Μνήμη τῶν 13 ὀσιομαρτύρων μοναχῶν της μονῆς Παναγίας Καντάρας Κύπρου τῶν καέντων ἐν Λευκωσία ὑπό τῶν Φράγκων λατινοδόξων.

Ἡ Καντάρα ἔμεινε γνωστὴ στην ἱστορία τῆς Κύπρου ὄχι μόνο γιά τὸ λόγο πού διαδραμάτισε τὸ κάστρο της στά πολυτάραχα χρόνια τῶν Φράγκων καὶ Ἐνετὼν ἀλλὰ καὶ γιά τὸ παλιὸ μοναστήρι τῆς Παναγίας τῆς Κανταριώτισσας  πού στάθηκε τὸ ΙΓ’ αἰῶνα προπύργιο τῆς Ὀρθόδοξῃς Ἐκκλησίας ἐνάντια στούς διωγμοὺς τοῦ λατινικοῦ κλήρου.
Ἀπὸ κει ξεκίνησαν μία θλιβερὴ μέρα τοῦ 1222 δεκατρεῖς ὅσιοι  πατέρες πιστοὶ στρατιῶτες τῆς θρησκείας τοῦ Ναζωραίου, γιά νά γνωρίσουν ἔπειτα ἀπὸ φριχτὰ βασανιστήρια, τὸ μαρτυρικότερο θάνατο ἀπὸ ἀπανθρώπους ὀπαδοὺς τοῦ Πάπα. Ἡ ἱστορία τῆς τρομερῆς αὐτῆς τραγωδίας μὲ τις ἀνατριχιαστικὲς της ὠμότητες ἔχει στιγματίσει μὲ τὰ μελανότερα χρώματα τοὺς «»λεγάτους»» τοῦ καθολικισμού τῆς ἐποχῆς ἐκείνης, ἐνῶ ταυτόχρονα ἐξύψωσε ἀκόμη περισσότερο στὴν παγκόσμια συνείδηση τῶν πολιτισμένων λαῶν, τὸ γόητρο τῆς Ὀρθόδοξῃς Χριστιανοσύνης μὲ τοὺς αἱματοβαμμένους της ἀγῶνες καὶ τὴν ἀσάλευτη πίστη της στο ὑπέρτατο ἰδανικὸ τῆς θρησκείας μὲ τὴν αὐτοθυσία καὶ τό μαρτυρικὸ θάνατο.
Εἲναι γνωστὸ ἀπὸ τή στιγμή πού ἡ Κύπρος ὑποτάχθηκε στή δυναστεία τῶν Λουζινιὰν μὲ πόσο πεῖσμα καὶ ἄγριο φανατισμὸ οἱ Φράγκοι προσπάθησαν νά προσηλυτίσουν τὸν ὀρθοδοξο κλῆρο καὶ τὸ λαὸ τῆς Μεγαλονήσου,ὥστε νά ἀπαρνηθούν τις προαιώνιες θρησκευτικὲς τους παραδόσεις καὶ να ἀσπασθοὺν τὸ λατινικὸ δόγμα.
Δραματικὲς σκηνές,ἔριδες καὶ διαμάχες εἴχαν δημιουργηθεῖ ἀνάμεσα στους καθολικοὺς καὶ τοὺς ὀρθοδόξους κληρικούς. Οἱ τελευταῖοι μὲ τὴν αλύγιστή τους ἀντιστάσῃ να ὑποταχθοῦν στό θέλημα τῶν Φράγκων καταδικάζονταν σὲ δαρμούς, φυλακίσεις, ἐξορίες καὶ φοβερὰ μαρτύρια,τὰ λεγόμενα  μαρτύρια τῆς Ἱερᾶς Ἐξετάσεως. 

Ὁ Πάπας Γρηγόριος ὁ Θ’ (εἰσηγητὴς τῆς Ἱερᾶς Ἐξετάσεως ) ὁ ὁποῖος ἔδωσεν ὁ ἴδιος προσωπικῶς  ὁδηγίας  εἰς τὸνΔομινικανὸν ἱεροεξεταστὴν  Ἀνδρέαν  νά ἐκτελέση τὸ μακάβριον ἔγκλημά του, ἔχει ἁγιοποιηθεῖ  ἀπὸ τὴν παπικὴν ἐκκλησίαν. Ὁ δὲ διάδοχός  του,  Βενέδικτος ὁ Στ’  ἔρχεται ὡς  ‘’ἀποστολικὸς  προσκυνητὴς ‘’ εἰς τὸν τόπον τοῦ εἰδεχθοῦς ἐγκλήματος μὲ πρόσκλησιν τοῦ οὐνίτου Ἀρχιεπισκόπου  Κύπρου καὶ τῆς ἥδη ἐξουνιτισθείσης  συνόδου του.. Σημειωτέον ὅτι πρὸ δεκαετίας ὁ ἐξουνιτισθείς πλέον Μητροπολίτης Κερυνείας Παῦλος  Μαντοβάνης ( !!!) ἔγραφεν εἰς τὸν Ἀρχιεπίσκοπον Χρυσόστομον: Ταπεινὰ φρονοῦμε ὅτι ἡ Ἐκκλησία τῆς Κύπρου δεν πρέπει να ἔχει καμία συμμετοχὴ στην ἐπισκέψῃ  ἑνὸς κοσμικοῦ ἄρχοντα στούς τόπους οἱ ὁποῖοι καθηγιάσθησαν μὲ τὸ τίμιο αἷμα τῶν δεκατριῶν  μοναχῶν τῆς Καντάρας καὶ τόσων ἄλλων Ἁγίων ,οἱ ὁποῖοι ὑπέμειναν φρικτὰ βασανιστήρια ἀπὸ  τοὺς Παπικοὺς ,διότι  ἐν τοιαύτῃ περιπτώσει ἀναγνωρίζεται ὁ Πάπας ὑπὸ τὴν διπλῆ ἰδιοτητα του ὡς ἀρχηγοῦ κράτους  καὶ ἐκκλησίας.  Ἡ τοιαύτη  ἐπισκέψῃ τοῦ Πάπα,ἡ ὁποία ἐπενδύεται μὲ τὸ μανδύα τοῦ προσκυνήματος μόνο  ταπείνωση, καταισχύνη καὶ συμφορὰ θὰ προξενήσει στον τόπο μας. Οἱ ἐναγκαλισμοὶ μὲ τὸν Πάπα  δεν θὰ φέρουν τὴν ποθητή, ὡς ἐλπίζετε ,βοήθειά του στό ἐθνικὸ θέμα ,ἀλλὰ τὴν ὀργὴ τοῦ Θεοῦ  ἐπάνω στις κεφαλὲς μας , ὡς μαρτυρεῖ ἡ ἱστορία τοῦ μαρτυρικοῦ ἥμῶν Γένους. (‘’Θεοδρομία ‘’ ἔτος γ’, Ἰανουάριος –Μάρτιος 2001,τεῦχος 1 ,109 & www.markoseugenikos.gr ) ΤΟ ΑΙΜΑ τῶν δεκατριῶν ὀσιομαρτύρων τῆς Κανταρας ἂς εἶναι ἐπὶ τῶν κεφαλῶν τῶν προσκαλεσάντων  τὸν Ἀντίχριστον Πάπαν  τῆς πεπτωκυίας Ῥώμης Βενέδικτο, τόν προστάτην τῶν ἁπανταχοῦ τῆς  γῆς παιδεραστῶν φραγκοπαπάδων ,ἤτοι τοῦ ἀθέου Προέδρου τῆς Κύπρου, τοῦ οὐνίτου  Ἀρχιεπισκόπου,τῆς ἐξουνιτισθείσης συνόδου,ἡγουμένων,κληρικῶν,μοναχῶν, μοναζουσὼν, τῶν δύο Κυπρίων ἁγιορειτὼν, ἡγουμένων (Βατοπαιδίου καὶ Διονυσίου), τοῦ Κυπρίου ’’στάρετς’’ τῆς  μικτῆς ’’μονῆς’’ τοῦ Essex καθώς ἐπίσης και καὶ τῶν Κυπρίων ’’θεολόγων οἱ ὀποῖοι δεν ὕψωσαν  φωνήν διαμαρτυρίας!!!

Μ.Π.(Μάριος Πηλαβάκης) Θεσσαλονίκη19 Μαΐου 2010

ΑΓΩΝΙΣΤΑΙ, ΟΧΙ ΘΑΥΜΑΣΤΑΙ

 Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Διονυσίου Τάτση

Οι Χριστιανοί  θαυμάζουν τούς Ἁγίους, παλαιούς καί νεώτερους καί μέ ἐνδιαφέρον

διαβάζουν τούς βίους τους. Θά ἔλεγε κανείς ὅτι ὑπάρχει πνευματική δίψα καί αὐτό

εἶναι καλό, γιατί ἔχουν ὡς πρότυπά τους τούς ἀνθρώπους, πού τήρησαν στή ζωή

τους τις ἐντολές τοῦ Χριστοῦ. Μακάρι νά συνέβαινε κάτι τέτοιο. Ἡ πραγματικότητα

ὅμως εἶναι διαφορετική καί δέν ἐπιτρέπει νά αἰσιοδοξοῦμε. Τήν περιγράφω με μία

μόνο φράση: Θαυμάζουμε χωρίς νά ἀγωνιζόμαστε! Καί αὐτό δεν εἶναι πράξη μιᾶς

ἡμέρας ἤ μιᾶς ἑβδομάδας. Εἶναι σταθερή τακτική. Ἐπιπλέον προσπαθοῦμε μέ

πολλούς καί ποικίλους τρόπους νά φέρουμε στά μέτρα μας τούς Ἁγίους. Εὔκολα

βγάζουμε τό συμπέρασμα ὅτι ἄν ζοῦσαν οἱ ἅγιοι στίς ἡμέρες μας, πού εἶναι γεμάτες προβλήματα καί ἀγωνίες, θά ἦταν μετριοπαθέστεροι καί δέν θά θεωροῦσαν τό μερικό συμβιβασμό μέ τόν κόσμο, ἁμαρτία. Μέ ἄλλα λόγια θά ἔριχναν νερό στό κρασί τους. Μέ τήν παράλογη αὐτή σκέψη θέλουμε ἐμεῖς να γίνουμε ἀνώτεροί τους!

Τό φαινόμενο τῆς ἀπροθυμίας γιά πνευματικό ἀγώνα παρατηρεῖται καί στούς

κληρικούς καί θεολόγους, οἱ ὁποῖοι διδάσκουν τους ἄλλους, ἀλλά οἱ ἴδιοι δέν τηροῦν τίς ἐντολές! Γι᾽ αὐτό καί ὁ λαός δεν τούς ἔχει σέ μεγάλη ὑπόληψη.

Ὁ Γέροντας Παΐσιος, ἐπικοινώντας καθημερινά μέ πολλούς ἀνθρώπους καί

ἀντιμετωπίζοντας τά πνευματικά τους προβλήματα, εἶχε διαπιστώσει ὅτι οἱ

περισσότεροι χριστιανοί δέν ἦταν ἀγωνιστές, γι᾽ αὐτό καί ζητοῦσε νά ἀλλάξουν τακτική. Ἔλεγε: «Πρέπει νά εἴμαστε ἀγωνιστές καί ὄχι μόνο θαυμαστές. Δέν ὠφελεῖ νά θαυμάζουμε μόνο τους Ἁγίους, χρειάζεται νά μποῦμε στό στάδιο, νά ἀνασκουμπωθοῦμε και νά παλαίψουμε. Πολλοί συνηθίζουν νά κάθονται ἀναπαυτικά στίς πολυθρόνες, νά τρῶνε πασατέμπο καί νά χειροκροτοῦν, χωρίς νά ἀγωνίζονται. Ἔτσι ὅμως δέν γίνεται προκοπή». Εἶναι γνωστό ὅτι ὁ ἴδιος ὁ π. Παΐσιος ἦταν ἀγωνιστής καί δέν συμβιβαζόταν μέ τόν κόσμο. Δεν ἦταν ὁ θεωρητικός οὔτε ὁ λόγιος, ἀλλά ὁ πρακτικός μοναχός, πού ὅ,τι

γνώριζε καί ἔλεγε στούς ἐπισκέπτες του στηριζόταν στήν ἀσκητική του ἐμπειρία. Γι᾽ αὐτό καί ἦταν πειστικός. Οἱ ἄνθρωποι ζητοῦσαν την κατά Θεόν σοφία του, ὄντας ὁ ἴδιος ἀπόφοιτος τοῦ δημοτικοῦ σχολείου. Τό ὑπαίθριο ἀρχονταρίκι τῆς Παναγούδας ἦταν τό μεγάλο σχολεῖο τῆς εὐσέβειας. Καί εἶχαν περάσει ἀπό ἐκεῖ χιλιάδες ἄνθρωποι!

Πρέπει ὅλοι ἀπό τόν εὔκολο θαυμασμό τῶν Ἁγίων νά προχωροῦμε στή μίμησή τους, δηλαδή νά ἀγωνιζόμαστε μέ ἀποφασιστικότητα και σταθερότητα, γιά νά μποροῦμε νά ἐλπίζουμε. Ἰδιαίτερα πρέπει να εἴμαστε προσεκτικοί στά ὅσα διδάσκουν οἱ στοχαστικοί κληρικοί καί θεολόγοι, οἱ ὁποῖοι δυστυχῶς εἶναι ἄγευστοι πνευματικῆς ζωῆς. Οἱ κρίσεις τους δέν παρακινοῦν στόν κατά Θεόν ἀγώνα, ἀλλά στόν συμβιβασμό μέ τόν κόσμο καί τήν ὀλέθρια ἐκκοσμίκευση.

"Oρθόδοξος Τύπος"

Ι. Μ. Πειραιώς: Ανακοίνωσις

Εν Πειραιεῖ τῇ 18ῃ Μαΐου 2012

Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Θ Ε Ν

Ὑπείκων εἰς τόν σωτηριώδη λόγο τοῦ ἐνσαρκωθέντος Κυρίου ὅτι τά μέλη τοῦ σώματός Του πρέπει νά εἶναι τό ἅλας τῆς γῆς καί τό φῶς τοῦ κόσμου καί ἡ βίοτή τους νά ἀποδεικνύει καθημερινῶς τόν συντονισμό της πρός τήν Εὐαγγελική ἀλήθεια ὡς «πόλις ἐπάνω ὄρους κειμένη» (Ματθ. 5:13-14) χρεωστῶ ὡς ποιμένας τῆς Ἐκκλησίας νά γνωστοποιῶ τά κατ’ ἐμέ εἰς τούς διακονουμένους ὑπό τῆς ἀναξιότητός μου.

Ὅπως πρό ὀλίγου χρόνου τά λεγόμενα «ὁμοερωτικά» σωματεῖα μέ εἶχαν ἐγκαλέσει ποινικά διά δῆθεν ἐξύβρισή τους ἐπειδή ὁμιλῶ ἐναντίον τῆς θανασίμου ἁμαρτίας τῆς ὁμοφυλοφιλίας, πού ἀποκόπτει ἀπό τόν αἰώνιο Θεό καί ἀντιβαίνει στήν ἀνθρώπινη φυσιολογία καί ψυχολογία ἐπιχειροῦσα τήν ἀνατροπή τῆς ἀνθρωπίνης ὀντολογίας μέ τήν συνδρομή τοῦ κ. Παναγιώτου Δημητρᾶ, ἐκπροσώπου τοῦ ἑλληνικοῦ παρατηρητηρίου τῶν συμφωνιῶν τοῦ Ἑλσίνκι, μιᾶς Μή Κυβερνητικῆς Ὀργανώσεως (ΜΚΟ), μέ ἀποτέλεσμα νά ἀθωωθῶ τελεσιδίκως μέ τήν ὑπ’ ἀριθμ. 455/2011 Διάταξη τοῦ Εἰσαγγελέως Ἐφετῶν Ἀθηνῶν ἔτσι καί πάλι ἡ ἀνωτέρω ΜΚΟ μέ τήν συνδρομή τοῦ ἐκδότου κ. Μωρίς Χατζῆ τοῦ περιοδικοῦ «Κρησάρα», πού ἀσχολεῖται μέ θέματα τοῦ Ἑβραϊσμοῦ καί τοῦ κ. Abdulhalim Dede πού αὐτοπροσδιορίζεται στήν Ἑλλάδα, κατά παράβαση τῆς Συνθήκης τῆς Λωζάνης ἡ ὁποία δέν ἀναγνωρίζει Τουρκική μειονότητα ἐπειδή δέν ὑφίσταται, ὡς ἐκπρόσωπος τῆς «Τουρκικῆς μειονοτικῆς κίνησης γιά τά ἀνθρώπινα δικαιώματα», μέ ἐγκαλοῦν ἐνώπιον τῆς ποινικῆς δικαιοσύνης γιά δῆθεν παράβαση τῶν ἄρθρων 1 καί 2 τοῦ Νόμου 927/1979 «Περί κολασμοῦ πράξεων ἤ ἐνεργειῶν ἀποσκοπουσῶν εἰς φυλετικάς διακρίσεις» σέ συνδυασμό μέ τήν ἀπόφαση πλαίσιο 2008/913/ΔΕΥ/28.11.2008 τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ Συμβουλίου διά δημοσιευθεῖσες θέσεις μου διά τόν διεθνῆ Σιωνισμό καί τόν Ἰσλαμισμό παρερεμηνεύοντες ἐντελῶς τάς διατάξεις τῶν Νόμων πού ἐπικαλοῦνται διότι οὐδέποτε ὁ λόγος μου προέτρεψε στήν πρόκληση διακρίσεων, μίσους ἤ βίας κατά προσώπων, ἀλλ’ ἀνέδειξε ὡς ἔχω χρέος ἐκ τῆς Ἐπισκοπικῆς μου εὐθύνης, τήν ἀλήθεια τῶν πραγμάτων ἐκφράζων ἐλευθέρως ὡς στό Σύνταγμα τῆς χώρας κατωχυροῦται τήν προσωπικήν μου ἄποψιν. Χρησιμοποιοῦν βεβαίως δηλώσεις στρεβλωτικές τῶν θέσεών μου, τοῦ τότε Κυβερνητικοῦ Ἐκπροσώπου κ. Πεταλωτῆ, τῆς Προέδρου τῆς ΔΗΣΥ κας Ντόρας Μπακογιάννη, τοῦ Μητροπολίτου Δημητριάδος κ. Ἰγνατίου, τῆς Ἱ. Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀμερικῆς, τοῦ Προέδρου τῆς ΑΧΕΠΑ κ. Νικολάου Καρακώστα, τοῦ Κεντρικοῦ Ἰσραηλιτικοῦ Συμβουλίου Ἑλλάδας, τοῦ Μητροπολίτου Γαλλίας κ. Ἐμμανουήλ, τοῦ κ. Σταύρου Ζουμπουλάκη, ἐκδότου τῆς «Νέας Ἑστίας» κλπ. Οἱ ἐγκαλοῦντες τήν ταπεινότητά μου παραθεωροῦν διά τῶν μηνύσεών των ὅτι εὑρισκόμεθα σέ χώρα δημοκρατική καί ἐλευθέρα, ὅπου ἡ ἐλευθερία ἐκφράσεως ἀποτελεῖ συνταγματικό κεκτημένο δικαίωμα τοῦ ἀνθρώπου καί ἑπομένως ἐάν διαφωνοῦν μέ τάς θέσεις μου ἔχουν τήν δυνατότητα νά ἀντιπαρατεθοῦν πρός αὐτάς δημοσίᾳ. Ἔχω ἀναρτήσει στό διαδίκτυο συγκρητική μου μελέτη διά τόν Χριστιανισμό καί τόν Ἰσλαμισμό ὅπου ἀποδεικνύω ἐναργέστατα ὅτι τό Ἰσλάμ εἶναι θρησκεία κατασκευασμένη ἀπό ἀνθρώπους καί μή προερχομένη ἐκ τῆς θείας ἀποκαλύψεως, ὅπως ὁ Χριστιανισμός καί οὐδείς ἐκπρόσωπος τοῦ Ἰσλαμισμοῦ τόλμησε νά τήν ἀντικρούσει. Τό ἴδιο ἔχω δημόσια μέ ἀδιάψευστα ἐπιχειρήματα ἐκ τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης καί τοῦ Προφητισμοῦ ἀποδείξει ἀπευθυνόμενος στόν τ. Ραββίνο τῆς Θεσσαλονίκης κ. Φριζῆν ὅτι ὁ ἐνσαρκωθείς Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ Ἰησοῦς Χριστός εἶναι ὁ μόνος ἀληθινός Μεσσίας καί ὅτι ὁ ἀναμενόμενος ὑπό τοῦ Ἰουδαϊσμοῦ θά εἶναι ὁ τραγικός Ἀντίχριστος. Καί πάλι οὐδείς ἐτόλμησε νά ἀντικρούση τό κείμενό μου. Τό νά ἐπιχειρεῖται ἡ φίμωσις μου μέ ἀβάσιμες, ἕωλες καί ἀνεπέρειστες μηνύσεις εἶναι καθαρή ματαιοπονία.

Ταπεινῶς καί φιλαδέλφως προτρέπω τούς διώκτας μου νά μετανοήσουν εἰλικρινῶς, νά δεχθοῦν τόν μόνο Σωτῆρα καί Λυτρωτή Κύριο Ἰησοῦ Χριστό, διότι ἄλλως θά ἀπωλέσουν καί αὐτήν τήν ζωήν κατατρυχόμενοι ἀπό ψευδῆ κοσμοείδωλα καί τό φρικωδέστερον τήν αἰώνια καί ἀδιάστατη καί ἀτελεύτητη συνέχειά της. 

Ο  ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

+ ὁ Πειραιῶς ΣΕΡΑΦΕΙΜ

Ὑπόμνημα Ἁγιορειτῶν πρός τόν Οἰκ. Πατριάρχην

 «ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΦΥΛΑΚΗΣ

ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ»

Παναγιώτατε, θαυμάζουμε τήν ἀγωνία σας διά τάς κινήσεις εἰς τήν Ἐκκλησίαν

τῆς Ἑλλάδος πού, κατά τήν ἐπιστολήν σας, «δεν συμβιβάζονται πρός το

Ορθόδοξο ήθος και έθος, εγκυμονούσαι κινδύνους και  απροβλέπτους συνεπείας

διά τήν ἑνότητα ὅλης τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας».

Τό θαυμαστόν εἶναι ὅτι δέν ἀντιλαμβάνεστε τούς κινδύνους καί τις συνέπειες ἀπό

τίς ἰδικές σας κινήσεις, πού ἀναστατώνουν τόν Ὀρθόδοξο Λαό, ὥστε νά ἐκφράζονται

μέ ἐπιφωνήματα, ὅπως «Δέν εἶστε Πατριάρχης, εἶστε Αἱρεσιάρχης».

Στήν συνέχεια ἐγκωμιάζετε τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο καί καλῶς ποιεῖτε, ἐπειδή

ἐγαλούχησε εἰς τά ὀρθόδοξα νάματα τόν Ἑλληνικόν Λαόν σέ καιρούς χαλεπούς,

ἀλλ᾽ ὅμως, εἰς τούς χαλεπούς καιρούς τῶν τελευταίων τριῶν Πατριαρχῶν, μᾶς ἔχει κατασκανδαλίσει μέ τίς πρωτοφανεῖς καινοτομίες σας, ὅπως εἶναι οἱ συμπροσευχές

μέ αἱρετικούς, ἀκόμη καί μέ ἀλλοπίστους, οἱ ἀναγνωρίσεις τῶν αἱρετικῶν

«ἐκκλησιῶν», τῆς «ἱερωσύνης» καί τῶν «μυστηρίων» τους, οἱ ὑποχωρήσεις στίς

ἀξιώσεις καί στά δόγματά τους, ὅπως εἶναι ἡ ἕνωση μέ διατήρηση τῶν δογματικῶν παρεκκλίσεών τους, οἱ παραβάσεις τῶν Ἱερῶν Κανόνων, οἱ διωγμοί Ὀρθοδόξων

Χριστιανῶν, πού ὀρθοτομοῦν τόν λόγον τῆς ἀληθείας. Πῶς ἰσχυρίζεστε ὅτι καί ἐσεῖς ὀρθοτομεῖτε τήν Ἀλήθεια, ὅταν βλασφημώντας τούς ἁγίους ὁμολογητάς καί

διδασκάλους, γράφετε ὅτι «οἱ κληροδοτήσαντες εἰς ἡμᾶς τήν διάσπασιν προπάτορες

ἡμῶν, ὑπῆρξαν ἀτυχῆ θύματα τοῦ ἀρχεκάκου ὄφεως καί εὑρίσκονται ἤδη εἰς χεῖρας

τοῦ δικαιοκρίτου Θεοῦ»; (Ἐκκλ. Ἀλήθεια 16.12.98). Πῶς νά μή κρίνουμε καί

ἀμφισβητήσουμε, ὅπως γράφετε, τίς πανορθόδοξες ἀποφάσεις περί συμμετοχῆς τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας εἰς τούς διεξαγομένους Διαλόγους, ὅταν βλέπουμε ὅτι καταντροπιάζεται ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μέ τούς ἐκπροσώπους της, πού ἀδιάντροπα συνομιλοῦν ἤ μᾶλλον βλασφημοῦν μέ ὁμοφυλόφιλους καί δεσποτίνες, πού φρονοῦν τήν «θεωρία τῶν κλάδων» καί ἐξευτελίζουν τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία λέγοντας ὅτι, εἶναι ἀδελφή Ἐκκλησία μέ τίς βδελυρές «ἐκκλησίες», πού δημιούργησε ὁ διάβολος χρησιμοποιώντας τούς αἱρεσιάρχες καί κάνουν τήν Ἐκκλησίαν μας ἕνα κλαδί αὐτοῦ τοῦ ἀσεβέστατου δένδρου τοῦ «Παγκοσμίου Συμβουλίου Θεομπαιχτῶν»;

Πῶς νά μή ἀμφισβητήσουμε τίς βαρύγδουπες διακηρύξεις σας περί προάσπισης καί φύλαξης τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως καί κανονικῆς τάξεως, ὅταν βλέπουμε νά τά

ἰσοπεδώνετε; Πῶς νά διατηρήσουμε, ὅπως ζητεῖτε, τήν ἀκλόνητη ἐμπιστοσύνη πρός τούς ποιμένας μας μετά ἀπ’  ὅσα ἐπισημάναμε;

Ἀντί Παναγιώτατε, νά τοποθετηθεῖ, ὅπως ζητεῖτε, ἐπισήμως καί συνοδικῶς ἡ Ἑλλαδική Ἐκκλησία στό νά ἀπορρίψει καί καταδικάσει τις ἀστήρικτες, κατά τήν γνώμη σας, ἀνεδαφικές καί ἐπικίνδυνες θέσεις τῶν Σεβ. Μητροπολιτῶν καί τῶν ὁμάδων, πού διαφωνοῦν στήν Οἰκουμενική σας κίνηση, μήπως εἶναι καλύτερα νά καταδικάσει τίς Οἰκουμενιστικές κινήσεις σας, πού καταδικάζονται ἀπό τίς Οἰκουμ. Συνόδους, τούς Ἱερούς Κανόνες καί τούς Ἁγίους Πατέρες, πού ἀπορρίπτετε, δημιουργώντας μέ σκοπό τήν ἀπόρριψή τους τήν Μεταπατερική Θεολογία; Ἐξάλλου πολλοί Ἀρχιερεῖς, Θεολόγοι, Πατέρες καί πολύς λαός θέλει νά σταματήσει αὐτή ἡ γελοία ἱστορία τῶν Διαλόγων, πού ἐσεῖς ὑποστηρίζετε. Εὐχόμαστε ὁ Θεός νά ἀφαιρέσει τήν θλίψη καί ἀγωνία σας ἀπό τόν φόβο «οὗ οὐκ ἦν φόβος» καί νά ἐμβάλει εἰς τήν καρδίαν σας τήν δύναμη καί τήν αἰσιοδοξία, πού προέρχονται ἀπό τήν ὀρθή πίστη καί πολιτεία τῶν Ἁγίων Πατέρων, ἀπό τήν ὁποία ἀσυναίσθητα ἔχετε παρεκκλίνει. Ἀφῆστε λοιπόν, Παναγιώτατε, τίς ἀπειλές καί καταδίκες, διότι ὁ Θεός σᾶς κατέστησε ποιμένα στήν κορυφή τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας,

ὄχι γιά νά σκορπίζετε τά πρόβατα, ἀλλά διά νά πορεύεσθε ἔμπροσθεν αὐτῶν καί αὐτά νά ἀναγνωρίζουν τήν φωνήν τῆς Ὀρθοδοξίας καί να ἀκολουθοῦν, τό ὁποῖο ὅμως δέν συμβαίνει, διότι ἀκοῦμε ἀλλοτρίων φωνήν (Ἰωάν. κεφ.10).

Μέ τόν προσήκοντα σεβασμό

Ἁγιορεῖται Πατέρες.

"Oρθόδοξος  Tύπος"

Ιερομόναχος Ευθύμιος Τρικαμηνάς. ερμηνεία του 15ου Κανόνος από το νέο βιβλίο του, που μόλις κυκλοφόρησε.

ιε΄. Ἅγιος Μᾶρκος ὁ Εὐγενικός: Οἱ ἀγῶνες καί ἡ ἀποτείχισίς του.

Θά ἀναφερθοῦμε ἐν συνεχείᾳ στόν τελευταῖο πρόμαχο τῆς Ὀρθοδοξίας πρίν ἀπό τήν πτῶσι τῆς Κωνσταντινουπόλεως, τόν ἅγ. Μᾶρκο τόν Εὐγενικό, τον

ἐπωνομαζόμενο ἄτλαντα τῆς Ὀρθοδοξίας καί θά τόν δείξωμε και αὐτόν ἀπολύτως σύμφωνο μέ τόν περί ἀποτειχίσεως ΙΕ΄ ἱερό Κανόνα τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου.

Ὅπως εἶναι γνωστό ὁ ἅγιος Μᾶρκος ὁ Εὐγενικός, ὅπως ὅλοι οἱ μετά τό σχίσμα Πατέρες, ἀγωνίσθηκε ἐναντίον τοῦ Παπισμοῦ, ὁ ὁποῖος ἐκμεταλλευόμενος τήν παντελῆ ἐξασθένησι τοῦ Βυζαντίου, ἠθέλησε κατά τό λόγιο νά ξυλεύση πρίν ἀκόμη πέση ἡ δρῦς καί νά ὑποτάξη τήν Ὀρθοδοξία, ἡ ὁποία θά τοῦ ἐδίδετο ἐκ τῶν προτέρων ὡς ἀντάλλαγμα, προκειμένου νά βοηθήση, ὅπως ἔλεγε, στρατιωτικά καί

οἰκονομικά τήν καταρρέουσα αὐτοκρατορία. Εἶναι γεγονός ὅτι ἄν δέν ὑπῆρχε κατ’ εὐδοκία Θεοῦ σ’ αὐτήν τήν κρίσιμη γιά τήν Ὀρθοδοξία περίοδο ὁ ἅγ. Μᾶρκος, θά εἶχε ὅλη ἡ Ἀνατολή φραγκέψει καί ἡ ἀληθινή πίστις θά εἶχε ἐξαλειφθῆ ἀπό τή γῆ.

Τό σπουδαῖο εἶναι ὅτι ὁ ἅγ. Μᾶρκος δέν ἀγωνίσθηκε μόνο κατά τή Σύνοδο τῆς Φλωρεντίας-Φερράρας, πρᾶγμα πού εἶναι σέ πολλούς γνωστό, ἀλλά ἀγωνίσθηκε καί μετά τήν ὑπογραφή τῆς συμφωνίας καί τήν ἐπάνοδο στην Κωνστατινούπολι. Αὐτοί μάλιστα οἱ τελευταῖοι ἀγῶνες του, οἱ ὁποῖοι σέ πολλούς εἶναι ἄγνωστοι, ἔχουν ἴσως μεγαλύτερη σημασία, διότι θά ἠδυνάμεθα νά εἴπωμε ὅτι οἱ κατά τήν Σύνοδο ἀγῶνες του δέν ἐτελεσφόρησαν, ἐφ’ ὅσον ὑπεγράφη τελικῶς ἡ ἕνωσις τῶν «Ἐκκλησιῶν», ἐνῶ οἱ μετά τήν Σύνοδο εἶχαν πλήρη ἐπιτυχία, ἐπειδή ἔγιναν αἰτία

νά ἐπανέλθωμε εἰς τήν Ὀρθοδοξία καί νά καταδικασθῆ συνοδικά ἡ Σύνοδος τῆς Φλωρεντίας καί μαζί ὁ Παπισμός.

Τό πρῶτο καί βασικό τό ὁποῖον ἔκανε ὁ ἅγιος μετά την ἐπάνοδον εἰς τήν Κωνστατινούπολι, ἦτο ὅτι διέκοψε την ἐκκλησιαστική ἐπικοινωνία μέ ὅλους ὅσους ὑπέγραψαν τήν ἕνωσι στήν Φλωρεντία καί ὅσους τούς ἀκολουθοῦσαν. Ἡ ἀποτείχισις αὐτή τοῦ ἁγίου διήρκησε μέχρι τοῦ θανάτου του. Ὁ ἅγιος ἀπεβίωσε τήν 23/6/1444 ἤ κατ’ ἄλλους 1445 (Θ.Η.Ε. τόμ. 8:761), ἡ δέ Σύνοδος τῆς Φλωρεντίας

ἐπερατώθη τό 1439. Τά πέντε λοιπόν αὐτά ἤ ἕξι χρόνια, μετά τήν παπική Σύνοδο, ἦτο ὁ ἅγιος ἀποτειχισμένος ἀπό ὅλους ὅσους ὑπέγραψαν καί ὅσους τους ἀκολουθοῦσαν. Ἐπί πλέον δέ ἔγινε, τά τελευταῖα αὐτά χρόνια τῆς ζωῆς του, ὁ ἀρχηγός τῶν ἀνθενωτικῶν μέ τούς ἀγῶνες του καί διέσωσε τήν Ὀρθοδοξία ἀπό τήν λατινική ὑποταγή.

Εἶναι ἀλήθεια ὅτι οἱ Ὀρθόδοξοι τήν ἐποχή ἐκείνη τοῦ ἁγίου ἦταν πολύ πιό εὐαίσθητοι στά θέματα τῆς πίστεως ἀπό τούς Ὀρθοδόξους τῆς ἐποχῆς μας. Διά τοῦτο, ὡς ἀπό ἐνστίκτου θά λέγαμε, ἀπετειχίζοντο ἀπό τούς ἑνωτικούς καί λατινόφρονες Ἐπισκόπους καί κληρικούς. Ὁ ἅγ. Μᾶρκος σέ ἐπιστολή του ἀπό τήν Λῆμνο ὅπου ἦτο ἐξόριστος, πρός τόν ἱερομόναχο Θεοφάνη εἰς τόν Εὔριπον

περιγράφει αὐτήν τήν ἀποτείχισι: «Διαπεράσας οὖν εἰς τήν Καλλίπολιν καί διερχόμενος διά τῆς Λήμνου ἐκρατήθην ἐνταῦθα καί περιωρίσθην παρά τοῦ βασιλέως. Ἀλλ’ ὁ λόγος τοῦ θεοῦ καί ἡ τῆς ἀληθείας δύναμις οὐ δέδεται, τρέχει δέ

μᾶλλον καί εὐοδοῦται · καί οἱ πλείονες τῶν ἀδελφῶν τῇ ἐμῇ ἐξορίᾳ θαρροῦντες βάλλουσι τοῖς ἐλέγχοις τούς ἀλιτηρίους καί παραβάτας τῆς ὀρθῆς πίστεως καί τῶν πατρικῶν θεσμῶν, καί ἐλαύνουσι πανταχόθεν αὐτούς ὡς καθάρματα, μήτε

συλλειτουργεῖν αὐτοῖς ἀνεχόμενοι, μήτε μνημονεύειν ὅλων αὐτῶν ὡς Χριστιανῶν» (Σπ. Π. Λάμπρου, Παλαιολόγεια καί Πελοποννησιακά, τόμ. Α΄, σελ. 21).

ΔΙΔΑΧΕΣ ΑΓ. ΚΟΣΜΑ ΤΟΥ ΑΙΤΩΛΟΥ

Προς τους κατοίκους του χωρίου Χειμάρρας.

Ευγενέστατοι αγαπητοί αδελφοί, οι κατοικούντες την χώραν Χειμάρραν, σας ασπάζομαι και παρακαλώ τον άγιον Θεόν δια την ψυχικήν και σωματικήν σας υγείαν. Εγώ, αδελφοί μου, ως δούλος ανάξιος Χριστού του Θεού ημών, περιερχόμενος και διδάσκων τους Χριστιανούς το κατά δύναμιν, με άδειαν των κατά τόπους Αρχιερέων, ήλθον και εδώ εις την χώραν σας, και βλέπων ότι δεν έχετε σχολείον να διαβάζουν τα παιδιά σας χωρίς πληρωμήν, επαρακίνησα τους Χριστιανούς και έδωκαν το κατά δύναμιν και προαίρεσιν εξ ιδίων πόνων ή κοινώς από την χώραν ή και από βακούφια, δια να λάβητε παρά Θεού τον μισθόν και τιμήν παρά των ανθρώπων, είμαι δε χρεώστης να παρακαλώ τον άγιον Θεόν, τον ευλογούντα τα πάντα, να ευλογήση και την χώραν σας και το σχολείον και τα παιδιά σας, και να σας αξιώση να ζήσετε και εδώ καλά και θεάρεστα και να σας βάλη και εις τον Παράδεισον, να χαίρεσθε και να ευφραίνεσθε και να δοξάζετε την Αγίαν Τριάδα. Έβαλα δε επίτροπον με την γνώμην πάντων τον παπά κυρ Μιχαήλ, και επιστάτας και βοηθούς αυτού όλην την χώραν, μάλιστα δε τον κυρ Ζάχον, τον παπά Σπύρον, τον Ηλία Δημητρίου, να κυβερνήσουν το σχολείον καθώς τους φωτίσει ο Κύριος. 

                                                                                                                           
Αψοθ΄, μην Αύγουστος

                                                                                                                     
+Κοσμάς ιερομόναχος, ευχέτης σας.

Εκκλησιαστικά νέα, Ανακοίνωσις της Ι.Μ. Πειραιώς:

 ᾿Εν Πειραιεῖ τῇ 16ῃ Μαΐου 2012

Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Θ Ε Ν

Ὁ τεράστιος θόρυβος πού προεκλήθη ἀπό τήν δημοσιοποίηση τῶν δυστυχῶν θυμάτων τοῦ trafficing(διακίνησις καί ἐμπορία ἀνθρώπων) καί ἡ δῆθεν εὐαισθητοποίησις τῶν κρατικῶν παραγόντων διά τόν φόβον τῶν «ὀψωνίων» (ἀποτελεσμάτων) αὐτῆς τῆς ὰπανθρώπου τραγικότητας καί τῆς διασπορᾶς θανατηφόρων ἀσθενειῶν παρουσιάζει ἐκτύπως τήν σαπρότητα καί σαθρότητα τῆς κοινωνικῆς μας ὀργανώσεως.

Εἶναι τραγικό τό γεγονός πώς σέ αὐτή τήν χώρα τῶν Ἁγίων, τῶν μαρτύρων καί τῶν ἡρώων, ἡ γλώσσα τῆς ὁποίας ἔγινε τό ἐκφραστικό ὄργανο τῆς Θείας Ἀποκαλύψεως ἡ ἀναισχυντία, ὁ ἀνθρώπινος εὐτελισμός, ἡ ἐμπορευματοποίησις τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου, ἡ χυδαιότητα καί ἡ ἀνειλικρίνεια κορυβαντιοῦν καί προκαλοῦν.

H συνέχεια, ‘’κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

Άγιος Ιουστίνος (Πόποβιτς) : ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΑΙ ΘΕΑΝΘΡΩΠΟΣ

Απωθούν από το πλάσμα του Θεού την πρωταρχικήν γνώσιν και την λογικότητα, την οποίαν έσπειρε μέσα εις αυτό ο Θεός Λόγος όταν το εδημιούργησε. Πράγματι, η αμαρτία και ο θάνατος είναι το μόνον παράλογον εις αυτόν τον κόσμον, το μόνον ά-λογον, η μόνη αλογία. Έως ότου ευρίσκεται εις τον άνθρωπον η αμαρτία και ο θάνατος, το παράλογον του ερημώνει και την αυτοσυναίσθησιν, και την αυτοσυνειδησίαν, και την ζωήν, και την κτίσιν. Μόνον όταν ο άνθρωπος κοινωνήση της χαράς της αναστάσεως του Χριστού, τότε επανέρχεται εις την ψυχήν του το αληθινόν νόημα και ο λόγος, η αληθινή λογική και λογικότης, και τον οδηγούν εις την θαυμαστήν αθανασίαν και απεραντοσύνην του Χριστού. Άνευ του Γλυκυτάτου Κυρίου Ιησού είναι φοβερά και χωρίς νόημα και αυτή η βραχυχρόνιος επίγειος ζωή, πολύ δε περισσότερον η απέραντος και ατελεύτητος αθανασία. Όπου ευρίσκεται ο θάνατος, εκεί δεν υπάρχει πραγματική χαρά. Με άλλους λόγους: όπου δεν είναι παρών ο Χριστός, εκεί δεν υπάρχει αληθινή χαρά. Οι άνθρωποι, μέσα εις το παραλήρημα της αμαρτίας, μέσα εις την μέθην των από της αμαρτίας την ηδονήν, διακηρύσουν ως χαράν της ζωής πολυαρίθμους ανοησίας και μικρότητας. Και είναι πράγματι ανοησία και μικρότης κάθε τι που απομακρύνει τον άνθρωπον από τον Χριστόν, κάθε τι που δεν του εξασφαλίζει την αγιότητα και την αθανασίαν του Χριστού. Και κάτι άλλο: όπου υπάρχει θάνατος, εκεί δεν υπάρχει πραγματική αλήθεια και δικαιοσύνη και αγάπη. Μόνον εκείνος που θα νικήση τον θάνατον και θα λυτρώση το ανθρώπινον γένος από τον θάνατον, αυτός έχει πραγματικήν αγάπην. Τι αγάπη είναι αυτή, η οποία δεν λυτρώνει εκείνον που αγαπά από τον θάνατον; Δι΄ αυτό ο Κύριος Ιησούς είναι ο Μόνος Φιλάνθρωπος. Και η ολοκληρωτική αγάπη (η «παναγάπη»), ένεκα τούτου είναι ολοκληρωτική, διότι περιέχει όλην την αλήθειαν, όλην την δικαιοσύνην και ό,τι το υψηλόν, το ευγενές, το αθάνατον, το ευλογημένον, το θείον. Εις την πραγματικότητα το ταλαίπωρον ανθρώπινον γένος έχει ένα μόνον γνήσιον φίλον: τον Σωτήρα Χριστόν, διότι Αυτός το ελύτρωσε από τον μεγαλύτερον εχθρόν του, τον θάνατον. Δια της ενδόξου αναστάσεώς Του ο Κύριος εισήγαγε το ανθρώπινον γένος εις το ρεύμα του ποταμού της αθανασίας, ο οποίος εκβάλλει εις την αιώνιον ζωήν. Και από τότε και αι σκέψεις και αι αισθήσεις και τα έργα των ανθρώπων του Χριστού, γίνονται όλα μικρά ρυάκια αθανασίας, τα οποία, καθώς περνούν μέσα από τους βράχους του χρόνου και του χώρου, κελαρύζουν και τρέχουν με χαράν προς το χωρίς όχθες πέλαγος της θαυμαστής αιωνιότητος και θεανθρωπότητος του Χριστού. Όταν από τον χρόνον αφαιρεθή η αμαρτία και ο θάνατος, τότε ο χρόνος γίνεται ένα θαυμάσιον προοίμιον εις την θείαν αιωνιότητα, μία έξοχος εισαγωγή εις την θεανθρωπότητα, σύμφωνα με τον παναληθινόν λόγον του Αιωνίου, του Θεανθρώπου: «Ο πιστεύων εις εμέ έχει ζωήν αιώνιον» (Ιωάν. 6,47). Η πικρία του χρόνου προέρχεται από τον θάνατον και την αμαρτίαν, και γίνεται γλυκύς ο χρόνος με την αθανασίαν και την αναμαρτησίαν. Χωρίς τον Χριστόν, τον Μόνον Παντοδύναμον, ο χρόνος είναι ένα βαρύ φορτίον. Μαζί Του γίνεται ελαφρόν. Αλλά και ο παράδοξος δίδυμος αδελφός του χρόνου, ο χώρος, με ό,τι κλείει μέσα του, και αυτός με όλο το βάρος του πιέζει και συντρίβει τον άνθρωπον. Φοβερόν λοιπόν και τρομοκρατικόν είναι το φορτίον του ανθρώπου, βαρύς και ακανθώδης ο ζυγός του. Μόνον με την βοήθειαν του παναγάθου και παντοδυνάμου Θεανθρώπου ο ζυγός αυτός γίνεται «χρηστός» και το φορτίον «ελαφρόν». Κατά τον αληθινόν λόγον της Αληθείας: «Ο ζυγός μου χρηστός και το φορτίον μου ελαφρόν εστιν» (Ματθ. 11, 30). 

Ιερομόναχος Ευθύμιος Τρικαμηνάς. ερμηνεία του 15ου Κανόνος από το νέο βιβλίο του, που μόλις κυκλοφόρησε.

Ὁ Ἰωσήφ ὅμως, ὅπως καί ὅλοι οἱ Πατέρες, εἶχαν ταυτίσει τήν Ὀρθοδοξία μέ τό μαρτύριο, ὅπως καί τήν πλάνη και αἵρεσι μέ τόν συμβιβασμό, τόν ἐφησυχασμό καί τό βόλεμα. Εἰς τό τέλος τῆς ὁμιλίας αὐτῆς, ἀπολογούμενος ἀποκαλύπτει ὅλον τόν ἐσωτερικό του κόσμο καί ὁμολογεῖ ὅτι ἐπροτίμησε τήν δύσκολη καί μαρτυρική ὁδό ἀπό αὐτήν τοῦ συμβιβασμοῦ καί τῆς προδοσίας: 

H συνέχεια, ‘’κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

"ΘΑΥΜΑ ΕΠΙΤΑΦΙΟΥ"-Ι.Ν. Αγίας Παρασκευής-Λευκάδια

Πηγή :  http://apantaortodoxias.blogspot.ca/

Μεγάλο θαύμα συνέβη την Κυριακή του Τυφλού(29/05/2011) τρεις ημέρες πριν την απόδοση του Πάσχα(01/06/2011) όπου μπροστά στα μάτια πολλών πιστών ξαναζωντάνεψαν οι ορχιδέες που στόλιζαν τον επιτάφιο την Μεγάλη Παρασκευή(22/04/2011). Ακόμη και σήμερα 50 ημέρες μετά το Πάσχα οι ανθισμένες ταξιανθίες παράγουν συνεχώς νέα μπουμπούκια.

Η άλωση της Πόλης κατά τον Γεννάδιο Σχολάριο

Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης
 

1. Ο διπλός κίνδυνος· Τούρκοι και Φράγκοι 

Η παρουσίαση των θέσεων του πατριάρχου Γενναδίου Σχολαρίου για την άλωση της Πόλης από τους Τούρκους το 1453 έχει μέγιστο ιστορικό, εθνικό και πνευματικό ενδιαφέρον, για πολλούς και σημαντικούς λόγους. Εν πρώτοις διότι η ζωή του συνεκτυλίσσεται μαζί με τις τελευταίες δραματικές δεκαετίες της βασιλεύουσας και τις πρώτες της άδοξης δουλείας και υποταγής της στον βάρβαρο και αλλόθρησκο κα­τακτητή. Και το σημαντικότερο, διότι δεν είναι απλός θεατής των δρω­μένων, ένας από τους πολλούς που απλώς υφίστανται παθητικά τις τροπές των καιρών και των χρόνων, αλλά ένας από τους ολίγους που ενεργητικά έλαβαν μέρος και συνδιαμόρφωσαν τις ιστορικές συνθήκες, κάτω από τις οποίες πορεύθηκε η Ρωμιοσύνη κατά τα κρίσιμα έτη πριν από την άλωση και μετά από αυτήν. Κατηύθυνε ο ίδιος και προσδιό­ρισε σε μεγάλο βαθμό τις τύχες του Ελληνισμού και της Ορθοδοξίας. 

H συνέχεια, ‘’κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

Αυτοκτονούμεν!!!

Ιανουάριος 1970---Δεκέμβριος 2011

 

15 .210 .000, δεκαπέντε  εκατομμύρια διακόσιες δέκα χιλιάδες ελληνόπουλα κατακρεουργήθηκαν από τις αμβλώσεις!!!

 

 Με το εθνικό έγκλημα της νομιμοποιήσεως των αμβλώσεων και μάλιστα με δαπάνες του κράτους, δια του Ν. 1609 του 1986.

 

Με την έντεχνη από το  1980  αλλοίωση της ομοιογένειας των Ελλήνων εκ 3.000. 000 λαθρομεταναστών, οι περισσότεροι εξ αυτών  Μουσουλμάνοι.

 

Και τώρα με την έντεχνη σταδιακή απονομή της ελληνικής ιθαγένειας σε μετανάστες και λαθρομετανάστες, είναι όντως τραγικόν, ευρισκόμεθα προ της  αλλοιώσεως και μειώσεως του ελληνικού πληθυσμού, και οι υπεύθυνοι του έθνους συνεχίζουν να νομιμοποιούν και να πληρώνουν δια 350 χιλιάδες περίπου, εκτρώσεις, ετησίως.

 

Αυτοκτονούμεν!!!

Ἀλέξανδρος Παπαδιαμάντης : Ὁ ἐθνικὸς χορὸς καὶ ἡ μουσική.

Ἰσχυρίζονται ὅτι δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ περισωθῇ ἐκ στοματικῆς παραδόσεως ἡ μουσικὴ τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων· ἄρα ἡ βυζαντινὴ εἶναι μεσαιωνικὴ καὶ ἀφόρητος εἰς τὰ ἀριστοκρατικὰ ὦτα τῶν παρ᾿ ἡμῖν νεοπλούτων.

Ἀλλὰ δὲν ἐσώθη ἐπὶ ἀρχαίων ἀγγείων τὸ σχῆμα καὶ ὁ τρόπος τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς ὀρχήσεως; Δὲν φαίνεται ὅτι ὁ τσάμικος καὶ ὁ συρτὸς καὶ ὁ καλαματιανὸς εἶναι ὅμοιοι μὲ τὸν κύκλιον καὶ τὸν πυῤῥίχιον τῶν παλαιῶν μας προγόνων; Διατὶ τότε ἀποῤῥίπτουσι τὸν ἐντόπιον, τὸν ἐν κύκλῳ καὶ γραφικότητι καὶ πλαστικότητι σωμάτων χορόν, καὶ ἀσπάζονται τὸν ξενικόν, τὸν κατὰ ζεύγη;

Ἁπλούστατα, διότι τοὺς ἀρέσει ὁ πολιτισμὸς τῶν Ἑσπερίων καὶ μόνον πρὸς τὸ θεαθῆναι ἐπιτηδεύονται ὅτι εἶναι θαυμασταὶ δῆθεν τοῦ ἀρχαίου περικαλλοῦς κόσμου.

H συνέχεια, ‘’κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

Ιερομόναχος Ευθύμιος Τρικαμηνάς. ερμηνεία του 15ου Κανόνος από το νέο βιβλίο του, που μόλις κυκλοφόρησε.

Ἄν θά θέλαμε νά δείξωμε τό μεγαλεῖο ὅλο τῆς θεολογίας τοῦ Ἰωσήφ τοῦ Βρυεννίου, τήν ἀκρίβεια τῆς πίστεως και τό ἀκοινώνητον τῆς αἱρέσεως θά ἔπρεπε νά ἀντιγράψωμε

ὁλόκληρη αὐτήν τήν ὁμιλία του ἤ μᾶλλον ὅλες τίς ὁμιλίες του καί εἰδικά αὐτές οἱ ὁποῖες ἀναφέρονται στήν ἐκπόρευσι τοῦ Ἁγ. Πνεύματος. Ἐπειδή ὅμως τοῦτο θά ὑπερέβαινε τά

μέτρα τῆς παρούσης μελέτης, καθώς ἐπίσης καί τά ἰδικά μας πνευματικά μέτρα, ἀρκούμεθα μόνο εἰς αὐτές τίς ἀναφορές διά νά ἐπιδείξωμε τό φρόνημα τοῦ μεγάλου αὐτοῦ πατρός, στό θέμα τῆς ἀποτειχίσεως, ὡσάν νά ἐπιδεικνύωμε ἐκ τοῦ ὄνυχος τόν λέοντα. 

H συνέχεια, ‘’κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

π. Θ. Ζήσης. Πώς να εκκλησιάζονται οι Χριστιανοί (2).

Δημοσιεύτηκε στις 14 Μάι 2012 από simeronwordpress

Π. Θεόδωρος Ζήσης - Πώς πρέπει να εκκλησιάζονται οι Χριστιανοί Β' (Αγίου Νικοδήμου -Βίντεο)
Πηγή: http://www.impantokratoros.gr/D10020D3.el.aspx

Father Athanasios Mitilinaios : Apocalypse Chapter 3

Revelation 1: 4-6.

The one who is and who was…Grace and peace from the Holy Triune God.

John to the seven churches that are in Asia: Grace to you and peace from him who is and who was and who is coming, and from the seven spirits who are before his throne, and from Jesus Christ the faithful witness, the first-born of the dead, and the ruler of kings on earth. To him who loves us and has freed us from our sins by his blood and made us a kingdom, priests to his God and Father, to him be glory and dominion for ever and ever. Amen. Behold, he is coming with the clouds, and every eye will see him, every one who pierced him; and all tribes of the earth will wail on account of him. Even so. Amen.

Έχουν προβλήματα διότι εγκατέλειψαν τη θέση τους!

Είναι αναπόδραστη νομοτέλεια, η απο­στασία από την Ορθόδοξο Πίστι να ακολουθήται από  συμφορές.

Iδού τι γράφει ο Ιωάννης Κορναράκης, Ομότιμος Καθηγητής της Θεολογικής Σχολής: 

 Η επέλαση της παπικής αιρέσεως, τον Νοέμβριο του 2006, στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, μετέβαλε το Άγιο Όρος ή μάλλον την πνευματική του ηγεσία, τους ηγουμένους των είκοσι Ι. Μονών του, σε εγκαταλελειμμένο και έρημο οπωροφυλάκιο Ορθοδοξίας!

Ο λαός του Θεού, το πλήρωμα της Εκκλησίας, ανέμενε την άμεση, δυναμική παρέμβαση του Αγίου Όρους στα διαδραματισθέντα στο Φανάρι, με την επίσκεψη-συλλειτουργία του Πάπα, ως αυτονόητη παρουσία ορθόδοξης αντιδράσεως και μαρτυρίας, όπως ακριβώς συνέβη στο παρελθόν επί Πατριάρχου Αθηναγόρα, με την άρση των αναθεμάτων, όταν σύσσωμο το Άγιο Όρος, η πνευματική του ηγεσία, διέκοψε τη μνημόνευση του ονόματός του!

Αλλά η πνευματική ηγεσία του Αγίου Όρους των ημερών μας, δεν έπραξε το ίδιο!
Δεν διετράνωσε μαχητικά την ορθόδοξη μαρτυρία με το γνωστό κύρος του αγιορείτικου λόγου, ως διορθωτική παρέμβαση στις αυθαίρετες και κραυγαλέες πατριαρχικές παραβιάσεις των ι. Κανόνων της Εκκλησίας.
Αντίθετα επιβράβευσε τις πατριαρχικές αυτές αντορθόδοξες ενέργειες με τη διακήρυξη της ευλαβείας της στο πρόσωπο του κ. Βαρθολομαίου!

Έτσι οι φύλακες της Ορθόδοξης Παράδοσεως, οι πυλωροί της προστασίας και διασφαλίσεως του κύρους των Ι. Κανόνων της Εκκλησίας, εγκατέλειψαν τη θέση τους!
Αρνήθηκαν τον εαυτό τους. 

ΙΕΡΑ ΚΟΙΝΟΤΗΣ

ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ

ΑΘΩ

ΚΑΡΥΑΙ ΤΗ 1η/14η Μαΐου 2012

ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝ

Εκτάκτου Διπλής Ιεράς Συνάξεως του Αγίου Όρους

Συνήλθε σήμερα στις Καρυές του Αγίου Όρους η Έκτακτος Διπλή Ιερά Σύναξις των Αντιπροσώπων και Προϊσταμένων των είκοσιν Ιερών Μονών του Αγίου Όρους Άθω με θέμα τις συνέπειες στην επιβίωση του Αγίου Όρους από την επιβολή των τελευταίων φορολογικών μέτρων και απεφάσισε να ανοκοινώση υπεύθυνα και αντικειμενικά τα εξής:

Επειδή τελευταία είδαν το φως της δημοσιότητος ανεύθυνες φημολογίες περί διακοπής των σχέσεων του Αγίου Όρους με την Ελληνική Πολιτεία, λόγω του ανωτέρω θέματος, είναι ανάγκη να δηλωθεί προς πάσα κατεύθυνση ότι το Άγιον Όρος αποτελεί αναπόσπαστο τμήμα του Ελληνικού Κράτους και για την επίλυση των εκάστοτε προβλημάτων του προσπαθεί να συνεργάζεται εποικοδομητικά και γόνιμα με τους εκπροσώπους του.

Αλγούμε και εμείς και συμπάσχουμε με τον Ελληνικό Λαό μέσα στην παρούσα γενικώτερη πνευματική και οικονομική κρίσι. Άλλωστε χάρι στην αδιάκοπη μέχρι σήμερα φιλοξενία των προσκυνητών γινόμαστε καθημερινά κοινωνοί της αγωνίας τους και συμμέτοχοι των προβλημάτων τους.

Παράλληλα επιθυμούμε να υπενθυμίσουμε και να αποσαφηνίσουμε τα κατωτέρω:

Το Άγιον Όρος αποτελεί μια χιλιόχρονη πνευματική οντότητα, την οποία οι εκάστοτε κτίτορες των Ιερών Μονών επροίκισαν με αγροτικά μετόχια εκτός των ορίων του, ώστε αυτό να μπορεί να επιβιώση και να επιτελέσει την ιστορική και πνευματική αποστολή του. Έτσι το Άγιον Όρος κατόρθωσε στις ιστορικές περιπέτειες του Έθνους και στους αγώνες της Εθνικής Παλιγγενεσίας να συμμετάσχη και συμπαρασταθή με αυτοθυσία, προσφέροντας μοναχούς, εφόδια, και ανεκτίμητα κειμήλια. Επί πλεόν το 1924 παρεχώρησε περίπου 1.200.000 στρέματα γεωργικών εκτάσεων για την αποκατάσταση των προσφύγων της Μικρασιατικής Καταστροφής.

Μετά την απελευθέρωση του Αγίου Όρους από τον Οθωμανικό ζυγό η Ελληνική Πολιτεία ανεγνώρισε όλα τα ανωτέρω και κατωχύρωσε το αρχαίο αυτοδιοίκητο καθεστώς του, με ειδικό άρθρο στο Ελληνικό Σύνταγμα και με την Κοινή Δήλωση στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Στο νομικό αυτό καθεστώς προβλέπεται η διατήρηση ειδικού φορολογικού καθεστώς.

Αυτή η ειδική θεσμική μεταχείρισις ανετράπη τελευταία με την ψήφισι νέων νομοθετημάτων που επιβάλλουν δυσβάστακτη φορολόγησι των εκτός Αγίου Όρους ακινήτων, ενώ τα έσοδα εξ αυτών μόλις επαρκούν για την στοιχειώδη συντήρησι (όχι την αναστήλωσι) των κτιρίων, την διαβίωσι των μοναχών και την φιλοξενία των προσκυνητών.

Επειδή το ζήτημα δεν είναι μόνο ζωτικής σημασίας, αλλά ήδη και επιβιώσεως για τις περισσότερες Ιερές Μονές, 

H συνέχεια, ‘’κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

Άγιος Ιουστίνος (Πόποβιτς) : ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΑΙ ΘΕΑΝΘΡΩΠΟΣ

Αυτός είναι ο άνθρωπος, αυτός είναι και ο κόσμος, όταν δεν τους αισθάνωμαι εν Χριστώ, ούτε τους βλέπω δια μέσου του Χριστού. Αλλά μαζί Του, όλα αλλάζουν. Και εγώ, και ο κόσμος γύρω μου. Από την συνάντησιν μαζί Του, διαπερά τον άνθρωπον ένα ρεύμα τελείως νέον, κάτι που μέχρι τότε δεν ήτο αισθητόν, κάτι το ανείκαστον, το άγνωστον. Από την αγάπην προς Αυτόν, η αίσθησις του εαυτού μου και η αίσθησις του κόσμου μεταμορφώνεται εις ένα θαυμαστόν χαρμόσυνον μήνυμα («ευ-αγγέλιον»), που δεν έχει τέλος ούτε εις τον χρόνον ούτε εις την αιωνιότητα. Και τότε μέσα εις όλους τους κρημνούς του κόσμου και εις όλας τας αβύσσους του ανθρώπου, αντηχεί τρυφερά η γλυκεία και γοητευτική φωνή, που ενδυναμώνει όλους τους κουρασμένους και ανορθώνει όλους τους πεσμένους, αυτή, που σώζει όλους τους κατεστραμμένους και θεραπεύει κάθε πληγήν, που παρηγορεί εις όλας τας θλίψεις και ελαφρώνει όλα τα βάρη και γλυκαίνει κάθε πικρίαν, η φωνή του Μόνου Φιλανθρώπου: «Δεύτε προς με πάντες οι κοπιώντες και πεφορτισμένοι, καγώ αναπαύσω υμάς. Άρατε τον ζυγόν μου εφ΄ υμάς και μάθετε απ΄ εμού, ότι πράος ειμι και ταπεινός τη καρδία, και ευρήσετε ανάπαυσιν ταις ψυχαίς υμών, ο γαρ ζυγός μου χρηστός και το φορτίον μου ελαφρόν εστιν» (Ματθ. 11, 28-30). 

H συνέχεια, ‘’κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

ΔΙΔΑΧΕΣ ΑΓ. ΚΟΣΜΑ ΤΟΥ ΑΙΤΩΛΟΥ

Τώρα πρέπει να ίδωμεν, πρώτον ποίος είναι ο πραγματευτής, δεύτερον τι είναι ο τορβάς, τρίτον τι είναι τα γρόσια, τέταρτον τι είναι τα φλωρία, πέμπτον τι είναι τα μαργαριτάρια, έκτον τι είναι το διαμάντι, έβδομον ποίοι είναι οι σαράφηδες, όγδοον ποίοι είναι οι συγγενείς του πραγματευτού, ένατον τι είναι το μάρμαρον, δέκατον τι δηλοί το ένα πανί, ενδέκατο τι δηλοί το δεύτερον πανί. Αυτά είναι τα ένδεκα ζητήματα, τα οποία υα εξηγήσωμεν. Πρώτον πραγματευτής, παραλογιστής, μπεκρής, ακαμάτης, τεμπέλης είμαι εγώ. Επραγματευόμην σαράντα—πενήντα χρόνους. Εις τι επραγματευόμην; Έφθειρα την ζωήν μου εις την σπουδήν σαράντα πενήντα χρόνους. Με αξίωσεν ο Θεός και ευρήκα έναν τορβάν. Τι είναι ο τορβάς; Είναι το άγιον και ιερόν Ευαγγέλιον. Το ανοίγω και βρίσκω μέσα φλωρία κάλπικα. Τι είναι τα φλωρία; Είναι οι Εβραίοι, οπού λέγουν πως πιστεύουν, μα είναι κάλπικη η πίστις των, του Διαβόλου. Ευρίσκω μέσα γρόσια κάλπικα. Τι δηλούν τα γρόσια; Είναι οι ασεβείς, οπού λέγουν πως πιστεύουν, μα είναι κάλπικη η πίστις των, του Διαβόλου. Ευρίσκω μέσα μαργαριτάρια ψεύτικα. Τι δηλούν τα μαργαριτάρια; Είναι οι αιρετικοί, οπού λέγουν πως πιστεύουν εις την αγίαν Τριάδα, μα είναι ψεύτικη, του Διαβόλου και αυτών. Τι είναι το διαμάντι; Είναι ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός και Θεός. Ποίοι είναι οι σαράφηδες; Είναι οι προφήται, οπού επροκήρυξαν τον Υιόν και Λόγον του προανάρχου και παντοδυνάμου Πατρός. Ποίοι είναι οι συγγενείς του πραγματευτού; Είναι οι ευσεβείς και ορθόδοξοι χριστιανοί, τα τέκνα και αι θυγατέρες του Χριστού μας. Τι είναι το μάρμαρον το τρίγωνον και ισόπλευρον; Είναι ένας άνθρωπος, οπού λέγει πως πιστεύει εις την αγίαν Τριάδα, μα δεν φθάνει εκείνη η πίστις δια να σωθή, δεν στέκει το διαμάντι. Τι άλλο χρειάζεται; Χρειάζεται το πρώτον πανί, μα δεν στέκει το διαμάντι, ήτοι ο Χριστός. Ένας άνθρωπος, οπού λέγει πως πιστεύει εις την Αγίαν Τριάδα, έχει το πρώτο πανί, την αγάπην προς τον Θεόν, οπού να έχη ο άνθρωπος μα δεν σώνεται, αλλά χρειάζεται και το δεύτερον πανί και τότε στέκει. Τι δηλοί το δεύτερον πανί; Είναι ένας άνθρωπος, οπού πιστεύει εις την αγίαν Τριάδα και έχει αγάπην εις τον Θεόν και εις τους αδελφούς του, ήγουν το δεύτερον πανί, και τότε στέκει το διαμάντι, ήτοι ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός και Θεός.                                                                    Ένας άνθρωπος, οπού έχει τον Θεόν εις την καρδίαν του, έχει όλα τα καλά και αμαρτίαν δεν ημπορεί ποτέ του να κάμη. Και όταν δεν έχη το διαμάντι εις την καρδίαν του, την αγάπην, ήτοι τον Χριστόν, έχει τον Διάβολον. Και όποιος έχει τον Διάβολον έχει όλα τα κακά και όλας τας αμαρτίας τας κάμνει. Λοιπόν, αδελφοί μου, εγώ μέλλω να σας αφήσω υγείαν και να πηγαίνω και δεν ηξεύρω άλλην φοράν αν με αξιώση ο Θεός να σας απολαύσω εδώ σωματικώς ή όχι. Άλλο δεν έχω να σας αφήσω παρηγορίαν, σκέπην, φυλακτικόν, παρά αυτό το διαμάντι. Μόνον να του έχετε στρώμα δια να στέκη. Αυτό το διαμάντι έχει όλα τα καλά των χριστιανών, ψυχικά και σωματικά, και καλότυχος εκείνος οπού ηξιώθη να το έχη εις την καρδίαν του, διότι έχει ένα πολύτιμον θησαυρόν.

Ιερομόναχος Ευθύμιος Τρικαμηνάς. ερμηνεία του 15ου Κανόνος από το νέο βιβλίο του, που μόλις κυκλοφόρησε.

 Ἡ ἀποτείχισις ὡς ἐκ τούτου, ἐφ’ ὅσον δέν ὑπάρχει ἀληθινή μετάνοια καί ἐπιστροφή, εἶναι ἡ μόνη σωτήριος ὁδός, ἡ ὁποία διατηρεῖ καθαρά κατά τήν πίστι τήν Ἐκκλησία. Ἕνα βασικό σημεῖο, τό ὁποῖο τονίζει ὁ Ἰωσήφ εἶναι ὅτι διά τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἑνώσεως καί κοινωνίας μέ τούς Κυπρίους, θά γίνουν καί αὐτοί κοινωνοί καί τῆς ἁμαρτίας των καί προδοσίας τῆς πίστεως, ἐφ’ ὅσον αὐτοί εἶναι ἀμετανόητοι. 

H συνέχεια, ‘’κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

H “Ορθόδοξος Εκκλησία’’ έχει αλωθεί από άθεους Κληρικούς!

Τρίερ Γερμανίας:  Πριν λίγες μέρες στην εορτή της ημέρας του Οικουμενισμού, μεταξύ των άλλων ‘’χριστιανικών’’ αιρέσεων ήταν και η ‘’Ορθοδοξία’’ με αντιπρόσωπό της τον Μητροπολίτη Γερμανίας Αυγουστίνο.   

Τότε ένας ησυχαστής μου υπενθύμισε την περίπτωση του ασκητού πού, μετά την άλωση τής Κωνσταντινουπόλεως, είδε επάνω στήν αγία Πρόθεση ερειπωμένου Ναού, μία γουρούνα με τα νεογνά της και άρχισε να κλαίει και νά οδύρεται. Τότε ενεφανίσθη Άγγελος Κυρίου και του λέγει· Αββά, τί κλαίεις; Γνωρίζεις ότι, αυτό πού είδες, είναι πιο ευάρεστον στόν Κύριον από την αναξιότητα τών ιερέων, πού λειτουργούσαν; Και ο Αγγελος εγένετο άφαντος.

(από το κείμενο του Θεόκλητου Διονυσιάτη:Μελαγχολικές ενοράσεις).

Πως αλλάζουν οι καιροί... Ζει, Κύριος….!

ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΑΥΣΤΡΑΛΙΑΣ ΣΤΥΛΙΑΝΟΣ:

«Με εξοργίζει η τακτική του Αγίου Περγάμου, (σ.σ. Μητροπολίτη Περγάμου κ. Ι. Ζηζιούλα), όταν τολμά να λέει ότι είναι θεολόγος συστηματικός, και συγχρόνως να ισχυρίζεται ότι "η Ουνία δεν ανήκει στα θέματα του Διαλόγου".  Η Ουνία όμως είναι ένας εμπαιγμός, μία καθαρή απάτη, ένα μασκάρεμα ανθρώπων. Και έρχεται ο Μητροπολίτης Περγάμου και σού λέει αυτά να τα κανονίσουν ως πρακτικά προβλήματα οι τοπικές Εκκλησίες. Πού τα βρήκε αυτά ο Άγιος Περγάμου; Και που τα λέει, σε αγραμμάτους ή σε ανεγκεφάλους;»