου)

O Συναξαριστής της ημέρας.

Δευτέρα, 25 Απριλίου 2016

ΜΕΓΑΛΗ ΔΕΥΤΕΡΑ, Ιωσήφ του Παγκάλου. Μάρκου του αποστόλου και ευαγγελιστού, Μακεδονίου πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως, Νίκης μάρτυρος, Γεωργίου νεομάρτυρος του Κυπρίου (1752).

Ὁ Ἅγιος Ἀπόστολος καὶ Εὐαγγελιστὴς Μᾶρκος, ὁ ὁποῖος ὀνομαζόταν καὶ Ἰωάννης, ἦταν Ἰουδαῖος Ἑλληνιστὴς καὶ ἡ μητέρα του ὀνομαζόταν Μαρία. Καταγόταν ἀπὸ εὔπορη οἰκογένεια καὶ κατὰ τὴν συνήθεια τῆς ἐποχῆς νὰ παίρνουν οἱ Ἰουδαῖοι καὶ ἕνα δεύτερο ὄνομα ἑλληνικὸ ἢ ρωμαϊκό, ὀνομάσθηκε καὶ Μᾶρκος. Ἡ οἰκογένειά του διέθετε τὸ προφανῶς εὐρύχωρο σπίτι της στὴν Ἱερουσαλὴμ γιὰ τὶς συνάξεις τῶν Χριστιανῶν. Ὁρισμένοι παλαιότεροι ἐρευνητὲς δέχονται ὅτι στὸ σπίτι αὐτὸ ἔλαβε χώρα τὸ τελευταῖο δεῖπνο τοῦ Ἰησοῦ μὲ τοὺς Μαθητές Του καὶ ὅτι ὁ ἄνθρωπος, «ὁ κεράμιον ὕδατος βαστάζων», ὁ ὁποῖος θὰ ἔδειχνε στοὺς δύο Μαθητὲς ποὺ ἔστειλε ὁ Ἰησοῦς γιὰ τὴν προετοιμασία τοῦ δείπνου τὸ «ἀνώγαιον μέγα ἐστρωμένον ἕτοιμον», ἦταν ὁ Ἰωάννης Μᾶρκος.

Ἡ καταγωγὴ τοῦ Ἀποστόλου Μάρκου ἦταν μᾶλλον ἀπὸ τὴν Κύπρο.

ΑΘΕΪΑ, Η ΣΙΩΠΗ ΔΙΑ ΤΗΝ ΠΙΣΤΙΝ -- Τοῦ αείμνηστου Στεργίου Σάκκου, Ὁμοτ. Καθηγητοῦ Α.Π.Θ.

Εἶναι γεγονός ὅτι ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος δέν πολυενδιαφέρεται γιά τά πνευματικά καί μάλιστα γιά τά δογματικά θέματα, πού ἀποτελοῦν τό θεμέλιο καί τήν πηγή τῆς πνευματικῆς ζωῆς καί τῆς σωτηρίας. Ἡ σημερινή κουλτούρα καί γενικότερα ἡ περιρρέουσα ἀτμόσφαιρα ὄχι μόνο εὐνοεῖ μιά τέτοια νοοτροπία ἀλλά καί ἐξωθεῖ σʼ αὐτήν. Ἄλλωστε τό στίγμα τοῦ «φονταμενταλισμοῦ» καί ἡ μομφή τῆς μισαλλοδοξίας συνοδεύουν ἀνεξέλεγκτα κάθε προσπάθεια γιά τήν διατήρηση τῶν παραδεδομένων ἀξιῶν, πού ἀποτελοῦν τά θεμέλια τοῦ πολιτισμοῦ καί τῆς πνευματικῆς μας οἰκοδομῆς.

Κάτω ἀπό ὅλες αὐτές τίς ἔμμεσες πιέσεις ὁ σημερινός ὀρθόδοξος χριστιανός ἀβασάνιστα ἀποδέχεται τά δελεαστικά κηρύγματα Οἰκουμενισμοῦ, αὐτοῦ τοῦ ὁδοστρωτήρα καί ἰσοπεδωτῆ τῶν δογμάτων, καί περνᾶ στά «ψιλά γράμματα» τίς δογματικές διαφορές. Ὡστόσο, εἶναι λάθος καί παράπτωμα πνευματικό νά ἀδιαφοροῦμε γιά τά δόγματα· νά τά θεωροῦμε σχολαστική ἐνασχόληση τῶν θεολόγων, ἀνούσιο καί ἐνοχλητικό πονοκέφαλο γιά μᾶς τους «ἁπλούς χριστιανούς».

Τήν θεμελιακή σημασία τοῦ δόγματος καί τήν στενή σχέση του με τήν καθημερινή μας ζωή ἐκφράζει ἡ Ἐκκλησία μας ποικιλοτρόπως, ἀκόμη καί μέ τήν διάταξη τῶν πέντε πρώτων Κυριακῶν τῆς Μ. Τεσσαρακοστῆς, τήν ὁποία ἤδη διανύουμε.

Τον νυμφώνα σου βλέπω -- Orthodox Hymns

ΤΑ ΚΟΠΕΛΛΙΑ ΤΟΥ ΠΑΠΑ, ΩΣ ΕΞΑΡΧΙΑ ΦΑΝΑΡΙΟΥ, ΠΟΛΕΜΟΥΝ ΤΟΥΣ ΟΜΟΛΟΓΗΤΑΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ

Εν όψει τῆς – ο μοι γένοιτο – ληστρικῆς Συνόδου τῆς Κρήτης, οι οικουμενισταί τοῦ Φαναρίου θέλουν να ισοπεδώσουν κάθε ορθόδοξη ομολογία οπουδήποτε προερχομένη εντός και εκτός Αγίου Όρους. Την στιγμή που πολλές Ι. Μονές τοῦ Αγίου Όρους σκοπεύουν να κόψουν το μνημόσυνο τοῦ αιρετικοῦ Πατριάρχου, η Εξαρχία προσεπάθησε με παπικό-φαναριώτικο τρόπο να κατασπιλώση την Ιερά Μονή Εσφιγμένου για την ομολογίαν της κατά τῶν αιρέσεων, και να ανυψώση την ΜΑΪΜΟΥ-Εσφιγμένου τοῦ κ. Βαρθολομαίου, ο οποίος επί πολλά χρόνια αποδεικνύει ότι δεν πιστεύει σε τίποτα παρά μόνο στην δόξα και στον πλούτο. Αν εἶχε μετάνοια ο κ. Βαρθολομαίος, θα προέβαινε στις απαραίτητες ενέργειες με τις οποίες θεραπεύεται το σχίσμα και επανέρχεται η μνημόνευσή του και το συλλείτουργο, και – το πιο σημαντικό – επανέρχεται η ΕΥΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ. Πρέπει να εξαφανισθούν:

–       Άρση τῶν αναθεμάτων κατά τῶν παπικῶν και άρση τῆς ακοινωνησίας τό 1965 (Σύνοδοι Μ. Φωτίου καί Μιχαήλ Κηρουλαρίου).
–       Ένταξη ως οργανικῶν μελῶν στό Παγκόσμιο Συμβούλιο τῶν «Εκκλησιῶν» όλων τῶν Ορθοδόξων Εκκλησιῶν (σταδιακά). Ας σημειωθή ότι ο πάπας ποτέ δέν δέχθηκε νά γίνει οργανικό μέλος τοῦ Π.Σ.Ε. γιά νά μή ομολογήσει τήν εξίσωσή του μέ τίς λοιπές Εκκλησίες πού τίς βλέπει σάν «απολωλότα πρόβατα» τῆς μάνδρας του!
–      Συμφωνία τοῦ Σαμπεζύ το 1990 γιά ένωση μέ τους Μονοφυσίτας (η 4^η Οικουμενική Σύνοδος κατεδίκασε το Μονοφυσιτισμό).
–      Συμφωνία τοῦ Μπαλαμάντ τοῦ Λιβάνου το 1993 περί αναγνωρίσεως τῆς παπικής ως ισοτίμου καί ισοκύρου Εκκλησίας, αναγνωρίζοντας τά μυστήριά της, θεωρώντας την «Αδελφή Εκκλησία» και δεύτερο πνεύμονα τῆς Εκκλησίας. Δηλαδή πλήρης άρνησις στήν πράξη τῆς Μίας Αγίας τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως Εκκλησίας τοῦ Χριστού.
–      Αποδοχή τῆς «Θεωρίας τῶν Κλάδων» στο Πόρτο Αλέγκρε το 2006, ότι η Ορθοδοξία μαζί με τίς προτεσταντικές παραφυάδες αποτελούν την «Μία Εκκλησία».
–      Αναγνώρισις εις τήν Ραβένναν (2007) τοῦ Πρωτείου τοῦ πάπα.
–      Η αλλαγή τοῦ Ημερολογίου προς συνεορτασμόν Ανατολῆς και Δύσεως (1924).
Για τα γεγονότα γύρω από το θέμα τῆς Ιεράς Μονῆς Εσφιγμένου και Πατριαρχείου, παρουσιάζουμε την ανακοίνωση τῆς Ι. Μονῆς και το ρεπορτάζ τῆς εφημερίδος Ελεύθερη Ώρα. Υπάρχουν επίσης πληροφορίες που αναφέρουν ότι η αδελφότητα όχι μόνο μένει σταθερή και αμετακίνητη στην μη-μνημόνευση τοῦ οικουμενιστοῦ κ. Βαρθολομαίου, αλλά επίσης ελέγχει το Οικουμενικό Πατριαρχείο που ερωτοτροπεί με τους αμετανόητους Παπικούς. Διότι το ζητούμενο δεν είναι η μνημόνευση τοῦ κ. Βαρθολομαίου, αλλά η μετάνοιά του και η μεταστροφή του στην Ορθοδοξία.
Εκτός τῶν πατέρων τῆς Ι.Μ. Εσφιγμένου, υπάρχουν στο Άγιο Όρος και άλλες εκατοντάδες Αγιορείται πατέρες που έκοψαν το μνημόσυνο τοῦ Πατριάρχου, αγωνιζόμενοι κατά τῆς Παναιρέσεως και Πανθρησκείας τοῦ Οικουμενισμοῦ.


Νικόλαος Γ. Σαββόπουλος
Θεολόγος

Μήπως οδηγούμε τους αδελφούς μας σε πλάνη εν αγνοία μας; Διαβάζω σε φιλικό αγωνιστικό ιστολόγιο:

Άραγε πόσοι από τους ιερείς μας θα τολμήσουν σε 2 μήνες να διακόψουν το μνημόσυνο του Πατριάρχη αν η Πανορθόδοξη αναγνωρίσει τους αιρετικούς ως "εκκλησία"; 

Αδελφοί μας, όλοι οι Προκαθήμενοι των τοπικών Ορθοδόξων Εκκλησιών έχουν από το 1920 αναγνωρίσει τους αιρετικούς ως Εκκλησίες.

Αδελφοί μας, όλοι οι Προκαθήμενοι των τοπικών Ορθοδόξων Εκκλησιών έχουν από το 1948 αναγνωρίσει τους αιρετικούς ως Εκκλησίες, με το άρθρο 6 του Καταστατικού του Π.Σ. «Ε». Τελευταίως τυπικά έχουν αποχωρήσει οι Εκκλησίες Βουλγαρίας και Γεωργίας, αλλά κοινωνούν με αυτές που δεν έχουν αποχωρήσει!

Αδελφοί μας όπως καλώς γνωρίζετε το 1965 ήρθη η ακοινωνησία των Ορθοδόξων με την Παπική παρασυναγωγή και το 1993 η «Ορθόδοξη» Εκκλησία με τη Συμφωνία του Μπαλαμάντ του Λιβάνου αναγνώρισε επίσημα Ιερωσύνη, Μυστήρια και Αποστολική Διαδοχή στους αιρετικούς Παπικούς ως επίσης και την ανάγκη τελέσεως μνημοσύνων όπως ο Δικαιοκρίτης Κύριος απαλλάξει τους Αγίους μας που υπήρξαν θύματα του αρχεκάκου όφεως!

Αδελφοί μας, όλοι οι Προκαθήμενοι των τοπικών Ορθοδόξων Εκκλησιών έχουν από το 1991 αναγνωρίσει τους αιρετικούς Μονοφυσίτες (Συμφωνία του Σαμπεζύ) ως Εκκλησίες. Οι Πατέρες της Αγίας Τετάρτης Οικουμενικής Συνόδου δεν οδηγήθηκαν ορθώς από το Άγιον Πνεύμα, διότι οι αιρετικοί Μονοφυσίτες έχουν την ιδία Χριστολογία με τους Ορθοδόξους! Ο φονιάς Διόσκορος είναι Άγιος και για τους "Ορθόδοξους"  ο δε Άγιος Φλαβιανός έχασε τη ζωή  του ματαίως!

Αδελφοί  μας, τι πλέον τούτων αναμένετε από την ληστρική σύνοδο της Κρήτης, προκειμένου οι Κληρικοί μας να διακόψουν το μνημόσυνο του Πατριάρχη;

***

Ο  Ανώνυμος άφησε ένα  σχόλιο για την ανάρτησή σας "Μήπως οδηγούμε τους αδελφούς μας σε πλάνη εν αγνοί...":

Ιερομόναχος Γρηγόριος Ζιώγος
Ισχύουν τα ερωτήματα εξίσου, για νεο και παλαιό:
- Πόσοι χειροτονήθηκαν επίσκοποι Σιμωνιακά με ανταλλαγές και εκβιασμούς;
- Πόσοι έγιναν κληρικοί αξίως, και όχι αν-αξίως;
- Πόσοι διακονούν ενορία προκειμένου να μεταλαμπαδεύσουν τα νάματα της πίστεως;
- Πόσοι κατάφεραν να νικήσουν το χρήμα και το μπακίρι;;;
- Πόσοι πιστεύουν... και δεν είναι βλάσφημοι Θεομπαίχτες που διάγουν θρησκευτικές διακοπές;
- Πόσοι σιωπούν για την καριέρα τους;
- Πόσοι είναι σε διατεταγμένη υπηρεσία αγωνιστού;...
- Και απο αυτούς που δεν υπόκεινται στα παραπάνω,
Πόσοι είναι Ανδρείοι ώστε να πουν τα πράγματα με το όνομά τους;

Είναι απλά τα πράγματα, εμείς επιμένουμε να εθελοτυφλούμε, και γι' αυτό βιώνουμε την σημερινή υποτροπή στην Εκκλησία.
Ολοι έχουν ευθύνες για το σήμερα, και η ευθύνη των λαικών είναι η ψήφος εμπιστοσύνης δια της σιωπής και του προσωπικού βολέματος.

Εδώ έπρεπε να το πεί ο Πάγκαλος - Μαζί τα φάγαμε -

«Η Αλήθεια μεγάλη» -- «ΙΣΧΥΡΟΤΕΡΑ ΠΑΡΑ ΠΑΝΤΑ» Τοῦ κ. Μιχαὴλ Ε. Μιχαηλίδη, Θεολόγου

Στό βιβλίο Α΄ Ἔσδρας τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης διαβάζουμε γιά τούς τρεῖς σωματοφύλακες τοῦ Δαρείου, οἱ ὁποῖοι θέλησαν νά διαγωνιστοῦν ποιός νά πάρει τό βραβεῖο ἀπ’  τό βασιλιά. Συνεννοήθηκαν μεταξύ τους τό θέμα καί τό πρόβλημα, πού θά ‘πρεπε νά λύσουν καί νά τό παραδώσουν γραπτό στά χέρια τοῦ βασιλιᾶ. Ἡ ἐρώτηση ἔλεγε: Ποιό εἶναι τό ἰσχυρότερο πρᾶγμα στόν κόσμο; Καί οἱ ἀπαντήσεις, τίς ὁποῖες θά ἐξηγοῦσαν καί προφορικά καί μπροστά σέ μεγάλο ἀκροατήριο —ὁ διαγωνισμός ἦταν καί γραπτός καί προφορικός— ἦσαν οἱ ἑξῆς: «Ὁ εἷς ἔγραψε, ὑπερισχύει ὁ οἶνος. ῾Ο ἕτερος ἔγραψεν, ὑπερισχύει ὁ βασιλεύς. Ὁ τρίτος ἔγραψεν, ὑπερισχύουσιν αἱ γυναῖκες, ὑπέρ δέ πάντα νικᾷ ἡ ἀλήθεια» (Α΄Ἔσδρα, Γ΄ 10 –12). Νικητής, ἀσφαλῶς, ἀναδείχθηκε ὁ τρίτος, ὁ Ἰουδαῖος Ζοροβάβελ. Ζήτησε ν’ ἀφήσει ἐλεύθερους τούς ἑβραίους νά πᾶνε στήν πατρίδα τους καί νά ἀνοικοδομήσουν τό Ναό καί τήν πόλη τους. Καί τό πέτυχε. Ὑπέροχη ἡ ἀπάντηση καί ἡ ὅλη ἀνάλυση καί ἑρμηνεία, πού ἔκαμε. Καί στό τέλος, ἡ ἔξοχη διακήρυξη τοῦ Ζοροβάβελ· ἕνας ἀληθινός καί ἐξαίσιος ὕμνος πρός τήν Ἀλήθεια: «Ἡ Ἀλήθεια μεγάλη καί ἰσχυροτέρα παρά πάντα. Πᾶσα ἡ γῆ τήν ἀλήθειαν, καί ὁ οὐρανός αὐτήν καλεῖ, καί πάντα τά ἔργα σείεται καί τρέμει, καί οὐκ ἔστι μετ’ αὐτῆς ἄδικον οὐδέν»(Δ΄ 35 –36). Πῶς νά μή εἶναι «ἰσχυροτέρα παρά πάντα», ἀφοῦ Ἀλήθεια εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Θεός; Ὁ Ἰησοῦς Χριστός εἶχε διακηρύξει: «Ἐγώ εἰμι ἡ ὁδός καί ἡ ἀλήθεια καί ἡ ζωή» (Ἰω. ΙΔ΄ 6). «Καί εἰς τοῦτο ἐλήλυθα εἰς τόν κόσμον ἵνα μαρτυρήσω τῇ ἀληθείᾳ» (Ἰω. ΙΗ΄ 37). Συστήματα φιλοσοφικά περιέχουν ψήγματα ἀλήθειας, ὄχι ὅμως ὅλη τήν ἀλήθεια. Μονάχα ὁ Θεός εἶναι Αὐτο-Ἀλήθεια. Ἡ Ἀλήθεια ὑποστασιάζεται στό Θεό. Στή φιλοσοφία ἀληθές, εἶναι τό ὀρθό, ὅ,τι συμφωνεῖ μέ τούς νόμους τῆς νόησης, τό μή ἀντιφάσκον.

Ποιος φοβάται το όλον έθνος; -- Περί επιστολικής ψήφου και εκλογής βουλευτών και της ιστορικής περιφέρειας και της διασποράς

Πού και πού η πολιτική τάξη θυμάται την ψήφο των Ελλήνων του εξωτερικού. Οι «υπανάπτυκτοι» Αμερικανοί κι άλλοι πρωτόγονοι έχουν χρόνια τώρα θεσπίσει την επιστολική ψήφο. Η βαλκανική τζαμαχιρία μας ακόμη δεν έχει βρει τον τρόπο για τα εκατομμύρια των Ελλήνων στα μήκη και τα πλάτη της οικουμένης.
Πριν από λίγα χρόνια είχα γράψει ότι δεν αρκεί να θεσπιστεί και διασφαλιστεί τεχνικά η ψήφος της διασποράς του έθνους. Επειτα από μία συντακτική εθνοσυνέλευση θα πρέπει στα έδρανα της Βουλής των Ελλήνων να κάθονται οι εκπρόσωποι του Ελληνισμού των ΗΠΑ, του Καναδά, της Ωκεανίας, της Γερμανίας, της Αγγλίας, της Κριμαίας, της Β. Ηπείρου, της Κύπρου, της Αφρικής κ.λπ.

Μέρος της Αριστεράς και διάφοροι ψευτοφιλελεύθεροι, που ο «φιλελευθερισμός» τους εξαντλείται στην απελευθέρωση των απολύσεων και στην ιδιωτικοποίηση του νερού του Θεού, βγάζουν φλύκταινες. Ο υψηλός πατριωτισμός της διασποράς του έθνους τούς προκαλεί ρίγη ανησυχίας, φοβούνται «εθνικιστική εκτροπή» του εκλογικού σώματος. Τα προσχήματα, γνωστά. «Δεν μπορούν να ψηφίζουν αυτοί που δεν υφίστανται τις συνέπειες της ψήφου τους και δεν πληρώνουν φόρους στην Ελλάδα» λένε μερικά καλόπαιδα, που όμως με τη βοϊδίσια ψήφο τους ξεσκίζουν την πατρίδα, που ανήκει και στους αποδήμους. Δεν προσδιορίζουν στα πόσα χρόνια απουσίας ή σε ποια γενιά στο εξωτερικό στερούνται οι πολίτες της χώρας μας το δικαίωμα του εκλέγειν. Αν αυτή η αντισυνταγματική και ανήθικη μπούρδα γίνει δεκτή, τότε γιατί να μη στερούνται και το δικαίωμα του εκλέγεσθαι; Αφού λείπουν χρόνια ή γεννήθηκαν έξω, δεν έχουν τη βαριά πολιτική γνώση και την ευθύνη που έχει ο Μήτσος ο οπαδός.

ΟΙ «ΕΠΤΑ» ΤΩΝ ΠΡΑΞΕΩΝ ΚΑΙ Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΙΑΚΟΝΙΑ -- Του π. Γεωργίου Μεταλληνού Ομ. Καθηγητού Πανεπιστημίου Αθηνών

Κατά τήν Κυριακή τῶν Μυροφόρων τό Ἀποστολικό Ἀνάγνωσμα λαμβάνεται ἀπό τίς «Πράξεις τῶν Ἀποστόλων» (κεφ. 6,1-7). Τό ὑπενθυμίζουμε: «Ἐν δέ ταῖς ἡμέραις ταύταις, πληθυνόντων τῶν μαθητῶν, ἐγένετο γογγυσμός τῶν Ἑλληνιστῶν (=ἑλληνοφώνων) πρός τούς Ἑβραίους, ὃτι παρεθεωροῦντο ἐν τῇ διακονίᾳ τῇ καθημερινῇ (κατά τήν διανομή τῶν τροφίμων καί γενικά τῶν ἀναγκαίων) αἱ χῆραι αὐτῶν. Προσκαλεσάμενοι δέ οἱ δώδεκα τό πλῆθος τῶν μαθητῶν (=ὃλους τούς χριστιανούς τῆς τοπικῆς ἐκκλησίας) εἶπον· οὐκ ἀρεστόν ἐστιν ἡμᾶς καταλείψαντας τόν λόγον τοῦ Θεοῦ διακονεῖν τραπέζαις (=νά ἀσχολούμεθα μέ τήν διανομήν τῶν τροφίμων). Ἐπισκέψασθε οὖν, ἀδελφοί, ἂνδρας ἐξ ὑμῶν (=ἀπό σᾶς τούς ἲδιους), μαρτυρουμένους (=μέ καλή μαρτυρία) ἑπτά, πλήρεις Πνεύματος Ἁγίου καί σοφίας, οὓς καταστήσομεν ἐπί τῆς χρείας ταύτης. Ἡμεῖς δέ τῇ προσευχῇ καί τῇ διακονίᾳ τοῦ λόγου προσκαρτερήσομεν. Καί ἢρεσεν ὁ λόγος ἐνώπιον παντός τοῦ πλήθους (=μέ αὐτά τά λόγια συμφώνησε ὃλη ἡ κοινότητα) καί ἐξελέξαντο Στέφανον, ἂνδρα πλήρη πίστεως καί Πνεύματος Ἁγίου, καί Φίλιππον καί Πρόχορον καί Νικάνορα καί Τίμωνα καί Παρμενᾶν καί Νικόλαον προσήλυτον (πού εἶχε πρίν προσχωρήσει στόν Ἰουδαϊσμό) Ἀντιοχέα, οὓς ἒστησαν ἐνώπιον τῶν Ἀποστόλων καί προσευξάμενοι ἐπέθηκαν αὐτοῖς τάς χεῖρας (=τούς ἐχειροτόνησαν). Καί ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ ηὒξανε καί ἐπληθύνετο ὁ ἀριθμός τῶν μαθητῶν ἐν Ἱερουσαλήμ σφόδρα, πολύς τε ὂχλος τῶν Ἰουδαίων ὑπήκουον τῇ πίστει».

Των Βαϊων ( Άγιος Επιφάνιος ἐπίσκοπος Κύπρου)

http://paterikiparadosi.blogspot.ca/

Χαῖρε καί ἀγάλλου, θυγατέρα τῆς Σιών. Ἀπόλαυσε βαθιά χαρά καί ἀναγάλλιασε, ὁλόκληρη τοῦ Χριστοῦ ἡ Ἐκκλησία. Ἔρχεται πάλι σέ σένα ὁ Βασιλιάς. Ὁ νυμφίος σου ἔρχεται καθισμένος στό πουλάρι, ὅπως σέ θρόνο. Ἄς βγοῦμε νά Τόν προϋπαντήσουμε. Ἄς βιαστοῦμε νά δοῦμε τή δόξα Του. Ἄς προλάβωμε νά τιμήσωμε τόν ἐρχομό Του μέ χαρά. Ἄλλη μιά φορά σωτηρία στόν κόσμο, πάλι ὁ Θεός ἔρχεται γιά νά σταυρωθῆ.

Ὁ Βασιλιάς τῆς Σιών, ἡ προσδοκία τῶν ἐθνῶν, ξαναέρχεται σ᾽ αὐτήν καί χαρίζει πάλι τή σωτηρία στόν κόσμο.

π.Νικόλαος Μανώλης, Κήρυγμα αγ.Λαζάρου-Φιλία με τον Χριστό & λυκοφιλία με τον Πάπα [mp3 - 2016].

Ορθόδοξοι Ύμνοι από το Άγιον Όρος -- Orthodox Hymns

O Συναξαριστής της ημέρας.

Κυριακή, 24 Απριλίου 2016

ΤΩΝ ΒΑΪΩΝ. Ελισάβετ οσίας, της θαυματουργού, Σάββα του στρατηλάτου, Αχιλλέως, Φήλικος, Φορτουνάτου ιερομάρτυρος, Δούκα του Μυτιληναίου (1564), Νικολάου (1795), Ακυλίνας, Γεωργίου των νεομαρτύρων.

Ἡ Ὁσία Ἐλισάβετ καταγόταν ἀπὸ τὴν Ἡράκλεια τῆς Θράκης καὶ ἔζησε τὸν 5^ο αἰώνα μ.Χ. Οἱ γονεῖς της, Εὐνομιανὸς καὶ Εὐφημία, ἦταν ξακουστοὶ καὶ ὀνομαστοί, φημισμένοι γιὰ τὰ πλούτη τους καὶ περίφημοι γιὰ τὴν ἀρετή τους. Κατοικοῦσαν κοντὰ στὴν Ἡράκλεια, στὸν τόπο ποὺ ἀπὸ παλιὰ ὀνομαζόταν Θρακοκρήνη καὶ ἀργότερα Ἀβυδηνοί. Ζοῦσαν μὲ εὐσέβεια ἔχοντας ὡς πρότυπο τὸν Ἰώβ. Ποθώντας δὲ μὲ πάθος νὰ μιμηθοῦν τὴν φιλοξενία τοῦ Ἀβραάμ, ἁπλόχερα βοηθοῦσαν ὅλους, ὅσοι εἶχαν ἀνάγκες ὑλικές.

ΟΜΙΛΙΑ ΠΑΤΡΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΑΓΓΕΛΑΚΑΚΗ Κυριακη Ε´ Νηστειων

http://apotixisis.blogspot.ca/

Η ΝΟΣΤΑΛΓΟΣ -- Αλέξ. Παπαδιαμάντη

Ἡ σελήνη ἐπρόβαλλε, μόλις ἀρχίσασα νὰ φθίνῃ τρίτην νύκτα μετὰ τὸ ὁλογέμισμά της, εἰς τὴν κορυφὴν τοῦ βουνοῦ, κ᾽ ἐκείνη, ἀσπροφορεμένη, μετὰ τόσους στεναγμοὺς καὶ τόσα περιπαθῆ ᾄσματα, ἔκραξε:

― Νὰ ἔμβαινα σὲ μιὰ βαρκούλα, τώρα-δά… ἔτσι μοῦ φαίνεται… νὰ φτάναμε πέρα!

Κ᾽ ἐδείκνυε μὲ τὴν χεῖρά της πέραν τοῦ λιμένος.

Ὁ Μαθιὸς δὲν παρετήρησεν ἴσως ὅτι αὐτὴ εἶχε τρέψει τὸν λόγον εἰς τὸν πληθυντικόν, εἰς τὸ τέλος τῆς εὐχῆς της. Ἀλλ᾽ αὐθορμήτως, χωρὶς νὰ τὸ σκεφθῇ, ἀπήντησε:

― Μπορῶ νὰ ρίξω ἐκείνη τὴ βάρκα στὸ γιαλό… Τί λές, δοκιμάζουμε;

Καὶ αὐτὸς ἐπίσης ἔθεσε τὸν πληθυντικὸν εἰς τὸ τέλος τοῦ λόγου. Χωρὶς δὲ νὰ συλλογισθῇ, οὕτως, ὡς νὰ ἤθελε νὰ δοκιμάσῃ ἂν εἶχε δυνατοὺς τοὺς μυῶνας, ἤρχισε νὰ ὠθῇ τὴν βαρκούλαν.

Ὁ νέος ἵστατο πλησίον τοῦ αἰγιαλοῦ, ὅπου ἀλλεπάλληλα μετ᾽ ἐλαφροῦ φλοίσβου προσπίπτοντα τὰ κύματα κατεπίνοντο ὑπὸ τῆς ἄμμου, χωρὶς ν᾽ ἀποκάμνωσι ταῦτα ἀπὸ τὸ αἰώνιον μονότονον παιγνίδιον, χωρὶς νὰ χορταίνῃ ἐκείνη ἀπὸ τὸ ἀέναον ἁλμυρὸν πότισμα. Ἡ νεαρὰ γυνὴ ἦτο ἐπὶ τοῦ ἐξώστου τῆς οἰκίας, τὴν ὁποίαν εἶχεν ἐνοικιάσει ὅπως δεχθῇ αὐτὴν ὁ σύζυγός της, πρεσβύτης πεντήκοντα καὶ τριῶν ἐτῶν, οἰκίας κειμένης παρὰ τὸν αἰγιαλόν, ἐντὸς καὶ ἐκτὸς τοῦ κύματος, κατὰ τὴν πλημμύραν τὴν ὁποίαν θὰ ἔφερεν ὁ νότος, ἢ τὴν ἄμπωτιν τὴν ὁποίαν θὰ ἐπροξένει ὁ βορρᾶς. Ἡ βαρκούλα ἐπάτει ἐπὶ τῆς ξηρᾶς καὶ ἐταλαντεύετο ἐπὶ τῆς θαλάσσης, μὲ τὴν πρῷραν χωμένην εἰς τὴν ἄμμον, μὲ τὴν πρύμνην σαλευομένην ἀπὸ τὸ κῦμα, βαρκούλα ἐλαφρά, κομψή, ὀξύπρῳρος, χωροῦσα τέσσαρας ἢ πέντε ἀνθρώπους.

Ιερομόναχος Ευθύμιος Τρικαμηνάς: ἕνας τρόπος ἄγνωστος σέ ὅλους ἀνεξαιρέτως τούς ἁγίους ὅλων τῶν αἰώνων.

Ἡ μεγαλύτερη προδοσία καί ὁ χειρότερος συμβιβασμός ὅλων τῶν αἰώνων στήν ἱστορική πορεία τῆς Ἐκκλησίας εἶναι αὐτός πού ἔγινε στήν διετία 1991-1993, κατά τήν ὁποία ἀνεγνωρίσθησαν ὡς ἔγκυρα στό Σαμπεζύ καί στό Μπελαμέντ τοῦ Λιβάνου τά μυστήρια τῶν Μονοφυσιτῶν καί τῶν Παπικῶν ἀντιστοίχως. Αὐτό σημαίνει ἀφ’ ἑνός μέν ὅτι οἱ Παπικοί καί οἱ Μονοφυσίτες, χωρίς να ἀποκηρύξουν οὐδεμία αἵρεσι καί παραμένοντας ἐκεῖ ὅπου εὑρίσκονται, ἔχουν τό ἅγιον Πνεῦμα, τό ὁποῖο τους ἁγιάζει τά μυστήρια πού τελοῦν, ἀφ’ ἑτέρου οἱ Πατέρες καί οἱ Σύνοδοι πού τούς ἀπέκοψαν ἀπό τήν Ἐκκλησία και τούς ἀνεθεμάτισαν ἦσαν, οὔτε λίγο οὔτε πολύ, παρανοϊκοί καί διέπραξαν τό μεγαλύτερο ἔγκλημα τῶν αἰώνων, ἐφ’ ὅσον ἀπέκλεισαν ἀπό τήν σωτηρία καί τήν Ἐκκλησία διά μέσου τῶν αἰώνων ἄπειρα πλήθη ἀνθρώπων. Ἐπί πλέον δε μέ αὐτές τίς ἀποφάσεις ἐδείξαμε ὅτι, τό νά εἶναι κάποιοι ἐντός ἤ ἐκτός Ἐκκλησίας καί νά ἔχουν ἔγκυρα ἤ ἄκυρα μυστήρια, δέν εἶναι θέμα κατ’ ἐξοχήν Ὀρθοδόξου πίστεως καί αἱρέσεως ἀντιστοίχως, ἀλλά θέμα τό ὁποῖο ρυθμίζεται ἀπό κάποια Σύνοδο ἤ διμερῆ ἐπιτροπή καί βεβαίως ἕνας τρόπος ἄγνωστος σέ ὅλους ἀνεξαιρέτως τούς ἁγίους ὅλων τῶν αἰώνων.

Αλλοίμονον εις τον πιστόν, ο οποίος θα ανέμενε κρίσιν Συνόδου.

Η διακοπή του μνημοσύνου του αιρετικού Βαρθολομαίου είναι επιταγή Θεού και καθήκον παντός Ορθοδόξου. Αλλοίμονον εις τον πιστόν, ο οποίος θα ανέμενε κρίσιν Συνόδου. Πότε άραγε θα καταστή δυνατή η σύγκλησις ταύτης; Και όταν ποτέ ήθελε συγκληθή, τι Σύνοδος θα είναι άραγε; Θα είναι γνησία ή ληστρική; Όταν οι Ορθόδοξοι Ιερείς της Κωνσταντινουπόλεως έκοψαν το μνημόσυνον του Επισκόπου Νεστορίου, ανέμενον την κρίσιν Συνόδου; Ευτυχώς όχι. Η Σύνοδος πράγματι συνεκλήθη εις την Κων/πολιν. Ποία όμως ήτο η κρίσις αυτής; Εδικαίωσεν τον Νεστόριον και ανεθεμάτισε τους Ορθοδόξους!... «Ο κοινωνών Βαρθολομαίω αιρέσει κοινωνεί. Ο μνημονεύων Βαρθολομαίον συνεπάγεται μετά τούτου τη αιρετική απωλεία. Ο μη μνημονεύων Βαρθολομαίον και τους συν αυτώ, αποτειχίζει εαυτόν εκ «Ψευδεπισκόπων και Ψευδοδιδασκάλων», λέγει το Πνεύμα το Άγιον εν τη Εκκλησία (ΙΕ Κανών ΑΒ Συνόδου). Οι μη κοινωνούντες Βαρθολομαίω και τοις συν αυτώ είναι «τιμής και αποδοχής άξιοι, ως οι Ορθόδοξοι» παραγγέλουσιν οι Άγιοι δια του αγίου Σωφρονίου Ιεροσολύμων (Αγ. Σωφρονίου Ιεροσολύμων, P.G. 87,  3372A) και του ΙΕ΄Κανόνος της Πρωτοδευτέρας Συνόδου». Η μετά της αιρέσεως  κοινωνία, πως είναι δυνατόν να διατηρήση την ορθόδοξον ιδιότητα του Πληρώματος της Εκκλησίας και την υπόστασιν Αυτής;

Άγιος Αθανάσιος ο Πάριος : εστί μεν Εκκλησία αγίων και Εκκλησία οσίων, αλλ΄ εστί κατά τον ψαλμόν και Εκκλησία πονηρευομένων

«Λοιπόν δεν είναι πάντοτε σεπτόν και τίμιον το της Συνόδου όνομα. Αλλ΄ εκείνη μεν είναι σεπτή και τιμία, η αγία Σύνοδος, η στοιχούσα τοις τε εγγράφοις και αγράφοις παραδεδομένοις υπό των αγίων Αποστόλων και της Καθολικής Εκκλησίας. Και της τοιαύτης Συνόδου κατά χρέος τας αποφάσεις δεχόμεθα και φυλάττομεν· των δε αλλοτρίων την φωνήν, ούτε γινώσκομεν, ούτε πειθόμεθα αυτή.                                                                                                                                      

Δυνάμεθα εντεύθα ν΄ απαριθμήσωμεν πολλάς τοιαύτας Συνόδους, αλλ΄ ίνα μη χρονοτριβώμεν περιττώς, ας ίδη ο αναγνώστης τον Β΄ τόμον των Συνοδικών και θέλει εύρει αυτάς, όπου και ρητώς ληστρικαί επιγράφονται. Και το χειρότερον όπου όχι μόνον τοπικαί και ολιγάριθμοι αστάθησαν τοιαύται, αλλά και οικουμενικαί πολυάριθμοι, οία η εν Εφέσω το δεύτερον, η συμφωνήσασα τω μονοφυσίτη Ευτυχεί και τον ευσεβέστατον και αγιώτατον Φλαβιανόν τον Κων/λεως αποκτείνασα. Μετά ταύτην η επί Κοπρωνύμου πολυαριθμοτάτη, η φριάξασα κατά των αγίων εικόνων. Ομοίως και η επί Βασιλείου του Μακεδόνος οικουμενική ονομασθείσα, παρανομωτάτη δ΄ αναφανείσα, ως καθελούσα και αναθεματίσασα τον αγιώτατον Φώτιον. Περιττόν δε είναι ν΄ αναφέρω το εν Φλωρεντία οικουμενικόν μεν, ληστρικώτατον δε συνέδριον. Λοιπόν πάλιν λέγομεν, δεν είναι πάντοτε σεπτόν και τίμιον το της Συνόδου όνομα, καθώς ουδέ το της Εκκλησίας, καθ΄ ότι, εστί μεν Εκκλησία αγίων και Εκκλησία οσίων, αλλ΄ εστί κατά τον ψαλμόν και Εκκλησία πονηρευομένων».        

(από το ανέκδοτον αυτού έργον: «Δἠλωσις της περί των εν Αγίω Όρει ταραχών αληθείας»).       

Γιατί οι φύλακες της Ορθοδόξου Πίστεως γίνονται προδότες, παραδίδουν τα οχυρά της Πίστεως για ένα ξεροκόματο στον Πάπα και στην παγκοσμιοποίηση;

Γιατί οι Επίσκοποί μας είναι δειλοί;
Γιατί οι διεφθαρμένοι και με «κουσούρια» ιερείς αντί για καθαίρεση καταλαμβάνουν Επισκοπικά και Πατριαρχικά αξιώματα;
Γιατί οι φύλακες της Ορθοδόξου Πίστεως γίνονται προδότες, παραδίδουν τα οχυρά της Πίστεως για ένα ξεροκόματο στον Πάπα και στην παγκοσμιοποίηση;
Πως μπήκε τόση σαβούρα στην Εκκλησία; 

Ο επίσκοπος Φλωρίνης π. Αυγουστίνος Καντιώτης στις 3—5—1964, μιλώντας για τις σκοτεινές δυνάμεις που προχώρησαν και μέσα στην Εκκλησία έλεγε· 
«…. Επολέμησα την μασονία που έχει θρονιάσει και μέσα στα πατριαρχεία…» 

«Δυστυχώς και μέσα στην Εκκλησία μπήκε η μασονία.

ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥΣ

Πτολεμαϊδα 11/4/2016

Σεβασμιώτατοι,

Σήμερα και ο τελευταίος πιστός αναρωτιέται πώς οι Επίσκοποι συμπορεύεστε, σιωπάτε άλλα και υποστηρίζετε, πρόσωπα -εκκλησιαστικά και μη- που διαστρέφουν την Πίστη, αθετούν και λοιδορούν την Ορθόδοξη διδασκαλία.

Ἡ ἀφωνία, η αδιαφορία και ενίοτε οι κούφιοι νεολογισμοί με τους οποίους προσπαθείτε να δικαιολογήσετε την επέλαση της διαλυτικὴς θύελλας τοῦ Διαχριστιανικοῦ καὶ Διαθρησκειακοῦ Οἰκουμενισμοῦ, καταδεικνύουν στα μάτια του ευσεβούς λαού, ὅτι επιλέξατε νὰ εἶστε φίλοι μὲ τοὺς ἐχθροὺς τοῦ βασιλέως Χριστοῦ.[1] «Βλέπετε τὸν κλέφτη και μαζί του συντροφιάζετε καὶ μὲ τὸν μοιχὸ ἔχετε δοσοληψίες». [2]

«Τῆς εὐσεβείας τὰ δόγματα ἔχουν ἀνατραπεῖ, τῆς Ἐκκλησίας οἱ θεσμοὶ ἔχουν συγχηθεῖ. Οἱ φιλοδοξίες τῶν μὴ φοβούμενων τὸν Κύριο εἰσπήδησαν στὰ ὑψηλὰ ἀξιώματα …ἔχει ἀμαυρωθεῖ ἡ ἀκρίβεια τῶν κανόνων.…οἱ λαοὶ μένουν ἀνουθέτητοι, οἱ ἐκκλησιαστικοὶ ἡγέτες δὲν ἔχουν τὸ θάρρος νὰ ἐκφραστοῦν, γιατὶ ἀφοῦ ἀπέκτησαν τὴν ἐξουσία μέσῳ ἀνθρώπων, εἶναι δοῦλοι αὐτῶν ποὺ τοὺς ἔκαναν τὴν χάρη». [3]