Κατά τά τελευταῖα 100 περίπου χρόνια, στήν Ἑλληνορθοδοξίαν κυριαρχεῖ τό Ψεῦδος, ἡ ἐγκατάλειψις τῶν παραδοσιακῶν ἀληθειῶν καί ἀξιῶν, ἡ ἀναρρίχησις εἰς πρωθυπουργικούς, πατριαρχικούς καί ἀρχιεπισκοπικούς θώκους ΠΡΟΔΟΤΩΝ, μασσώνων, ὁμοφυλοφίλων κ.λπ. Οἱ μεγαλύτεροι ΠΡΟΔΟΤΑΙ, ἀνθέλληνες καί ἀνώμαλοι ἀνακηρύσσονται «Ἐθνάρχαι», «Μεγάλοι» κ.λπ. Παραδείγματα ὁ Κ. Καραμανλῆς ὁ πρεσβύτερος, ὁ «πατριάρχης» Ἀθηναγόρας Σπύρου, ὁ Μακάριος Γ’ («Κύπρου») κ.ἄ. Ὁ τελευταῖος μάλιστα, ἐκτός τῶν ἄλλων, ἦτο καί καταφρονητής τῶν Ἱερῶν Κανόνων, οἱ ὁποῖοι ἀπαγορεύουν αὐστηρῶς τήν ἀνάμιξιν τῶν κληρικῶν εἰς τήν πολιτικήν. Βλ. τούς Ἀποστολικούς Κανόνας 6, 81 καί 83, τούς 3 και 7 τῆς Δ' Οἰκουμενικῆς Συνόδου, τόν 10 τῆς Ζ', τόν 11 τῆς ΑΒ' κ.ἄ. Μέ τήν ἐπί σειράν ἐτῶν παραμονήν του εἰς τήν Προεδρίαν τῆς Κύπρου, ὑπέπεσεν εἰς τήν ΑΙΡΕΣΙΝ τοῦ ΠΑΠΟΚΑΙΣΑΡΙΣΜΟΥ. Ἀλλ' ὡς γνωστόν, «οἱ Ἱεροί Κανόνες ἐκδικοῦνται»! Ὁ Μέγας ΠΡΟΔΟΤΗΣ ΚΑΙ ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ Μακάριος Γ' (Μοῦσκος), μαζί μέ τούς ἄλλους ΠΡΟΔΟΤΑΣ, βεβαίως (Κ. Καραμανλῆν, Δ. Ἰωαννίδην, Γ. Σπαντιδάκην κ.ἄ.), εἶναι οἱ ὑπαίτιοι τῆς καταστροφῆς τῆς Κύπρου. Οἱ λεπτομέρειες τῆς ΒΡΩΜΕΡΑΣ ΠΡΟΔΟΣΙΑΣ των, ἀλλά καί πολλά ἄλλα ΒΡΩΜΕΡΑ, ΤΕΚΜΗΡΙΩΝΟΝΤΑΙ μέ ἔγγραφα. Βλ. τά βιβλία τῶν Ν. Ἀργυροπούλου («Οἰ Ἔνοχοι»), τοῦ Λ. Λεωνίδου («Ἡ Ἀπομυθοποίησις τοῦ Μακαρίου»), τά πολλά βίντεο τῶν Λ. Λεωνίδου, Ν. Ἀργυροπούλου, Κ. Δημητριάδου κ.ἄ.
Οἱ ἀλήθειες πού λίγοι γνωρίζουν γιά τήν ΠΡΟΔΟΣΙΑΝ τῆς Κύπρου --- ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΧΑΤΖΗΝΙΚΟΛΑΟΥ
Μετά τα θαλασσώματά του με τους Βρετανούς ο Μακάριος ήθελε «Αμερικάνο μάγειρα»…
Στερνή μου γνώση να σε είχα πρώτη…
Αναφέρομαι στο άρθρο του κ. Αντώνη Σιβιτανίδη στη «Σημερινή» 20.8.2025 «Το Αφήγημα: «Μακάριος συμφώνησε στην εισβολή».
Καταρχήν το δικό μου άρθρο στις 22.7.2025 με τίτλο «Η Αλήθεια είναι μια και αδιαμφισβήτητη: Η Βρετανία άφησε την Τουρκία να εισβάλει…» στο οποίο αναφέρεται:
Και το οποίο γράφτηκε εις απάντηση του πρώτου άρθρου του κ. Σιβιτανίδη «1974 – Εισβολή: Ψέματα και Αλήθειες»
Εδώ – https://simerini.sigmalive.com/article/2025/7/16/1974-eisbole-psemata-kai-aletheies/
Στο δεύτερό του άρθρο στη «Σημερινή» 20.8.2025, ο κ. Σιβιτανίδης θέλει να του αποδείξουμε πού βρίσκουμε ότι «ο Μακάριος συμφώνησε με εισβολή ή λήψη μέτρων άλλων από διπλωματικών».
Καταρχήν δεν εξυπηρετούμε κανένα αφήγημα δικό μας και αντιπαρέρχομαι τον ισχυρισμό του.
Δεν πιανόμαστε από μία λέξη ή φράση. Μελετούμε για χρόνια τα ιστορικά έγγραφα όχι απομονωμένα αλλά στη συνέχεια και στη συνοχή τους για τα ιστορικά γεγονότα. Και πολλές φορές είναι οι συνέπειες που δίνουν και την τεκμηρίωση.
Ο Μακάριος στη δεύτερη συνάντηση που είχε στο Λονδίνο 17 Ιουλίου 1974, αυτή τη φορά στο Φόρεϊν Όφις (5.45 μ.μ.) με τον Υπ. Εξωτερικών και Κοινοπολιτείας Τζέιμς Κάλαχαν και άλλους αξιωματούχους, όταν συζήτησε πολλά και διάφορα, ο Κάλαχαν του έθεσε το ερώτημα: « Κατά πόσο θα υπήρχε κατανόηση στην Κύπρο, στο να δουλέψουν (Βρετανοί) στενά με τους Τούρκους στην τρέχουσα κατάσταση. Ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος απάντησεότι μπορούσαν να πουν ότι αυτό γίνεται με τη δική του συναίνεση» («consent»).
Τι και γιατί ανησυχούσε τόσο πολύ τον Κάλαχαν και προβληματιζόταν αν θα υπήρχε κατανόηση στην Κύπρο να δούλευαν στενά με τους Τούρκους…
Μπορεί να μην αναφέρεται η λέξη εισβολή στα πρακτικά, όμως ο Κάλαχαν και η κυβέρνησή του γνώριζαν πλήρως για την ετοιμότητα της Τουρκίας να εισβάλει. Και τον λόγο που σε λίγη ώρα θα μεταπηδούσε και ο ίδιος (Κάλαχαν) στην πρωθυπουργική κατοικία για να υποδεχθούν τον Ετζεβίτ και να συνεννοηθούν δίνοντάς του το πράσινο φως να εισβάλει.
Και η ερώτησή του προς τον Μακάριο, είναι αυτονόητο ότι δεν αναφερόταν σε ‘διπλωματικές’ (μόνο) «στενές συνεργασίες με την Τουρκία». Όσο και ο ίδιος ο Μακάριος πρέπει να γνώριζε. Εφόσον βοούσαν οι ειδήσεις και τα ΜΜΕ ότι η Τουρκία ήταν έτοιμη να εισβάλει στην Κύπρο. Επομένως ήταν μεγάλο λάθος να δώσει τέτοια ‘ανοικτή επιταγή’ δέσμευση/συγκατάθεση στον Κάλαχαν.
Το στάτους κβο
Ο Μακάριος στη συνάντησή του με τον Κάλαχαν είπε μεταξύ άλλων ότι ήταν δουλειά της Βρετανίας και της Τουρκίας να πιέσουν τους Έλληνες με κάθε τρόπο σχετικά με τη δική τους αξιολόγηση της κατάστασης και να επιδιώξουν την αποκατάσταση του στάτους κβο προ του πραξικοπήματος.
Το 1976 ο Κάλαχαν ομολόγησε στη Μεικτή Επιτροπή του Κοινοβουλίου ότι το 1974 δεν σταμάτησαν την εισβολή γιατί είχαν συμφωνήσει με την τουρκική θέση ότι το στάτους κβο είχε καταρρεύσει και έπρεπε να αντικαταστασθεί!
Βλέπε Φ.Α. «Οι πραγματικές προθέσεις του Λονδίνου» «Σ» 10.9.2015
https://simerini.sigmalive.com/article/2015/9/10/oi-pragmatikes-protheseis-tou-londinou/
Συνομιλία Κάλαχαν/Κίσινγκερ 17 Ιουλίου 1974 ώρα Ουάσιγκτον 2.50 μ.μ.ώρα Λονδίνου 7.50 μ.μ. Δύο ώρες και πέντε λεπτά (2.05’) μετά τη συνάντησή του με τον Μακάριο και καθώς είχε αρχίσει η συνάντηση στο 10 Downing Street μεταξύ Μπουλέντ Ετζεβίτ και της συνοδείας του με τη βρετανική κυβέρνηση.
Ο Κάλαχαν ενημέρωσε τον Κίσινγκερ για τις επαφές Μακαρίου μαζί τους και ότι θα έφευγε για Αμερική την επομένη στις 11 το πρωί ώρα Λονδίνου, ότι ζήτησε με διπλωματικές ενέργειες μη αναγνώριση του Σαμψών κτλ. Ο Κάλαχαν είπε στον Κίσινγκερ ότι με τη θέση της Βρετανίας συμφωνούσαν και όλες οι 9 χώρες Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας και το ΝΑΤΟ…
Και πρόσθεσε στον Κίσινγκερ: «… Ελπίζουμε να ασκήσεις την επιρροή σου πάνω στην Ελληνική κυβέρνηση για τους Έλληνες αξιωματικούς. Οι Τούρκοι πιθανόν να μας πουν ότι βάση της Συνθήκης Εγγυήσεως τι θα κάνετε εσείς και αν εμείς δε θα δράσουμε – οποιαδήποτε από τις τρεις δυνάμεις έχει το δικαίωμα να δράσει. Νομίζω ότι μιλούμε για μονομερή δράση (από την Τουρκία) και τότε θα πρέπει να υπάρξει αμερικανική πίεση πάνω στην Ελλάδα…»
Επομένως, αφού η Βρετανία δεν θα δρούσε, ο Κάλαχαν ξεκαθάριζε στον Κίσινγκερ ότι το θεωρούσε δεδομένο ότι η Τουρκία θα επενέβαινε. Και αυτά τα εξηγούσε στον Κίσινγκερ, μετά τη συνάντησή του με τον Μακάριο, και θα ήταν αφέλεια να θεωρηθεί ότι δεν του είχε εξηγήσει το ίδιο σενάριο και ότι ο Μακάριος έδινε τη συγκατάθεσή του για κάτι διαφορετικό.
«Callaghan : What we would do? Well, hopefully you would exert your influence on the Greek Government about the national guard officers. The Turks under our guarantee Treaty may say to us what are you going to do and if action doesn’t seem possible—any of the three powers has the right to take action. I think we can take it that we can talk about unilateral action and if so then there has to be US pressure on Greece. How do you see it?»
(Εννοώντας αυτό που ακολούθησε, δηλαδή να πιέζουν Βρετανοί και Αμερικανοί την Ελλάδα να μην αντιδράσει εμποδίζοντας ελληνική βοήθεια να φθάσει στην Κύπρο, όπως ακριβώς έγινε).
Και πρόσθεσε: «Αν βγει κάτι από τη συνάντηση με τους Τούρκους, θα σου τηλεφωνήσω. Μας έχουν ζητήσει….. αν δεν …θα ενεργήσουν μονομερώς».
«If anything comes out of the meeting with the Turks, I will give you a call. We have had a request—that if they… get out of us, they might act unilaterally… »
(Εννοούσε ότι ο Ετζεβίτ τους είχε ήδη ζητήσει να εισβάλουν μαζί αλλά οι Βρετανοί αρνήθηκαν λόγω των ιδιαίτερων συμφερόντων τους στην Κύπρο, βάσεις κτλ. αλλά δέχθηκαν την έκκληση του Ετζεβίτ να εμποδίσουν ελληνική δύναμη να τρέξει εις βοήθεια της Κύπρου για να τον άφηναν ελεύθερο να ‘κάνει τη δουλειά του’ όπως και έκαναν.)
https://history.state.gov/historicaldocuments/frus1969-76v30/d92
(Βλέπε σχολιασμό και ανάλυση της σημασίας της ανταλλαγής αυτής στο βιβλίο του συγγραφέα Λεωνίδα Λεωνίδου «Το σκοτεινό παρασκήνιο της τουρκικής εισβολής στα κέντρα αποφάσεων» σελ. 94-97).
Η κοροϊδία
Όσον αφορά δε τις… περιβόητες διαβεβαιώσεις/κοροϊδία των Γουίλσον/Κάλαχαν προς τον Μακάριο ότι μόνο τον ίδιο αναγνώριζαν κτλ., καθώς η συνάντηση με τον Ετζεβίτ συνεχιζόταν, ο Κάλαχαν ενημέρωσε τον Κίσινγκερ ότι ο Ετζεβίτ, τους ζήτησε κοινή αμερικανο-βρετανική δήλωση ότι καταδικάζουν το νέο καθεστώς και (υποστηρίζουν) αποκατάσταση του παλαιού (δηλαδή Μακαρίου), κάτι που αμφότεροι Κίσινγκερ και Κάλαχαν πίστευαν ήταν πολύ ακραίο!
3 Kissinger and Callaghan spoke again at 5:04 p.m. Kissinger informed Callaghan that Sisco would likely be his envoy for the London talks. Callaghan, in the middle of meeting with Ecevit, informed Kissinger that Ecevit would like a joint U.S.-British statement condemning the new regime and restoring the old one, which both Kissinger and Callaghan believed too extreme. (Library of Congress, Manuscript Division, Kissinger
Papers, Box 384, Telephone Conversations, Chronological File).
Όταν δε στην προηγηθείσα συνάντηση που είχε ο Μακάριος με τους Βρετανούς στο 10 Downing Street όταν ο πρωθυπουργός Χάρολτ Γουίλσον είπε στον Μακάριο ότι θα έβλεπε και τον Ετζεβίτ σε λίγο μετά από τον ίδιο, τι είπε ο Μακάριος;
Ότι το άμεσο ερώτημα ήταν ποια πρακτικά μέτρα μπορούσαν να παρθούν; Το τουρκικό ενδιαφέρον ήταν να μην γίνει η Κύπρος μέρος της Ελλάδας…».
Ποια ήταν άραγε εκείνη τη στιγμή … τα πρακτικά μέτρα που μπορούσαν να πάρουν, οι τρεις χώρες που ο Μακάριος θεωρούσε μπορούσαν να πιέσουν την Ελλάδα, δηλαδή ΒΡΕΤΑΝΙΑ, ΤΟΥΡΚΙΑ ΚΑΙ ΗΠΑ;
Θα έπαιρναν άραγε φέρρυ-μπόουτ στην Κερύνεια ή στη Λεμεσό να μαζέψουν τους Έλληνες αξιωματικούς και να τους φύγουν από την Κύπρο;
Η Τουρκία ήταν ήδη έτοιμη για εισβολή και ο Ετζεβίτ μαζί με τη μισή στρατιωτική και πολιτική του κυβέρνηση προσγειωνόταν στο αεροδρόμιο Heathrow του Λονδίνου καθ΄οδόν προς την πόρτα τής 10 Downing Street για να κλείσει την συμφωνία αφού προηγηθεί μέγα γεύμα! Και να τους ενημερώσει και μέχρι πού θα έφθανε η γραμμή Αττίλα του…
Ήδη στις 16 Ιουλίου 1974 ο Τούρκος συνταγματολόγος και σύμβουλος της τουρκικής κυβέρνησης M. Soysal, είχε ενημερώσει τον Βρετανό πρέσβη ο οποίος ενημέρωσε το Λονδίνο ότι απόβλεπαν σε συντονισμένη δράση ΗΒ και Τουρκίας βάση του άρθρου 4 της Συνθήκης Εγγυήσεως. Και έγραψε ο πρέσβης: «Μου τράβηξε την προσοχή ειδικά στην παράγραφο 2 λέγοντας αν δεν συμφωνούσαμε σε συντονισμένη δράση, τα τουρκικά χέρια θα είναι νομικά ελεύθερα να πάρουν οποιαδήποτε μονομερή βήματά ήθελαν…»
Το αποτέλεσμα των συναντήσεων Μακαρίου με τους Βρετανούς 17 Ιουλίου 1974 ήταν: Στην πρώτη συνάντηση με τον Πρωθυπουργό να τον δεσμεύσουν να επιτεθεί της Ελλάδας στο Συμβούλιο Ασφαλείας ως εισβολέα. Το έκανε 7 φορές.
(Βλέπε και βιβλία Κώστα Ν. Χατζηκωστή «6 Προεδρικά Πορτραίτα» και «7 Προεδρικά Πορτραίτα»).
Στη δεύτερη με τον επιτήδειο Υπ. Εξωτερικών Κάλαχαν, εξασφάλισαν την «συναίνεσή» του για τη «συνεργασία τους με τους Τούρκους», που δυστυχώς αποδείχθηκε ότι δεν ήταν άλλη από τη συνεννόησή τους στην παρανομία, να προχωρήσει ο Ετζεβίτ με την εισβολή για να άλλαζε το στάτους κβο της Κύπρου. Και για 51 χρόνια να προσπαθούν να εξασφαλίσουν και την υπογραφή μας για την «στενή συνεργασία» τους με τους Τούρκους…
(Βιβλίο Φ.Α. «Διζωνική vs Δημοκρατία 1955-2019»).
Στις συναντήσεις του με τους Βρετανούς ο Μακάριος είπε ότι α) ο κίνδυνος από τους Έλληνες αξιωματικούς ήταν μεγαλύτερος από εκείνο από την Τουρκία και οι φόβοι του επαλήθευσαν! Το επανέλαβε δυστυχώς και στην ομιλία του στο Συμβούλιο Ασφαλείας!!! Μα σοβαρά;
Με 800 και πλέον βιασμούς γυναικών, 1619 αγνοουμένων, κοντά 200.000 εκτοπισμένους και το 37% της πατρίδας μας υπό κατοχή μέχρι σήμερα και αιματοβαμμένο με χιλιάδες δολοφονημένους…
Και β) ότι κινδύνευαν ακόμα και οι Τουρκοκύπριοι όχι μόνο οι Ελληνοκύπριοι(!) πράγμα που διέψευσαν οι ίδιοι οι Τουρκοκύπριοι, ο βρετανός ΄Υπ. Αρμοστής και οι Αμερικανοί και ο Ραούφ Ντενκτάς δήλωσε ότι το πραξικόπημα ήταν μεταξύ Ελλήνων…
(Βλέπε και βιβλία Κώστα Ν. Χατζηκωστή «6 Προεδρικά Πορτραίτα» και «7 Προεδρικά Πορτραίτα»).
Γι’ αυτό και μετά τα θαλασσώματά του με τους Βρετανούς σωτήρες του, εντός 48 ωρών ο Μακάριος έτρεξε στα πόδια του Χένρι Κίσινγκερ για βοήθεια ζητώντας «Αμερικάνο μάγειρα». Ζήτησε συνάντηση. Με την πρώτη:
Στις 22/7/74: Ο Κίσινγκερ συναντήθηκε ιδιωτικά με τον Μακάριο για 1 ώρα και 20 λεπτά. Ο Μακάριος παρέδωσε στον Κίσινγκερ χειρόγραφο σημείωμα με έξι προτάσεις του για επίλυση του Κυπριακού, συμπεριλαμβανομένων αιτημάτων για επιστροφή στην προηγούμενη κατάσταση πραγμάτων και τη δημιουργία μεικτής αστυνομικής δύναμης στο νησί με ίση εκπροσώπηση Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων…
Με τη δεύτερη:
Στις 29/7/74: Ο Μακάριος ζήτησε του Κίσινγκερ να επέμβει… Ο Κίσινγκερ τού είπε ότι υπήρχαν πολλοί μάγειροι (εννοώντας προφανώς τους Βρετανούς στη Γενεύη προεδρεύοντος του Τζέιμς Κάλαχαν και τον ΟΗΕ). Ο Μακάριος τού απάντησε χαρακτηριστικά «προτιμώ Αμερικάνο μάγειρα», ζητώντάς του να εμπλακεί πιο ενεργά και ότι «οι Τούρκοι δεν κάνουν πίσω σύμφωνα με το ψήφισμα του Σ.Α. Ζητούν Ομοσπονδία. Είσαι σε θέση να παίξεις πιο θετικό ρόλο. Μπορείς να κάνεις κάποιες προτάσεις». Ο Κίσινγκερ, που γνώριζε τις θέσεις του Μακαρίου, θα έστελνε, όπως του είπε, με την έγκρισή του, τα 6 του σημεία στην Τουρκία…
Υπήρξαν και άλλες στη συνέχεια συναντήσεις.
«Μετά Παρρησίας – για την Ιστορία και την Αλήθεια»
Στερνή μου γνώση να σε είχα πρώτη… Αν δεν έστελνε την επιστολή του προς Φαίδωνα Γκιζίκη και αν άκουγε τους Γιώργο Χαραλάμπους και τον πνευματικό του πατέρα ηγούμενο Κύκκου Χρυσόστομο. Έγραψε στο βιβλίο του «Μετά Παρρησίας – για την Ιστορία και την Αλήθεια», ο Γιαννάκης Μάτσης.
Σελίδες 66/67: «Ο Μακάριος θεωρούσε δική του οικογένεια την οικογένεια του πεθερού μου… Ο Γιώργος Χαραλάμπους ήταν πολύ αυστηρός και αδέκαστος κριτής. Δεν του χαριζόταν όταν έκρινε ότι δεν έκανε κάτι σωστό… Μετά την άφιξη της Ελληνικής Μεραρχίας στην Κύπρο και ιδιαίτερα μετά το πραξικόπημα της χούντας στην Ελλάδα, το 1967, ο Μακάριος ανησυχούσε για τις ενέργειες των Ελλήνων αξιωματικών και αναζητούσε τρόπο να τους απομακρύνει από το νησί. Σε κάποιο στάδιο σκέφθηκε να γράψει μια επιστολή στον Έλληνα Πρωθυπουργό, Γεώργιο Παπαδόπουλο, ζητώντάς του την απόσυρση των Ελλήνων αξιωματικών.
Αλλά, προτού στείλει την επιστολή, τη συζήτησε με τον πνευματικό του πατέρα, ηγούμενο Κύκκου Χρυσόστομο, και τον Γεώργιο Χαραλάμπους, για να ακούσει τις απόψεις τους. Την διάβαζαν και έμειναν έκπληκτοι. Του είπαν ότι μόνον ένας τρελός θα έστελνε σε στρατιωτικό, που έχει γίνει με πραξικόπημα πρωθυπουργός, επιστολή με τέτοιο περιεχόμενο. Ο Μακάριος τους άκουσε και δεν την απέστειλε.
»Αργότερα, όταν το κακό με τους εξ Ελλάδος αξιωματικούς παράγινε, ιδιαίτερα με την εμπλοκή και τη δράση τους στην παράνομη οργάνωση ΕΟΚΑ Β’, ο Μακάριος ετοίμασε μια παρόμοια επιστολή, η οποία αυτήν τη φορά απευθυνόταν στον πρόεδρο Στρατηγό Γκιζίκη. Κάλεσε πάλι τον ηγούμενο Κύκκου και τον Γεώργιο Χαραλάμπους και τους τη διάβασε “Για όνομα του Θεού, μην την στείλεις!”, του είπαν. Αυτήν τη φορά δεν τους άκουσε, με συνέπεια να επισπευσθεί η πορεία προς το πραξικόπημα…».
Η αναφορά Μακαρίου για «Αμερικάνο μάγειρα» από τα αμερικανικά έγγραφα.
Από το βιβλίο Γ. Μάτση.
*Ερευνήτρια/δημοσιογράφος, Λονδίνο 20.8.2025
ΕΧΑΘΗΣΑΝ ΚΑΙ ΟΙ ΕΚΛΕΚΤΟΙ; -- Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Διονυσίου Τάτση
Όλοι οἱ ἄνθρωποι ἔχουν καλή ἰδέα γιά μερικά πρόσωπα, τά ὁποῖα ἔτυχε νά γνωρίσουν ἤ ἄκουσαν γι᾽ αὐτά ἀπό γνωστούς καί φίλους τους. Συχνές ὅμως εἶναι καί οἱ ἀπογοητεύσεις. Διάφορα γεγονότα μειώνουν τίς καλές ἐντυπώσεις καί ὁδηγοῦν σέ διαφορετικά συμπεράσματα. Τό φαινόμενο εἶναι συχνό καί στό χῶρο τῆς Ἐκκλησίας. Πολλοί χριστιανοί μιλοῦν μέ ἐνθουσιασμό γιά διάφορους κληρικούς, γιατί τούς εἶδαν πρωτεργάτες σέ καλά ἔργα ἤ γιατί ἀναπτύσσουν πλούσια ποιμαντική δραστηριότητα. Μέ τήν πάροδο τοῦ χρόνου διαπιστώνουν ὅτι κάτι δέν πάει καλά καί ἀρχίζουν νά ἀμφισβητοῦν τήν ἁγνότητα τῶν προθέσεών τους ἀλλά καί τήν ἀκεραιότητα τοῦ ἤθους τους.Ἔτσι χάνουν τήν καλή ἰδέα πού εἶχαν γιά τά πρόσωπα αὐτά καί ἀπογοητεύονται, γιατί τούς εἶχαν ψηλά στή συνείδησή τους, ἀγνοώντας ὅμως ὅτι οἱ ἄνθρωποι σταδιακά, ἄλλοτε γίνονται πιό ἐνάρετοι καί ἄλλοτε ἐκδηλώνουν συμπεριφορές, πού ἐπιβεβαιώνουν ὅτι ἡ πνευματική πρόοδος ἔχει πρό πολλοῦ χαθεῖ, γιατί ὁ κατά Θεόν ἀγώνας ἔχει ἐγκαταλειφθεῖ. Χρειάζεται μεγάλη προσοχή στά ὅσα βλέπουμε καί ἀκοῦμε. Να εἴμαστε πάντα συγκρατημένοι. Ἰδιαίτερα ἐπιφυλακτικοί στις φῆμες, πού κυκλοφοροῦν καί ἀνυψώνουν πρόσωπα, τά ὁποῖα ὡστόσο εἶναι χαμερπή καί οὐτιδανά. Δυστυχῶς σέ ὅλα αὐτά ὑπάρχει ἡ κατάκριτη ὑποκρισία, ἡ ὁποία ἀναπτύσσεται ἰδιαίτερα στους θρησκευτικούς ἀνθρώπους. Πολλοί διερωτῶνται ἄν χάθηκαν στίς μέρες μας οἱ ἐκλεκτοί, αὐτοί πού μέ σταθερότητα καί ὑπομονή ἀγωνίζονται τόν καλό ἀγώνα τῆς τήρησης τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ. Τούς ἀπαντῶ ὄχι. Ὑπάρχουν, ἀλλά εἶναι ἀθόρυβοι. Ὑπάρχουν ἀλλά δέν κατέχουν θέσεις. Ὑπάρχουν, ἀλλά οἱ περισσότεροι δέν εἶναι οὔτε κληρικοί οὔτε μητροπολίτες. Οἱ ἀπαιτήσεις τῶν ἁπλῶν ἀνθρώπων ἀπό τούς κληρικούς εἶναι πολλές καί συνεχῶς αὐξάνονται. Ἡ ἀγάπη τους πρός τήν Ἐκκλησία εἶναι φυσικό νά τούς κάνει ἀπαιτητικούς. Νά θέλουν κάτι καλύτερο καί ἀνώτερο. Οἱ κληρικοί πρέπει νά προσέξουν αὐτή την ἀγάπη τῶν ἁπλῶν χριστιανῶν καί νά γίνουν περισσότερο εὐαίσθητοι ἀπέναντι στίς ἐντολές τοῦ Χριστοῦ καί στά εἰδικά τους καθήκοντα. Νά εἶναι πνευματικοί ἀγωνιστές, ἀλλά καί ζηλωτές. Νά προοδεύουν καί νά μή ὀπισθοχωροῦν. Βέβαια, ὅλα αὐτά εὔκολα τά γράφω, ἀλλά δύσκολα γίνονται. Τό κοσμικό φρόνημα ἔχει διαβρώσει ἕνα μεγάλο ποσοστό τῶν κληρικῶν, ἀλλά καί πολλοί μητροπολίτες, οἱ ὁποῖοι χωρίς ἰδιαίτερη προσοχή χειροτονοῦν ἀκατάλληλα πρόσωπα, τά ὁποῖα συχνά γίνονται πρωταγωνιστές ποικίλων σκανδάλων. Μακάρι κάποτε νά ἐκλείψουν αὐτά τά φαινόμενα καί νά δραστηριοποιοῦνται στήν Ἐκκλησία ὄντως ἐκλεκτά πρόσωπα, πού θα καθοδηγοῦν τόν πιστό λαό.
Ο Δημήτριος Χατζηνικολάου σχολίασε την ανάρτηση "OI ΠΕΡΙ ΥΠΑΚΟΗΣ ΘΕΩΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΑ ΘΕΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ"
Ἐπίκαιρος ἀνάρτησις πού διαλύει τόν σκοταδισμόν τῶν
«Δυνητιστῶν», πού εἶναι τό «δεκανίκι» τῶν Οἰκουμενιστῶν, καί χρησιμεύει τά
μέγιστα στό νά κρατοῦνται ὅλοι στό «μαντρί» τους καί νά κολάζωνται. Εὐχαριστοῦμε, π. Εὐθύμιε.
OI ΠΕΡΙ ΥΠΑΚΟΗΣ ΘΕΩΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΑ ΘΕΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ
τοῦ Ἱερομονάχου π. Εὐθύμιου Τρικαμηνᾶ
...Μοῦ ἀπεστάλη ἕνα ἀντίγραφο κειμένου, τό ὁποῖο θέτει ὡς ἀπαραίτητο προϋπόθεσι γιά νά ἀποτειχισθῆ κάποιος τό νά ἔχει προηγουμένως πάρει τήν εὐλογία τοῦ γέροντός του καί πνευματικοῦ του πατρός, ἐθεώρησα ἀναγκαῖο νά γράψω κάποιες σκέψεις χάριν τῆς ἀληθείας, ὥστε νά ἀντιληφθῆ ὁ κάθε καλοπροαίρετος ἀναγνώστης τό εὐόλισθο καί ἀντιπατερικό αὐτῆς τῆς θεωρίας καί τό ὅτι ἀποτελεῖ μία ἁπλή δικαιολογία προκειμένου νά μήν πράξωμε ἐν καιρῷ αἱρέσεως ὅσα ἐθέσπισαν ἡ ἁγ. Γραφή καί οἱ ἅγ. Πατέρες.
Τό κείμενο πού μοῦ ἀπεστάλη εἶναι ἀπό τό ἱστολόγιο«Κατάνυξις» καί σ’ αὐτό ἀναφέρεται ἡ ὑπακοή πού ἔκανε ὁ ἡγούμενος τῆς Ἱ. Μονῆς Κωνσταμονίτου π. Ἀγάθων, στόν γέροντά του π. Ἐφραίμ τῆς Ἀριζόνας, παρ’ ὅτι, ὅταν εἶδε κάποιες αἱρετικές πράξεις τοῦ Πατριάρχου Βαρθολομαίου πρός τόν Πάπα, ὁ ἴδιος ἠθέλησε ὡς ἐκ τούτου νά διακόψη πάραυτα τό μνημόσυνο τοῦ αἱρετικοῦ Πατριάρχου. Τότε ὁ π. Ἐφραίμ τόν συγκράτησε καί τοῦ εἶπε ὅτι ἀκόμη δέν ἦλθε ἡ ὥρα γιά τήν ἀποτείχισι κι ἔτσι ὁ π. Ἀγάθων ἔκανε ὑπακοή στόν γέροντά του.
Ο Δημήτριος Χατζηνικολάου σχολίασε την ανάρτηση "ΝΑΙ ΜΕΝ, ΑΛΛΑ…» -- Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Διονυσίου Τάτση"
Ὁ π. Διονύσιος ὀρθῶς μέν ἐπισημαίνει ὅτι οἱ σύγχρονοι «θεολόγοι» δέν ἐλέγχουν μέ κείμενα τούς Οἰκουμενιστάς ψευδεπισκόπους, ἀλλά παραλείπει νά εἰπῇ τό σπουδαιότερον: ὅτι πρέπει καί νά διδάσκουν τήν ἀποτείχισιν ἀπό τήν αἵρεσιν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, καθώς καί ἀπό τήν πληθώραν τῶν ἄλλων αἱρέσεων πού διδάσκουν οἱ Οἰκουμενισταί (=Σατανισταί) δημοσίως καί εἰς παγκόσμιον ἐπίπεδον, ἔργοις καί λόγοις. Οἱ ἐν γνώσει κοινωνοῦντες μέ τούς αἱρετικούς αὐτούς ψευδεπισκόπους κολάζονται, καθότι ἡ ἀποτείχισις ἀπό αὐτούς εἶναι ὑποχρεωτική, ὡς δόγμα τῆς Ὀρθοδοξίας (βλ. τό ἄρθρον μου εἰς τήν ἠλεκτρονικήν διεύθυνσιν https://orthodox-voice.blogspot.com/2025/07/blog-post_66.html)! Προφανῶς, οὔτε καί ὁ π. Διονύσιος εἶναι ἀποτειχισμένος. Ἑπομένως, μέ αὐτά πού γράφει φαίνεται ὅτι ἀκολουθεῖ τήν αἱρετικήν γραμμήν τῆς «ἱερᾶς ἀγελάδος» τῶν «Δυνητιστῶν», ἤτοι τοῦ π. Ἐπιφανίου Θεοδωροπούλου: «διαμαρτυρίες ναί, σχίσματα ὄχι»! Ἡ ἀντιευαγγελική καί ἀντιπατερική αὐτή γραμμή ἀποτελεῖ κάτι ἀνάλογον μέ τό Αἰσώπειον: «ἴχνη μόνα ζητῶ, οὐχί αὐτόν τόν λέοντα»
ΝΑΙ ΜΕΝ, ΑΛΛΑ…» -- Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Διονυσίου Τάτση
ΤΟ ΘΕΜΑ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἀπασχολεῖ ἰδιαίτερα τους συνειδητούς χριστιανούς, οἱ ὁποῖοι ζητοῦν ἀπό τους κληρικούς ἐνημέρωση και καθοδήγηση. Ὅμως περισσεύει ἡ σιωπή ἀπό καιροσκοπισμό και δειλία. Ἐλάχιστοι εἶναι ἐκεῖνοι, πού δημοσίως ἐπικρίνουν τους Οἰκουμενιστάς και διατυπώνουν τη γνώμη τους ἐλεύθερα. Και αὐτό εἶναι πολύ ἀνησυχητικό φαινόμενο, γιατί ἀποκαλύπτει ὅτι δεν ὑπάρχει ἱερός ζῆλος και παρρησία. Δέν ὑπάρχει πνεῦμα ὁμολογίας και ὑπεράσπισης τῆς πίστεώς μας. Ὡστόσο, δεν μᾶς λείπουν τά κείμενα, πού ἐπισημαίνουν τις αἱρετικές διδασκαλίες τῶν παπικῶν και τῶν προτεσταντῶν. Ἔχουμε θεολόγους, ἀλλά δεν ἔχουμε ὁμολογητές. Το πρόβλημα δεν εἶναι στην ἐπισήμανση τῶν διαφορῶν με τους ἑτεροδόξους, ἀλλά στήν κριτική πού πρέπει στους δικούς μας ὀρθοδόξους οἰκουμενιστές, οἱ ὁποῖοι ἀναπτύσσουν ἐνοχλητικές πρωτοβουλίες και ἐξισώνουν την πίστη μας με ἐκείνη τῶν αἱρετικῶν. Αὐτούς τους οἰκουμενιστές ἀποφεύγουν ἐπιμελῶς οἱ σοφοί θεολόγοι μας να τους κρίνουν καί να τους ἀπομονώσουν. Και αὐτό συμβαίνει γιατί εἶναι οἱ μεγαλόσχημοι τῆς Ἐκκλησίας και δεν θέλουν να ἔλθουν σε ἀντίθεση μαζί τους. Δεν θέλουν να δυσαρεστήσουν και τους πατριαρχικούς κύκλους, παρόλο πού διαφωνοῦν. Ἔτσι κυλάει ὁ χρόνος με συμβιβασμούς, ἰδιωτικούς ψιθύρους και σιωπή. Τά ἐπιχειρήματά τους εἶναι παιδαριώδη. Ἔχουν ὡς κανόνα τους το «Ναι μέν, ἀλλἀ…», πού σημαίνει τελικά ὄχι στη δημόσια ἀντίδραση, ὄχι στη δυναμική διαφωνία, ὄχι στην ἄρνηση τῶν διαφόρων προκλητικῶν ἐκδηλώσεων. Καί ὅλα αὐτά, γιατί τους περισσεύει ἡ διάκριση και ἡ κατά Θεόν σοφία… Ἡ τακτική πού περιγράφω εἶναι προσφιλής και σε ἀρκετούς ἁγιορεῖτες πατέρες και σε σχεδόν ὅλους τους Μητροπολίτες τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος. Ἔτσι ὁ δόλιος Οἰκουμενισμός ἐξαπλώνεται παντοῦ και το ὀρθόδοξο κριτήριο ἀμβλύνεται. Σε λίγο οἱ ἀνυποψίαστοι χριστιανοί μας θα πάθουν πλήρη σύγχυση και θά ἀποδέχονται τον Πάπα ὅπως και τον Πατριάρχη, και τους καρδινάλιους ὅπως και τους μητροπολίτες!
Στην Ορθοδοξία συντελείται η προσωπική κοινωνία και συνάντηση του πιστού με τον Θεό
Η Ορθοδοξία είναι η αποκάλυψη του Θεού με την ενανθρώπιση του δευτέρου προσώπου της Αγίας Τριάδος. Δεν είναι δηλαδή η Ορθοδοξία απλώς μία θρησκευτική τελετουργία ή θρησκευτική γνωσιολογία και θρησκευτικός στοχασμός. Στην Ορθοδοξία συντελείται η προσωπική κοινωνία και συνάντηση του πιστού με τον Θεό, ο Οποίος στις σχέσεις Του με τον άνθρωπο δεν είναι μόνο Θεός , αλλά Θεάνθρωπος. Και η συνάντηση και κοινωνία του πιστού με τον Θεάνθρωπο συντελείται με την βιωματική ένταξή του στο Σώμα του Χριστού, την Αγία Εκκλησία Του και την μέθεξη της Θείας Χάριτος με τα μυστήρια της Εκκλησίας. Χωρίς την βιωματική αυτή ένταξη είναι αδύνατη η λύτρωση, η αναγέννηση και τελείωση του ανθρώπου. Η Ορθοδοξία ως καθαρώς πνευματική βασιλεία του Χριστού έχουσα αποκλειστικό σκοπό την πνευματική αναγέννηση, απολύτρωση και θέωση του ανθρώπου, αποτελεί την μοναδική δυνατότητα για την διαμόρφωση ολοκληρωμένων προσωπικοτήτων και συνεπώς κοινοτήτων με ανθρώπινο πρόσωπο, όπως απέδειξε με την δισχιλιετή προσφορά Της στην ανθρωπότητα.
Βαρύτητα στην αλώβητη διαφύλαξη των δογμάτων
Θεολογία είναι η διδασκαλία της Εκκλησίας περί της υγείας της πνευματικής, αλλά και περί του δρόμου που πρέπει να ακολουθήσουμε οι ασθενείς για να θεραπευθούμε. Γι΄ αυτό εμείς οι Ορθόδοξοι δίνουμε μεγάλη βαρύτητα στην αλώβητη διαφύλαξη των δογμάτων, όχι μόνον γιατί φοβούμεθα τον κλονισμό μιας διδασκαλίας, αλλά γιατί χάνουμε την δυνατότητα της θεραπείας και επομένως της σωτηρίας.
Η ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΤΗΣ -- Του αειμνήστου Σεργίου Ν. Σάκκου, Ομ. Καθ. Α.Π.Θ.
Σ’ όλο το χρόνο απλώνεται η χάρη της. Δεκάδες γιορτές της, σημειώνει το εορτολόγιο της Εκκλησίας. Αλλά ο Αύγουστος είνε ο κατ’ εξοχήν δικός της μήνας, ο μήνας της Παναγιάς. Τ’ απομεσήμερα του Δεκαπενταυγούστου, καθώς καταλαγιάζει η κάψα της ημέρας και μια ανάσα δροσιάς πλανάται στην ατμόσφαιρα, τρέχουν οι ψυχές να δροσιστούν στη χάρη της. Γεμίζουν οι ναοί και τα ξωκκλήσια μας από πιστούς. Κι’ έτσι, καθώς όλοι την επικαλούνται και την υμνολογούν, νοιώθεις την πλάση όλη γεμάτη από την παρουσία της. Η παρουσία της, εγγύηση ασάλευτη, για την προστασία της στους ανθρώπους, είνε ζωντανή από τότε, που περπάτησε πάνω σ’ αυτή τη γη η σεμνή κόρη της Ναζαρέτ κι ακόμη πιο πριν, όταν το προφητικό βλέμμα διασχίζοντας τους αιώνες έβλεπε ότι για την εκπλήρωση του σχεδίου της θείας Οικονομίας «ιδού η παρθένος εν γαστρί έξει, και τέξεται υιόν (Ησ. 7: 14). Μοναδική η προσφορά της στο έργο του Θεού. Μοναδική και η μορφή και η ιστορία της. Υμνήθηκε κι εγκωμιάσθηκε ανά τους αιώνες. Για χάρη της συντέθηκαν τα πιο πολλά και τα πιο εξφραστικά εγκώμια. Αλλά κανένα δεν μπορεί να αποδώση την πραγματική της αξία. Διότι η αξία της Παναγίας απορρέει από την δόξα του Μονογενούς Υιού της, του Θεανθρώπου Κυρίου μας Ιησού Χριστού, και σ’ αυτόν καταλήγει. Η τιμή στο πάναγνο πρόσωπό της ανάγεται στον Κύριο και Θεό μας, που τον κράτησε στα σπλάγχνα και στην αγκαλιά της αυτή η «ευλογημένη εν γυναιξί». Την αλήθεια αυτή βλέπουμε να την κατανοή και να την εκφράζη μια απλή Ισραηλίτισσα, σύγχρονη τής Παναγίας. Μια ανώνυμη γυναίκα του όχλου, συνεπαρμένη από το κήρυγμα του γλυκυτάτου διδασκάλου Ιησού Χριστού, εγκωμιάζει όχι τον ίδιο αλλά τη μάνα, που τον γέννησε· «Μακαρία η κοιλία η βαστάσασά σε και μαστοί ους εθήλασας» (Λουκ. 11: 27). Λίγες δεκαετίες πιο πριν, όταν η πάναγνη κόρη μυημένη στο μεγάλο μυστήριο, με τον ευαγγελισμό της, είχε αφήσει την καρδιά της να ξεσπάση σ’ εκείνη την υπέροχη ωδή, είχε προφητεύσει, για τον εαυτό της «Ιδού γαρ από του νυν μακαριούσί με πάσαι αι γενεαί» (Λουκ. 1: 48). Και να, τώρα η προφητεία εκπληρώνεται στο εγκώμιο, που της πλέκει μία ανώνυμη γυναίκα του λαού. Εκείνο το απλό περιστατικό γίνεται ο προάγγελος της υπέροχης ιστορίας, που θα ακολουθήση. Από τότε και μέχρι τη συντέλεια, στην Παλαιστίνη και στον κόσμο όλο, κάθε ψυχή, που θα σημαδεύεται από το λόγο και την αγάπη του Ιησού Χριστού, σεβαστικά και λατρευτικά θ’ αγκαλιάζη και την Παναγία Μητέρα του. Και μαζί με τον αναστημένο Κύριο, που η παρουσία του συνέχει και ρυθμίζει την ιστορία, θα ζουν οι άνθρωποι και την ευεργετική παρουσία της Κυρίας Θεοτόκου. Όσο ήταν σ’ αυτή τη γη ο Κύριος, διακριτικά αλλά αδιάκοπα ακολουθούσε τα βήματά του η Κεχαριτωμένη Μητέρα του. Στο γάμο της Κανά, όπου η προνοητική φροντίδα της βγάζει από το αδιέξοδο τους οικοδεσπότες (Ιωάν. 2: 1-11), αλλά και στο σπίτι του στην Καπερναούμ (Ιωάν. 2: 12) και στις ιεραποστολικές περιοδείες του σημειώνει την παρουσία της το άγιο Ευαγγέλιο. Στις ώρες του Πάθους παραστέκει σιωπηλά κλείνοντας με καρτερία την οδύνη στη μητρική της καρδιά. Και μετά την Ανάσταση, μαζί με τις άλλες μαθήτριες του Κυρίου, ανάμεσα στις οποίες συγκαταλέγεται, ζη το κάθε περιστατικό της πρώτης Εκκλησίας την Ανάληψη, την εκλογή του Ματθία, την Πεντηκοστή. Σεμνή και αθόρυβη, αλλά πάντοτε παρούσα στη ζωή της Εκκλησίας. Αργότερα, από το σπίτι του ηγαπημένου μαθητού, στον οποίο εμπιστεύθηκε από το σταυρό του ο Κύριος, περνά στην άλλη διάσταση, στην αιωνιότητα. Κι όπως «εν τη γεννήσει την παρθενίαν εφύλαξε», έτσι «εν τη κοιμήσει» της δεν εγκαταλείπει τον κόσμο. Χωρίς να τη βλέπουν τώρα τα φυσικά μάτια, την αισθάνονται όλες οι πιστές καρδιές. Έτσι, όταν οι διωγμοί χτυπούν με λύσσα την Εκκλησία του Χριστού, το νιώθουν όλοι πως η ρομφαία διαπερνά της Παρθένου τα σπλάγχνα. Η δική της συμπάθεια και συμπαράσταση γίνεται θάρρος και δύναμη αντιστάσεως για τους μάρτυρες. Όταν μέσα στη μανία των αιρέσεων η Εκκλησία διασφαλίζη τις αλήθειες των δογμάτων της, το δικό της πρόσωπο είνε καθοριστικό για τη διατύπωση των δογματικών όρων. Η ορθόδοξη πίστη την ομολογεί Θεοτόκο και την αναγνωρίζει «εργαστήριον των δύο φύσεων», και γίνεται «των δογμάτων Χριστού το κεφάλαιον» αυτή που στάθηκε «των θαυμάτων αυτού το προοίμιον». Στη λαίλαπα της εικονομαχίας η άγια μορφή της τοποθετείται δίπλα στην «άχραντον εικόνα» του αγαθού Υιού της και προσκυνείται μαζί μ’ εκείνην. Διότι ό,τι ανθρώπινο μέσα της εξαγιάσθηκε και θεώθηκε. Η μητέρα του Θεανθρώπου έγινε ο πρώτος θεώμενος άνθρωπος, ο πρώτος ανθρωπόθεος. Έτσι η τιμή στο πρόσωπό της μεταβαίνει στον μόνο απόλυτο προσκυνητό, τον Υιόν της. Οι μεταγενέστερες αιρέσεις αναγνωρίζονται και στιγματίζονται από τη λανθασμένη θέση τους έναντι της Θεοτόκου. Οι προτεστάντες την εκτιμούν, αλλά δεν την τιμούν. Και καταντούν έτσι να την υποτιμούν και καταφρονούν. Οι παπικοί την υπέρτιμούν, την θεοποιούν. Κι είνε γι’ αυτό έξω και μακριά από την αλήθεια. Ανάμεσα στις δύο παρεκτροπές κρατά απαραχάρακτη την αλήθεια η Ορθοδοξία, αποδίδοντας στην Θεοτόκο την τιμή, που ο Κύριος της αναγνώρισε και η Παράδοσι καθιέρωσε. Αλλά δεν είνε μόνο τα δόγματα και η απόκρουση των αιρετικών, που κρατούν στην επικαιρότητα τη μορφή της Παναγίας μας. Επίκαιρη και ζωντανή παραμένει η παρουσία της σε κάθε εποχή και τόπο. Σε χρόνους δύσκολους, όπου πόλεμοι και ταραχές σαλεύουν την ανθρωπότητα και σε καιρούς ειρήνης. Με τ’ όνομά της στα χείλη ρίχνεται στον αγώνα ο Πιστός. Σ’ αυτό βρίσκει ασφάλεια στην ώρα τη δύσκολη ο κάθε άνθρωπος. Απ’ τη μορφή της εμπνέεται η ευσεβής νεότης και σ’ αυτήν, την «καλήν κουροτρόφο» αποζητά προστασία. Στην αγκαλιά της ακουμπούν τους πόνους και τα βάρη τους οι μάνες όλου του κόσμου. Και όταν ρομφαία οδυνηρή τρυπά την καρδιά τους, κοντά της στηρίζονται και μαθαίνουν να υπομένουν τον πόνο με σιωπηλή καρτερία. Στην σκέπη της προστρέχουν όλοι οι πονεμένοι κι ανακουφίζονται από τον πόνο. Με τη δική της παραμυθία ανθίζει το χαμόγελο στα πικραμένα χείλη και στηρίζεται η απελπισμένη καρδιά. Με τη δική της έμπνευση και προστασία μένει ακατάβλητος ο αγωνιστής του καλού. Και ο ξεστρατισμένος αμαρτωλός από τη δική της συμπάθεια ενθαρρύνεται, γα ν’ αποτινάξη το ζυγό των κριμάτων του και να επιστρέψη στον οικτίρμονα Υιόν της, τον οποίο καθιστά ίλεω και ευδιάλλακτο η δική της «θερμή πρεσβεία». Είνε για όλους μας η ασφαλής σκέπη, η «πλατυτέρα νεφέλης». Γι’ αυτό αυθόρμητα την εμπιστευόμαστε· «Δέσποινα και Μήτηρ του Λυτρωτού, δέξαι παρακλήσεις αναξίων σών οικετών…».
Το παπικό Πρωτείο
Το παπικό Πρωτείο δεν έχει θεολογική βάση ούτε αγιοπνευματική και εκκλησιολογική νομιμοποίηση. Στηρίζεται σαφώς σε κοσμικού χαρακτήρα νοοτροπία εξουσίας-διακονίας. Ανατρέπει την αγιοπνευματική δομή του μυστηριακού σώματος της Εκκλησίας, σχετικοποιεί και πρακτικώς καταργεί τη Συνοδικότητα ως αγιοπνευματική λειτουργία του σώματος της Εκκλησίας και εισάγει το κοσμικό φρόνημα σ’ αυτήν, ακυρώνει την ισοτιμία των επισκόπων και ιδιοποιείται την απόλυτη διοικητική εξουσία εφ’ όλης της Εκκλησίας, παραμερίζοντας ουσιαστικά τον Θεάνθρωπο και τοποθετώντας ως ορατή κεφαλή έναν άνθρωπο, και με τον τρόπο αυτό επαναλαμβάνει θεσμικά πλέον το προπατορικό αμάρτημα. Και, όπως με το Filioque καταλύθηκε στη Δύση θεσμικά η ισοτιμία των προσώπων της Αγίας Τριάδος και ειδικότερα του Αγίου Πνεύματος, το οποίο κατά τον Άγιο Γρηγόριο Παλαμά υποβιβάστηκε στην οντολογική κατηγορία των κτισμάτων, έτσι και με το παπικό Πρωτείο, θεσμικά, επιβεβαιώνεται η απουσία της χαρισματικής παρουσίας του Αγίου Πνεύματος στο εκκλησιαστικό σώμα, το οποίο ουσιαστικά μεταλλάσσεται από θεανθρωποκεντρικό σε ανθρωποκεντρικό. Τέλος, η θεραπεία της παραπάνω εκκλησιολογικής εκτροπής των Παπικών μπορεί να αναζητηθεί μόνον στην εν ταπεινώσει επιστροφή τους στην παραδοσιακή Εκκλησιολογία της Ορθόδοξης Ανατολής.
Το Περιβόλι της Παναγίας αποσαθρωμένο οπωροφυλάκιο Ορθοδοξίας
Του κυρίου Ιωάννου Κορναράκη, Ομοτίμου Καθηγητού της Θεολογικής Σχολής
«Ο Θεός ήλθοσαν έθνη εις την κληρονομίαν σου, εμίαναν τον ναόν τον άγιόν σου, έθεντο Ιερουσαλήμ ως οπωροφυλάκιον» (Ψαλμ. 78, 1)
Η επέλαση της παπικής αιρέσεως, τον Νοέμβριο του 2006, στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, μετέβαλε το Άγιο Όρος ή μάλλον την πνευματική του ηγεσία, τους ηγουμένους των είκοσι Ι. Μονών του, σε εγκαταλελειμμένο και έρημο οπωροφυλάκιο Ορθοδοξίας!
Ο λαός του Θεού, το πλήρωμα της Εκκλησίας, ανέμενε την άμεση, δυναμική παρέμβαση του Αγίου Όρους στα διαδραματισθέντα στο Φανάρι, με την επίσκεψη-συλλειτουργία του Πάπα, ως αυτονόητη παρουσία ορθόδοξης αντιδράσεως και μαρτυρίας, όπως ακριβώς συνέβη στο παρελθόν επί Πατριάρχου Αθηναγόρα, με την άρση των αναθεμάτων, όταν σύσσωμο το Άγιο Όρος, η πνευματική του ηγεσία, διέκοψε τη μνημόνευση του ονόματός του!
Αλλά η πνευματική ηγεσία του Αγίου Όρους των ημερών μας, δεν έπραξε το ίδιο!
Δεν διετράνωσε μαχητικά την ορθόδοξη μαρτυρία με το γνωστό κύρος του αγιορείτικου λόγου, ως διορθωτική παρέμβαση στις αυθαίρετες και κραυγαλέες πατριαρχικές παραβιάσεις των ι. Κανόνων της Εκκλησίας.
Αντίθετα επιβράβευσε τις πατριαρχικές αυτές αντορθόδοξες ενέργειες με τη διακήρυξη της ευλαβείας της στο πρόσωπο του κ. Βαρθολομαίου!
Έτσι οι φύλακες της Ορθόδοξης Παράδοσεως, οι πυλωροί της προστασίας και διασφαλίσεως του κύρους των Ι. Κανόνων της Εκκλησίας, εγκατέλειψαν τη θέση τους!
Αρνήθηκαν τον εαυτό τους.
Άφησαν ξέφραγο και απροστάτευτο τον αμπελώνα του Κυρίου και συσχηματίσθηκαν με τον νυν αιώνα του οικουμενισμού, του κακόδοξου χριστιανικού συγκρητισμού.
Ευθυγραμμίσθηκαν με τους νεοεποχίτικους νόες κληρικών και λαϊκών θεολόγων, αρνητών της αληθείας της Μίας, Αγίας Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας του Χριστού, της Εκκλησίας των ι. Αποστολικών και Συνοδικών Κανόνων, της Πατερικής Παραδόσεως!
Η στάση αυτή της πνευματικής ηγεσίας του Αγίου Όρους αποστερεί σήμερα από την Ορθόδοξη Εκκλησία το φρουρό και φύλακα των παραδεδομένων αληθειών της πίστεως και της διδασκαλίας της.
Σήμερα έπαυσε να είναι το Άγιο Όρος εγγύηση και στήριξη Ορθοδοξίας, έπαλξη παρατάξεως μαρτύρων και ομολογητών Ορθοδοξίας.
Σήμερα το Άγιο Όρος, μοιάζει με αποσαθρωμένο από τον οικουμενισμό και την αίρεση οπωροφυλάκιο, μνημείο πλέον αγιορειτικής εγκαταλείψεως του περιβολιού της Παναγίας!
Το θλιβερό αυτό γεγονός συμβαίνει σήμερα, σε ώρα και στιγμή προχωρημένης αποδυναμώσεως της Ορθοδοξίας από ζωτικές και άγρυπνες δυνάμεις μαρτυρίας και ομολογίας, δεδομένου ότι, σήμερα, επίσκοποι και αρχιεπίσκοποι και
Πατριάρχες αλλά και κληρικοί και λαϊκοί θεολόγοι, μεταποιούμενοι αλαζονικώς σε τάξη εκκλησιαστικής οικουμενικής συνόδου, αποφθέγγονται άρρητα ρήματα κακοδοξίας, «επ’ αγαθώ» της Ορθοδοξίας!
Αιρετικές χριστιανικές κοινότητες αναγνωρίζονται σήμερα ως εκκλησίες, συλλειτουργίες με τους πάσης φύσεως αιρετικούς και συμπροσευχές βαπτίζονται ως αγαπητικές σχέσεις και κάθε ορθόδοξη αλήθεια παραπέμπεται στον κάλαθο του οικουμενισμού, για επανερμηνεία με τα νέα δεδομένα της μετανεωτερικότητας, η οποία απαιτεί τον επαναπροσδιορισμό των πάντων στη θεολογία και γενικώς στη ζωή της Εκκλησίας!
Σ’ αυτή την κρίσιμη ώρα της οικουμενιστικής λαίλαπας, δεν έστερξαν οι αγιορείτες ηγούμενοι να αναδειχθούν· «θεία παρεμβολή και θεηγόροι οπλίται παρατάξεως Κυρίου»!
Παραδόθηκαν στη δειλία και το φόβο της μαρτυρίας, με το…αιρετικό πρόσχημα της ευλαβούς υπακοής στο πρόσωπο του Πατριάρχου!
Έτσι μετέτρεψαν την πνευματική τους ηγεσία σε αποσαθρωμένο οπωροφυλάκιο του περιβολιού της Παναγίας!
Γύρισαν την πλάτη τους στη σκέπη και προστασία της Οικοδέσποινας Γερόντισσας του Αγίου Όρους.
Έκαναν την επιλογή τους!
Επέλεξαν την συνοδοιπορία τους με την πατριαρχική οικουμενιστική λογική!
Πατερικὸς λόγος εἰς τὴν κοίμησιν τῆς Θεοτόκου
ΟΙ ΑΓΙΟΙ καὶ θεοφώτιστοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας, στάθηκαν μὲ δέος ἐνώπιον τοῦ πανσέπτου προσώπου τῆς Θεομήτορος, διότι Αὐτή, ὡς τὸ καθαρότερο κι ἁγιότερο ἀνθρώπινο πλάσμα, ἀξιώθηκε νὰ κρατήσει στὰ πάναγνα σπλάγχνα Της τὸν ἄπειρο καὶ αἰώνιο Θεό. Νὰ γίνει ἡ τροφὸς τοῦ τροφέα τῶν πάντων. Νὰ γίνει ἡ αἰτία «τῆς τῶν πάντων θεώσεως». Ἀλλὰ καὶ μετὰ τὴν ἁγία Κοίμησή Της καὶ τὴν εἰς οὐρανοὺς Μετάστασή Της, συνεχίζει νὰ νοιάζεται γιὰ ἐμᾶς. Αὐτὸ τονίζει σὲ περίφημο πανηγυρικό του λόγο ὁ ἅγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης: «Τώρα λοιπόν, ἐνῷ ἔκλεισε τοὺς αἰσθητοὺς ὀφθαλμοὺς ἡ Θεοτόκος, ὑψώνει γιὰ χάρη μας τοὺς νοητούς, σὰν λαμπροὺς καὶ μεγάλους φωστῆρες ποὺ ποτὲ ὥς τώρα δὲν βασίλεψαν, γιὰ νὰ ἀγρυπνοῦν καὶ νὰ ἐξιλεώνουν τὸν Θεὸ ὑπὲρ τῆς σωτηρίας τοῦ κόσμου. Τώρα, ἐνῷ στὰ θεοκίνητα χείλη της σίγησε ὁ ἔναρθρος λόγος, ἀείλαλο ἀνοίγει τὸ πρεσβευτικό της στόμα ὑπὲρ ὅλου τοῦ γένους. Τώρα, ἐνῷ συνέστειλε τὶς σωματικὲς καὶ θεοφόρες της παλάμες, τὶς ὑψώνει ἄφθαρτες πρὸς τὸ Δεσπότη ὑπὲρ ὁλόκληρης τῆς οἰκουμένης. Τώρα, ἐνῷ μᾶς ἀπέκρυψε τὰ ἡλιοειδῆ καὶ φυσικὰ χαρακτηριστικά της, ἀκτινοβολεῖ διὰ μέσου τῆς σκιαγραφίας τῆς εἰκόνας της καὶ τὴν παρέχει στὸ λαὸ πρὸς ἀσπασμὸ εὐεργετικὸ καὶ σχετικὴ προσκύνηση, εἴτε τὸ θέλουν οἱ αἱρετικοὶ εἴτε ὄχι. Ἐνῷ λοιπὸν πέταξε ἐπάνω ἡ πάναγνη περιστερά, δὲν παύει νὰ φυλάττει τὰ κάτω. Ἐνῷ ἐξῆλθε τοῦ σώματος, μὲ τὸ πνεῦμα της εἶναι μαζί μας. Ἐνῷ ὁδηγήθηκε στοὺς οὐρανούς, ἐξοστρακίζει ἀπὸ ἀνάμεσά μας τοὺς δαίμονες μεσιτεύοντας πρὸς τὸν Κύριο». Ἂς ἀνοίξουμε καὶ ἐμεῖς τὶς πύλες τῆς καρδιᾶς μας καὶ ἂς φιλοξενήσουμε τὴν παρουσία Της στὴ ζωή μας!
"Η λατρεία της Μεγαλόχαρης στας Αθήνας"
Ο χρήστης Δημήτριος Χατζηνικολάου σχολίασε την ανάρτηση "Η λατρεία της Μεγαλόχαρης στας Αθήνας"
Ο παλιός των ημερών Συγγραφέας: Σταύρος Ασλανίδης
Ζητάω συγνώμη για την καθυστέρηση στη δημοσίευση. Με προβλημάτισε το σχόλιο του "Ιώβ" στην προηγούμενη ανάρτηση στο μέρος α΄.
Στο μέρος α΄ αναφερθήκαμε στο πώς οι σχολαστικοί διαστρεβλώνουν την Αλήθεια, με επίκεντρο τον Παλαιό των Ημερών. Η ανάρτηση βρίσκεται εδώ:
https://orthodox-voice.blogspot.com/2025/07/blog-post_13.html
Ωστόσο, ένας σχολαστικός με το ψευδώνυμο "Ιώβ"
σχολίασε:
«Αντιπατερικά και αντίχριστα τα όσα
γράφει ο κ. Ασλανίδης. Ας διαβάσει να δει τι γράφει ο Άγιος Ιωάννης ο
Χρυσόστομος για το θέμα.»
(14 Ιουλίου 2025, 12:08 μ.μ.)
Θα απαντήσω στον "Ιώβ" και σε όσους ακολουθούν τη
σχολαστική προσέγγιση, οι οποίοι γράφουν πολυσέλιδα άρθρα για τον διαχωρισμό
των τριών Προσώπων του Θεού και των δύο φύσεων του Χριστού, υπερασπιζόμενοι την
εικόνα του Παλαιού των Ημερών ως σύμβολο του Θεού Πατέρα.
Η αποφυγή του δόγματος από τον "Ιώβ"
Ο "Ιώβ" αγνόησε τη συζήτηση για το δόγμα που ήδη
υφίστατο στο άρθρο. Παραλείπει σιωπηλά το αδιαίρετο των Θείων Προσώπων και των
δύο φύσεων του Χριστού, ενώ εστιάζει μόνο στην εικόνα του Πατέρα ως ξεχωριστή
οντότητα. Αντί να αναγνωρίσει τη μία εικόνα του Χριστού, προτιμά να την
αντικαταστήσει με αυτόνομες συμβολικές αναπαραστάσεις, τοποθετώντας "δύο
σκιές" δίπλα στο φως της Αλήθειας.
Αντί να αναφερθεί στα καθιερωμένα δόγματα, επικαλείται μόνο την
ερμηνεία του Αγίου Ιωάννη Χρυσοστόμου, σαν να είναι αυτή η μόνη πηγή θεολογίας.
Ωστόσο, ακόμα και ο Άγιος Χρυσόστομος δεν λέει αυτά που θα ήθελε ο “Ιώβ”, δεν
παρεκκλίνει προς τον τριθεϊσμό. Ο "Ιώβ" αποφεύγει κάθε δογματική
συζήτηση, προσπαθώντας να μετατοπίσει τη θεολογία προς μια σχολαστική και
λογική ανάλυση, μακριά από το μυστήριο της θεοφάνειας.
Το "ότι εστίν" vs. το "τι
εστίν"
Οι Γραφές μιλούν για το «ότι εστίν» ο
Θεός — δηλαδή, για την ύπαρξη Του. Οι σχολαστικοί, όμως, μεταφέρουν τον Παλαιό
των Ημερών στο επίπεδο του «τι εστίν», προσπαθώντας να ορίσουν
την ουσία και τη μορφή Του -δηλαδή μιλούν για τη αισθητή σχέση Του με τον
κόσμο. Το δόγμα επιτρέπει να μιλάμε για την ύπαρξη του Πατέρα, όχι για την
ατομική Του μορφή. Το όνομα «Πατήρ» επιβεβαιώνει την ύπαρξή Του, όχι μια συγκεκριμένη
εμφάνιση.
Ο Δανιήλ δεν αποκάλυψε την οπτική μορφή του Θεού, αλλά τόνισε τη
δυνατότητα της έλευσης του Μεσσία. Εισάγει στην θεολογία το άγνωστο μέχρι τότε
δεύτερο πρόσωπο και αυτό κατά την ύπαρξη του όχι την μορφή Του. Ο
"Ιώβ", όμως, ερμηνεύει τον Παλαιό των Ημερών ως σύμβολο της ουσίας
του Πατέρα, διαχωρίζοντας τον από τον Υιό ως αυτόνομη παρουσία — μια πλάνη που
αντιτίθεται στη δογματική διδασκαλία για το αδιαίρετο της Τριάδας.
Η μεγαλύτερη αίρεση
Αυτή η πλάνη δεν είναι απλή θεολογική διαφωνία, αλλά η μεγαλύτερη αίρεση της σύγχρονης εποχής. Είναι η
μεγαλύτρη διότι έχει μπει ύπουλα στην εκκλησία και δεν επηρεάζει μόνο τη
θεωρία, αλλά έχει εγκατασταθεί στην καρδιά της λατρείας.
Οι σχολαστικοί:
1.Χωρίζουν τα Πρόσωπα του Θεού σε τρεις αυτόνομες οντότητες.
2.Αποδίδουν σε κάθε Πρόσωπο ξεχωριστό όνομα, σύμβολο, εορτή και
θέση στον χώρο.
3.Καταργούν την Τριαδική Μονάδα, αντικαθιστώντας την με μια τριάδα
προσώπων που μοιράζονται μια κοινή ουσία.
Αντίθετα, η ορθόδοξη πίστη διδάσκει ότι ο Θεός είναι αδιαίρετος και προσκυνάται στο
πρόσωπο του Χριστού, ο οποίος είναι και εμφανίζεται η πλήρης Θεότητα.
Το δογματικό ατόπημα του "Ιώβ"
Ο "Ιώβ" ορίζει τον Θεό με ονόματα και σύμβολα,
απαντώντας στο «τι εστίν». Λέει: «Από εδώ ο Πατέρας, από εκεί ο Υιός», χωρίζοντας τον
αδιαίρετο Θεό. Αυτή η θέση:
·Αρνείται τη μοναδική μεσιτεία του Χριστού.
·Μετατρέπει τη θεοφάνεια σε κοσμικό θέαμα με αισθητά σύμβολα.
·Παραποιεί το μυστήριο της Τριάδας, προσφέροντας μια
ανθρωποκεντρική εικόνα του Θεού.
Η πραγματική εικόνα του Θεού
Η μόνη αληθινή εικόνα του Θεού είναι ο Χριστός. «Ὁ ἑωρακὼς ἐμὲ ἑώρακε τὸν Πατέρα» (Ιω. 14:9). Δεν
υπάρχει ανεξάρτητη εικόνα του Πατέρα ή του Αγίου Πνεύματος — μόνο ο Χριστός, ως
Θεάνθρωπος, αποκαλύπτει την Τριάδα.
Οι σχολαστικοί, όμως, προτιμούν να δημιουργούν φανταστικές
εικόνες, αντί να ακολουθήσουν τη σταυρική πορεία της πίστης, το σημείο του
Ιωνά. Όπως είπε ο Χριστός:
«Γενεὰ πονηρὰ καὶ μοιχαλὶς σημεῖον ἐπιζητεῖ» (Ματθ. 16:4).
Συμπέρασμα
Ο "Ιώβ" και οι σχολαστικοί:
·Αγνοούν το δόγμα.
·Διαχωρίζουν τον αδιαίρετο Θεό.
·Αντικαθιστούν τον Χριστό με συμβολικές αναπαραστάσεις.
Αυτή η θέση δεν είναι απλή θεολογική διαφωνία, αλλά αιρετική παρέκκλιση που απειλεί τα θεμέλια της
πίστης. Η εκκλησία οφείλει να την αντιμετωπίσει με σαφήνεια και αγωνιστικό
πνεύμα.