Μετανοείτε· ήγγικε γαρ ή βασιλεία των ουρανών.
Τα Αγία Θεοφάνεια
Τα Αγία Θεοφάνεια είναι μία από τις αρχαιότερες εορτές της εκκλησίας μας η οποία θεσπίσθηκε το 2ο αιώνα μ.Χ. και αναφέρεται στη φανέρωση της Αγίας Τριάδας κατά τη βάπτιση του Ιησού Χριστού. Η ιστορία της βάπτισης έχει ως εξής: Μετά από θεία εντολή ο Ιωάννης ο Πρόδρομος εγκατέλειψε την ερημική ζωή και ήλθε στον Ιορδάνη ποταμό όπου κήρυττε και βάπτιζε. Εκεί παρουσιάσθηκε κάποια ημέρα ο Ιησούς και ζήτησε να βαπτισθεί.
Του Θεόδωρου Καλμούκου | Εθνικός Κήρυκας
Με μια απόφαση καταπέλτης -είναι χωρίς προηγούμενο – το Άγιο Όρος με ομόφωνη απόφαση όλων των Μονών, έστειλαν γράμμα στον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο, ο οποίος είναι ο κανονικός τους Επίσκοπος, διαμηνύοντας του με σεβαστικό τρόπο ότι ο Αρχιεπίσκοπος Αμερικής Ελπιδοφόρος δεν είναι ευπρόσδεκτος να πραγματοποιήσει επίσκεψη στην Μοναστική Πολιτεία κατά το τρίτο δεκαήμερο του Ιανουαρίου.Οι Αντιπρόσωποι και Προϊστάμενοι των Ιερών Μονών εξηγούν τους λόγους, οι οποίοι ανάγονται στα διαμειφθέντα κατά την βάπτιση των τέκνων του εξ’ Αμερικής ομοφύλου ζεύγους ζεύγους των ομογενών Ευαγγέλου Μπούση και Πίτερ Ντούντα, στις 9 Ιουλίου 2022 στον ιερό ναό Παναγίας Φανερωμένης της Μητρόπολης Βούλας.Γράφουν χαρακτηριστικά οι Αντιπρόσωποι των Μονών, πως, «μετά λύπης διαπιστώνομεν ότι , μέσω των δημιοσιευθέντων φωτογραφιών του Αρχιεπισκόπου Αμερικής, μετά το πέρας του μυστηρίου, εδημιουργήθη λανθασμένη εντύπωσις σχετικώς με την αποδοχήν υπό της Εκκλησίας του μυστηρίου του γάμου εξ ατόμων του ιδίου φύλου, μήνυμα αντίθετον προς τα δόγματα και την διδασκαλίαν της Ορθοδόξου Εκκλησίας».
Κάποιος πήγε και ρώτησε τον Αββά Μωϋσή:
Βλέπω μπροστά μου έναν πειρασμό και δεν μπορώ να τον νικήσω. Τι να κάνω, πάτερ μου; Και ο άγιος Μωϋσής του αποκρίθηκε: Εάν δεν νεκρωθής, όπως αυτοί, που είναι μέσα στον τάφο, δεν μπορείς να νικήσης.
Ο Σημαδιακός - Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης
Αναμνήσεις της εορτής των Φώτων (Διήγημα Πρωτότυπον)
Ο Ανδρέας Χατζηδήμου διαβάζει κλασικά διηγήματα
H Aγία Τράπεζα στις φλόγες
ΤΟΝ περασμένο αιώνα στη Μικρασία έζησε ένας άγιος άλλ' αφανής λευίτης, ο π. Ιωάννης. Ήταν έγγαμος, οικογενειάρχης, από το Γκέλβερι της Καππαδοκίας.
Τις καθημερινές εργαζόταν στά χωράφια, ενώ τις Κυριακές και τις γιορτές λειτουργούσε στην εκκλησία.
Στη θεία λειτουργία σχεδόν πάντοτε ξεσπούσε σε δάκρυα και αναστεναγμούς.
Την ώρα μάλιστα του καθαγιασμού η κατάνυξή του κορυφωνόταν. Οι ψάλτες έψαλλαν το «σε υμνούμε...» όσο πιο αργά μπορούσαν, αλλά εκείνος καθυστερούσε πέντε, δέκα, δεκαπέντε λεπτά ή και περισσότερο. 'Έτσι κι εκείνοι επαναλάμβαναν τον ύμνο μέχρι πέντε ή έξι φορές.
Στη θεία λειτουργία σχεδόν πάντοτε ξεσπούσε σε δάκρυα και αναστεναγμούς.
Την ώρα μάλιστα του καθαγιασμού η κατάνυξή του κορυφωνόταν. Οι ψάλτες έψαλλαν το «σε υμνούμε...» όσο πιο αργά μπορούσαν, αλλά εκείνος καθυστερούσε πέντε, δέκα, δεκαπέντε λεπτά ή και περισσότερο. 'Έτσι κι εκείνοι επαναλάμβαναν τον ύμνο μέχρι πέντε ή έξι φορές.
Φώτης Κόντογλου - Γιάννης ὁ Εὐλογημένος!
O Ἅγιος Βασίλης, σὰν περάσανε τὰ Χριστούγεννα, πῆρε τὸ ραβδί του καὶ γύρισε σ᾿ ὅλα τὰ χωριά, νὰ δεῖ ποιὸς θὰ τόνε γιορτάσει μὲ καθαρὴ καρδιά. Πέρασε ἀπὸ λογιῶν-λογιῶν πολιτεῖες κι ἀπὸ κεφαλοχώρια, μὰ σ᾿ ὅποια πόρτα κι ἂν χτύπησε δὲν τ᾿ ἀνοίξανε, ἐπειδὴ τὸν πήρανε γιὰ διακονιάρη. Κ᾿ ἔφευγε πικραμένος, γιατὶ ὁ ἴδιος δὲν εἶχε ἀνάγκη ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους, μὰ ἔνοιωθε τὸ πόσο θὰ πονοῦσε ἡ καρδιὰ κανενὸς φτωχοῦ ἀπὸ τὴν ἀπονιὰ ποὺ τοῦ δείξανε κεῖνοι οἱ ἄνθρωποι.
Περιτομή Ι. Χριστού, Βασιλείου του μεγάλου.
Ἡ κατὰ σάρκα περιτομὴ καὶ ὀνοματοδοσία τοῦ Ἰησοὺ Χριστοῦ, κατὰ τὴν ὄγδοη ἡμέρα ἀπὸ τὴν γέννησή Του, ἀποτελεῖ τὴν βεβαίωση τῆς σαρκώσεως καὶ τῆς προσλήψεως ἀπὸ τὸν Θεὸ Λόγο τῆς τέλειας ἀνθρώπινης φύσεως ἀναλλοιώτως καὶ τῆς εἰσόδου Του στὸ λαὸ τοῦ Θεοῦ.
Ὅταν μιλᾶμε γιὰ τὴν ἐνανθρώπηση τοῦ Θεοῦ Λόγου, ὡς μυστήριο πρέπει νὰ τὴν ἀντιλαμβανόμαστε καὶ ὡς μυστήριο πρέπει νὰ τὴν προσεγγίζουμε, γιατί ὅλα τὰ γεγονότα τῆς ἐνανθρωπίσεως, τῆς σαρκώσεως τοῦ Λόγου τοῦ Θεοῦ, ἔγιναν μὲ θαυμαστὸ τρόπο ποὺ ξεπερνᾶ τὸ νοῦ ἀνθρώπου.
Πνευματικὴ ἀφασία -- Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. ∆ιονυσίου Τάτση
Οι περισσότεροι Μητροπολίτες τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος δέν ἔχουν ἐκτιµήσει τόν πνευµατικό κίνδυνο τοῦ οἰκουµενισµοῦ. Ἐνῶ ὑποτίθεται ὅτι ἀγρυπνοῦν γιά τό ποίµνιό τους, θεωροῦν ὅτι ὁ οἰκουµενισµός δέν εἶναι ἐπικίνδυνος, ἀφοῦ ξεκινάει καί κατευθύνεται ἀπό τό Οἰκουµενικό Πατριαρχεῖο! ∆έν ἐξετάζουν οἱ ἴδιοι τό θέµα, ἀλλά παθητικά δέχονται ὅσα τό Πατριαρχεῖο προγραµµατίζει καί µεθοδεύει. Καί αὐτό τό θεωροῦν σπουδαῖο κατόρθωµα, γιατί κάνουν τυφλή ὑπακοή στόν Πατριάρχη τοῦ Γένους, τήν ὥρα πού θά ἔπρεπε νά εἶχαν χάσει τόν ὕπνο τους καί νά µιλοῦσαν συνεχῶς γιά τήν παναίρεση τοῦ οἰκουµενισµοῦ, ὁ ὁποῖος κατεδαφίζει τήν Ὀρθοδοξία. ∆υστυχῶς αὐτοί ἀδιαφοροῦν καί συχνά συνευφραίνονται µέ τόν Πατριάρχη κατά τίς ἐπισκέψεις του στήν Ἑλλάδα. Οἱ ἀδιάφοροι αὐτοί µητροπολίτες συνήθως εἶναι πολυµέριµνοι καί ἀσχολοῦνται µέ κοινωνικά καί πολιτικά θέµατα, ἀκόµη καί ἀθλητικά γεγονότα, προκαλώντας τήν πλειοψηφία τοῦ λαοῦ µας. Θέλουν νά ἐµφανίζονται ὡς πνευµατικοί ἡγέτες, ὄντας ἀδιάφοροι στούς πνευµατικούς κινδύνους, ὅπως εἶναι ὁ οἰκουµενισµός. Σέ λίγο θά χάσουµε τήν ἀκεραιότητα τῆς πίστεώς µας καί τήν πολύτιµη παράδοσή µας. Ἀναφέρω µιά περίπτωση πνευµατικῆς ἀφασίας, ἡ ὁποία ἐπιβεβαιώνει τά παραπάνω.
Αγαπητέ εν ΧΡΙΣΤΩ αδελφέ μου ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΕ ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΤΕΧΘΗ... Καλή χρονιά ΜΕ ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ ΧΡΙΣΤΟΥ.
ΕΠΕΙΔΗ ΔΕΝ ΤΟ ΕΙΔΑ ΑΚΟΜΑ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΜΟΥ ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΕΝΟ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΑΔΕΡΦΟΥ ΜΑΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ https://orthodox-voice.blogspot.com/2023/12/blog-post_16.html ΓΙΑ ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑΚΟ ΖΗΤΗΜΑ (ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΕΧΩ ΣΤΕΙΛΕΙ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΑΔΕΡΦΟ ΜΑΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟ ΧΑΤΖΗΝΙΚΟΛΑΟΥ) ΣΤΟ ΣΤΕΛΝΩ (με μικροδιορθώσεις - συμπληρώσεις) KAI ΜΕ EMAIL (και όποιος αντέξει... χαριτολογώντας το λέω!). Αν κρίνεις ότι μπορεί να είναι ψυχωφελές με την Χάρη του Θεού τότε θα πρέπει να δημοσιεύει θαρρώ.
Ο/Η Ανώνυμος είπε... Αγαπητέ κύριε Δημήτριε σε χαιρετώ.
Πολλή καλά και συγκεντρωμένα όλα αυτά.
Θέλω να προσθέσω στην μελέτη σου και τον αντίποδα που προστρέχει στα όσα αναφέρεις.
Εκτός την επιχειρηματολογία του πως κινήθηκε η κάθε μία πλευρά, εκ των υστέρων υπάρχει και η "εκ του Καρπού της" αξιολόγηση της κάθε Πράξης.
Η μία μερίδα περπάτησε σε φαρδύ οδό, έλαβε κοσμική δόξα, κρατικούς παχυλούς μισθούς, παρουσία σε κάθε εκδήλωση και παρουσία στις παρελάσεις. Το αδιάφορο κράτος πάντα την είχε στα δεξιά του και αυτή ως Σεργιανιστές, πάντα αποδέχτηκε τα όσα νομοθετούσε.
Η άλλη μερίδα σήκωσε τον σταυρό της. Διωγμοί, εξορία και εγκλεισμό σε μοναστήρια, κοινωνική απαξίωση, ξεντύθηκαν και ξυρίστηκαν ιερείς, απαγόρευσης τέλεσης μυστηρίων, προβλήματα στην αναγνώριση γάμων και βαπτίσεων, εκ των έσω και των έξω διαιρέσεις και διασπάσεις, μαρτυρικό θάνατο.
Συνοπτικά, το αποτέλεσμα της μίας είναι η "γυμνή τη κεφαλή" αναγνώριση του πάπα ως γνήσιο αδελφό και της άλλης, να εξακολουθεί να μένει μακριά από τον οικουμενισμό.
Αν και παλιότερα ή και σήμερα υπάρχει κάποια κίνηση των λεγόμενων αποτειχισμένων, ωστόσο από πουθενά δεν φαίνεται να σηκώνουν τον ίδιο σταυρό. Αυτοί μπορούν να πηγαινοέρχονται στις κρατικές εκκλησίες, χωρίς άλλους διωγμούς παρά μόνο λεκτικούς. Αυτοί θα λέγαμε ότι είναι σε ένα άλλο μικρό οικουμενισμό. Δέχονται το πατριαρχείο και την αρχιεπισκοπή Αθηνών, ως αδελφή εκκλησία και όταν είναι μεταξύ τους μιλούνε για τον αντιοικουμενισμό.
Εκτός λοιπόν από τις ιστορικές αποδείξεις πρέπει να δούμε και το πνεύμα το Άγιο, που οδήγησε τους δικούς Του. Εκτός την ανθρώπινη αντίδραση και τα επιχειρήματα τους να δούμε και την Θεία παρέμβαση. Ο Χριστός που είναι η Κεφαλή της Εκκλησίας οδήγησε τους αγαπητούς Του και όσους τους ακολούθησαν από έρημο και από Θάλασσα, μακριά από το κράτος και την ασφάλεια της αναγνώρισης και των αγαθών. Αν ήταν ανθρώπινη κίνηση όσων κράτησαν το ημερολόγιο, με όλα αυτά που υπέστησαν θα διαλύονταν. Το ότι παρέμηναν σημαίνει ότι κάτι υψηλότερο τους κρατάει.
Τό ἡμερολογιακόν ζήτημα ἐξ ἐπόψεως δογματικῆς Τοῦ Δημητρίου Χατζηνικολάου, πρ. Ἀν Καθηγητοῦ Οἰκονομικῶν τοῦ Παν/μίου Ἰωαννίνων
Ἔχει λεχθῆ καί γραφῆ πολλάκις, ἀλλ’ ἀνακριβῶς, ὅτι τό 1924 οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί (Ο.Χ.) δέν ἐγνώριζον δῆθεν ὅτι ὁ λόγος τῆς εἰσαγωγῆς τοῦ νέου ἑορτολογίου (ν.ἑ.) ἦτο ἡ προώθησις τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Συνεπῶς, συμπεραίνουν αὐτοί πού χρησιμοποιοῦν αὐτήν τήν ἐπιχειρηματολογίαν, ὅσοι ἀπετειχίσθησαν τότε ἀπό τήν καινοτομήσασαν Ἱεραρχίαν, ἐπικαλούμενοι τόν 15ον Κανόνα τῆς ΑΒ Συνόδου καί γενικώτερον τήν Πατερικήν Διδασκαλίαν καί Παράδοσιν, ἔσφαλον, διότι δέν ὑφίστατο δῆθεν δογματικός λόγος πού νά δικαιολογῇ τήν ἀποτείχισιν.
Πρός μεμαθηκότας εἰς τό αἱρετίζειν Τοῦ Δημητρίου Χατζηνικολάου, πρ. Ἀν. Καθηγητοῦ τοῦ Πανεπιστημίου Ἰωαννίνων
1. Εἰσαγωγή
Τό ἄρθρον τοῦ θεολόγου κ. Π. Τρακάδα μέ τίτλον «Ἀπάντησις πρός μή μεμαθηκότας», τό ὁποῖον ἐδημοσιεύθη εἰς τόν Ὀρθόδοξον Τύπον τῆς 10-11-2023, πλησίον τοῦ ἰδικοῦ μου ἄρθρου μέ τίτλον «Εἶναι προαιρετική ἤ ὑποχρεωτική ἡ ἀποτείχισις ἀπό αἱρετικούς ‘ποιμένας’;», μοῦ ἐθύμισε τήν παροιμίαν «μπορεῖς νά βγάλῃς τόν πίθηκον ἀπό τήν ζούγκλαν, ἀλλά δέν μπορεῖς νά βγάλῃς τήν ζούγκλαν ἀπό τόν πίθηκον»! Ὁ κ. Τρακάδας, μεμαθηκώς εἰς τό αἱρετίζειν, ὑπερέβη εἰς διαστροφήν τῆς Ἀληθείας καί αὐτόν τόν ἀρχηγόν τῆς αἱρέσεως τοῦ «Δυνητισμοῦ», τόν κατά τά ἄλλα ἐκλεκτόν[1] καί ἐνάρετον Ἀρχιμανδρίτην π. Ἐπιφάνιον Θεοδωρόπουλον (†1989), ὁ ὁποῖος θά εἶναι ἀείμνηστος, ὡς παράδειγμα ἐπαληθεύσεως τῆς προφητείας τοῦ Κυρίου, ὅτι εἰς ἐποχάς πνευματικῆς ἐκτροπῆς καί συγχύσεως θά πλανηθοῦν ἀκόμη καί ἐκλεκτοί (Ματ. 24:24). Μή εὑρών ἀληθεῖς κατηγορίας ἐναντίον μου, ὁ κ. Τρακάδας προέβη εἰς τήν κατασκευήν ἑνός «σκιάχτρου», τό ὁποῖον εὐκόλως πολεμεῖται μέ ἀναληθείας, λογικά σφάλματα, αἱρετικάς ἀπόψεις καί ἄλλας διαστροφάς τῆς Ἀληθείας, διότι μόνον ἔτσι δύνανται νά «σταθοῦν» τά σαθρά του «ἐπιχειρήματα». Εἰς ὅ,τι ἀκολουθεῖ θ’ ἀναφερθῶ εἰς τά κυριώτερα μόνον ἀπό αὐτά.
Φώτης Κόντογλου - Παραμονὴ Χριστούγεννα
Κρύο τάντανο ἔκανε, παραμονὴ Χριστούγεννα. Ὁ ἀγέρας σὰ νά ῾τανε κρύα φωτιὰ κι ἔκαιγε. Μὰ ὁ κόσμος ἤτανε χαρούμενος, γεμάτος κέφι. Εἶχε βραδιάσει κι ἀνάψανε τὰ φανάρια μὲ τὸ πετρόλαδο. Τὰ μαγαζιὰ στὸ τσαρσὶ φεγγοβολούσανε, γεμάτα ἀπ᾿ ὅλα τὰ καλά. Ὁ κόσμος μπαινόβγαινε καὶ ψώνιζε· ἀπὸ τό ῾να τὸ μαγαζὶ ἔβγαινε, στ᾿ ἄλλο ἔμπαινε. Κι ὅλοι χαιρετιόντανε καὶ κουβεντιάζανε μὲ γέλια, μὲ χαρές.
Οἱ μεγάλοι καφενέδες ἤτανε γεμάτοι καπνὸ ἀπὸ τὸν κόσμο ποὺ φουμάριζε. Ὁ καφενὲς τ᾿ Ἀσημένιου εἶχε μεγάλη φασαρία, χαρούμενη φασαρία. Εἶχε μέσα δύο σόμπες, καὶ τὰ τζάμια ἤτανε θαμπά, ἀπ᾿ ὄξω ἔβλεπες σὰν ἤσκιους τοὺς ἀνθρώπους. Οἱ μουστερῆδες εἴχανε βγαλμένες τὶς γοῦνες ἀπὸ τὴ ζέστη, κόσμος καλός, καλοπερασμένοι νοικοκυραῖοι.
Nα μη μιανθούμε από την κοινωνία μας με τον Παπισμό και Οικουμενισμό, με τους φιλοπαπικούς και οικουμενιστάς Ορθοδόξους.
H οργή του Θεού έχει καταλάβει την Εκκλησία εδώ και πολλές δεκαετίες. Ο Παπισμός και ο Οικουμενισμός θριαμβεύουν. Τότε ο Μ. Αθανάσιος και οι άλλοι Πατέρες κατενόησαν τον κίνδυνο, που περιέγραφε το όραμα του Μ. Αντωνίου. Τώρα βλέπουμε να μολύνονται οι ναοί και τα θυσιαστήρια απο συμπροσευχές και συλλείτουργα με τους «αλόγους» αιρετικούς και ενισχύουμε την μόλυνση και την επαινούμε, συλλακτίζοντες κι εμείς μέσα εις τα Άγια των Αγίων. Αν παρακολουθήσει κανείς οικουμενίστικα συλλείτουργα και συμπροσευχές, σαν αυτό που έγινε στην Καμπέρα, στην Ζ' Γενική Συνέλευση του Παγκόσμιου Συμβουλίου των δήθεν Εκκλησιών, και σαν αυτά που γίνονται συχνά με τη συμμετοχή ιερέων ομοφυλοφίλων που τολμούν και κρατούν το Άγιο Δισκοπότηρο και γυναικών επισκόπων και ιερειών, η εικόνα υπερβαίνει και το όραμα του Μ. Αντωνίου.
----------------------------------------------------------------------------
Μόνη ελπίδα για να επανεύρει η Εκκλησία την ομορφιά της είναι η σύσταση και συμβουλή του Μ. Αντωνίου: «Μόνον μη μιάνετε εαυτούς μετά των Αρειανών». Μόνο να μη μιανθούμε από την κοινωνία μας με τον Παπισμό και Οικουμενισμό, με τους φιλοπαπικούς και οικουμενιστάς Ορθοδόξους. Επειδή μέχρι τώρα δεν το επράξαμε δυναμικά και αποφασιστικά, γι' αυτό παρατείνει ο Θεός επί έτη την οργή του, την αιχμαλωσία των Ορθοδόξων στην παναίρεση του Οικουμενισμού. Μέχρι πότε επίσκοποι, ιερείς, μοναχοί και λαϊκοί θα επιτρέπουμε τα άλογα κτήνη, τους αιρετικούς, να λακτίζουν και να μιαίνουν τα Ιερά και τα Άγια της Ορθοδοξίας; Όσο απρακτούμε και βρίσκουμε διάφορες προφάσεις πνευματικοφανείς, το βδέλυγμα της ερημώσεως θα ίσταται εν τόπω αγίω.
«Διέλθωμεν δὴ ἕως Βηθλεὲμ καὶ ἴδωμεν τὸ ρῆμα τοῦτο τὸ γεγονός, ὅ ὁ Κύριος ἐγνώρισεν ἡμῖν» (Λουκ. 2, 15)
Εἶναι καιρὸς, πιστεύω, ὅλοι ὅσοι ἐπιζητοῦν μιὰν ἑρμηνεία τοῦ Μυστηρίου τῆς Γεννήσεως τοῦ Χριστοῦ νὰ ἐξετάσουν μία-μία τὶς λέξεις αὐτὲς, ποὺ φανερώνουν μία πρόθεση καὶ μία πίστη. Γιατὶ δὲν εἶναι δυνατὸ νὰ ξεκινήσεις νὰ πᾶς στὴν ὁποιαδήποτε Βηθλεὲμ δίχως νἄχεις ἱκανὰ ἀποθέματα Πίστης καὶ Θέλησης. Οἱ «ἄνθρωποι οἱ ποιμένες», λοιπόν, μᾶς διδάσκουν πολλὰ καὶ κορυφαῖα, μάλιστα, σὲ καιροὺς ὅπως περίπου ἦταν καὶ οἱ δικοί μας: παραγεμισμένοι μὲ ἀνομία, ξεπεσμὸ, μαρτύριο καὶ ἀπουσία φιλανθρωπίας. Γι᾿ αὐτὸ καὶ ἡ Παρουσία Του ἀνάμεσά τους, ἀνάμεσα στὸν τότε κόσμο ἦταν τελείως ἀνεπιθύμητη, «ἔτεκεν τὸν υἱόν αὐτῆς τὸν πρωτότοκον καὶ ἐσπαργάνωσεν αὐτὸν καὶ ἀνέκλινεν αὐτὸν ἐν τῇ φάτνῃ, διότι οὐκ ἦν αὐτοῖς τόπος ἐν τῷ καταλύμματι» (Λκ. 2, 7). Ὅπως καὶ στὰ σπίτια μας, στὰ μέγαρα τοῦ κόσμου τούτου, παντοῦ. Τόπος δὲν ὑπάρχει γιὰ τὸ Χριστὸ, ἐπειδὴ ἐνοχλεῖ μὲ τὰ μαθήματα ποὺ δίνει: τῆς Πτωχείας καὶ τῆς Ταπείνωσης. Μιᾶς ταπείνωσης ποὺ διδάσκει μέν, ἀλλὰ καὶ προκαλεῖ. Προκαλεῖ κυρίως μὲ τὴν καθάρια θέση ποὺ ἐμφανίζει, προβάλλει καὶ ὑπερασπίζεται. Τὴ θέση τῆς εἰλικρίνειας ὅτι αὐτὰ ποὺ κατέχει ὁ καθένας μας εἶναι πάντα διαθέσιμα καὶ γιὰ τὸ συνάνθρωπο, ὅπως τὸ πρόσφορο τὴν ὥρα τῆς Λειτουργίας: Δὲν ἀπομένει στὸ Ἱερὸ Βῆμα, ἀλλὰ μοιράζεται, δωρίζεται, χαλαλίζεται γιὰ τὸν πλησίον…. Ποιὸν, ἄραγε;
Ἄς κοιτάξουμε νὰ Τόν ἀναζητήσουμε, ἀφοῦ πρῶτα πασχίσουμε νὰ μάθουμε «ποῦ ἐγεννήθη ὁ Χριστός»... Χριστούμεννα 2014. Ἄραγε σκέφτηκε κανένας ἄν αὐτὰ τὰ Χριστούνεννα μπορεῖ νὰ εἶναι τὰ ἔσχατα ποὺ θὰ ζήσει σ᾿ αὐτὸν τόν μάταιο καὶ φρενήρη κόσμο; Κι ἄν τὸ ἐρώτημα αὐτὸ τὸ ἐμβιώσει ὁ καθένας, τότε ποιὸς ὁ λόγος ὥστε νὰ μὴν ἀναζητήσει ἔστω γιὰ μιὰ καὶ μοναδικὴ φορὰ στὴ ζωή του τὸ «ποῦ ἐγεννήθη ὁ Χριστός»;
«ΟΥΣΙΩΔΗ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΛΕΓΟΜΕΝΟ “ΟΜΟΦΥΛΟ ΓΑΜΟ”».
Πειραιάς, 18 Δεκεμβρίου 2023
Α
Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Θ Ε Ν
ΙΕΡΑΣ
ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ:
«ΟΥΣΙΩΔΗ
ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΛΕΓΟΜΕΝΟ “ΟΜΟΦΥΛΟ ΓΑΜΟ”».
Προωθούμε την εξαιρετική εργασία της Εριτίμου Ιατρού, κυρίας Παναγιώτας Χατζηγιαννάκη, μέλους του κινήματος «Μαμά Μπαμπάς και Παιδιά», την οποίαν και δημοσίως συγχαίρομεν, που καταλυτικά απαντά στην φαινομενική «προβληματική» του διεθνούς συστημάτος, που με ψευδή προτάγματα περί της δήθεν ισότητος και του δήθεν δικαιωματισμού επιδιώκει την αποδόμηση των αξιών του ανθρωπίνου βίου και την κατεδάφιση των υγιών ανθρωπίνων σχέσεων, με πρόδηλη στοχοθεσία την μεταβολή του ανθρωπίνου προσώπου σε εύχρηστο άθυρμα για την καταδολίευση της ελευθερίας του και της αξιοπρέπειάς του, διότι δεν υφίσταται ανθρώπινο δικαιώμα που δεν συνάπτεται άρρηκτα με την ανθρώπινη φύση.
Το φλεγόμενο κελί.
Ρώτησαν κάποτε τον αββά Παλλάδιο, πού καταγόταν από τη Θεσσαλονίκη:
-Κάνε αγάπη, πάτερ, και πες μας από ποια αιτία έγινες μοναχός;
-Στην πατρίδα μου, απάντησε εκείνος, μισό χιλιόμετρο μακριά από το τείχος, ζούσε ένας έγκλειστος μοναχός πού λεγόταν Δαβίδ. Είχε έρθει από τη Μεσοποταμία. Ήταν πολύ ενάρετος, ελεήμων και εγκρατής. Έμεινε κλεισμένος και προσευχόμενος στο κελί του, περίπου εβδομήντα χρόνια!
Εκείνο τον καιρό, εξ αιτίας βαρβαρικών επιδρομών, τα τείχη της Θεσσαλονίκης φυλάγονταν μέρα και νύχτα από τούς στρατιώτες.
-Στην πατρίδα μου, απάντησε εκείνος, μισό χιλιόμετρο μακριά από το τείχος, ζούσε ένας έγκλειστος μοναχός πού λεγόταν Δαβίδ. Είχε έρθει από τη Μεσοποταμία. Ήταν πολύ ενάρετος, ελεήμων και εγκρατής. Έμεινε κλεισμένος και προσευχόμενος στο κελί του, περίπου εβδομήντα χρόνια!
Εκείνο τον καιρό, εξ αιτίας βαρβαρικών επιδρομών, τα τείχη της Θεσσαλονίκης φυλάγονταν μέρα και νύχτα από τούς στρατιώτες.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)