ΕΟΡΤΟΔΡΟΜΙΟΝ

Τροπάριον.

 Σε το αοίδιμον ξύλον, εν ω ετάθη Χριστός, η την Εδέμ φυλάττουσα, στρεφομένη ρομφαία, Σταυρέ, ηδέσθη· το φρικτόν δε Χερουβίμ, είξε τω σοι παγέντι Χριστώ, τω παρέχοντι την ειρήνην ταις ψυχαίς ημών.

 Ερμηνεία.

 Γέγραπται εν τω Γ΄ Κεφάλαιον της Γενέσεως, ότι αφ΄ ου ο Θεός εδίωξε τον Αδάμ από τον Παράδεισον, έταξε τα Χερουβίμ και την φλογίνην Ρομφαίαν την στρεφομένην, φυλάσσειν την οδόν του ξύλου της ζωής (Στιχ. 25). Ταύτα δε τα λόγια δανεισθείς ο ιερός Κοσμάς, υπόθεσιν ποιείται του παρόντος Τροπαρίου.

O Συναξαριστής της ημέρας.

Τετάρτη, 24 Ιουνίου 2015

Γενέθλιον του Τιμίου Προδρόμου και Βαπτιστού Ιωάννου και η Σύναξις των δικαίων γονέων αυτού Ζαχαρίου και Ελισάβετ, Παναγιώτου νεομάρτυρος.

Ἡ Ἐκκλησία, τρία μόνο Γενέθλια τιμᾶ καὶ ἑορτάζει: α. τοῦ Δεσπότου καὶ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, β. τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, καὶ γ. τοῦ Τιμίου Προδρόμου.

Τὰ γεγονότα  τῆς γεννήσεως τοῦ Τιμίου Προδρόμου ἀναφέρει ὁ Εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς στὸ α’ κεφάλαιο τοῦ Εὐαγγελίου του.

Εφημερίς «Ορθόδοξος Τύπος» : Ο νυν πατριάρχης Βαρθολομαίος ειναι σάπιος καρπός του Αθηναγόρα.

Οι οικουμενισταί είναι ψεύτες  και αθεόφοβοι. Ο π. Αυγουστίνος έπαυσε το μνημόσυνο του πατριάρχου Αθηναγόρα το 1970-72, μαζί με δύο άλλους μητροπολίτας, τον Παραμυθίας Παύλο, και τον Ελευθερουπόλεως Αμβρόσιο, και μαζί με όλο σχεδόν το Άγιον Όρος και δεν ανακάλεσε ποτέ την απόφασή του, ούτε ποτέ ζήτησε συγνώμη για την Πατερική γραμμή που ακολουθούσε. Ο πατριάρχης Αθηναγόρας πέθανε αμετανόητος, αφού  προχωρούσε ολοταχώς για την ένωση με τον αμετανόητο πάπα. Και ο νυν πατριάρχης Βαρθολομαίος ειναι σάπιος καρπός εκείνου. Εστάλη, τότε ως διάκονος, για να σπουδάσει στην Ρώμη και έγινε χειρότερος στην αποστασία απ΄ αυτόν. Ειναι εκπρόσωπος όχι της Ορθοδοξίας αλλά της πανθρησκείας, γι’αυτό ο π. Αυγουστίνος, αν και γέροντας, σκεφτόταν να παύσει και το δικό του μνημόσυνο. Δεν βρήκε όμως μητροπολίτας έτοιμους για θυσίες, γι΄ αυτό δεν προχώρησε στην διακοπή του μνημοσύνου του Βαρθολομαίου.

Αν δεν χύσουν καινούργιοι μάρτυρες το αίμα τους κανένας ωκεανός δεν είναι τόσο βαθύς και τόσο πλατύς, για να πνίξει τόσην αμαρτία.

Ο Χριστοφόρος (=ο Παπουλάκος),  βουβός σιγόκλαιγε και πότιζε με δάκρυα τα σανίδια του κελιού και το ράσο του.                                                                                                                                                                                                        

–Δεν φτάνει να πονούμε και να κλαίμε, Χριστοφόρε, φώναξεν ο Κοσμάς. Η καινούργια επιδρομή είναι χειρότερη από του Ιμπραήμ. Κείνος σκότωνε κορμιά κι αφάνιζε το βιος μας, αλλά αυτοί σκοτώνουν τις ψυχές μας. Ό,τι ιερό φυλάξαμε τετρακόσια χρόνια σκλαβιάς ποδοπατιέται, ό,τι μας κράτησε όρθιους, σαν ασάλευτο αντιστήλι, γκρεμίζεται. Σε τέτοιο γιουρούσι του σατανά, κάθε υποταγή είναι άρνηση του Χριστού, άρνηση της Πίστης και παράδοση στο διάβολο. Προδίνουμε τον αγώνα του εικοσιένα, το αίμα που χύθηκε στο Μεσολόγγι, στ΄ Αρκάδι, στην Τριπολιτσά, στα Δερβενάκια στα Ψαρά… Ιούδες γινόμαστε Χριστοφόρε και το κακό δε σταματά ως εδώ…                                                                                                                                                                                                                                     
 --Κύριε ημών Ιησού Χριστέ, έχει κι άλλο; Ψιθύρισε με πνιγμένο λυγμό ο Χριστοφόρος.                                                                                                                            

–Έχει πολλά και φριχτά, αποκρίθη ξαναμμένος  ο Κοσμάς. Είναι ότι οι γραμματισμένοι του Έθνους, σκλαβωμένοι στους μασόνους της Φραγκιάς, έχουν ολότελα στραβωθεί, κι αντίς να βλέπουν σ΄ όλα τούτα το μελλοντικό αφανισμό του έθνους, τα λογαριάζουν σωστικά. Οι άντρες που μας κυβερνούν χάσανε το φως τους και δεν ξέρουν να ξεχωρίσουν ποια η διαφορά ανάμεσα σκοτάδι και φως. Ψευτίσαμε τα ζύγια που άλλοτε ζύγιαζαν το καλό και το κακό, την αλήθεια και το ψέμα. Ο διάβολος με χίλιες μορφές μας παραστέκει. Δε λέω πως αν την κορόνα του έθνους φορούσε Ορθόδοξος κυβερνήτης, κι αν η εκκλησία συνέχιζε τον αιωνόβιο δρόμο της, πως θάλειπεν η αμαρτία. Αλλά λέω πως θάχαμε το μέσο να την ξεχωρίζουμε και να μην την μπερδεύουμε με το καλό. Τώρα όχι μόνο την μπερδεύουμε, αλλά το καλό πνίγηκε μέσα στη θάλασσα της αμαρτίας.                                                                                                                                                                                   

Ο Χριστόφορος τον κοίταξε στα μάτια.                                                                                                                                                                                                       

 –Έχεις δίκιο, του είπε. Δεν ωφελούν σε τίποτα οι κλάψες. Χρειάζεται καινούργιος ξεσηκωμός, καινούργια Άγια Λαύρα.                                                                                                                                                          

–Και καινούργια Ψαρά, πρόσθεσεν ο Κοσμάς. Τούτος ο οχτρός είναι χειρότερος απ΄ τον Τούρκο. Εκείνος ποτέ δε μας τόκρυψε πως μας λογάριαζε σκλάβους, ενώ τούτος μας ξεγελά πως είμαστε τάχα λεύτεροι, ενώ έχει σκλαβώσει και τις ψυχές μας ακόμη. Δε φτάνει λοιπόν ο λόγος κι ο ξεσηκωμός, αλλά χρειάζεται και κάτι άλλο…                                                                                                                                                                                                                                                        

–Τι; Ρώτησεν ο Χριστοφόρος.                                                                                                                                                                                                                      

–Μάρτυρες, αδελφέ Χριστοφόρε, μάρτυρες. Αίμα, για να ποτιστεί και να φουντώσει η λευτεριά του Χριστού, η πραγματική λευτεριά. Ο σατανάς έχει τρανό βασίλειο στη γη. Έχει του χεριού του βασιλιάδες, αρμάδες, καλαμαράδες, γητειές και γητειές, που μόνο στο αίμα μας μπορούν να πνιγούν. Αν δεν χύσουν καινούργιοι μάρτυρες το αίμα τους κανένας ωκεανός δεν είναι τόσο βαθύς και τόσο πλατύς, για να πνίξει τόσην αμαρτία. Όσοι από μας ξεκινήσουμε, πρέπει να το ξέρουμε πως ο δρόμος μας, γυρισμό δεν έχει. Οδηγός μας, ας σταθεί ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός.

2015 06 23 --- (Άξιον εστί )

Ευχαριστώ τον αδελφό μας Τηλέμαχο για την ευγενική του ανταπόκριση αποστολής αυτού του βίντεο.

2015 06 23

 

telemaxos doumanis

Σεβ. Αἰγιαλείας καί Καλαβρύτων κ. Ἀμβρόσιος: Η ΤΗΛΕΟΡΑΣΙΣ ΕΡΓΑΛΕΙΟΝ ΔΙΑΦΘΟΡΑΣ ΨΥΧΩΝ ΚΑΙ ΣΩΜΑΤΩΝ

Δὲν ὑπάρχει ἀμφιβολία, ὅτι ἡ τηλεόραση ὑπῆρξε ἡ μεγάλη ἀνακάλυψη τοῦ περασμένου αἰῶνος! Μιὰ ἀνακάλυψη ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ ὀμορφαίνει τὴ ζωή μας καὶ νὰ ἀνεβάζει τὸ πνευματικό μας ἐπίπεδο! Μιὰ ἀνακάλυψη, ἡ ὁποία μᾶς φέρνει τὸν κόσμο πολὺ κοντά. Μποροῦμε νὰ βλέπουμε σὲ ἀπ᾽ εὐθείας μετάδοση τί γίνεται στὴν ἄλλη ἄκρη τοῦ κόσμου, ὅπως ἔγινε πρόσφατα τόσο μὲ τὸν καταστρεπτικὸ σεισμὸ στὴ Νέα Ζηλανδία, ὅσο καὶ μὲ τὴν λαϊκή ἐξέγερση στὴν Αἴγυπτο. Ἕνα θαυμάσιο ἐργαλεῖο μὲ τὸ ὁποῖο θὰ μποροῦσαν νὰ γίνουν χίλια καλὰ καὶ ἄλλα τόσα! Δυστυχῶς τὸ ἐργαλεῖο αὐτὸ ἔπεσε στὰ χέρια τοῦ Διαβόλου καὶ ἔκτοτε ἔγινε ψυχοφθόρο! Τὸ κατέχουν ἄνθρωποι τοῦ κεφαλαίου, οἱ ὁποῖοι συνήθως δὲν ἔχουν καὶ δὲν ὑπηρετοῦν ἠθικὲς ἀρχές!

Η ΠΑΓΙΑ ΤΑΚΤΙΚΗ ΤΗΣ ΓΕΙΤΟΝΟΣ ΑΛΒΑΝΙΑΣ ΕΝΑΝΤΙ ΤΟΥ ΒΟΡΕΙΟΗΠΕΙΡΩΤΙΚΟΥ

Τοῦ κ. Ἀποστόλου Π. Παπαθεοδώρου

Ἤδη πρό 12ετίας, μέ τόν ὁμώνυμο τίτλο (π. Ἑλληνοχριστιανική Ἀγωγή, Δεκ.1999, σ. 312), ἐσημειώναμε ὅτι ἀπό τό Ἀλβανικό Κράτος ἀπό τήν ἐποχή τῆς τεχνητῆς συστάσεώς του καὶ ἰδιαιτέρως, ἀπό τῆς ἀναγνωρίσεώς του ὡς ἀνεξαρτήτου, (21.10.1921), ἕνα πάγιο, ἀπαρέγκλητο καί μακρόπνοο στόχο ἔθεσε: Τὸν ἀφελληνισμό τῶν ΒΗπειρωτῶν καί τόν ἐξαλβανισμό τῆς Β. Ἠπείρου, μέ κάθε μέσον». Σέ ἀνάλογες διαπιστώσεις προβαίναμε ἐπανειλημμένως ἔκτοτε μέχρι καί σήμερα καί, δυστυχῶς, τά γεγονότα μᾶς δικαιώνουν πολλαπλῶς, ὅπως τά παρακάτω ἐνδεικτικά:

α) Ἡ προσφυγή στόν Γενικόν Εἰσαγγελέα στό Διεθνές Ποινικό Δικαστήρο στή Χάγη (Ι.C.C.).

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΤΗΣ ΜΙΑΣ ΑΓΙΑΣ ΚΑΘΟΛΙΚΗΣ ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ προς τους απανταχού Ορθοδόξους. Εν έτει 1848.

Κρατώμεν της ομολογίας, ην παρελάβομεν άδολον παρά τηλικούτων ανδρών, αποστρεφόμενοι πάντα νεωτερισμόν ως υπαγόρευμα του διαβόλου. 

Ο δεχόμενος νεωτερισμόν, κατελέγχει ελλειπή την κεκηρυγμένην Ορθόδοξον πίστιν. Αλλ’ αύτη πεπληρωμένη ήδη εσφράγισται, μη επιδεχομένη μήτε μείωσιν, μήτε αύξησιν, μήτε αλλοίωσιν ήν τε ο νοών και ο τολμών ή πράξαι ή συμβουλεύσαι, ή διανοηθήναι τούτο, ήδη ηρνήθη την πίστιν του Χριστού, ήδη εκουσίως καθυπεβλήθη εις το αιώνιον ανάθεμα δια το βλασφημείν εις το Πνεύμα το άγιον, ως τάχα μη αρτίως λαλήσαν ταις Γραφαίς και Οικουμενικαίς  Συνόδοις.
Άπαντες ουν οι νεωτερίζοντες ή αιρέσει ή σχίσματι, εκουσίως ενεδύθησαν κατάραν ως ιμάτιον,  (Ψαλμ. ΠΗ΄ 18), καν  τε Πάπαι, καν  τε Πατριάρχαι, καν  τε κληρικοί, καν  τε λαϊκοί καν άγγελος εξ ουρανού, ανάθεμα.

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Άνθιμος
Πατριάρχης Αλεξανδρείας Ιερόθεος
Πατριάρχης Αντιοχείας Μεθόδιος
Πατριάρχης Ιεροσολύμων Κύριλλος
και οι λοιποί Αρχιερείς της Συνόδου

Κάποιος πήγε και ρώτησε τον Αββά Μωϋσή:

Βλέπω μπροστά μου έναν πειρασμό και δεν μπορώ να τον νικήσω. Τι να κάνω, πάτερ μου; Και ο άγιος Μωϋσής του αποκρίθηκε: Εάν δεν νεκρωθής, όπως αυτοί, που είναι μέσα στον τάφο, δεν μπορείς να νικήσης.

Μέγα το χάσμα μεταξύ θεωρίας και πράξης...

Οι πνευματικοί καθοδηγητές των αντιοικουμενιστών της τοπικής "Εκκλησίας" του Τορόντο, διδάσκουν: αγώνα, διαμαρτυρίες ενάντια στους οικουμενιστές αλλά εντός της "Ἑκκλησίας", ΟΧΙ αποτείχιση! Ο οικουμενιστής σφαγέας του αγωνιστή Ορθόδοξου Σέρβου Επισκόπου Αρτεμίου φιλοξενείται στην ελληνορθόδοξη Επισκοπή Τορόντο. Είδατε καμιά διαμαρτυρία; Φούρνος να μη καπνίσει…

Ο Μητροπολίτης Σωτήριος καλωσόρισε στην Ιερά Μητρόπολη τον Μακαριώτατο Πατριάρχη Σερβίας κ. Ειρηναίο εκ μέρους του Παναγιωτάτου Πατριάρχη μας κ. Βαρθολομαίου και του διεβίβασε την αδελφική αγάπη και εκτίμηση του Παναγιωτάτου. Ο Μακαριώτατος Πατριάρχης Σερβίας κ. Ειρηναίος εξέφρασε την αγάπη του και την εκτίμηση του για τον Παναγιώτατο και είπε χαρακτηριστικά, ότι η Εκκλησία της Σερβίας, έχει πάντοτε συνεργαστεί με το Οικουμενικό Πατριαρχείο και πάντοτε θα συνεργάζεται.

Η ΗΣΥΧΙΑ ΚΑΙ Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΠΑΡΑ ΤΩ ΠΑΛΑΜΑ

   «… ούτω γινόμεθα ναός Θεού, όταν μη φροντίσι γηϊναις το συνεχές της μνήμης διακόπτηται… αλλά πάντα αποφυγών ο φιλόθεος επί τον Θεόν αναχωρή» Μ. Βασίλειος.

Η Ησυχία δεν αποτελεί διακοσμητικόν τι πλαίσιον της προσευχής. Είναι το αναγκαίον περιβάλλον της. Εν τοις θορύβοις «το μοναδικόν του νου, καθ’ ο συνίσταται ο εντός και όντως Μοναχός, δυαδικόν, έστι δ’ ότε και πολυσχιδές, καθίσταται». Η διάσπασις του ενιαίου της ψυχής καθιστά αδύνατον την αληθή προσευχήν. Διασπάται το «μοναδικόν» του νου εις «δυαδικόν» ή και «πολυσχιδές» εκ των συνομιλιών και από αυτής της θέας των ανθρώπων. Εν αναλύσει, και αυτή η προσδοκία ελεύσεώς τινος προκαλεί σύγχυσιν.

Η κοινωνία των προσώπων θεμέλιο του «προσώπου της κοινωνίας»

Ηλιάδης Σάββας

Δάσκαλος

Κιλκίς, 21-6-2015

«Πρόβλημά σου». «Πρόβλημά μου». Φράσεις σκληρές, ψυχρές και αφιλάνθρωπες, σαν το κλίμα, την ιδιοσυγκρασία αλλά και τη νοοτροπία των ανθρώπων από όπου προέρχονται. Προσπαθούμε  να τις μετρήσουμε,  έχοντας ως μέτρο τη δική μας παράδοση. Όμως  δεν έχουν καμία σχέση, δεν ταιριάζουν ούτε με το Ευαγγέλιο ούτε με τη μακραίωνη ρωμαίικη παράδοσή μας, την ελληνορθόδοξη, αλλά ούτε και με αυτήν απλώς τη λεγόμενη ανθρωπιά. Φράσεις με περιεχόμενο προτεσταντικής  βιοθεωρίας και πρακτικής. Φορτωμένες τάχα με λογική. Η λογική πρωτομάστορας του παραλόγου. Άμα δεν μπορείς, «πρόβλημά σου». Υπάρχει κάποιος άλλος, κάποιος κοινωνικός ή κρατικός φορέας, που θα νοιαστεί και για σένα. Αλλά και μένα «πρόβλημά μου», γιατί έχω αξιοπρέπεια και δε χρειάζομαι τη βοήθειά σου. Αν χρειαστώ, υπάρχει και για μένα ο φορέας. Με λίγα λόγια, μου αρκεί που δε σε φορτώνομαι, άνθρωπέ μου! Παρέα η μάνα υπερηφάνεια με τα παιδιά της, τη φιλαυτία και την αφιλανθρωπία, με αποτέλεσμα την αποποίηση της κατά φύση και κατά συνείδηση ευθύνης προς το έτερο πρόσωπο.

Προσκύνησις του Αντιχρίστου από όλη την γη

http://agiooros.org/viewtopic.php?f=18&t=11084

ΕΟΡΤΟΔΡΟΜΙΟΝ

Τροπάριον.

 Υποχθονίων δυνάμεις αντίπαλοι, του Σταυρού φρίττουσι χαραττόμενον, το σημείον εν αέρι ω πολούσιν· ουρανίων γηγενών, γένος δε γόνυ κάμπτει Χριστώ, τω παρέχοντι, την ειρήνην ταις ψυχαίς ημών.

 Ερμηνεία.

 Εις τρία είναι μοιρασμένα τα ποιήματα του Θεού: εις ουράνια, εις επίγεια, και εις καταχθόνια. Εις τα ουράνια κατοικούν οι Άγγελοι, εις τα επίγεια κατοικούν οι Άνθρωποι, και εις τα καταχθόνια κατοικούν οι Δαίμονες.

O Συναξαριστής της ημέρας.

Τρίτη, 23 Ιουνίου 2015

Αγριππίνης μάρτυρος, Αριστοκλέους του πρεσβυτέρου, Δημητρίου του διακόνου, Αθανασίου του αναγνώστου, Ευστοχίου, Δημητριανού και Λολίας των μαρτυρων.

Ἡ Ἁγία Μάρτυς Ἀγριππίνα ἐγεννήθηκε στὴ Ρώμη καὶ καταγόταν ἀπὸ περιφανεῖς καὶ ἰσχυροὺς γονεῖς ποὺ τὴν ἀνέθρεψαν μὲ παιδεία καὶ νουθεσία Κυρίου. Προόδευσε τόσο στὴν πίστη στὸ Χριστὸ ὥστε ἐπόθησε τὴν παρθενία καὶ τὴν ἁγνότητα. Μὲ τὴν ἐλεημοσύνη καὶ τὴ φιλανθρωπία ἐκέρδισε τὴν ἐκτίμηση τῆς χριστιανικῆς κοινότητας. Συκοφαντήθηκε ὅμως ἀπὸ τοὺς εἰδωλολάτρες ὅτι ἀποσπᾶ τὰ νέα κορίτσια ἀπὸ τὰ εἴδωλα καὶ τὰ ὁδηγεῖ στὸ Χριστό, ὅτι καταφρονεῖ καὶ δὲν ὑπολογίζει τοὺς νόμους τοῦ βασιλέως, ὅτι δὲν σέβεται τοὺς ἄρχοντες καὶ ὅτι διακηρύττει δημόσια πὼς ὁ Χριστὸς εἶναι Θεὸς καὶ δημιουργὸς ὁλόκληρου τοῦ σύμπαντος. Τὴν κατέδωσαν λοιπὸν στὸν ἄρχοντα καὶ τὴν ὁδήγησαν σ’ αὐτόν, ἐνῶ τὴ συνόδευαν ἡ Βάσσα, ἡ Παύλα καὶ ἡ ἄριστη Ἀγαθονίκη.
Ἀρνούμενη ἡ Ἀγριππίνα νὰ προδώσει τὴν πίστη της, ἐμαρτύρησε μεταξὺ τῶν ἐτῶν 253 – 260 μ.Χ. Τὸ ἱερὸ λείψανό της μετακόμισαν στὴ Σικελία ἡ Βάσσα, ἡ Παύλα καὶ ἡ Ἀγαθονίκη καὶ ἔγινε πρόξενος πολλῶν θαυμάτων.

O Κολοκοτρώνης γράφει στον Ιμπραήμ:

 «Όχι τα κλαριά να μας κόψεις, όχι τα δέντρα, όχι τα σπίτια που μας έκαψες, μόνο πέτρα απάνω στην πέτρα να μη μείνει, ημείς δεν προσκυνούμε. Τι τα δέντρα μας αν τα κόψεις και τα κάψεις, την γην δεν θέλει την σηκώσεις, και η ίδια γη που τα έθρεψε, αυτή η ίδια γης μένει δική μας και τα ματακάνει. Μόνον ένας Έλληνας να μείνει πάντα θα πολεμούμεν και μη νομίζεις πως την γην μας θα την κάμεις δική σου. Βγάλτο απ΄ το νου σου». 

Το «Μουσείο Ποντιακού Ελληνισμού» στο πρώην στρατόπεδο «Παύλου Μελά»

Παγκόσμιο Μουσείο Ποντιακού Ελληνισμού με έδρα τη Θεσσαλονίκη! Η πρόταση Θεσσαλονικιού καθηγητή, που έγινε πριν από λίγες μέρες ενώπιον της Παμποντιακής Αδελφότητας «Παναγία Σουμελά» στο Τορόντο Καναδά, αποτέλεσε τη σπίθα για να ανάψει η φλόγα της ελληνικής ομογένειας για τη δημιουργία ενός παγκόσμιου φάρου! Ο Ιωάννης Λαζαρίδης, καθηγητής Ιστορίας και Αρχαιολογίας με έντονη δράση για τον ποντιακό Ελληνισμό, συμμετείχε στις εκδηλώσεις που έγιναν στο Τορόντο στη μνήμη των 353.000 σφαγιασθέντων Ποντίων από τις ορδές των Νεότουρκων την οκταετία 1915-1923.

Παρουσία του γενικού πρόξενου της Ελλάδας Αλέξανδρου Ιωαννίδη, της ομογενούς δημοτικού συμβούλου Τορόντο Μαίρης Φραγκεδάκη, του προέδρου της Ελληνικής Κοινότητας Αντώνη Αρτεμάκη, του προέδρου της Παμμακεδονικής Κοινότητας Δημήτρη Κάρα, της προέδρου της Κυπριακής Ομοσπονδίας Καναδά Χριστίνας Αμυγδαλίδη, του προέδρου της Ποντιακής Αδελφότητας Χρήστου Κοτσαμποϊκίδη και πλήθους Ελλήνων ομογενών, αναπτύχθηκε διεξοδικά όλο το σχέδιο για τη «γέννηση» του Παγκόσμιου Μουσείου, το οποίο θα περιλαμβάνει μεταξύ άλλων: Μουσείο με εκθέματα από την πλούσια και μακρόχρονη ιστορία των Ελλήνων του Πόντου, Ινστιτούτο μελέτης και έρευνας της ποντιακής ιστορίας, Κέντρο εκμάθησης της ποντιακής γλώσσας και δημιουργία κεντρικού συμβουλίου, με τη συμμετοχή παγκόσμιων προσωπικοτήτων που θα αναλάβουν τη διεθνοποίηση της αναγνώρισης της ποντιακής Γενοκτονίας.

Εσπασαν τζαμαρίες και κατέβασαν τις αφίσες στο κέντρο υποψήφιου Βορειοηπειρώτη Φρέντι Μπελέρη

Με σωρεία παρατυπιών ολοκληρώθηκαν χθες οι αυτοδιοικητικές εκλογές στην Αλβανία. Ειδικότερα, στο Λούκοβο την νύχτα πριν τις εκλογές σημειώθηκε επίθεση, στο εκλογικό κέντρο του Βορειοηπειρώτη υποψήφιου Φρέντι Μπελέρη από αγνώστους που έσπασαν τζαμαρίες και αφαίρεσαν αφίσες. Το ελληνικό ενδιαφέρον επικεντρώθηκε στους δήμους που διεκδίκησαν Ελληνες υποψήφιοι, κυρίως στις περιοχές με αμιγώς ελληνικό πληθυσμό και ειδικότερα στους δήμους Χειμάρρας και Κονίσπολης. Εως αργά το βράδυ δεν είχαν ανακοινωθεί επίσημα αποτελέσματα, λόγω της γνωστής γραφειοκρατίας στην καταμέτρηση των ψήφων.

Οσίου Μάρκου του Ασκητού

 Όλα τα θλιβερά που σου συμβαίνουν στην πρόσκαιρη αυτή ζωή να τα συγκρίνεις με τα αγαθά της αιώνιας ζωής και δε θα σε βρει ποτέ αμέλεια στον αγώνα αυτής της ζωής....

ΠΑΘΟΛΟΓΙΚΑ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΤΗΣ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΙΣΤΟΡΙΟΓΡΑΦΙΑΣ* ---- Τοῦ Πρωτοπρ. Γεωργίου Δ. Μεταλληνοῦ, Ὁμοτίμου Καθηγητοῦ Παν/μίου Ἀθηνῶν

 Τὸ θέμα εἶναι τεράστιο καὶ ἀναγκαστικὰ θὰ περιοριστῶ σὲ κάποιες δειγματοληπτικὲς ἐπισημάνσεις γιὰ τὴν κατανόηση τῆς πολυπλοκότητάς του. Μὲ τὴν παθολογία ὅμως τῆς ἱστοριογραφίας συνδέονται προβλήματα, ποὺ ἔχουν ἄμεση σχέση μὲ τὴν σύγχρονη πραγματικότητα καὶ τὴν περαιτέρω πορεία τοῦ Ἔθνους. Διότι οἱ συχνοὶ πειραματισμοὶ στὸ χῶρο τῆς ἱστοριογραφίας, διοχετεύονται στὴν ἐκπαίδευση μὲ ὅλες τὶς αὐτονόητες συνέπειες. Βέβαια, ἀπὸ τὸν Λουκιανὸ τὸν Σαμοσατέα (±117–180 μ.Χ.) καὶ τὸ ἔργο του «Πῶς δεῖ ἱστορίαν συγγράφειν» μέχρι σήμερα, τὸ θέμα ἔχει μελετηθεῖ ἐπανειλημμένα σὲ μελέτες καὶ συνέδρια καὶ ἡ ἀποκτηθεῖσα γνώση καὶ πείρα εἶναι σημαντική. Ὑπάρχουν ὅμως συγκεκριμένα αἴτια, ὥστε ἡ ὑπάρχουσα δυσλειτουργία νὰ παρατείνεται. Πρέπει νὰ λεχθεῖ προοιμιακὰ ὅτι ἡ ἱστοριογραφία εἶναι αὐτόνομο πεδίο τῆς γνώσης, ποὺ ἀποσκοπεῖ βασικὰ στὴν ἑρμηνεία τῆς πραγματικότητας καὶ τὴν κατανόησή της μέσα ἀπὸ τὴν ἔρευνα τῶν πηγῶν.

Εκοιμήθη ο νέος Μητροπολίτης Κεφαλληνίας Γεράσιμος

Ο  Μητροπολίτης Κεφαλληνίας  Γεράσιμος (κατά κόσμον Ευάγγελος-Γεράσιμος Φωκάς) εγεννήθη το 1951 στον στο Αργοστόλι Κεφαλληνίας. Επούδασε στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, από 
την οποία έλαβε το πτυχίο του το 1998. Μοναχός εκάρη στις 20 Μαρτίου 1988 στην Ι. Μ. Κουτλουμουσίου Αγίου Όρους. Διάκονος εχειροτονήθη το έτος 1989 και Πρεσβύτερος το 1998 από τον αοίδιμο Μητροπολίτη Κεφαλληνίας κυρό Σπυρίδωνα λαβών και το οφφίκιο του Αρχιμανδρίτου. 
Υπηρέτησε ως Πρωτοσύγκελλος της Ι. Μ. Κεφαλληνίας από το 1998 έως και την ημέρα της εκλογής του 26 Μαΐου 2015. Μητροπολίτης Κεφαλληνίας εχειροτονήθη στις 31 Μαΐου 2015. Εκοιμήθη σήμερα 22 Ιουνίου 2015.

ΑΒΥΣΣΑΛΕΟΝ ΤΟ ΧΑΣΜΑ ΜΕΤΑΞΥ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΚΑΙ ΠΑΠΙΣΜΟΥ

Ελέχθη ευφυώς ότι το θαύμα συνίσταται εις το εμμένειν. Όντως. Θαύμα είναι η διάσπασις της σχέσεως αιτίου και αποτελέσματος. Και τοιούτον θαύμα αποτελεί το γεγονός, ότι η αγία Ορθοδοξία μας εμμένει είκοσιν αιώνας εν τη Αποστολική παραδόσει. Θαύμα θαυμάτων η κεχαριτωμένη Εκκλησία μας! Τι δεν μετεβλήθη, τι δεν μετεμορφώθη, τι δεν ανετράπη κατά τον μακρότατον δίαυλον των αιώνων τούτων; Θεσμοί, φιλοσοφίαι, ιδέαι, συστήματα, καθεστώτα, έθνη, ο κόσμος ολόκληρος. Πάντα ηλλοιώθησαν. Και μόνη η Εκκλησία έμεινεν αρραγής, αμετάβλητος, υπερφυσικόν πράγμα και θέαμα μέσα εις την ρέουσαν του βίου τούτου διάβασιν. Ιδού το θαύμα. «Και κατέβη η βροχή και ήλθον οι ποταμοί και έπνευσαν οι άνεμοι και προσέπεσον τη Εκκλησία και ουκ έπεσε· τεθεμελίωτο γαρ επί την πέτραν». Η δε πέτρα είναι ο Χριστός. Η Εκκλησία, λοιπόν, μένει εις τον αιώνα και «πύλαι άδου ου κατισχύσουσι». Πίπτουσι μόνον οι άνθρωποι. Εάν δε είπητε ότι έπεσαν και Εκκλησίαι, θ’ απαντήσωμεν: Εκκλησίαι, ναι,-- ως σύνολα ανθρώπων. Η Εκκλησία ποτέ, ως διδασκαλία, ως θεσμός θεοφύτευτος και ως σώζουσα πνευματική Κιβωτός, ως Θεανθρώπινον Σώμα.