Αυτό επιβάλλει η Ορθόδοξος συνείδησις, η ευθύτης και η συνέπεια. Δεν δύναμαι να λέγω: «Παναγιώτατε, είσαι αιρετικός, το οικουμενικόν πνεύμά σου σείει, τον Οίκον, ου εσμέν καθήμενοι, την Ορθόδοξον του Χριστού Εκκλησίαν, αλλά εγώ δεν κόπτω τον Μνημόσυνόν σου άχρι καιρού»!

Αγάπη και αλήθεια

(Παρατηρήσεις επί της επιστολής του π. Επιφανίου Θεοδωροπούλου)

Σεβαστοί Πατέρες,

Εν τω υμετέρω εγκρίτω οργάνω της αγωνιζομένης και αγωνιώσης Ορθοδοξίας,  «Ορθόδοξος Τύπος» (αρ. φύλ.  109/10-10-1969) δημοσιεύεται μακροσκελεστάτη επιστολή του Πανοσιολογιωτάτου Αρχιμανδρίτου κ. Επιφανίου Θεοδωροπούλου προς τον Οικουμενικόν Πατριάρχην. Καίτοι στερούμαι προσόντων, εφαμίλλων προς τον σεβαστόν και εξαίρετον επιστολογράφον, όντα σύμβουλον εξ απορρήτων επισήμων Εκκλησιαστικών ανδρών και πλειστάκις προβληθέντα δια το επισκοπικόν αξίωμα, εν τούτοις αποτολμώ να παρακαλέσω Υμάς, όπως φιλοξενήσητε πενιχράς τινας σκέψεις μου· τούτο δε ουχί προς προβολήν ασήμου και ασημάντου τινός λαϊκού, μη αξιωθέντος παρά του Προκαθημένου της Ελλαδικής Εκκλησίας ουδέ θέσεως διδασκάλου εν εκπαιδευτικοίς Αυτής Ιδρύμασιν, ως αθεραπεύτου συντηρητικού, αναδίδοντος την οσμήν του λιβάνου, και της κανδήλας των παραδόσεων, αλλά χάριν αυτής ταύτης της Ορθοδοξίας, του προσφιλούς εντρυφήματος των καρδιών μας και της αποκλειστικής ελπίδος σωτηρίας. Συνεταί, πράγματι, αι παραινέσεις, συμπλέκουσαι αριστουργηματικόν δοκίμιον επιστολιμαίας ρητορικής διατριβής. Συνεταί, αλλά άσκοποι και … επικίνδυνοι! Άραγε αγνοεί ο προς ον η επιστολή όσα εν τη επιστολή αναφέρονται; Έχει την γνώμην ο συμπαθής συντάκτης, ότι είναι ο πρώτος, όστις ανακαλεί εις την τάξιν τον προ πολλού ατακτήσαντα; Δεν είναι ο εκλεκτός π. Επιφάνιος εκ των αφελών ή των βραδέως πληροφορουμένων! Γνωρίζει επομένως, ότι πλειστάκις εγράφησαν τοιαύται παραινέσεις υπό τε μετριωτέρων, αλλά και ικανωτέρων τω λόγω. Πλην ο Γέρων του Φαναρίου «ουκ ηβουλήθη συνιέναι». Αι τοιαύται λοιπόν παραινέσεις ου μόνον πίπτουσιν εις το κενόν αλλά και βαρύτατα τραυματίζουν την Ορθόδοξον συνείδησιν. Και ιδού πως! Κατέστη πανορθοδόξως γνωστόν, ότι ο κρίμασιν οις οίδεν Κύριος προκαθήμενος του Φαναρίου και ο τούτου ομόφρων, ο Αμερικής Ιάκωβος π ρ ο  π ο λ λ ο ύ  έπαυσαν να θεωρούν, ότι η Ορθόδοξος Εκκλησία είναι η μόνη κιβωτός σωτηρίας. Έργω δε και λόγω ε υ ρ ί σ κ ο ν τ α ι  εκτός εδάφους Ορθοδοξίας, ως τούτο άλλωστε ομολογεί και ο π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος. Δια των αιρετικών και πεπλανημένων αυτών δοξασιών α σ φ α λ ώ ς  κρημνίζουν συνειδήσεις και βλασφημούν κατά του Παναγίου Πνεύματος, συστήσαντος και συντηρούντος την Ορθόδοξον Εκκλησίαν! Ερωτώμεν λοιπόν τον επαϊοντα π. Επιφάνιον πως οι Πατέρες συμβουλεύουν να συμπεριφερώμεθα κατά των γυμνή πλέον τη κεφαλή διδασκόντων αιρέσεις; Πως θα ωμίλουν οι Βασίλειοι, οι Αθανάσιοι κατά των αιρετικών; Τι συνιστούν οι θείοι και Ιεροί Κανόνες; Ασφαλώς όχι ρητορικάς επιθέσεις, καλολογίας και παραινέσεις! Μία γλώσσα μόνον απομένει· η γλώσσα των επιτιμίων της Εκκλησίας. Τοιαύται συνεταί παραινέσεις, ενώ υπεγείρουν την θυμηδίαν και τον οίκτον του προς ον αι παραινέσεις, συγκλονίζουν τας συνειδήσεις των πιστών τέκνων της Ορθοδοξίας, τα οποία, επί τέλους, δεν κατανοούν διατί υ π ο χ ρ ε ο ύ ν τ α ι  να αναμένουν «άχρι καιρού» και να μη καταδικάσουν, ως πρέπει, τας διαδιδομένας αιρέσεις, τας πασών των αιρέσεων αιρετικωτέρας! Ερωτούν δε τον επιστολογράφον: Μόνον η ανηθικότης αποκόπτει τον οιουδήποτε βαθμού κληρικόν εκ της Εκκλησίας, ουχί δε και η κατεγνωσμένη και γυμνή τη κεφαλή διακηρυσσομένη αίρεσις; Μόνον ο ηθικός καθαρμός του κλήρου πρέπει να αποτελή πόνον και μέλημα των τέκνων της Ορθοδόξου Εκκλησίας ουχί δε και η πλάνη και αίρεσις; Δύναται να ίδη Θεού πρόσωπον ενάρετος τις και των αγγέλων αγνότερος κληρικός, εφ΄ όσον είναι αιρετικός; Οι θείοι και ιεροί κανόνες μόνον το ήθος ελέγχουν, ουχί δε και την πίστιν; Κρημνίζουν λοιπόν αι παραινέσεις του π. Επιφανίου και τας συνειδήσεις και την Ορθοδοξίαν. Τον παταγώδη δε αυτόν κρημνισμόν δεν επανορθώνει η απειλή «Αν τελικώς προχωρήσητε ακόμη, αν προβήτε εις «ενώσεις», τότε θα ίδητε ποίαν στάσιν θα τηρήση έναντι Υμών η Εκκλησία της Ελλάδος», διότι δεν γνωρίζομεν κατά πόσον ομιλεί ο γράφων, κατ΄ εξουσιοδότησιν της Εκκλησίας της Ελλάδος, αλλά και διότι γεννάται η απορία: δικαιολογείται ανεκτικότης να προχωρήση έτι περαιτέρω, όταν ήδη εφήρμοσε και αυτό το κοινόν ποτήριον της Θείας Ευχαριστίας, ώστε να μεταλαμβάνουν, τη συστάσει του, από ορθοδόξους ιερείς αιρετικοί χωρίς προηγουμένην ομολογίαν ορθοδόξου πίστεως; Και έπειτα αμφιβάλλει ο π. Επιφάνιος, θιασώτης αυτός της διοικητικής εννοίας της Εκκλησίας, ότι τα πάντα δύνανται να αποτολμηθώσι και να περιβληθώσι με συνοδικόν κύρος, οπόταν ουδείς θα δύναται να διαμαρτυρηθή, διότι όλοι θα «κήδωνται της ειρήνης της Εκκλησίας» και θα «σκέπτωνται τας εξελίξεις και καταλήξεις των σχισμάτων, ως γράφει, δια να δικαιολογήση τους συμπαθείς «αχρικαιρισμούς» του; Καθ΄ ημάς η Αίρεσις αποκόπτει τον τε κληρικόν και πιστόν εκ της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Επιβάλλεται λοιπόν μόνον συνοδικός έλεγχος και καταδίκη των θιασωτών και κηρύκων της Αιρέσεως του Οικουμενισμού Οικουμενικού Πατριάρχου και Αμερικής Ιακώβου, Θυατείρων Αθηναγόρου κλπ. Μέχρι δε της τοιαύτης επισήμου εκκλησιαστικής ενεργείας, οι πιστοί, κληρικοί τε και λαϊκοί, δύνανται να κάμωσιν χρήσιν έναντι του Πατριάρχου και των ομοφρόνων Αυτώ, του δικαιώματος, όπερ αναγνωρίζει αυτοίς ο ΙΕ΄ Κανών της Πρωτοδευτέρας Συνόδου, της αποκοπής δηλονότι του Μνημοσύνου και προ Συνοδικής διαγνώμης. Αυτό επιβάλλει η Ορθόδοξος συνείδησις, η ευθύτης και η συνέπεια. Δεν δύναμαι να λέγω: «Παναγιώτατε, είσαι αιρετικός, το οικουμενικόν πνεύμά σου σείει, τον Οίκον, ου εσμέν καθήμενοι, την Ορθόδοξον του Χριστού Εκκλησίαν, αλλά εγώ δεν κόπτω τον Μνημόσυνόν σου άχρι καιρού»! Εάν προσήρχετο εις τον π. Επιφάνιον λαϊκός τις και του έλεγε, ότι φρονεί όσα ο Πατριάρχης διακηρύσσει περί Οικουμενισμού και πανθρησκευτισμού, θα του επέτρεπε να μεταλάβη, εάν δεν ηρνείτο τας πλάνας αυτάς; Η τοιαύτη δε ενέργειά του δεν θα ήτο επιτίμιον, μικρός αφορισμός, α κ ο ι ν ω ν η σ ί α;  Πρόσχωμεν! Πριν ο λαός της Ορθοδοξίας λιθοβολήση κληρικούς και λαϊκούς δια την χλιαράν στάσιν ή διαρρεύση αλλού, λόγω των περιέργων κοκτεϊλισμών μας, ας είπωμεν γυμνήν την αλήθειαν, χωρίς ρητορισμούς. Και η αλήθεια είναι Μία: Πας όστις ευαγγελίζηται ημάς, παρ΄ ο παρελάβομεν, καν Άγγελος εξ ουρανού η, ανάθεμα έστω. Αυτάς τας σκέψεις γεννά εν εμοί η επιστολή του εκλεκτού Αρχιμανδρίτου. Ίσως να μυρίζουν λάδι κανδήλας και λιβάνι! Ίσως να είναι αναχρονιστικά! Δεν γνωρίζω! Ένα μόνον γνωρίζω, ότι η εν τη Ορθοδόξω Εκκλησία Αλήθεια σταθμίζεται μόνον με την Παράδοσιν και τους Κανόνας και ουχί με ασαφείς ρευστότητας.

Διονύσιος Μπατιστάτος. 

(ήτο νεοημερολογίτης).

Προς φιλοπαπικούς: Η δολιότης των Παπικών.

Του Ευγενίου Βουλγάρεως.

«Όχι ολιγωτέραν προσοχήν και φύλαξιν χρειάζεσθε, Αδελφοί μου, προς αυτούς τους απατεώνας (εννοεί του παπικούς), όταν έρχωνται με το μέλι εις το στόμα και σας ομιλούν, όταν τεχνεύωντας με τον δόλον των ευεργεσιών και χαρίτων να σας αγκιστρώνουν και με τας ελπίδας και υποσχέσεις να σας σαγηνεύσουν. Φοβερώτερος εχθρός δεν είναι από εκείνον, όπου υποκρίνεται φίλος. Επικινδυνωδέστερος και ολεθριώτερος πόλεμος δεν είναι από εκείνον, όπου με την ελπίδα της ελευθερίας φέρει την τυραννίδα. Πιστεύσατέ μοι ότι περισσοτέρους Ορθοδόξους επλάνησαν και έσυραν προς εαυτούς οι Λατίνοι με την δόσιν (παροχές),  πάρεξ με την διάλεξιν (διαλόγους). Περισσοτέρους λέγω έσυραν προς εαυτούς με τας κολακείας, με τας υποσχέσεις, με τας χάριτας, με τας ευεργεσίας, με τας κοσμικάς βοηθείας, με την άδειαν, με την άνεσιν και τρυφήν, με τας ελπίδας, παρά με τους λόγους και με τας κατηχήσεις. Μάρτυρες εις τούτο η Αντιόχεια, η Αλεξάνδρεια, πολλά μέρη της Συρίας και πολλαί Νήσοι του Αιγαίου Πελάγους, οπού με την δαπάνην πολλών χρημάτων ηύξησεν η Ρώμη τον Παπισμόν, συναθροίζουσα τους πιστούς, ωσάν στράτευμα μισθοφόρων. Δεν ήθελαν δυνηθούν να σύρουν και τον Αυτοκράτορα της Κωνσταντινουπόλεως και τον Πατριάρχην και τόσους Αρχιερείς εις την Φλωρεντίαν τότε, να συγκατανεύσουν εις την ψευδή εκείνην και ανυπόστατον ένωσιν, πάρεξ με την ελπίδα της συνδρομής των και βοηθείας εις τον κατά βαρβάρων επικείμενον πόλεμον. Δεν ήθελον ισχύσουν να ελκύσουν εις το μέρος των  και τον μάλλον φιλοχρήματον και φιλόδοξον, πάρεξ φιλόσοφον Αρχιερέα εκείνον Βησσαρίωνα, πάρεξ με την εκκλησιαστικήν παρ΄ αυτών πορφύραν, με τον Καρδιναλικόν Καπάσιον. Αλλ΄ αυτά είναι αι μεθοδείαι και μηχαναί του εχθρού των ψυχών, να απατά τους πιστούς με τα πρόσκαιρα, δια να τους υστερήση τα αιώνια».

Ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός προς τους Αρχιερείς, Ιερείς, Διακόνους, Μοναχούς, και λοιπούς Χριστιανούς της Ελληνικής Εκκλησίας.

«Ει τις πίστει χειραγωγούμενος, αγαθόν και παντοδύναμον και αληθές και σοφόν και δίκαιον το θείον λογίσηται, ευρήσει πάντα λεία και ομαλά και οδόν ευθείαν. Εκτός γαρ πίστεως αδύνατον σωθήναι. Πίστει γαρ πάντα, τα τε ανθρώπινα τα τε πνευματικά, συνίστανται. Ούτε γαρ γεωργός εκτός πίστεως τέμνει γης αύλακα, ούτε έμπορος μικρώ ξύλω την εαυτού ψυχήν τω μαινομένω της θαλάσσης πελάγει παραδίδωσιν, ου γάμοι συνίστανται, ουχ άλλοτι των εν τω βίω. Πίστει νοούμεν εκ του μη όντος εις το είναι τα πάντα τη του Θεού δυνάμει παρήχθαι· πάντα, τα τε θεία ως τα ανθρώπινα, πίστει κατορθούμεν. Πίστις δε έστιν απολυπραγμόνητος συγκατάθεσις. Πάσα μεν ουν πράξις και θαυματουργία του Χριστού μεγίστη και θεία και θαυμαστή, αλλά πάντων εστί θαυμαστότερον ο Τίμιος Σταυρός. Δι΄ ουδενός γαρ ετέρου ο θάνατος κατήργηται, η προπάτορος αμαρτία λέλυται, ο άδης εσκύλευται, η ανάστασις δεδώρηται, δύναμις ημίν του καταφρονείν των παρόντων και αυτού του θανάτου δέδοται, η προς την αρχαίαν μακαριότητα επάνοδος κατώρθωται… Θεού κληρονόμοι γεγόναμεν δια του Σταυρού  του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού».

(Έκδοσις Ακριβής της Ορθοδόξου Πίστεως).

Το Π.Σ.Ε. χρηματοδοτεί τους φονείς Μαρξιστάς και τους Μιλιταριστάς. -- Να αποχωρήση εξ αυτού η Εκκλησία της Ελλάδος.

Το Παγκόσμιον Συμβούλιον Εκκλησιών ωμολόγησε προ δεκαημέρου επισήμως δια του διαβοήτου πλέον γενικού γραμματέως του κ. Φίλιπ Πότερ ότι χρηματοδοτεί, εκτός των μαρξιστικών κινημάτων της Αφρικής, και διάφορα άλλα μιλιταριστικά κινήματα και ομάδες, αι οποίαι δρουν εις όλον τον κόσμον. Αι νέαι αυταί δηλώσεις του γεν. γραμματέως του Π.Σ.Ε. μιας καθαρώς σιωνιστικής οργανώσεως, επροκάλεσαν την αγανάκτησιν της Κοινής Γνώμης και εγκύρων κύκλων της Ευρώπης, διότι υπό την εκκλησιαστικήν προσωνυμίαν χρηματοδοτούνται οι δολοφόνοι και υποστηρίζεται η βία και η τρομοκρατία.

ΕΙΝΑΙ Η ΘΕΟΤΟΚΟΣ ΑΝΑΜΑΡΤΗΤΟΣ;

Εις το φύλλον της 1^ης Ιανουαρίου ε.ε. εδημοσιεύσαμεν το χριστουγεννιάτικον άρθρον του π. Ιουστίνου Πόποβιτς, εις το τέλος του οποίου υπάρχει και η έκφρασις «Αναμάρτητος-Θεοτόκος». Ο σεβαστός π. Δ. Λαζάρου εκ της Θεσσαλονίκης εις επιστολήν του προς τον «Ο.Τ.» απορεί δια την ως άνω έκφρασιν, θεωρών ότι «τούτο δεν είναι ορθόν», καθ΄ ότι κατά την Αγίαν Γραφήν «πάντες ήμαρτον» και ουδείς αναμάρτητος ει μη μόνον ο Ιησούς Χριστός.

Ακολούθως απαντώμεν εις την παράκλησίν του δια την εν προκειμένω γνώμην της εφημερίδος μας:

Κατ΄ αρχήν, δεν αμφιβάλλομεν δια την ορθότητα της Θεοτοκολογίας του π. Ιουστίνου, ενός μεταξύ των πλέον διακεκριμένων δογματολόγων της συγχρόνου Ορθοδοξίας, όστις τον βίον του κατηνάλωσεν εις την έμπρακτον μελέτην της Αγίας Γραφής και των Πατέρων της Εκκλησίας. Όθεν, ας ερμηνεύση ο ίδιος τον εαυτόν του (Βλ. «Δογματική της Ορθοδόξου Εκκλησίας», τόμος Β΄ σ. 261, σερβιστί): «Είναι σαφές», λέγει ο π. Ιουστίνος, «ότι κατά την Χριστόπνευστον διδασκαλίαν των θεοσόφων Πατέρων, το άσπιλον και αναμάρτητον της Υπεραγίας Θεοτόκου δεν αναφέρεται εις την απουσίαν του προπατορικού αμαρτήματος εν τη ανθρωπίνη φύσει αυτής, αλλ΄ εις την προσωπικήν της σχέσιν προς τον σπίλον και την αμαρτίαν και εις τον αγώνα της και την υπεροχήν επί του σπίλου και της αμαρτίας». Ενταύθα ο π. Ιουστίνος κάμνει διάκρισιν μεταξύ του προπατορικού αμαρτήματος και της προσωπικής αγιότητος της Παναγίας Θεοτόκου. Συμφώνως προς την Πατερικήν διδασκαλίαν, η Παναγία είχε το προπατορικόν αμάρτημα (εξ ου και ο θάνατός της), προσωπικώς δε ήτο όντως πανάμωμος και άσπιλος· μέχρι της συλλήψεως του Κυρίου ένεκα της απείρου αγάπης Της και υπακοής εις το θέλημα του Θεού, μετά δε την σύλληψιν ένεκα της …..(σ.σ. δεν διακρίνεται η γραμμή)… αγίου Πνεύματος και της εν Αυτή παρουσίας του πυρός της Θεότητος. Όπως και των μεγάλων Προφητών του Θεού, των «εν κοιλία μητρός» ηγιασμένων και πεπληρωμένων Πνεύματος Αγίου (Ιερεμ. α΄, 5· Λουκ. α΄, 15), και της Παναγίας η αγιότης αρχίζει «εν κοιλία μητρός». Αύτη αποκορυφούται κατά την στιγμήν της ασπόρου συλλήψεως του Θεού Λόγου και αφθαρτοποιείται εις την Κοίμησιν και Μετάστασίν Της. Η Παναγία υπερέβη την καθαρότητα και την αγιότητα πάντων των προφητών και ανθρώπων, ακόμη και των αγγέλων, και εφάνη ούτω, κατά τον Άγιον Ιωάννην τον Δαμασκηνόν, «αξία του Κτίσαντος». Κατά τον αυτόν Πατέρα, η κληρονομία του προπατορικού αμαρτήματος ήτο ανενέργητος μέσα εις Αυτήν, διότι η θέλησίς Της και όλαι αι δυνάμεις της ψυχής Της και του σώματός Της ήσαν «τω Δεσπότη Θεώ προσαναθέμεναι». Ασφαλώς, ουδείς αναμάρτητος, ει μη μόνον ο Θεός. Το «πανάμωμον» και «αναμάρτητον» της Παναγίας είναι αποτέλεσμα της κοινωνίας Της εις την θείαν αναμαρτησίαν, όπως, εξ άλλου, και η καθαρότης και η «αναμαρτισία» του κάθε ανθρώπου, κατά το μέτρον της αρετής εκάστουθ και του προς Θεόν έρωτος αυτού. Όθεν, λέγει ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, απευθυνόμενος προς την Παναγίαν: «Μόνη γαρ απάντων τας πάντων ετελείωσας θεωρίας, την κοινήν απάντων υπερβαλλομένη φύσιν τη προς Θεόν συναφεία μη κατά τον απόρρητον μόνον τόκον, αλλά και κατά προηγιασμένην εξ άκρας καθαρότητος προς εκείνον κατά παν αγαθόν κοινωνίαν». Κατά τον αυτόν Πατέρα, η Παναγία είναι «πάσης αρετής έμψυχος εικών, θείων τε και ανθρωπίνων χαρίτων εστία και συνδρομή». Δια την Ορθόδοξον Παράδοσιν και εκκλησιαστικήν συνείδησιν η Παναγία Θεοτόκος είναι αδιανόητος άνευ του Χριστού. Η Ορθόδοξος Πατερική θεολογία δεν γνωρίζει «Μαριολογίαν», γνωρίζει μόνον «Θεοτοκολογίαν». Τούτο δεικνύει και η ορθόδοξος εικών της Παναγίας, η οποία ουδέποτε εικονίζεται άνευ του Χριστού. Αύτη εξελέγη δια τον Χριστόν, ητοιμάσθη δια τον Χριστόν, εγέννησε τον Χριστόν, μακαρίζεται υπό πασών των γενεών δια τον Τόκον Της. Η Ορθόδοξος Εκκλησία, μακαρίζουσα την Παναγίαν, ουδέν άλλο πράττει, ει μη σκιρτά και αιωνίως επαναλαμβάνει, με διαφόρους τρόπους, τους λόγους της Ελισάβετ: «ευλογημένη συ εν γυναιξί και ευλογημένος ο καρπός της κοιλίας σου» (Λουκ. α΄, 42). Μόνον εκείνος, ο οποίος ορθώς θα πιστεύση το ακατάληπτον μυστήριον του Καρπού Της, δηλαδή το μυστήριον της Σαρκώσεως του Λόγου, δύναται να προσφέρη άξιον ύμνον εις την Παναγίαν Μητέρα Αυτού και να εννοήση το υπερβάλλον μέγεθος του μυστηρίου Της. Δια να γίνη «καταγώγιον»της Αγίας Τριάδος και να φέρη «όλην εν μέση ψυχή την άκτιστον Τριάδα, ης εν γαστρί τον Ένα συνείληφε ασπόρως» (Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς), δηλαδή να αξιωθή της τιμής, ης δεν ηξιώθη ουδέν των κτιστών όντων, εχρειάζετο, ασφαλώς, να γίνη, όπως και εγένετο, «παναμώμητος» και «καθαρωτέρα λαμπηδόνων ηλιακών». Λόγω της προαιρετικής συνεργασίας Της εις την οικονομίαν της σωτηρίας και της εξαιρέτου προσωπικής καθαρότητός Της, ουδέν των κτιστών όντων ανέβη εις τοιούτον ύψος, εις το οποίον ανήλθεν η Θεοτόκος· και προς ουδένα κατέβη ο θεός τόσον εγγύς όσον προς την Θεοτόκον. Ως εκ τούτου, οι Πατέρες την ονομάζουν και «μεθόριον» κτιστής και ακτίστου φύσεως· η εκκλησιαστική υμνολογία την ονομάζει και «μεσίτριαν», ουχί μόνον ως πρεσβεύουσαν υπέρ ημών, αλλά και ως προσφέρουσαν εις ημάς τον Χριστόν ωσάν δώρον και εις τον Χριστόν προσφέρουσαν την ανθρωπίνην φύσιν: «Παντός ανθρωπίνου γένους στάσα μεταξύ, τον μεν Θεόν εποίησεν Υιόν ανθρώπου, υιούς δε Θεού τους ανθρώπους απειργάσατο» (Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς). Η λέξις «Θεοτόκος», λοιπόν, συμπεριλαμβάνει εν εαυτή όλον το μυστήριον της Παναγίας και δεικνύει ότι πάσα «η εις Αυτήν τιμή εις τον εξ Αυτής σαρκωθέντα Υιόν ανάγεται» (Άγιος Ιωάννης Δαμασκηνός). Αλλά δηλοί και άλλο τι, ότι δηλαδή η περιφρόνησις Αυτής και η εις Αυτήν πάσα ατιμία και αύτη εις τον εξ Αυτής σαρκωθέντα Υιόν ανάγεται, ως υποκρύπτουσα την άρνησιν της πραγματικότητος της Σαρκώσεως του Λόγου. Ουδόλως τυγχάνει τυχαίον το ότι οι Προτεστάνται δεχόμενοι την Παναγίαν (δήθεν από την αγάπην δια τον Χριστόν), αρνούνται ταυτοχρόνως το Αίμα και το Σώμα του εξ Αυτής τεχθέντος Κυρίου. Μόνον, λοιπόν, υπό το φως της Σαρκώσεως του Κυρίου (η οποία είναι αδιανόητος άνευ της Θεοτόκου, όπως και η Θεοτόκος και η τιμή προς Αυτήν άνευ του εξ Αυτής τεχθέντος Κυρίου), δύναταί τις να κατανοήση ορθώς την δόξαν και την τιμήν την υπό της Ορθοδόξου Εκκλησίας εις την Παναγίαν προσφερομένην. Η Παναγία ούτε έχει ανάγκην από ψευδή δόξαν (η ρωμαϊκή αίρεσις «της ασπίλου συλλήψεως» και της «ενσωμάτου» -- άνευ προηγηθέντος θανάτου – «αναλήψεως»), ούτε πάλιν δέον να υπάρχη φόβος από της «υπερτιμήσεως» της Παρθένου, εκ μέρους των ακολουθούντων πιστώς το φρόνημα της Εκκλησίας και των θεοφόρων Πατέρων Της. 

ΑΝΤΙ ΕΠΙΚΗΔΕΙΟΥ -- του αδελφού μας Ιουστίνου :

ΑΝΤΙ ΕΠΙΚΗΔΕΙΟΥ

Θάνατος δεν υπάρχει για τον Νικόλαον Σωτηρόπουλον. Μακάριες οι ψυχές των πεπελεκισμένων για την μαρτυρίαν Ιησού, λέγει η Αποκάλυψις.

 Ο Νικόλαος Σωτηρόπουλος κατατάσσεται σήμερον πανηγυρικά στη χερουβική χορεία των μεγάλων Ιεραποστόλων της Εκκλησίας μας.

Μαζί με  π. Χαράλαμπον Βασιλόπουλον, π. Επιφάνιον Θεοδωρόπουλον, π. Θεόκλητον Διονυσιάτην, Νεκτάριον Παναγόπουλον και τον ιερόν λέοντα της Λογγοβάρδας.  

Σκιρτώ απο δέος μπροστά στην αναφορά του ονόματός του και μόνον.  Νικόλαος Σωτηρόπουλος. Εκμηδενιστής των αιρετικών, σφαγέας των οικουμενιστών.

Μια μεγάλη πατερική μορφή βοανεργής.

Φωνή λέοντος και σοφία Πνεύματος.

Χαίρεται και αγαλλιάται τώρα η αγία του ψυχή.

Στα χέρια του Παντοκράτορος, μαζί με τον άγιο Αυγουστίνο Φλωρίνης.

Πολύς και άξιος ο μισθός του εν τοις ουρανοίς. Ίσως και μεγαλύτερος απο τους προαναφερθέντας.

Διότι τον αφώρησαν, τον ωνείδησαν, τον κατεδίωξαν οι εχθροί του Υιού της Παναγίας μας.

Αλλά δεν πτοήθηκε, δεν επρόδωσε.

Εφύλαξε την παρακαταθήκην...

Ιδού, έμπροσθέν μας κείται ο στέφανός του χρυσούς.

Ιδού όμως και η λίμνη του πυρός, κόλαση και θειάφι πολύ , για τους διώκτες του.

Λοιπόν,  δεν υπάρχουν πιά  δάκρυα για τους αθανάτους, κρατήστε τα  μόνον για τους κολασμένους...

Τώρα ας κάνουμε όλοι μας  μιάν ευχή, εκείνη που έγραψε ο ποιητής Ανδρέας Κάλβος για τον "Ιερόν Λόχον". 

"Ας μην  βρέξει   το σύννεφον

και ο άνεμος, σκληρός, ας μη σκορπίσει το άγιο χώμα που σε σκεπάζει"

πανάξιε, χριστιανέ ορθόδοξε, αδελφέ μας Νικόλαε Σωτηρόπουλε.

Αιωνία σου η μνήμη!

Η κρίσις και η ανάστασις των νεκρών. -- Του αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου.

Η ανάστασις των νεκρών συνδέεται με την κρίσιν και αν δεν υπάρχη, ως μερικοί λέγουν, ανάστασις, δεν θα υπάρχη και κρίσις. Εάν όμως δεν υπάρχη κρίσις, ούτε ανταπόδοσις, ούτε δικαστήριον, διατί ετιμήθημεν υπό του Θεού δια του μεγάλου δώρου του λογικού, δια του οποίου είμεθα κυρίαρχοι της κτίσεως; Δια των σκέψεων τούτων ο διάβολος επιδιώκει να μας πείση να αγνοήσωμεν την δωρεάν ταύτην και εξομοιωθώμεν με τα κτίσματα, ο άρχων με τα αρχόμενα. Και φαίνεται μεν, ότι δια τούτων καταργεί την κρίσιν, καταργεί όμως εμμέσως και την ύπαρξιν του Θεού, διότι εάν δεν υπάρχη κρίσις, ο Θεός δεν είναι δίκαιος κατά ανθρωπίνην λογικήν. Εάν όμως ο Θεός δεν είναι δίκαιος, δεν είναι ούτε Θεός. Εάν δε Θεός δεν υπάρχη, τότε απλώς και ως έτυχε τα πάντα φέρονται και δεν υπάρχει πλέον ούτε αρετή ούτε κακία. Βλέπετε που οδηγεί η σκέψις αύτη του διαβόλου; Εις το να μεταβάλη τους ανθρώπους εις άλογα όντα ή μάλλον δαίμονας. Ας μη τον ακούωμεν λοιπόν. Υπάρχει κρίσις άθλιε και ταλαίπωρε! Γνωρίζω πως φθάνεις εις τοιαύτας σκέψεις. Έχεις διαπράξει πολλάς αμαρτίας, πολλά παραπτώματα και ως εκ τούτου δεν έχεις παρρησίαν προς τον Θεόν, και νομίζεις, ότι τα πράγματα είναι κατά τας σκέψεις, που σου βάλλει ο διάβολος. Τουλάχιστον, λέγεις, ας μη υποβάλω την ψυχήν μου εις τον φόβον της γεέννης και αν αύτη υπάρχη, θα την πείσω, ότι δεν υπάρχει. Έτσι εν όσω ζω, θα επιδοθώ αφόβως εις κάθε ακολασίαν!

(Εκ του αγ. Ιωαν. Χρυσοστόμου «Ομιλίαι προς πενθούντας»).

Εκοιμήθη εν Κυρίω ο θεολόγος Νικόλαος Ι. Σωτηρόπουλος

Εκοιμήθη εν Κυρίω χθες 27/8/2014  ο θεολόγος Νικόλαος Ι. Σωτηρόπουλος.

Ύμνοι Κοιμήσεως της Κυρίας Θεοτόκου μας.

Όσο είναι ο νους μου στο χωράφι, τόσο να βρεθούν τα βόδια.....

Σε Μοναστήρι (του νέου)  των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής!...

Εδώ είναι από το Πάτριο της Ελλάδος.

O Συναξαριστής της ημέρας.

Πέμπτη, 28  /  15  Αυγούστου 2014

Μωυσέως του Αιθίοπος, Διομήδους.

Ὁ Ὅσιος Μωυσῆς ἔζησε στὴν Αἴγυπτο καὶ στὴν ἀρχὴ ἦταν ληστής. Ἀλλὰ τὸ φῶς τῆς γνώσης καὶ τῆς μετανοίας δὲν ἄργησε νὰ φωτίσει τὸν δρόμο του. Ἡ μεγάλη ἐπιείκεια ποὺ ἔδειξε πρὸς αὐτὸν κάποιος χριστιανός, ἐνῶ αὐτὸς τὸν εἶχε βλάψει, ἐπέφερε στὸν Μωυσῆ ψυχικὴ ἀνακαίνιση.

Πίστεψε, ἔγινε χριστιανὸς καὶ κατόπιν μοναχός. Ἀγωνίστηκε σκληρὰ μέσα στὴν ἔρημο καὶ ἀπέκτησε μεγάλη πνευματικὴ σύνεση καὶ ἀρετή. Ἡ φήμη του ἔφερνε στὸ ἐρημητήριό του πολλοὺς χριστιανούς, ποὺ ἄκουγαν μὲ δέος τὴ διδασκαλία του κατὰ τῆς ὑπερηφάνειας καὶ τῆς κατάκρισης.

«Εἶμαι», ἔλεγε, «ὁ χειρότερος τῶν ἁμαρτωλῶν. Τὰ περασμένα μας ἁμαρτήματα πρέπει νὰ τὰ ἔχουμε πάντα μπροστά μας καὶ νὰ λυπούμαστε γι’ αὐτά. Αὐτὸ εἶναι ἡ καλύτερη μέθοδος γιὰ νὰ φυλάξουμε τὸν ἑαυτό μας, μὲ τὴν βοήθεια τοῦ Θεοῦ, ἀσφαλή. Ἂν νομίσουμε ὅτι εἴμαστε πνευματικὰ ὄρθιοι, τότε ἀκριβῶς εἶναι ὁ μεγάλος κίνδυνος μήπως πέσουμε. Γιὰ νὰ μὴ φοβόμαστε τὸν Θεό, ὀφείλουμε νὰ φοβόμαστε πολὺ τὸν ἑαυτό μας, δηλαδὴ τὶς ἀδυναμίες καὶ τὰ πάθη μας».
Μὲ τέτοια ἁγία ζωή, ὁ Μωϋσῆς ἔφθασε στὸ 75^ο ἔτος τῆς ἡλικίας του. Ὥσπου ξαφνικά, εἰδωλολάτρες ληστὲς εἰσέβαλαν στὸ σπήλαιό του καὶ τὸν σκότωσαν μὲ μαχαίρια. (Σύμφωνα ὅμως μὲ τὴν Συναξαριακὴ πηγὴ τοῦ Ἅγιου Νικόδημου, ὁ Ἅγιος Μωϋσῆς ἀπεβίωσε εἰρηνικά).

The Way An introduction to the Orthodox Faith -- Protopresbyter Fr. George D. Metallinos Professor Emeritus of the Athens University

Book Presentation

Protopresbyter Fr. George D. Metallinos
Professor Emeritus of the Athens University

The Way

An introduction to
the Orthodox Faith

Several years ago I had compiled a number of my studies, which had originally been written in German for poemantic purposes, as an aid for German visitors in Greece, who desired to learn about the Orthodox faith and tradition. That book, "LEBEN IM LEIBE CHRIST" (Life in the Body of Christ), Athens 1990, and its acceptance which had given rise to repeated editions, were the reasons behind my decision to repeat that endeavour in English as well.

Thus, a series of my texts from the more recent years was compiled once again for a similar purpose -the presentation of various aspects of the magnitude called ORTHODOXY- this time translated into English, so that they might assist as an introduction to Orthodoxy for English readers. The translation was undetaken by Mrs. Katerina Nikolopoulou and I am grateful for this. With this undertaking, she too has participated in the poemantic aspirations of this book, thus providing a conciderable service to our fellow-man. For this, I ask God to reward her blessed labour as He sees fit. I have also personally reviewed the translation as regards its theological terminology and I bear all responsibility for any vagueness or flaws therein.

I pray that this book will fulfil the purpose of its compilation, which is none other than the spherical presentation of ORTHODOXY; that is, the Faith and the Life which were delivered to us by the Apostles of Christ and our Holy Fathers throughout the ages, as the successors and the continuers of their work.

http://impantokratoros.gr/B545B3B4.en.aspx

Κινδυνεύομε, ως Εκκλησία και ως Έθνος.

Οι κολυμβήθρες εστέγνωσαν δια το μη υπάρχειν βρέφη προς βάπτισι και η Ραχήλ, η αγία μας Εκκλησία, κλαίει απαρηγόρητα δια τα τέκνα Της τα αποβαλλόμενα και φονευόμενα υπό αναλγήτων μητέρων και κακούργων ιατρών. Τριάκοντα επτά περίπου χιλιάδες αθώων ψυχών φονεύονται κατά μήνα και ο εθνικός μας στρατός κατ΄ έτος ελαττώνεται, ενώ οι κύκλω ημών εχθροί υπερπληθύνονται. Οι δε Κληρικοί μας συζητούν περί ανέμων και υδάτων, περί ιερωσύνης γυναικών και στρατεύσεως αυτών… Ταλαίπωρε αιωνία Ελλάς, που πηγαίνεις; Με τρία εκατομμύρια μουσουλμάνων στα αγιοτόκα εδάφη σου, Ιέρειες ετοιμάζονται δια την Εκκλησία σου και γυναίκες δια την φύλαξι των συνόρων και της ακεραιότητός σου!!!

Η Κοίμησις της Θεοτόκου -- του αγίου Θεοδώρου του Στουδίτου.

«Σήμερον η Θεοτόκος, ως νοερή και θεοφώτιστη σελήνη, εισέρχεται μαζί με τον ήλιον της δικαιοσύνης εις τον πνευματικόν ουρανόν και χάνεται μεν από την πρόσκαιρη αυτήν ζωή, αλλά συγχρόνως ανατέλλει και γίνεται ολόλαμπρη από το αξίωμα της αθανασίας που αποκτά. Σήμερον η χρυσοφτιαγμένη από τον Θεόν κιβωτός του αγιάσματος, αναχωρεί από τα επίγεια σκηνώματά Της και μετακομίζεται στην άνω Ιερουσαλή προς ανάπαυσιν αιωνίαν… Τώρα λοιπόν η Θεοτόκος, αφού έκλεισε τα αισθητά μάτια Της, ανυψώνει ωσάν αστέρια μεγάλα και λαμπερά, που δεν έδυσαν ακόμα, τους νοητούς για μας οφθαλμούς Της και τους έχει άγρυπνους, για να εξευμενίζη το πρόσωπον του Θεού, χάριν της προστασίας του κόσμου. Τώρα, με την κοίμησίν Της, αφού έκλεισε με την σιωπή τα θεοκίνητα χείλη Της, ανοίγει το στόμα Της δια να πρεσβεύη αδιάκοπα υπέρ όλου του ανθρωπίνου γένους. Τώρα, αφού τα σωματικά και θεοφόρα χέρια Της τα κατέβασε κι΄ αφού απέκτησε την αφθαρσία, τα υψώνει προς τον Δεσπότην Κύριον ικετευτικώς υπέρ ολοκλήρου της ανθρωπότητος».

(Από τον Ε΄ Λόγον του αγίου Θεοδώρου του Στουδίτου, απόδοσις εις την νεοελληνικήν υπό Παναγιώτου Θεογνώστου).

Εκκλησία της Ελλάδος -- ανακοινωθέν της Ιεράς Συνόδου

Συνήλθε σήμερα Τετάρτη, 27 Αυγούστου 2014, στην τρίτη Συνεδρία Της για τον μήνα Αύγουστο η Διαρκής Ιερά Συνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος, υπό την Προεδρία του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερωνύμου.

Κατά την σημερινή Συνεδρία της, η Διαρκής Ιερά Σύνοδος επικύρωσε τα Πρακτικά της προηγουμένης Συνεδρίας.

ΑΣ ΚΛΑΥΣΩΜΕΝ

Ασφυκτιά πνευματικώς η Ελλάς. Αδιαφορεί η Πολιτεία και με πολλές εχθρικές ενέργειες κατά της πατρώας ευσεβείας. Πιέζουν οι ξένοι μηχανισμοί (Αμερική, ΝΑΤΟ κ.ά. ), όργανα του Σιωνισμού. Περισφίγγουν τον εθνικόν μας κορμόν οι αδίστακτοι πλόκαμοι της Μασωνίας, του Ρόταρυ και των Λάϊονς. Θερίζουν χωριά ολόκληρα οι Ιεχωβίτες και οι Προτεστάντες οι πολυώνυμοι. Βόρβορο και φοβερή προπαγάνδα διασκορπίζει η πλειονότης του αθηναϊκού τύπου με πάνω από μισό εκατομμύριο φύλλα την ημέρα. Οι ξένες κινήσεις των Ινδουϊστών, τα βρώμικα κινήματα των Παιδιών του Μω, οι μυστικές αναρχικές οργανώσεις των νέων, η διάλυσις της Παιδείας, η εξάπλωσις των ναρκωτικών, ο ασυγκράτητος εκφυλισμός της πορνείας, η πλύσις εγκεφάλου από τα μέσα μαζικής ενημερώσεως (τηλεόρασις, ραδιόφωνον), η εξάπλωσις των ταινιών πορνό και των πορνογραφικών εντύπων εις όλα τα περιοδικά, η πλήρης αδυναμία του κράτους να πατάξη την ανηθικότητα του εμπορίου και τέλος η αδιαφορία μικρών και μεγάλων έναντι της Εκκλησίας (προτιμούν την καλοπέρασι της εκδρομής αντί του εκκλησιασμού της Κυριακής), μας έχουν οδηγήσει εις την αρχήν του τέλους…  Ας γονατίσωμεν, αδελφοί, εις προσευχήν εκτενή και ας κλαύσωμεν δια να μας λυπηθή ο Θεός…  Ας κλαύσωμεν τώρα, που υπάρχει καιρός μετανοίας, δια να μη θρηνήσωμεν αργότερον, ότε θα είναι αργά…

"Ο.Τ"  αριθ. φ. 320.

Ο άνθρωπος της αγάπης.-- Του αγ. Ιωάννου του Χρυσοστόμου.

Επειδή εις τα πράγματα δεν βλέπομεν την τελείαν αγάπην, ας περιγράψωμεν αυτήν νοερώς. Εάν επικρατούσε αύτη παντού εις μέγαν βαθμόν, πόσα καλά θα προήρχοντο. Ούτε νόμων, ούτε δικαστηρίων, ούτε τιμωριών και κυρώσεων θα είχομεν ανάγκην. Εάν υπήρχεν αμοιβαία αγάπη μεταξύ πάντων, κανείς δεν θα αδικούσε τον πλησίον, οι δε φόνοι, αι φιλονεικίαι, οι πόλεμοι, αι αναστατώσεις, αι αρπαγαί, αι πλεονεξίαι και όλα γενικώς τα κακά, θα εξηφανίζοντο, η δε κακία θα ήτο τελείως άγνωστος. Το χάρισμα όμως των θαυμάτων δεν οδηγεί πάντοτε εις το αποτέλεσμα τούτο, διότι εις όσους δεν προσέχουν, παρέχουν τροφήν εις κενοδοξίαν και υπερηφάνειαν. Η αγάπη έχει και το μοναδικόν πλεονέκτημα, ότι δεν συνοδεύεται, όπως αι άλλαι αρεταί με ωρισμένας κακίας. Η ακτημοσύνη, επί παραδείγματι, είναι πολλάκις ηνωμένη με την υπερηφάνειαν, το χάρισμα της ευγλωττίας με την φιλοδοξίαν, ο ταπεινόφρων, λόγω ακριβώς της ταπεινοφροσύνης του, φέρει πολλάκις εσωτερικώς υψηλοφροσύνην. Αυτά δεν υπάρχουν εις την αγάπην, διότι ουδείς εξεγείρεται κατά εκείνου που αγαπά. Δια να εννοήσης την μεγάλην σημασίαν της αγάπης, υπόθεσε, ότι αύτη επικρατεί όχι εις ένα άτομον, αλλά γενικώς εις πάντας. Αλλά τώρα ας ίδωμεν την αγάπην εις ένα άτομον, πως δηλαδή είναι ο άνθρωπος, που αγαπά ένα άλλον, με πραγματικήν όμως αγάπην. Αυτός ο άνθρωπος ζη εις την γην, ως να ευρίσκεται εις τον ουρανόν, εν τω μέσω διαρκούς γαλήνης και ευτυχίας, με ψυχήν καθαράν από φθόνον, οργήν, ζήλιαν, υπερηφάνειαν, κενοδοξίαν και από κάθε κακήν επιθυμίαν. Διότι, όπως κανείς δεν κάνει κακόν εις τον εαυτόν του, έτσι και αυτός δεν κάνει κακόν εις τον  πλησίον του, που τον θεωρεί άλλον εαυτόν και ούτως ομοιάζει με επίγειον άγγελον. Ιδού ο άνθρωπος της αγάπης! Εκείνος όμως που κάνει θαύματα και έχει τελείαν γνώσιν των θείων αληθειών, αν δεν έχη αγάπην, έστω και αν αναστήση χιλιάδας νεκρούς, δεν θα έχη καμμίαν ωφέλειαν, αφού θα ζη μόνον δια τον εαυτόν του μακράν των άλλων. Δι΄ αυτό ακριβώς και ο Χριστός δείγμα της τελείας προς Αυτόν αγάπης έθεσε την αγάπην προς τον πλησίον. Εάν αγαπάς με περισσότερον από αυτούς, είπεν εις τον Πέτρον, βόσκε τα πρόβατά μου ((Ιωαν. κα΄ 15). Υπαινιγμός και τούτο, ότι η αγάπη είναι ανωτέρα του μαρτυρίου.

Εκ του αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου «Η ΑΓΑΠΗ» (η οδός της σωτηρίας).

Η ιεραρχία της εκκλησίας και ο αντιρατσιστικός Νόμος της Μισαλλοδοξίας

http://kyprianoscy.blogspot.ca/2014/08/blog-post_48.html

Η Εκκλησία προσφέρει την ειρηνική συμβολή της και εύχεται για την βελτίωση και ευόδωση του (αντιρατσιστικού) νομοθετήματος επ΄ ὠφελείᾳ του κοινωνικού συνόλου.

Αυτά λέγει, ή μάλλον γράφει, στην ανακοίνωση που έδωσε η Διαρκής Ιερά Σύνοδος, παρέχοντας τις ακόλουθες διευκρινίσεις :

"Στο υπό συζήτηση Σχέδιο Νόμου, θεσπίζεται, μεταξύ άλλων (άρθρο 2), ότι όποιος με πρόθεση, δημόσια αποδοκιμάζει, ευτελίζειή κακόβουλα αρνείται την σοβαρότητα εγκλημάτων, γενοκτονιών, εγκλημάτων πολέμου κατά της ανθρωπότητος ... κατά τρόπο που μπορεί να υποκινήσει βία ή μίσος ενέχει απειλή ή εξύβριση, υπόκειται σε ποινική δίωξη" . Επί τούτοις γράφουμε τα ακόλουθα :

Ο Οικουμενισμός είναι Αίρεσις! Είναι εντελώς ξεκάθαρο. Επί πλέον είναι αίρεσις των αιρέσεων.

Από όλες τις πλάνες που περιλαμβάνει ο ονομαζόμενος  «οικουμενισμός» η πλέον βασική και εμβριθής είναι η πλάνη του, όσον αφορά αυτήν ταύτην την φύσιν της Εκκλησίας. Είναι εκκλησιολογική αίρεσις. Αντίκειται στην ομολογιακή πίστι του συμβόλου της Νικαίας-Κωνσταντινουπόλεως, διότι ισχυρίζεται ότι δεν υπάρχει Μία Αγία Καθολική και Αποστολική Εκκλησία.

Το ονομαζόμενο  «Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών», ήδη αυτό τούτο το όνομά του, περιλαμβάνει αυτή την αντιλογία του Ορθοδόξου Χριστιανικού Δόγματος όσον αφορά την Μία Εκκλησία. Στην δε Θεωρία των Κλάδων (ο Οικουμενισμός) ολοκληρωτικά απορρίπτει αυτό το Δόγμα της Μίας Εκκλησίας. Το  «Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών» προσπαθεί να εκπληρώση αυτή τη βασική απόρριψη δια της πολεμικής τακτικής του «Θρησκευτικού πλουραλισμού».

Η «Ορθόδοξος Εκκλησία» λαμβάνοντας μέρος στις δραστηριότητες του ως άνω αναφερομένου  «Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών» διακηρύσσει την συμφωνία της με όλες τις διδασκαλίες και δραστηριότητές του. Δι αυτού τούτου του τρόπου γίνεται (η Ορθόδοξος Εκκλησία) μέρος των ψευδών και πλανών του Π.Σ. «Εκκλησιών»  Γίνεται αιρετική στο βαθμό που είναι αυτό τούτο το «Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών».

Η αίρεσις του Οικουμενισμού εισάγεται ακόμη βαθύτερα εις το σώμα της «Εκκλησίας» δια της συμμετοχής των Ιεραρχών Της, δια των διαφόρων μορφών των λειτουργικών συνεορτασμών, που πραγματοποιούνται υπό των ιδρυμάτων του  «Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών» εις την πορεία των συνηθησμένων δραστηριοτήτων.

Ο μακαριστός π. Αθανάσιος Μυτιληναίος: Ο Οικουμενισμός το όχημα του Αντιχρίστου.

Οικουμενισμός η αίρεσης της Ιστορίας: προβάλει την αγάπη ως δόλωμα, περιέχει όμως όλες τις αιρέσεις που ποτέ υπήρξαν. Σας ερωτώ: είναι ή δεν είναι η τελευταία αίρεση; Γιατί δεν έχουν αφήσει τίποτα απ΄ έξω, τάχουν όλα μαζέψει, και η έκφρασης αίρεσης δεν είναι δική μου, τη λέει ο άγιος Ιουστίνος (Πόποβιτς), και η μεγαλυτέρα που ποτέ υπήρξε γιατί τα συμπεριλαμβάνει όλα, και προβάλει σας είπα το δόλωμα αγάπη. Αυτό είναι όλη η απάτη αυτών των ανθρώπων. Και πίσω από αυτή την απάτη μόνο θρησκευτικοί άνθρωποι δεν μπορούν να θεωρηθούν. Θα έλθει ο Αντίχριστος θα προβάλει μόνο την θεότητα του προσώπου του. τίποτα άλλο. Το λέει ο Απόστολος Παύλος στους Θεσσαλονικείς ότι θα πολεμήσει και θα απορρίψει παν λεγόμενο σέβασμα. Είναι τα λόγια του Αποστόλου Παύλου: Παν λεγόμενον σέβασμα!

Τα αίτια των ασθενειών – του αγίου Βασιλείου του Μεγάλου.

Όλαι αι ασθένειαι, προς θεραπείαν των οποίων βλέπομεν ότι ενίοτε η ιατρική επιστήμη χρησιμεύει, δεν είναι φυσικαί. Διότι πολλάκις αι ασθένειαι είναι μάστιγες αμαρτημάτων, συντελούσαι προς επιστροφήν και μετάνοιαν. Διότι ο Απόστολος λέγει, ότι «ον αγαπά Κύριος παιδεύει» και «δια τούτο εν ημίν πολλοί ασθενείς και άρρωστοι και κοιμώνται ικανοί· ει γαρ εαυτούς κατεκρίνομεν, ουκ αν εκρινόμεθα· κρινόμενοι δε υπό του Κυρίου παιδευόμεθα, ίνα μη συν τω κόσμω κατακριθώμεν» (Α΄ Κορ. ΙΑ΄ 30—32). Οι τοιούτοι λοιπόν ησυχάζοντες και αφέντες κατά μέρος τας ιατρικάς συνταγάς και παραγγελίας, πρέπει να υπομένωσι τα ακούσια παθήματα, κατά τον λέγοντα· «Θέλω υποφέρει την οργήν του Κυρίου, διότι ημάρτησα εις Αυτόν» (Μιχ. Ζ΄ 9) και συνάμα να επιδείξωσι την διόρθωσιν, παρουσιάζοντες καρπούς αξίους της μετανοίας και να ενθυμώνται τον Κύριον, λέγοντα: «ιδού έγινες υγιής, πρόσεχε άλλοτε να μη αμαρτήσης, δια να μη πάθης χειρότερον τι». Γίνεται δε και κάποτε κατ΄ αίτησιν του πονηρού, διότι ο φιλάνθρωπός μας Δεσπότης παραχωρεί, ώστε ο πονηρός να πειράζη τους μεγάλους αγωνιστάς, δια να καταστρέψη την μεγαλαυχίαν αυτού δια της άκρας υπομονής των δούλων Του, καθώς τούτο εμάθομεν γινόμενον επί του Ιώβ. Και πολλάκις προτείνονται υπό του Θεού ως υπόδειγμα εις τους ραθύμους και αμελείς οι δυνάμενοι μέχρι θανάτου να εγκαρτερήσουν εις τα αλγεινά, καθώς ο Λάζαρος, όστις αν και είχε τόσας πληγάς, δεν είναι γεγραμμένον πουθενά, ούτε να εζήτησε τίποτε από τον πλούσιον, ούτε να δυσηρεστήθη δια την τόσην ταλαιπωρίαν της θέσεώς του, δια τούτο και απήλαυσε την εν τω κόλπω του Αβραάμ ανάπαυσιν, ως απολαβών τα κακά εν τη ζωή του. Ευρίσκομεν και άλλην αιτίαν αρρωστημάτων συμβαίνουσαν εις τους αγίους, καθώς επί του Αποστόλου. Δια να μη φανή δηλαδή ο θείος Παύλος ότι υπερβαίνει τους όρους της ανθρωπίνης φύσεως και να μη το εκλάβη κανείς ότι εν φυσική καταστάσει έχει τι υπεράνθρωπον (θείον), πράγμα, το οποίον έπαθον οι κάτοικοι της Λυκαονίας (Πραξ. ΙΔ΄ 18), διότι ηθέλησαν να προσφέρουν στέατα και ταύρους, νομίσαντες ως Θεόν αυτόν και δια τούτο εις παράστασιν της ανθρωπίνης φύσεως συνεχωρήθη συχνά—πυκνά να αρρωστά. Εκ της ιατρικής επιστήμης εις τους τοιούτους τι κέρδος ημπορεί να προκύψη και όχι μάλλον κίνδυνοι μετεωριζομένους εκ του ορθού λόγου εις την επιμέλειαν του σώματος; Εις τους ασθενήσαντας λοιπόν ένεκα κακής διαίτης και ταλαιπωρημένης ζωής, καθώς τύπον και υπογραμμόν πρέπει να μεταχειρισθώμεν την θεραπείαν του σώματος δια την επιμέλειαν της ψυχής. Διότι το να αποφεύγωμεν όλως διόλου την από της ιατρικής επιστήμης ωφέλειαν είναι φιλόνικον και το να εξαρτώμεν την ελπίδα της υγείας μας εκ των χειρών των ιατρών είναι κτηνώδες. Αλλά καθώς μεταχειριζόμεθα μεν την γεωργικήν τέχνην ζητούμεν δε παρά του Θεού καρπούς και εις τον πλοίαρχον μεν το πηδάλιον επιτρέπομεν, εις δε τον Θεόν προσευχόμεθα να σωθώμεν εκ του πελάγους, ούτω και όταν τον ιατρόν προσκαλέσωμεν, διότι ο υγιής λόγος το απαιτεί, δεν απομακρυνόμεθα της προς τον Θεόν ελπίδος.

(Από το βιβλίο «ΟΔΗΓΟΣ» του αγίου Αναστασίου του Σιναϊτου).

Την Κυριακήν της Ορθοδοξίας ακούομεν από το «Συνοδικόν» της Εβδόμης Αγίας Οικουμενικής Συνόδου :

«Όλοις τοις Αιρετικοίς, ανάθεμα!» και «Άπαντα τα παρά την Εκκλησιαστικήν Παράδοσιν και την διδασκαλίαν των αγίων και αοιδίμων Πατέρων καινοτομηθέντα, ή μετά τούτο πραχθησόμενα, ανάθεμα!». Θα ερωτήσωμεν τους Προκαθημένους, των κατά τόπους Ορθοδόξων Εκκλησιών, καθώς και τους περί Ορθοδοξίας γράφοντας και ομιλούντας θεολόγους: Τα πάρα πάνω εντάλματα της Συνοδικής Ορθοδοξίας είναι λόγια φανατισμού, ή ὀροι ασφαλείας της Ορθοδόξου Συνειδήσεως; Εάν συμβαίνει το δεύτερον, ότι δηλαδή είναι εντάλματα της Συνοδικής Ορθοδοξίας και όροι ασφαλείας της Ορθοδόξου Συνειδήσεως, τότε επιβάλλεται να εκδιωχθούν εκ της Θεοκτίστου Αγίας Πόλεως της Ορθοδοξίας οι ψυχοβόροι Οικουμενιστές Λυκοποιμένες. Η Ορθοδοξία δεν θα επιβιώσει με τα ωραιολογήματα των θεολόγων, ή τας εντυπωσιακάς εκδηλώσεις, αλλά μόνον με την εφαρμογήν των θείων και Ιερών Κανόνων!