Για όνομα του Θεού, όλοι προδότες;;;

εξομολογούμαί σοι, πάτερ, κύριε του ουρανού και της γης, ότι απέκρυψας ταύτα από σοφών και συνετών, και απεκάλυψας αυτά νηπίοις....

Ποιος «άδης» θα εκφωνήσει το μνημόσυνο του πάπα

......πως είναι λοιπόν νόμιμο και θεάρεστο να ενωθούμε με εκείνους από τους οποίους αποκοπήκαμε δίκαια και κανονικά , εφόσον παραμένουν αμετάβλητα στις αιρέσεις τους; Εάν το δεχθούμε αυτό ανατρέπουμε μονομιάς τα πάντα και καταργούμε την Ορθοδοξία ...... 

Ποιος «άδης» θα εκφωνήσει το μνημόσυνο του πάπα – ο οποίος αποκόπηκε δίκαια από το Άγιο Πνεύμα εξ αιτίας της αυθαδείας του, εναντίον του Θεού και των θείων Μυστηρίων – και θα γίνει με αυτόν τον τρόπο εχθρός του Θεού ; Διότι αν ακόμη και ο απλός χαιρετισμός, μας καθίστα κοινωνούς των πονηρών έργων αυτού που χαιρετάμε , πόσο μάλλον η μνημόνευσής του, εκφώνως, και μάλιστα την στιγμή που αντικρίζουμε με φρίκη τα θεία Μυστήρια ; 

Ἡ «ὀρθοδοξοποίηση» τῆς σωτηριολογικῆς προτεσταντικῆς διδασκαλίας περὶ τῆς «ἀοράτου Ἐκκλησίας»:

Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀλβανίας κ. Ἀναστάσιος –μὲ μεγάλο ἔργο στὸν χῶρο τῆς Ἱεραποστολῆς στὴν Ἀφρική, ἀλλὰ καὶ προσφορᾶς στὴν Αὐτοκέφαλη Ὀρθόδοξη Ἀρχιεπισκοπὴ τῆς Ἀλβανίας– λόγῳ τῆς ταυτίσεώς του μὲ τὸ ἐπιστημονικό του ἀντικείμενο (δηλαδή, μὲ τοὺς ἀλλοθρήσκους καὶ ἰδιαιτέρως μὲ τὸ Ἰσλάμ), προέβη σὲ παραχάραξη εὐαγγελικοῦ χωρίου, προκειμένου νὰ δείξει ὅτι, ἀκόμα καὶ ὅλοι οἱ πιστοὶ τῶν ἄλλων θρησκειῶν θὰ σωθοῦν ὁπωσδήποτε, διὰ τῆς «ἀόρατης Ἐκκλησίας»!!!

Τὸ ἐπίμαχο χωρίο, τὸ ὁποῖο παραχάραξε, ἀνήκει στὴν Πρὸς Ἐφεσίους Ἐπιστολὴ τοῦ ἀποστόλου Παύλου, κεφ. 3, στ. 6. Στὸ χωρίο αὐτό, ὁ ἀπόστολος τῶν ἐθνῶν ἀναφέρεται στὸν τρόπο τῆς σωτηρίας τῶν ἐθνῶν, τὰ ὁποῖα καὶ αὐτὰ θὰ σωθοῦν, ἀφοῦ τοὺς κηρυχθεῖ τὸ Εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ καὶ τὸ ἀποδεχθοῦν:
«Τὰ ἔθνη εἶναι συγκληρονόμα καὶ σύσσωμα καὶ συμμέτοχα τῆς ἐπαγγελίας αὐτοῦ ἐν Χριστῷ διὰ τοῦ εὐαγγελίου».
Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀλβανίας, ὅμως, στὸ ἔργο του Ἴχνη ἀπὸ τὴν ἀναζήτηση τοῦ ὑπερβατικοῦ, ἀντικαθιστᾶ τὴν φράση «διὰ τοῦ εὐαγγελίου», μὲ τὴν φράση «διὰ τῆς ἐκκλησίας», ἀναπτύσσοντας, ἔτσι, τὴν διδασκαλία τῆς ἀόρατης σωτηρίας!
Μὲ τὴν παραχάραξη αὐτή, ἔχει τὴν δυνατότητα νὰ ξεπεράσει τὴν αὐθεντικὴ ἀποστολικὴ διδασκαλία περὶ τῆς σωτηρίας τῶν ἐθνῶν, διὰ τῆς ἀπὸ μέρους τους ἀποδοχῆς, ἐφαρμογῆς καὶ βιώσεως τοῦ Εὐαγγελίου. Σημειώνοντας δὲ ὅτι, «οἱ παλαιότεροι ὅσο καὶ οἱ νεότεροι θεολόγοι τῆς ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας τόνισαν ὅτι ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ ἐνεργεῖ καὶ πέραν τῶν ὁρίων τῆς ὁρατῆς Ἐκκλησίας», ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀλβανίας καταλήγει στὸ συμπέρασμα ὅτι, σὲ αὐτὴν τὴν «ἀόρατη Ἐκκλησία», καὶ τὰ ἔθνη «δύνανται νὰ ἀνήκωσι ἀοράτως καὶ οἱ ἐθνικοί, οἱ ἑτερόδοξοι…» (σσ. 423-4).

Ὅμως, στὴν ὀρθόδοξη σωτηριολογία δὲν ὑπάρχει πουθενὰ χῶρος ποὺ νὰ ἀνήκει σὲ περιοχὴ ἀόρατης σωτηρίας.
Ἡ διδασκαλία αὐτὴ εἶναι προτεσταντική, σκοτεινὴ καὶ ἀδιευκρίνιστη.
Σύμφωνα μὲ τὴν ὀρθόδοξη παράδοση, ὁ Θεὸς σώζει μὲν ὅλον τὸν ὁρατὸ κόσμο, ἀλλὰ μὲ ὁρατὲς καὶ συγκεκριμένες ἐνέργειες. Τὴν θεωρία περὶ «ἀόρατης σωτηρίας» ἐδημιούργησαν οἱ διαμαρτυρόμενοι, γιὰ νὰ ξεπεράσουν δυσκολίες προσωπικοῦ χαρακτῆρα (ὅπως τὴν ρωμαιοκαθολική τους προέλευση καὶ τὴν κυριαρχία τοῦ δυτικοῦ ὀρθολογισμοῦ).

Έχει προγραμματισθή παναγιορειτικός διωγμός όλων των Πατέρων που αντιδρούν στην οικουμενιστική και αντορθόδοξη γραμμή του οικουμενικού πατριαρχείου.

Διαβάζω από ένα κείμενο του 1985:

Από το έτος 1957 η Σκήτη του Προφήτου Ηλία είχε πάψει να μνημονεύη τον οικουμενικό πατριάρχη, επειδή δεν συμφονούσε με την φιλοπαπική γραμμή που ακολουθούσε το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως στα θέματα της λεγομένης Οικουμενικής Κινησεως. Η Κίνησις αυτή θεωρείται από κάθε Ορθόδοξο ως αιρετική, πράγμα άλλωστε το οποίο σαφώς διεκήρυξε στο παρελθόν πολλάκις το Άγιον Όρος, διεκήρυξε δε και ο Μακαριώτατος Πατριάρχης Ιεροσολύμων κ. Διόδωρος στην πρόσφατη «Σύναξι» του Φαναρίου (15 Μαρτίου). Από το 1985 η Σκήτη άρχισε να δέχεται πιέσεις να επαναλάβη το μνημόσυνο του οικουμενικού πατριάρχου, αλλά δεν υποχωρούσε. Την 20ή Μαϊου εφέτος, Τετάρτη της Μεσοπεντηκοστής, η Σκήτη του Προφήτου Ηλία αιφνιδίως πολιορκείται από ένα πλήθος αστυνομικών, ιερομονάχων και μοναχών, με επικεφαλής τον πατριαρχικό έξαρχο επίσκοπο Ηλιουπόλεως Αθανάσιο. Ο π. Σεραφείμ και οι λοιποί Πατέρες της Σκήτης πιέζονται αφόρητα εν μέσω ταραχής και συγχύσεως να δεχθούν το μνημόσυνο του πατριάρχου ή να εγκαταλείψουν το Άγιον Όρος αμέσως. Οι Πατέρες αρνούνται την μνημόνευσι και ερωτούν, αν υπάρχη απόφασις της πολιτικής διοικήσεως, για την απέλασί τους. Τέτοια απόφασις δεν υπήρχε! Ζητείται τότε διορία τριών ημερών για να ετοιμάσουν τα πράγματά τους. Τέτοια διορία δεν τους δίδεται! Με την συνοδεία και υπό την αυστηρά επίβλεψι των αστυνομικών οι Πατέρες της Σκήτης παίρνουν προχείρως μερικά πράγματα από τα κελλιά τους. Κατόπιν τους επιβιβάζουν στα «τζιπ», περνούν από τις Καρυές, φθάνουν στην Δάφνη και με «κρις-κραφτ» τους μεταφέρουν στην Ουρανούπολι, όπου και τους εγκαταλείπουν ασπλάχνως. Εν τω μεταξύ πίσω η Σκήτη λεηλατείται από τους Μοναχούς της Μονής Παντοκράτορος και φρουρείται από ισχυρή ένοπλη αστυνομική δύναμι! Οι Πατέρες της Σκήτης, μετά από την απίστευτη αυτή συμπεριφορά των εκκλησιαστικών και πολιτικών αρχών, που βεβαίως συνιστά αναμφισβητήτως διωγμό Πίστεως, συνεχίζουν να διώκωνται, η πολιτική διοίκησις αρνείται να δώση ένα επίσημο κρατικό έγραφο, που να περιέχη τους λόγους της διώξεως. Οι Μοναχοί της Παντοκρατορικής Σκήτης του Προφήτου Ηλία διαμαρτύρονται εντόνως για την απέλασί τους από το Περιβόλι της Παναγίας, καταγγέλουν την αντιχριστιανική, αφιλάδελφη και βάρβαρη συμπεριφορά των διωκτών τους, μοναχών, ιερομονάχων και αστυνομικών, επισημαίνουν, ότι έχει προγραμματισθή παναγιορειτικός διωγμός όλων των Πατέρων που αντιδρούν στην οικουμενιστική και αντορθόδοξη γραμμή του οικουμενικού πατριαρχείου.

Ὁ Ἅγιος Συμεὼν ὁ Θεολόγος σὲ λόγο του ἀναφέρει:

«Καθὼς ἡ ψυχὴ ἡ λογικὴ καὶ νοερὰ, ὁποὺ εἶναι μία συγκρατεῖ τὸ κορμὶ ὁποὺ ἔχει μέρη πολλά, ἤγουν σάρκα, κόκκαλα, νεῦρα, φλέβας, δέρμα καὶ τὰ λοιπά, τὰ ὁποῖα ὅλα τὰ συνδέει παραδόξως ἡ ψυχὴ μὲ τὴν ἐδικήν της δύναμιν, καὶ τὰ φυλάττει ὅλα καλῶς ἑνωμένα μὲ πολλὴν εὐαρμοστίαν καὶ βοηθοῦνται ἕνα μὲ τὸ ἄλλο καὶ συγκρατοῦνται καὶ στερεώνονται μὲ τὸν σύνδεσμον τῆς ψυχῆς μόνον καὶ ὅταν αὐτὴ χωρισθῆ ἀπὸ τὸ κορμὶ ὅλα τὰ μέρη παραλύονται καὶ φθείρονται, ἔτσι καὶ ἡ χάρις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος συγκρατεῖ τὴν ψυχὴ μὲ τὴν θεϊκήν της δύναμιν καὶ τὴν ζωογονεῖ καὶ ὅταν ἡ χάρις χωρισθῆ ἀπὸ τὴν ψυχὴν τότε παραλύονται καὶ διαφθείρονται ὅλα τὰ νοήματα καὶ τὰ διανοήματά της»

Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ του Αγίου Ιουστίνου (Πόποβιτς)

Όποιος έχει τον Χριστόν, έχει όλα τα αναγκαία εις το ανθρώπινον είναι, όχι μόνον δι΄ αυτήν την πρόσκαιρον, αλλά και δια την άπειρον, την αιώνιον ζωήν. Τον άνθρωπον του Χριστού ουδείς άνεμος ανθρωπίνης διδασκαλίας δύναται να σαλεύση, ακόμη δε ολιγώτερον να τον πάρη και παραπλανήση. Χωρίς την πίστιν εις τον Χριστόν και χωρίς την στερέωσιν εις την Αλήθειαν του Χριστού, όντως είναι ο άνθρωπος, ο κάθε άνθρωπος, κάλαμος κλυδωνιζόμενος και περιφερόμενος από κάθε άνεμον ανθρωπίνης ψευδοδιδασκαλίας (πρβλ. Εφ. 4,14). Δια τούτο αλαθήτως ο Απόστολος συμβουλεύει και εντέλλεται εις τους χριστιανούς: «διδαχαίς ποικίλαις και ξέναις μη παραφέρεσθε, καλόν γαρ χάριτι βεβαιούσθαι την καρδίαν» (Εβρ. 13,9). Οι άνθρωποι απατούν τον εαυτόν τους με τας ποικίλας διδασκαλίας των τας περισσοτέρας φοράς ακουσίως παρά εκουσίως. Απατώνται δε λόγω της αμαρτίας, η οποία έχει γίνει μέσα τους, δια μέσου της συνηθείας, σκεπτομένη δύναμις και τόσον φυσική και οικεία εις τον άνθρωπον, ώστε να μη ημπορούν οι άνθρωποι ούτε να καταλάβουν καν πόσον η αμαρτία τους επηρεάζει και τους καθοδηγεί εις τας σκέψεις και διδασκαλίας των. Ο δε οδηγών αυτούς δια της αμαρτίας είναι ο όπισθεν αυτής κρυπτόμενος δημιουργός της, η κυρία λογική της αμαρτίας, δηλαδή ο διάβολος. Διότι αυτός με πολυαρίθμους και πολυμηχάνους και λεπτοτάτους τρόπους υποβάλλει υπούλως τα ψεύδη του εις τας ανθρωπίνας επιστήμας και διδασκαλίας, αι οποίαι εν συνεχεία απομακρύνουν τους ανθρώπους από τον μόνον αληθινόν Θεόν. Επί πλέον αυτός εισάγει εις αυτάς, τας ανθρωπίνας επιστήμας, μέσω της λογικής της αμαρτίας, ολόκληρον την πανουργίαν του, σκανδαλίζων εντέχνως και απατών τους ανθρώπους, ώστε αυτοί εν τη αυταπάτη των, να αρνούνται τον Θεόν ή να μη Τον θέλουν ή να μη βλέπουν Αυτόν και να χωρίζωνται απ΄ Αυτόν.

ΤΟ ΣΥΝΟΔΙΚΟΝ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΚΑΙ Η ΕΠΟΧΗ ΜΑΣ

Το «Συνοδικόν της Ορθοδοξίας» είναι εν επισημότατον κείμενον της Εκκλησίας. Είναι «Συνοδικόν». Αλλ’ από τότε που εξεδόθη μέχρι σήμερον, έχουν παρέλθει ένδεκα συναπτοί αιώνες. Και αυτό προβάλλεται υπό των νεωτεριζόντων, ως το τρωτόν του, σημείον. Διότι οι ελευθερίως ερμηνεύοντες την διδασκαλίαν της Εκκλησίας επικαλούνται τι; Τον χρόνον. Λέγουν ότι εκείνα ήσαν καλά δια την εποχήν των. Σήμερον όμως τα πάντα ήλλαξαν. «Γέγονε τα πάντα καινά». Αλλά ποία είναι «εκείνα»; Η δογματική διδασκαλία, η Ηθική, η λειτουργική πράξις, η θεόθεν μαρτυρηθείσα «εν πολλοίς τεκμηρίοις» πνευματική πείρα της Ορθοδοξίας. Αλλάσσουν αυτά; Πως δυνάμεθα να παραθεωρήσωμεν ανενόχως δόγματα, Ορους, Ι. Κανόνας;

Το «Συνοδικόν της Ορθοδοξίας» έχει πολύ ευρυτέραν σημασίαν από μίαν απλήν επισφράγισιν της νίκης κατά των εικονομάχων. Ναι μεν, η αναστήλωσις των Ι. Εικόνων αποτελεί σπουδαιότατον θεολογικόν γεγονός, του οποίου την σημασίαν αναλύουν τα πρακτικά της Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου. Αλλ’ η αναδρομή του «Συνοδικού» εις τας αρχάς του 4^ου αιώνος και η κατ’ όνομα μνεία, τόσον των προασπιστών των Ορθοδόξων δογμάτων, όσον και των αιρεσιαρχών, εκ του άλλου δε, η προέκτασίς του μέχρι του 14^ου αιώνος, εις τας Ησυχαστικάς Έριδας, προσδίδουν εις τούτο τον χαρακτήρα αιωνίου κύρους κώδικος της Εκκλησίας.

Το «ανάθεμα τρις» κατά των αιρετικών και το «αιωνία η μνήμη» δια τους αγωνισθέντας υπέρ της Ορθοδοξίας, μέσα εις τας διαστάσεις δέκα ολοκλήρων αιώνων, αποτελούν την ανακεφαλαίωσιν της διδασκαλίας της Εκκλησίας, ανανεώνουν την στερράν στάσιν της και εξαίρουν το νόημα της Παραδόσεως.

Αυτή η Πράξις της Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου και των Τοπικών της Κωνσταντινουπόλεως του 14^ου αιώνος, υπογραμμίζει το αιώνιον και αναλλοίωτον των θείων αληθειών. Και ότι ο χρόνος δια την Εκκλησίαν αποτελεί απλώς την διάρκειαν εντός της οποίας στρατεύεται, ως ζώσα πάντοτε εν τη αισθήσει της αιωνιότητος και υπερβαίνουσα τας εκ του χρόνου μεταβολάς των εγκοσμίων πραγμάτων. Εάν σήμερον συνήρχετο μία Οικουμενική Σύνοδος, δύναταί τις να φαντασθή ότι θα απεφαίνετο διαφόρως απ’ ό,τι η Εβδόμη; Εάν ναι, διατί από την Πρώτην Οικουμενικήν μέχρι την Εβδόμην και μέχρι τας Τοπικάς, αι οποίαι φθάνουν έως τον 19^ον αιώνα, δεν εσημειώθησαν παρεκκλίσεις;

Και ετέρα απορία, εις απάντησιν των νεωτερικών. Εάν οι καιροί πρέπει να προσδιορίζουν το πνεύμα της Εκκλησίας, διατί οι τελευταίοι προς ημάς Πατέρες ενέμειναν εις την διδασκαλίαν των Πατέρων των πρώτων αιώνων; Και όχι μόνον ενέμειναν, αλλά και ήντλησαν. Όχι κατά τρόπον δουλικόν, μιμητικόν, αλλά κατά εσωτερικήν κοινωνίαν, εκ ταυτότητος βίου, από «νουν Χριστού».

Και αυτοί δεν είναι ολίγοι και άσημοι. Πλήθη Οσίων και Ομολογητών, που ανέπνεαν Χριστόν, πλήθη αγίων διδασκάλων, από τον άγιον Γρηγόριον τον Παλαμά μέχρις Ιωσήφ

Του Βρυεννίου και του Αγίου Μάρκου Εφέσου, του Πατριάρχου Γενναδίου, Ευγενίου Βουλγάρεως, αγίου Μακαρίου Κορίνθου, Αθανασίου του Παρίου, αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου και μέχρις εσχάτων, έως του αγίου Νεκταρίου Πενταπόλεως. Τι σημαίνει λοιπόν η εμμονή εις την διδασκαλίαν της Εκκλησίας, η ενότης μεταξύ των αγίων Πατέρων, η ακαταμάχητος αυτή Consensus patrum; Τι άλλο από το ότι αυτό το Άγιον Πνεύμα κατευθύνει την Ορθόδοξον Εκκλησίαν μέχρι των ημερών μας;

Βεβαίως, η Εκκλησία δύναται να αλλάσση τρόπους δράσεως, μεθόδους, να χρησιμοποιή κάποιαν συγκατάβασιν. Να προσαρμόζεται, χωρίς να ανατρέπη. Να οικονομή, χωρίς να καταργή. Η λέξις Οικονομία αποτελεί Εκκλησιαστικόν όρον, σημαίνοντα την, λόγω ανυπερβλήτου ανάγκης, προς καιρόν αναστολήν της Ακριβείας. Αλλ’ αυτή η Οικονομία είναι γνωστή από τους Αποστολικούς χρόνους, ότε ο Απόστολος Παύλος «εγένετο τα πάντα τοις πάσιν» εις θέματα εντελώς τυπικά. Απόδειξις τούτου, ότι ο ίδιος εκστομίζει βαρύτατον ανάθεμα εις πάντα, όστις θα «ευηγγελίζετο παρ’ ο ευηγγελίσθη» αυτός, έστω και αν συνέβαινε το αδύνατον, ώστε ο ευαγγελιζόμενος να είναι «άγγελος εξ ουρανού».

Το μάλλον επικρατούν σήμερον ρεύμα μεταξύ των Χριστιανών όλου του κόσμου είναι ο οικουμενισμός. Τι σημαίνει ο νεολογισμός αυτός; Εκάστη «εκκλησία» τον αντιλαμβάνεται κατά τον ιδικόν της τρόπον.

Ο Παπισμός αίφνης τον βλέπει ως ευκαιρίαν απορροφήσεως των πάντων υπό του πάπα. Ο Προτεσταντισμός ως πολυώνυμος και λάλος, ως αντικείμενο ατερμόνων συζητήσεων, προς «εύρεσιν» ορθολογικώς της αληθείας. Η Ορθοδοξία, αυτάρκης εν τη αληθεία της, πέραν της υποχρεώσεώς της να «δίδη λόγον παντί τω αιτούντι», ουδέν ζητεί και κινεί μετά θλίψεως και οίκτου την κεφαλήν δια πάντας τους «ματαιωθέντας εν τοις διαλογισμοίς αυτών», θρηνούσα τα παρασυρόμενα από το ρεύμα τέκνα της.

Άλλο η Ορθοδοξία και άλλο οι ορθόδοξοι. Εκείνη ουδέποτε πλανάται. Αυτοί υπόκεινται εις πλάνας μέχρι και αρνήσεως. Και δυστυχώς, οι πολλοί Νεοέλληνες και μάλιστα θεολόγοι και ηγέται της Ορθοδοξίας, θέλουν τον Οικουμενισμόν, εν αρχή μεν ως «διάλογον» και ανάπτυξιν αδελφικών σχέσεων και αργότερον, διδομένων ωρισμένων εξηγήσεων επί των διαφορών, ως ενότητα και ένωσιν.

Δια τας Σλαυϊκάς Εκκλησίας δεν δυνάμεθα να εκφέρωμεν γνώμην, διότι δεν γνωρίζομεν πότε ενεργούν εκ σεβασμού προς την ορθόδοξον Παράδοσιν και πότε εκ πολιτικών, ως ταις επιβάλλεται, ελατηρίων.

Λοιπόν οι Νεοέλληνες, ιδίως θεολόγοι, ζητούν τον Οικουμενισμόν, διότι δεν πιστεύουν εις την Ορθοδοξίαν, επειδή δεν βιούν την Ορθοδοξίαν. Και παραδέχονται, εκ της φυσιωσάσης αυτούς γνώσεως, ότι αι διαφοραί μεταξύ Ορθοδοξίας και Λατίνων οφείλονται μάλλον εις τον τρόπον του σκέπτεσθαι παρά εις ουσιαστικούς λόγους. Αυτής της θεωρίας ο επισημότερος θεωρητικός είναι ο Πατριάρχης κ. Αθηναγόρας.

Εάν επίστευεν εις την Εκκλησίαν μας, ως Μίαν, Αγίαν, Καθολικήν και Αποστολικήν, πέραν ενός οφειλομένου διαφωτιστικού διαλόγου, καμμίαν άλλην διάθεσιν επαφής δεν θα είχε με τους πάσης φύσεως αιρετικούς.

Η Ορθοδοξία διαλέγεται ανά τους αιώνας, αλλά τίποτε δεν θυσιάζει χάριν σκοπιμότητος. Ημπορεί να απειλούμεθα με αφανισμόν, αλλ’ αυτό ενδιαφέρει τον Θεόν, όχι ημάς. Εις ημάς επιβάλλεται να τηρώμεν την πίστιν μας και να μετανοώμεν, εφ’ οις ημάρτομεν. Και να μεριμνώμεν ανθρωπίνως υπέρ εαυτών και των άλλων, μέχρι του σημείου, όπου η πίστις η ορθόδοξος δεν θίγεται.

Όταν όμως ο οικουμενισμός, μας ισοπεδώνη με τους αιρετικούς, τότε επέρχεται σύγχυσις και εις ημάς και εις αυτούς. Ημείς λησμονούμεν ότι είμεθα ορθόδοξοι και αυτοί αυταπατώνται ότι δεν είναι αιρετικοί.

Ο διάλογος έχει γελοίαν την βάσιν. Διότι ποίαν μεταβολήν επί το ορθόδοξον έσχον οι Προτεστάνται από τετρακοσίων ετών, που μελετούν την Ορθοδοξίαν; Ή οι Λατίνοι ποίαν διάθεσιν έχουν δια συζήτησιν, αφού δια της τελευταίας συνόδου των εστερέωσαν επί πλείον τας πεπλανημένας δοξασίας των; Και όχι μόνον αυτό, αλλά και μας … προσκαλούν να εισέλθωμεν εις την ποίμνην των! Εάν ζητούν διάλογον μεθ’ ημών, είναι διότι ανεκάλυψαν ρήγματα εις το τείχος μας. Δεν θέλουν συζητήσεις περί Ορθοδοξίας. Τα ξεύρουν όλα. Ούτε ζητούν να ακούσωμεν τας ιδικάς των απόψεις. Γνωρίζουν ότι τας ξεύρομεν. Θέλουν να αναγνωρίσωμεν τον Πάπαν και ημείς, ως ουνίται, ας φρονώμεν όπως νομίζομεν. Έτσι σκέπτεται και ο Πατριάρχης μας. Αλλά, λέγουν ότι το κάμνει αυτό πιεζόμενος από την Τουρκικήν βαρβαρότητα. Όχι, διότι τα ίδια έλεγε και όταν αι ημέραι εν Φαναρίω ήσαν ρόδιναι. Ο Πατριάρχης είναι βαρύτατα άρρωστος. Πάσχει από αγάπην νοσηράν, αφιλόθεον, δια να μη είπωμεν αντίθεον, αφού περιφρονεί τας αληθείας Του ή δεν τας πιστεύει, όπως και όσοι τον ακολουθούν εις τον κατήφορον.

Η  Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδος απεφάνθη: «Ανάθεμα πάσι τοις αιρετικοίς και τοις κοινωνούσιν αυτοίς». Εις το «Συνοδικόν της Ορθοδοξίας» έχουν περιληφθή και αναθέματα «κατά Βαρλαάμ και Ακινδύνου και τοις οπαδοίς και διαδόχοις αυτών». Οπαδοί και διάδοχοι αυτών είναι οι Λατίνοι, οι οποίοι ακριβέστερον υπήρξαν οι διδάσκαλοι αυτών. Αλλά τα αναθέματα ταύτα δεν έχουν σημασίαν δια τους φιλοδιαλόγους, δια να επιβεβαιούται ότι δεν πιστεύουν ορθώς.

Η Κυριακή της Ορθοδοξίας είναι μία Κυριακή παρατεινομένη μέσα εις την ψυχήν των Ορθοδόξων και εν βέλος εις την καρδίαν πάντων των αιρετικών όλων των αιώνων. Όσοι οι πιστοί, «στώμεν καλώς». Η πανάμωμος Ορθοδοξία μας κυκλούται πανταχόθεν. Ας αγρυπνούμεν προσευχόμενοι. Η εικονομαχία επεκράτησεν επί εκατόν έτη, αλλ’ έσβησε. Νέοι εικονοκλάσται, δεινότεροι εκείνων έχουν εμφανισθή. Αλλ’ η Ορθοδοξία θα δοκιμασθή και πάλιν θα νικήση εν Χριστώ Ιησού τω Κυρίω ημών.

θ.μ.δ.

The Triumph of Orthodoxy

From the Synodikon of the Seventh Ecumenical Council

As the Prophets beheld,

As the Apostles taught,

As the Church received,

As the Teachers dogmatized,

As the Universe agreed,

As Grace illumined,

As the Truth revealed,

As falsehood passed away,

As Wisdom presented,

As Christ awarded,

Thus we declare,

Thus we assert,

Thus we proclaim Christ our true God and honor His saints,

In words,

In writings,

In thoughts,

In sacrifices,

In churches,

In holy icons.

On the one hand, worshipping and reverencing Christ as God and Lord.

And on the other hand, honoring and venerating His Saints as true servants of the same Lord.

This is the Faith of the Apostles.

This is the Faith of the Fathers.

This is the Faith of the Orthodox.

This is the Faith which has established the Universe.

O Koσμάς:

β. ΄Οταν λέμε «ορθή ζωή» εννοούμε την «ασκητική ζωή», που σημαίνει ότι η απόκτηση από κάποιο πιστό μιας αρετής, δεν είναι μιά ξεκομμένη «καλή», ή «ηθική» πράξη. Δεν είναι αποτέλεσμα ευσεβών στοχασμών, σαν αυτούς που παρακινεί ο Θωμάς Κεμπήσιος να κάνουν οι άνθρωποι στο βιβλίου του «Μίμηση Χριστού». Η αρετή είναι το αποτέλεσμα μιας διεργασίας, που προκύπτει από μιά θεραπευτική αγωγή, που ακολουθεί ο πιστός, κάτω από την καθοδήγηση πνευματικού πατέρα, ο οποίος όμως προηγουμένως πρέπει να έχει φτάσει ο ίδιος σε κατάσταση «θεωρίας του Θεού», για να είναι «θεραπευτής». Αλλοιώς, τα «καλά έργα», μοιάζουν με τα έργα του Φαρισαίου της γνωστής παραβολής. Ή, όπως έλεγε ο μακαριστός π. Ιωάννης Ρωμανίδης, αν υπήρχε εδώ στην Ελλάδα ένας Φαρισαίος, οι Ορθόδοξοι θα τον είχαν κάνει Αρχιεπίσκοπο!
Οι ξένοι αντικατέστησαν την «ορθή ζωή», με τα λεγόμενα «καλά έργα», που είναι προϊόντα «ευσεβών στοχασμών». Από τους «ευσεβείς στοχασμούς», προέκυψε ο λεγόμενος «ευσεβισμός», που σημαίνει την απόκτηση «καλών έργων», που δεν είναι καρπός της χάριτος του Αγίου Πνεύματος, που αποκτιέται με την πίστη «εκ θεωρίας», αλλά από τις ευσεβείς σκέψεις του κάθε πιστού. Το φαινόμενο του «ευσεβισμού», μεταφυτεύτηκε από τη Δύση και στην Ελλάδα τον 20ο αιώνα με τη γενόμενη απο-ορθοδοξοποίηση του Ορθόδοξου λαού.

Saint John Chrysostom : HOMILY XXIX. ROM. XV. 14.

"And I myself also am persuaded of you, my brethren, that ye also

are full of goodness, filled with all knowledge, able also to admonish

one another." (So most: S. Chrys. "others.")

HE had said, "Inasmuch as I am the Apostle of the Gentiles, I

magnify mine office." (Rom. xi. 13.) He had said, "Take heed lest He

also spare not thee." (ib. 21.) He had said, "Be not wise in your own

conceits" (ib. xii. 16); and again, "Why dost thou judge thy

brother?" (ib. xiv. 10) And, "Who art thou that judgest another man's

servant?" (ib. 4.) And several other like things besides.

ΕΛΕΗΣΟΝ ΜΕ Ο ΘΕΟΣ Α΄ Μέρος

Fasting:

The practice of fasting is rich with mean­ing. Many of the Holy Fathers throughout the history of the Church have written about the significance of fasting. Saint Basil, for exam­ple, tells us that fasting is not simply abstain­ing from food; it is, more importantly, the avoidance of sin. The Church in her hymnol­ogy describes fasting as the mother of chas­tity and prudence, as the accuser of sin and as the advocate of repentance, the life wor­thy of angels and the salvation of humans. Fasting becomes all of these when observed in the proper spirit.

Τὸ συνοδικὸ αὐτὸ κείμενο πρότεινε, κατ’ οὐσίαν, τὸν διαρκῆ ἐπαναπροσδιορισμὸ τοῦ Ἰδίου τοῦ Χριστοῦ!!!

Τὸ 2003, δύο χρόνια μετὰ τὸν ἐρχομὸ τοῦ Πάπα, ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος εἰσηγήθηκε τὸν νεωτερισμὸ τῆς «Λειτουργικῆς Ἀναγέννησης» τῆς Ἐκκλησίας. 

Τὸ θεολογικὸ ὑπόβαθρο τῆς Ἀναγεννήσεως ποὺ εἶχε στὸ μυαλό του, δημοσιεύθηκε τὸ ἴδιο ἔτος, στὸ περιοδικὸ ΕΚΚΛΗΣΙΑ, ὡς συνοδικὸ κείμενο, γραμμένο ἀπὸ καθηγητὲς τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Α.Π. Θεσσαλονίκης. Τὸ κείμενο αὐτὸ ἀποτυπώνει, μὲ γνώμονα τὴν ἀρχὴ τῆς μετανεωτερικότητος, τὶς σαρωτικὲς ἀλλαγές ποὺ ἔπρεπε νὰ γίνουν γιὰ νὰ ὁλοκληρωθεῖ ἡ «Λειτουργικὴ Ἀναγέννηση» τῆς Ἐκκλησίας.
Ἀπὸ τὶς προτεινόμενες αὐτὲς ἀλλαγές, ἀναφέρουμε δύο:

α) Λόγῳ τῶν προόδων τῶν ἀνθρωπιστικῶν καὶ κοινωνικῶν ἐπιστημῶν, θὰ πρέπει νὰ ἐπαναπροσδιορίζεται ἡ ταυτότητα τῆς Ἐκκλησίας, προκειμένου νὰ συμπορευόμαστε μὲ αὐτὲς τὶς προόδους καὶ τὶς πολιτιστικὲς ἐξελίξεις.
β) Γιὰ τοὺς ἰδίους λόγους, θὰ πρέπει νὰ ἐπαναπροσδιορίζεται συνεχῶς καὶ τὸ Μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας. Ἡ πλατύτερη ἐπαναδιατύπωση τοῦ μυστηρίου αὐτοῦ –προταθεῖσα καὶ σὲ ἄλλο κείμενο τοῦ ἰδίου, σὲ ἐπετηρίδα τῆς Σχολῆς– ἐξηγεῖ ὅτι, στὸ μυστήριο αὐτό, δὲν προσερχόμαστε γιὰ νὰ γίνουμε ἅγιοι, ἀλλὰ γιὰ νὰ ἀποκτήσουμε πνεῦμα ἀλληλεγγύης μεταξύ μας (στὸ πνεῦμα τῆς παγκοσμιοποιήσεως), γιὰ νὰ φθάσουμε στὰ ἔσχατα!!!

Ἐπειδή, ὅμως, ἡ ταυτότητα τῆς Ἐκκλησίας καὶ τὸ Μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας εἶναι ὁ Ἴδιος ὁ Χριστός, τὸ συνοδικὸ αὐτὸ κείμενο πρότεινε, κατ’ οὐσίαν, τὸν διαρκῆ ἐπαναπροσδιορισμὸ τοῦ Ἰδίου τοῦ Χριστοῦ!!!

Η Επανάσταση του 1821 ήταν εθνική και όχι ταξική!

Κωνσταντίνος Χολέβας

ΠΑΜΕ σαν άλλοτε! Το ΚΚΕ, αντί να ζητήσει συγγνώμη για την άθλια θέση που κράτησε από το 1924 έως το 1949 υπέρ της αποσχίσεως της Μακεδονίας και της Θράκης από την Ελλάδα, έβαλε τους συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ να ξαναγράψουν την Ιστορία του 1821 με μαρξισμό και θράσος. Σε μία εποχή που η οικονομική κρίση καθιστά απαραίτητη την εθνική ομοψυχία, οι νοσταλγοί του Στάλιν ενώνουν τις δυνάμεις τους με τους εθνοαποδομητές άλλων ιδεολογιών και συμπλέουν με τους διεθνείς κερδοσκόπους-χρηματιστές, οι οποίοι θέλουν να ξαναγράψουν την Ιστορία των Βαλκανίων εις βάρος των εθνικών μας δικαίων.

Η προκήρυξη των εκπαιδευτικών του ΠΑΜΕ προς τους μαθητές βρίθει ιστορικών λαθών και φανατισμού. Για τον μεν φανατισμό, ας λάβουν τα μέτρα τους οι γονείς των παιδιών και οι υπεύθυνοι του υπουργείου Παιδείας. Αλλά για τις ιστορικές ανακρίβειες, καλόν είναι να θυμίσουμε ορισμένα γεγονότα στον λίγο χώρο που διαθέτουμε:

Αμφισβητούν τον Παλαιών Πατρών Γερμανό και την ημερομηνία κηρύξεως της Εθνεγερσίας. Ο Θ. Κολοκοτρώνης, ο κληρικός Αμβρόσιος Φραντζής και άλλοι που παρέστησαν στη σύσκεψη του Αιγίου (Βοστίτσας) στα τέλη Ιανουαρίου 1821 βεβαιώνουν ότι ήταν ομόφωνη απόφαση της Φιλικής Εταιρείας να αρχίσει η εξέγερση στον Μοριά την ημέρα του Ευαγγελισμού. Οι ίδιοι οι πρωτεργάτες ήθελαν να τονίσουν τη σύνδεση Ελληνισμού και Ορθοδοξίας και να επικαλεσθούν την ευλογία της Παναγίας. Ομως έπειτα από 400 χρόνια δουλείας το καζάνι έβραζε και η έκρηξη έγινε λίγες ημέρες πριν από την καθορισμένη ημερομηνία. Από τις 14-16 Μαρτίου γύρω από τα Καλάβρυτα συνάπτονται συγκρούσεις Ελλήνων με φοροεισπράκτορες των Τούρκων, ενώ στην Αγία Λαύρα είναι κλεισμένοι οι πρόκριτοι με τον Αρχιεπίσκοπο της Πάτρας Γερμανό και τον επίσκοπο Κερνίτσης και Καλαβρύτων Προκόπιο. Στις 17 Μαρτίου η μονή πανηγυρίζει, διότι εκεί φυλάσσεται η κάρα του αγίου Αλεξίου. Την πανηγυρική εκείνη ημέρα ο Παλαιών Πατρών Γερμανός λειτουργεί και κηρύσσει την Επανάσταση. Την ίδια ημέρα και οι Μανιάτες κηρύσσουν την Επανάσταση στην Αρεόπολη. Ο Γερμανός κατεβαίνει με το άλογο προς την Πάτρα και ανήμερα του Ευαγγελισμού ευλογεί ξανά το λάβαρο στην πλατεία Αγίου Γεωργίου. Την επόμενη ημέρα ο ίδιος μαζί με τον Προκόπιο και τους προκρίτους αποστέλλουν τη διακήρυξη της Ανεξαρτησίας στους προξένους των Μεγάλων Δυνάμεων.

Για τα γεγονότα της Αγίας Λαύρας μαρτυρίες έχουμε από τον Γάλλο πρόξενο Πουκεβίλ, τον Κανέλλο Δεληγιάννη, από δημοσιεύματα γαλλικών και αγγλικών εφημερίδων («LΕ CONSTITUTIONNNEL», «LONDON TIMES») του Ιουνίου 1821 κ.ά. Για τα γεγονότα της Πάτρας γράφουν πάλι ο Πουκεβίλ, ο Σπυρίδων Τρικούπης κ.ά. Το 1872 η Επιτροπή Εκδουλεύσεων της Βουλής των Ελλήνων ανακήρυξε τον Παλαιών Πατρών Γερμανό ως τον πρώτο που κήρυξε την Επανάσταση και ουδείς διαμαρτυρήθηκε, δεδομένου ότι ζούσαν αρκετοί από τους αγωνιστές του 1821.

Γράφει το ΠΑΜΕ ότι ήταν ταξική επανάσταση. Οχι, ήταν εθνική και θρησκευτική. Το ξεκαθαρίζει ο Θ. Κολοκοτρώνης μιλώντας στους μαθητές του πρώτου Γυμνασίου των Αθηνών ότι «η επανάσταση η εδική μας δεν ήταν σαν τες άλλες», εννοώντας ότι δεν έμοιαζε με την εμφύλια Γαλλική Επανάσταση. Το γράφουν σαφώς και όλα τα επίσημα κείμενα του Αγώνος, ξεκινώντας από την προκήρυξη του Αλεξάνδρου Υψηλάντη: ΜΑΧΟΥ ΥΠΕΡ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΔΟΣ.

Περίεργη είναι η εμμονή σε ναύτες που μιλούσαν αρβανίτικα. Οι Αρβανίτες είναι δίγλωσσοι Ελληνες που κατέβηκαν από το Αρβανον της Β. Ηπείρου. Μετά την Αλωση οι Αρβανίτες που κατέφυγαν στη Βενετική Δημοκρατία δηλώνουν ότι είναι nationis graecae, δηλαδή ελληνικής εθνικότητος. Η διαφορετική διάλεκτος δεν αλλοιώνει την ελληνική συνείδηση. Αυτό το βλέπουμε και με τους τουρκόφωνους Ελληνες της Καππαδοκίας και με τους σλαβόφωνους μακεδονομάχους που αγωνίσθηκαν υπέρ του Ελληνισμού.

http://www.dimokratianews.gr/

Ημερίδα: "Σαηεντολογία, μια πραγματική απειλή"

Simeron Wordpress

Iδίως των Επισκόπων και των Αγιορειτών...

Η παταγώδης αύτη κατάπτωσις της εκκλησιαστικής ημών Ηγεσίας, δέον να σημειωθή ότι ουδέν άλλο διαδηλοί, ειμή σαφεστάτην αθέτησιν του θεμελιώδους Δόγματος της απολυτρωτικής μοναδικότητος της ορθοδόξου υποστάσεως της αγίας ημών Εκκλησίας και Πίστεως. Κατ΄ ακολουθείαν είναι ανάγκη, όπως γίνη επίσης αντιληπτόν και καταστή συνείδησις εκάστου πιστού και ιδίως των Επισκόπων και των Αγιορειτών, ότι η διακηρυχθείσα αίρεσις του οικουμενισμού, τους υιοθετούντας ή τους κατά διάφορον τρόπον κοινωνούντας προς αυτήν, ως π.χ. δια της διαμνημονεύσεως του διακηρύξαντος ταύτην και των μετ΄ αυτού κοινωνούντων, καθιστά τούτους  «συναπολλυμένους» τη ούτω κοινωνούση αιρέσει, ότε πλέον, «Χριστός ημάς ουδέν ωφελήσει»!

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης στη Ρώμη!

Ο "Παναγιώτατος" θα επιστρέψει από την Ρώμη και αμέσως μετά θα γιορτάσει την Κυριακή της Ορθοδοξίας...

«λίαν ηὔφρανας τοὺς Ὀρθοδόξους καὶ κατήσχυνας τοὺς κακοδόξους»!.....

Ο Σεραφείμ Πειραιώς :

- Τοις κηρύσσουσι και διδάσκουσι την παναίρεσιν του Διαχριστιανικού και Διαθρησκειακού Συγκρητιστικού Οικουμενισμού, Ανάθεμα, Ανάθεμα, Ανάθεμα!

Πρωτ. π. Θεὀδωρος Ζήσης: πάει να κυριαρχίσει μία αίρεσις η οποία λέγεται "ονοματοκρυπτισμός"....

Περιστατικά ανάνηψης ασθενών εγκεφαλικά νεκρών

Πηγή: http://kyprianoscy.blogspot.gr/

Σε ιστολόγιο (*) δημοσιεύονται ηλεκτρονικές διευθύνσεις άρθρων ή video με περιστατικά ανάνηψης ανθρώπων που αρχικά θεωρήθηκαν νεκροί ή κλινικά νεκροί, στη συνέχεια όμως η διάγνωση ανατράπηκε ριζικά και τώρα ζουν. Το θέμα, όπως συμπληρώνει το ιστολόγιο, είναι λεπτό και δεν είναι ευχάριστο να αναφέρεται κανείς σε αυτό, είναι όμως αναγκαίο, γιατί συναρτάται άμεσα με το γεγονός ότι κάποιοι γιατροί αποφασίζουν χρησιμοποιώντας τα κριτήρια, που έχει θέσει η Επιστήμη τους, για να χαρακτηρίσουν κάποιον κλινικά νεκρό, άρα κατάλληλο για αφαίρεση οργάνων προς μεταμόσχευση. Παράλληλα όμως, γράφουμε εμείς, αντιεπιστημονικό και άρα δικαιολογημένα εξοργιστικό, είναι το γεγονός ότι τα κριτήρια αυτά είναι εντελώς αυθαίρετα, όπως υποστηρίζει μεγάλο μέρος ιατρών. Δυστυχώς, οι φωνές τους δεν ακούγονται, ακούγονται μόνο όσοι έχουν αυξημένη την ακοή. Από τους ψιθύρους αυτών το κοινό έχει αρχίσει να υποψιάζεται ότι κάτι δεν πάει καλά.

Μια τέτοια φωνή, ή μάλλον ψίθυρος, ήταν και το σχόλιο που, περίεργα, δεν δημοσιεύθηκε στην ενημερωτική ιστοσελίδα, η οποία με άρθρα ή με βίντεο υποδείκνυε περιστατικά ανάνηψης των χαρακτηρισθέντων ασθενών ως "εγκεφαλικά νεκρών" και στη συνέχεια έγιναν καλά.  Το σχόλιο παρείχε τις ακόλουθες διευκρινίσεις :

Χρήσιμα τα ενημερωτικά links που παραθέτεται. Ωστόσο, παράλειψη είναι από ιατρικής άποψης να μην αναφέρεται στο εισαγωγικό σας σημείωμα τούτο. Ότι δεν γνωρίζουμε πόσοι από αυτούς, τους οποίους χαρακτηρίζουν οι γιατροί  - δυστυχώς εν επιστήμη συνάδελφοι - εγκεφαλικά ή κλινικά νεκρούς, είναι όντως νεκροί. Οδηγούνται ταχύτατα προς αφαίρεση των οργάνων είτε με το νόμο της εικαζόμενης συναίνεσης, είτε από την παραπλανητική και ψευδή ενημέρωση των αρμοδίων οργάνων προς τους συγγενείς.

Η διάγνωση μιας νόσου, και εδώ έχουμε το πρωτοφανές παράδοξο της διάγνωση του θανάτου, έχουμε δηλαδή τη νόσο που λέγεται θάνατος - ανήκουστα πράγματα για επιστήμονες -, η διάγνωση μιας νόσου, συνεχίζω, απαιτεί την επιβεβαίωσή της. Και η επιβεβαίωση γίνεται όχι μόνο με τα κλινικά και εργαστηριακά ευρήματα, γίνεται και με την παρέλευση χρόνου. Χρόνος όμως δεν δίνεται όταν η ιατρική ομάδα αποφανθεί ότι ο ασθενής είναι κλινικά (εγκεφαλικά) νεκρός. Για να επιβεβαιωθεί  η διάγνωση αυτή χρειάζονται το λιγότερο 15 ημέρες, και αν η ομάδα των γιατρών κληθεί να αναβάλει την εξόρυξη των οργάνων για 15 ημέρες, τα όργανα θα είναι άχρηστα.

Οι αναφερόμενες λοιπόν  περιπτώσεις κλινικά νεκρών που αποκαταστάθηκε η υγεία τους, ήταν οι τυχεροί εκείνοι, όπου η βλάβη ήταν περιορισμένη και τα σημάδια (σημεία στην ιατρική ορολογία) του εγκεφαλικού θανάτου υφέθηκαν (υποχώρησαν). Αυτή η εξήγηση υπάρχει και δείχνει πόσο αδίστακτοι και παραβάτες του ιατρικού όρκου είναι όλοι αυτοί, που μας διαβεβαιώνουν ότι άπαξ και τεθεί η διάγνωση του εγκ. θανάτου, δεν υπάρχει περίπτωση να ανανήψει (αποκατασταθεί η υγεία) ο ασθενής. Τούτο όμως ισχύει μόνο όταν έχουμε  βαρύτατο εγκεφαλικό τραυματισμό με έκχυση της εγκεφαλικής ουσίας ή τραυματισμό του εγκεφάλου από σφαίρα. Αυτές οι περιπτώσεις δεν χρειάζεται να μπουν στις μονάδες εντατικής, αποκατάσταση του διαλυμένου εγκεφάλου πώς να γίνει;  Ο μόνος λόγος εισαγωγής στις Μονάδες είναι η αφαίρεση των οργάνων.

(*)  Πηγή : http://freepeoplenow.wordpress.com/

“Ο ΑΓΙΟΣ ΜΑΡΚΟΣ Ο ΕΥΓΕΝΙΚΟΣ”

ΟΡΘΟΔΟΞΟΝ ΚΕΝΤΡΟΝ

ΠΑΤΕΡΙΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ

“Ο ΑΓΙΟΣ ΜΑΡΚΟΣ Ο ΕΥΓΕΝΙΚΟΣ”

600 66 ΜΕΘΩΝΗ – ΠΙΕΡΙΑΣ

www.markoseugenikos.gr

e-mail : info@markoseugenikos.gr

TO BBC ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΙ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΦΥΛΛΑΔΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ «ΣΚΟΠΙΑΣ» ΕΝΑΝΤΙ ΣΕ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΑ

ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΕΩΣ ΠΑΙΔΙΩΝ

          Σύμφωνα με την εκπομπή PANORAMA του BBC (http://www.youtube.com/watch?v=hzWupVczfCQ) η εταιρεία ΣΚΟΠΙΑ, με έδρα το Μπρούκλιν των ΗΠΑ, έχει κατάλογο με 23.720 μέλη της από τις ΗΠΑ, Καναδά και Ευρώπη, που κατηγορήθηκαν για παιδοφιλία.

H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

Ανακοίνωσις του Πειραιώς κ. Σεραφείμ

᾿Εν Πειραιεῖ τῇ 19ῃ Μαρτίου 2013

Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Θ Ε Ν

Ἐπ’ εὐκαιρίᾳ τῆς «ἐνθρονίσεως» τοῦ καταληψίου τοῦ πρεσβυγενοῦς Θρόνου τῆς παλαιᾶς Ρώμης κ. Φραγκίσκου, ἐκλεκτοῦ τοῦ ἀξιοτίμου κ. Ντέϊβιντ Ροκφέλερ, ἱδρυτοῦ τοῦ Μουσείου Ροκφέλερ τοῦ Τέλ-Ἀβίβ πού κατ’ ἔτος «δωρίζει» εἰς ἡμᾶς τά κατασκευασμένα ντοκυμαντέρς μέ τά χαλκευμένα καί ψευδῆ στοιχεῖα περί τοῦ Θεανθρωπίνου προσώπου τοῦ ἀληθοῦς Μεσσίου Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ καί ἱδρυτοῦ τῆς τριμεροῦς ἐπιτροπῆς, εἰς τόν ὁποῖον ἐπεδόθη καί τό «δακτύλιον τοῦ ἁλιέως» ὡς δῆθεν διαδόχου τοῦ δῆθεν «πρίγκηπος» τοῦ κολεγίου τῶν Ἀποστόλων, Ἀποστόλου Πέτρου ταπεινῶς ἐπαγόμεθα τά κάτωθι:

H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ του Αγίου Ιουστίνου (Πόποβιτς)

Αλάθητον μέτρον Αληθείας και ψεύδους.

Αυξάνων την αύξησιν του Χριστού «εις άνδρα τέλειον», ο άνθρωπος εξέρχεται βαθμηδόν από την πνευματικήν νηπιακήν ηλικίαν και από την πνευματικήν καχεξίαν, ενδυναμώνεται, ωριμάζει εις την ψυχήν, ωριμάζει και εις τον νουν και την καρδίαν του. Ζων δια του Χριστού και εν Χριστώ, «κολλάται» ολόκληρος εις τον Χριστόν και εις την Αλήθειάν Του, γίνεται οικείος με αυτήν, ούτως ώστε αυτή να γίνη η αιώνιος Αλήθεια του νου του, και της καρδίας και της ψυχής του. Δι΄ ένα τοιούτον άνθρωπον δύναται με βεβαιότητα να λεχθή ότι αυτός γνωρίζει την Αλήθειαν επειδή έχει και κατέχει την Αλήθειαν. Αυτή η ζώσα θεία Αλήθεια, η εντός του υπάρχουσα, αποτελεί το αλάθητον και θείον μέτρον δια την διάκρισιν της αληθείας και του ψεύδους, του καλού και του κακού μέσα εις τον κόσμον του ανθρώπου. Δι΄ αυτό, αυτόν δεν ημπορεί να τον παραπλανήση και να τον απατήση ουδεμία κατ΄ άνθρωπον διδασκαλία. Αυτός αισθάνεται αμέσως ποίου πνεύματος είναι η οποιαδήποτε ανθρωπίνη διδασκαλία του προσφέρεται. Τούτο είναι απολύτως φυσικόν, διότι αυτός γνωρίζει τον άνθρωπον, γνωρίζει τι υπάρχει μέσα του και ποίου είδους διδασκαλίαν αυτός δύναται να δημιουργήση και να δώση. Κάθε ανθρωπίνη διδασκαλία και επιστήμη, μη οδηγούσα προς την θείαν αλήθειαν, δεν είναι χαλκευμένη από το ψεύδος; Ποία από τας ανθρωπίνας επιστήμας φανερώνει το αληθινόν νόημα της ζωής και εξηγεί το μυστήριον του θανάτου; Ουδεμία. Τότε ό,τι λέγουν περί αυτών είναι ψεύδος και απάτη, ψεύδος και απάτη είναι και εκείνο το οποίον προτείνουν ως λύσιν του ερωτήματος περί της ζωής και του θανάτου. Επίσης, δεν υπάρχει ανθρωπίνη επιστήμη η οποία να μας εξηγή το μυστήριον του κόσμου και του ανθρώπου, το μυστήριον της ψυχής και της συνειδήσεως, το μυστήριον του καλού και του κακού, το μυστήριον του Θεού και του διαβόλου. Αφού δεν ημπορούν να μας ερμηνεύσουν αυτά, τότε δεν μας απατούν, άραγε, με τα ασήμαντα και εξωτερικώς μόνον λάμποντα ψευδοφώτα τους, και δεν μας περιπλανούν εις τους λαβυρίνθους αχρήστων διανοημάτων, ακροβασιών και θανατηφόρων μικροτήτων; Εις τον κόσμον του ανθρώπου μόνον ο Θεάνθρωπος Χριστός έχει λύσει όλα τα κύρια προβλήματα του κόσμου και της ζωής, από την λύσιν των οποίων εξαρτάται η μοίρα του ανθρώπου εις όλους τους κόσμους. 

Ὁ ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κρονστάνδης μᾶς νουθετεῖ λέγοντας:

«Ὅσοι ἀπορρίπτουν τὶς νηστεῖες, λησμονοῦν ἀπὸ τί προῆλθε ἡ πτώση τῶν

πρωτοπλάστων στὴν ἁμαρτία: τὴν ἀκράτεια. Λησμονοῦν καὶ τί ὅπλο μᾶς ἔδωσε ὁ ἴδιος ὁ Χριστὸς ἐναντίον τοῦ πειρασμοῦ καὶ τῆς πτώσεως, ὅταν πειράσθηκε στὴν ἔρημο καὶ νήστευσε ἐκεῖ ἐπὶ σαράντα ἡμέρες καὶ νύκτες. Δὲν γνωρίζουν ἤ δὲν θέλουν νὰ γνωρίζουν ὅτι ἡ ἔλλειψις ἐγκράτειας ἀνοίγει στὸν ἄνθρωπο τοὺς δρόμους τῆς ἀπομακρύνσεώς του ἀπὸ τὸν Θεό, ὅπως εἶναι ἡ περίπτωσις τῶν κατοίκων τῶν Σοδόμων καὶ τῆς Γομόρρας καὶ ἡ ἄλλη τῶν συγχρόνων τοῦ Νῶε.

Πράγματι ἡ ἀκράτεια εἶναι ἡ αἰτία κάθε ἁμαρτίας. Ὅσοι ἀρνοῦνται τὶς νηστεῖες, ἀφαιροῦν ἀπὸ τὸν ἑαυτό τους καὶ ἀπὸ τοὺς ἄλλους τὰ ὅπλα ἐναντίον τῆς σαρκός, τοῦ Διαβόλου καὶ τοῦ κόσμου. Δὲν εἶναι στρατιῶτες τοῦ Χριστοῦ, εἶναι ριψάσπιδες, ποὺ τοὺς αἰχμαλωτίζει εὔκολα ἡ ἁμαρτία. Εἶναι ἐπίσης τυφλοί, ποὺ δὲν βλέπουν τὴν συνάφεια μεταξὺ αἰτίας καὶ ἀποτελέσματος».