Ημερολόγιο --- του ιατρού Κυπριανού Χριστοδουλίδη
- Fdimitrios Athanassiou
ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΙΣΗΜΕΡΙΩΝ
Δεν γνωρίζω από που αντλείτε τις πληροφορίες σας, οπότε καλό είναι να ρωτήσετε ένα πιο ειδικό από μένα.Εγώ ξέρω τα εξής:
Το ημερολόγιο που ίσχυε την εποχή της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου, ήταν το Ιουλιανό που είχε θεσπίσει ο Ιούλιος Καίσαρας το 45 π.Χ., με τη βοήθεια του αλεξανδρινού αστρονόμου Σωσιγένη. Ο τελευταίος, βασιζόμενος στους υπολογισμούς του Ιππάρχου (ο οποίος πριν έναν αιώνα με αξιοθαύμαστη ακρίβεια είχε υπολογίσει πως το ηλιακό έτος έχει διάρκεια 365,242 ημερών), θέσπισε ένα ημερολόγιο, του οποίου τα έτη είχαν 365 ημέρες, ενώ σε κάθε τέταρτο έτος (το λεγόμενο «δίσεκτο») πρόσθετε μία ακόμα ημέρα.
Όμως το Ιουλιανό Ημερολόγιο είχε μια μικρή απόκλιση, καθώς η διάρκεια του ηλιακού έτους στην πραγματικότητα είναι 365,242199 ημέρες. Έτσι, το έτος του Σωσιγένη είναι μεγαλύτερο του πραγματικού κατά 11 λεπτά και 13 δευτερόλεπτα.
Ανά τετραετία το μικρό αυτό σφάλμα φθάνει περίπου τα 45 λεπτά, ενώ κάθε 129 χρόνια φθάνει την μία ημέρα, με αποτέλεσμα να μετακινείται συνεχώς νωρίτερα η εαρινή ισημερία. Το λάθος συσσωρευόταν και έτσι ενώ η εαρινή ισημερία την εποχή του Χριστού συνέβη στις 23 Μαρτίου, το 1582 μ.Χ. είχε φτάσει να συμβαίνει στις 11 Μαρτίου.
Ημερολόγιο
Βάζω κι εγώ μία "άνω τέλεια" επειδή η μακροσκελής σέ σχόλια προηγούμενη - σχετική μέ τό ημερολόγιο - δική σου Δημοσίευση έκλεισε. Λοιπόν, άν θέλεις απορρίπτεις τό σχόλιο, άν θέλεις τό κράτος γιά μελλοντική χρήση.
- Fdimitrios Athanassiou
"ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΙΣΗΜΕΡΙΩΝ
Δεν γνωρίζω από που αντλείτε τις πληροφορίες σας, οπότε καλό είναι να ρωτήσετε ένα πιο ειδικό από μένα.Εγώ ξέρω τα εξής ..:"
- Κυπριανός Χ. Απάντηση
Ο αστροφυσικός, αστρονόμος κλπ. κ. Σιμόπουλος εγκατέλειψε τόν μάταιο κόσμο μας, δέν έχω τήν δυνατότητα νά τόν ρωτήσω, σχετικά μέ αυτά που έγραψα.
Καί παρακάτω :
- "Fdimitrios Athanassiou. Ανά τετραετία το μικρό αυτό σφάλμα φθάνει περίπου τα 45 λεπτά, ενώ κάθε 129 χρόνια φθάνει την μία ημέρα, με αποτέλεσμα να μετακινείται συνεχώς νωρίτερα η εαρινή ισημερία. Το λάθος συσσωρευόταν και έτσι ενώ η εαρινή ισημερία την εποχή του Χριστού συνέβη στις 23 Μαρτίου, το 1582 μ.Χ. είχε φτάσει να συμβαίνει στις 11 Μαρτίου."
- Κυπριανός Χ. "Το μικρό αυτό σφάλμα", προσθέτω, χιλιοστών τού χιλιοστού δευτερολέπτου, "αθροιζόμενο μας δίνει 1 ημέρα κάθε 129 χρόνια.". Καί διά τής μεθόδου τών τριών (απλός πολλαπλασιασμός) απαντώ, έχουμε 129x30 = 3.870. Δηλαδή, σέ 3.870 χρόνια καί κάτι προσθαφαιρέσεις, θά προσθέσουμε ένα ακόμη μήνα (30 ημέρες).
«Πιστεύω σαν τη μάνα μου, πιστεύω σαν παιδάκι» -- Του Στέλιου Παπαθεμελή*
Ένας σύγχρονος αλλά προβληματιζόμενος αγνωστικιστής, ο Lesek Kolakowski, εντοπίζει πως το υπαρξιακό ερώτημα στις μέρες μας «δεν είναι αν υπάρχει Θεός, αλλά πού θα είχαμε φτάσει χωρίς Θεό»!
Κάποιοι αδιόρθωτοι ιθαγενείς που φαντασιώνονται ότι πρωτοτυπούν, εξ αφορμής της Θείας Ενανθρωπήσεως – αυτοί δεν καταλαβαίνουν τέτοια – βαττολογούν κατά ιερών και οσίων.
Εκ του περισσεύματος της καρδίας οι στίχοι του Αχιλλέως Παράσχου (1838-1895, εθνικός ποιητής της εποχής του, απαθανάτισε τις προσδοκίες και τις απογοητεύσεις της, προσδοκίες και απογοητεύσεις και της δικής μας):
«Χριστέ! Σε τούτα τ’ άπιστα, καταραμένα χρόνια//, Που δεν πιστεύουν τίποτε, ούτ’ αγαπούν κανένα//, Που φως μας οδηγεί τυφλό και μας παγώνουν χιόνια//, Εγώ πιστεύω και αγαπώ ολόψυχα Εσένα!//
Πιστεύω σαν τη μάνα μου, πιστεύω σαν παιδάκι//, Πίνω τ’ αθάνατο νερό και αφήνω το φαρμάκι (…)
Πιστεύω! Να τα φώτα μου, το Ευαγγέλιό μου// Διαβάζω μ’ άδολη καρδιά και βρίσκω το Θεό μου.// Και ποιο σκοτάδι, ποια νυχτιά αυτό δεν εξορίζει;// Σαν ήλιος κάθε του ψηφί και γράμμα με φωτίζει.// Βλέπω, ακούω το Θεό, σε κάθε του σελίδα,// Και πιάνω με τα χέρια μου, την πιάνω την ελπίδα!»
Ραγίζει καρδιές το θρίλερ με την όμορφη πριγκίπισσα της Ταϊλάνδης ---- π. Νικόλαος Δημαράς
Η πριγκίπισσα Bajrakitiyabha, η μεγαλύτερη κόρη του βασιλιά Vajiralongkorn, κατέρρευσε ενώ εκπαίδευε τα σκυλιά της βορειοανατολικά της Μπανγκόκ
Πέλαγος ἀνεξάντλητον τῶν θείων καὶ ἀπορρήτων χαρισμάτων καὶ δωρεῶν
Ἀκατανόητον θαῦμα, ἀνερμήνευτον ἄκουσμα, μυστηρίου θείου ἀποκεκρυμμένου φανέρωσις, ἀκαταμάχητος προστασία, ἀντίληψις κραταιά, ζωοδόχε πηγή, πέλαγος ἀνεξάντλητον τῶν θείων καὶ ἀπορρήτων χαρισμάτων καὶ δωρεῶν, ὕψος τῶν ἐπουρανίων καὶ ἀσωμάτων Δυνάμεων καὶ τῶν Σεραφεὶμ ὑψηλοτέρα, βάθος τῶν ἀποκρύφων νοημάτων τὸ ἀνεξερεύνητον, ἡ κοινὴ φιλοτιμία τῆς φύσεως, ἁπάντων τῶν καλῶν χορηγία, ἡ μετὰ τὴν Τριάδα πάντων τῶν ποιημάτων Δέσποινα, ἡ μετὰ τὸν Παράκλητον ἄλλος Παράκλητος, καὶ μετὰ τὸν μεσίτην Χριστὸν μεσίτρια τοῦ κόσμου παντός, τὸ ὄχημα ἡλίου τοῦ νοητοῦ, τὸ δοχεῖον τοῦ φωτὸς τοῦ ἀληθινοῦ τοῦ φωτίζοντος πάντα ἄνθρωπον ἐρχόμενον εἰς τὸν κόσμον, ἡ φέρουσα ἐν ἀγκάλαις τὸν τῷ ῥήματι τὰ πάντα φέροντα·
Όταν κινδυνεύει η πίστις, η Ορθοδοξία, πρώτη πνευματική προτεραιότητα είναι η υπεράσπισή της, ο αγώνας η συμπαράσταση προς όσους αγωνίζονται, η μέχρι θανάτου και αίματος προθυμία.
Όταν, προ του Μ. Κωνσταντίνου εμαίνετο ο διωγμός στην Αλεξάνδρεια εναντίον των Χριστιανών επί Μαξίμου το 311, ο Μέγας Αντώνιος σε ηλικία εξήντα ετών (γεννήθηκε το 251) άφησε για λίγο την έρημο, την άσκηση και την προσευχή και ήλθε στην Αλεξάνδρεια άφοβος και ατρόμητος με διάθεση και πόθο να μαρτυρήσει και να ενθαρρύνει τους οδηγουμένους στο μαρτύριο. Αψήφησε και αγνόησε τις απαγορεύσεις του δικαστού να φύγουν οι μοναχοί από την πόλη και να μη παρίστανται στις αίθουσες των δικαστηρίων.
Τοσαύτην οἱ ἀπόστολοι καὶ οἱ μαθηταὶ αὐτῶν ἔσχον εὐλάβειαν πρὸς τὸ μηδὲ μέχρι λόγου κοινωνεῖν τινι τῶν παραχαρασσόντων τὴν ἀλήθειαν
O Άγιος Ειρηναίος γράφει ότι: «Ἰωάννης ὁ τοῦ Κυρίου μαθητὴς ἐν τῇ Ἐφέσῳ πορευθεὶς λούσασθαι καὶ ἰδὼν ἔσω Κήρινθον ἐξήλατο τοῦ βαλανείου μὴ λουσάμενος, ἀλλ' ἐπειπών · “Φύγωμεν, μὴ καὶ τὸ βαλανεῖον συμπέσῃ, ἔνδον ὄντος Κηρίνθου τοῦ τῆς ἀληθείας ἐχθροῦ.” Καὶ αὐτὸς δὲ ὁ Πολύκαρπος Μαρκίωνί ποτε εἰς ὄψιν αὐτῷ ἐλθόντι καὶ φήσαντι· «Ἐπιγίνωσκε ἡμᾶς», ἀπεκρίθη · «Ἐπιγινώσκω, ἐπιγινώσκω τὸν πρωτότοκον τοῦ Σατανᾶ.» Τοσαύτην οἱ ἀπόστολοι καὶ οἱ μαθηταὶ αὐτῶν ἔσχον εὐλάβειαν πρὸς τὸ μηδὲ μέχρι λόγου κοινωνεῖν τινι τῶν παραχαρασσόντων τὴν ἀλήθειαν , ὡς καὶ Παῦλος ἔφησεν · «Αἱρετικὸν ἄνθρωπον μετὰ μίαν καὶ δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ, εἰδὼςὅτι ἐξέστραπται ὁ τοιοῦτος καὶ ἁμαρτάνει ὢν αὐτοκατάκριτος».
Ανώνυμος είπε... Οι Ορθόδοξοι "παλαιοημερολογίτες" μένουν σταθεροί και αμετακίνητοι σε ότι πάντοτε, παντού και υπό πάντων επιστεύθη.
Οι Ορθόδοξοι "παλαιοημερολογίτες" τηρούν και κρατούν τις Ιερές Παραδόσεις της Εκκλησίας, δεν τις λατρεύουν, απλά μένουν σταθεροί και αμετακίνητοι σε ότι πάντοτε, παντού και υπό πάντων επιστεύθη.
Είναι φίλοι των Παραδόσεων γι αυτό είναι φίλοι και του Εκκλησιαστικού ημερολογίου (του Ορθοδόξου του λεγόμενου σήμερα ειρωνικά, παλαιού). Έτσι και με παρόμοιους χλευαστικούς χαρακτηρισμούς κορόϊδευαν οι αιρετικοί Εικονομάχοι τους Ορθοδόξους Εικονόφιλους, τους έλεγαν Εικονολάτρες ότι δήθεν λάτρευαν τις Εικόνες ως είδωλα. Όμως οι "Εικονολάτρες" δικαιώθηκαν ενώ οι Αιρετικοί Εικονομάχοι που θεωρούσαν ότι ήταν η κανονική και επίσημη Εκκλησία, καταδικάστηκαν.
Άγιος Αντώνιος ο Μέγας
1. Οι άνθρωποι λέγονται λογικοί καταχρηστικά. Δεν είναι λογικοί εκείνοι που έμαθαν τους λόγους και τα βιβλία των αρχαίων σοφών, αλλά όσοι έχουν λογική ψυχή και μπορούν να διακρίνουν ποιο είναι το καλό και ποιο είναι το κακό. και έτσι αποφεύγουν τα κακά και ψυχοβλαβή, μελετούν όμως σοβαρά τα καλά και ψυχωφελή και τα πράττουν με μεγάλη ευχαριστία προς το Θεό. Μόνο αυτοί πρέπει αληθινά να λέγονται λογικοί άνθρωποι.
ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΕΛΩΝΟΥ ΚΑΙ ΦΑΡΙΣΑΙΟΥ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ
Αὐτογνωσία, ἡ μεγαλύτερη καί ἀνώτερη τέχνη καί ἀρετή. Ἅγνοια, ἡ φοβερότερη καί καταστρεπτικότερη κακία τῆς ψυχῆς. Ἐπιτρεπτό εἶναι καί ἀσυγκρίτως ἀνώτερο ἀπό τήν ὁποιαδήποτε φιλοσοφία τῶν ἀνθρώπων νά γνωρίζουμε, σεβαστή γερόντισσα, ποιά θέση ἔχει ὁ ἄνθρωπος κοντά στόν Θεό.
«Πρόσεχε τόν ἑαυτό σου», λέγει ὁ Μωϋσής[1]. «Ἐάν ἀνεβῆ στό νοῦ σου, πνεῦμα τοῦ ἐξουσιαστῆ(Σατανᾶ), μήν ἀφήσεις τόν τόπο σου»[2]. Παρουσιάσου μέ ταπείνωση «μπροστά σ’Ἐκεῖνον πού ἐρευνᾶ τίς καρδιές καί τά νεφρά»[3].
Εξομολόγησης --- του ιατρού Κυπριανού Χριστοδουλίδη
Δείτε πρώτα τί γράφει ο σύνδεσμος
π. Θεόδωρος Ζήσης: Πολλοὶ ἀπὸ τοὺς ποιμένες ἔχουν ἀσπασθῆ τὴν αἵρεση καὶ ἔχουν μεταβληθῆ σὲ λύκους
Ἡ παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἡ χειρότερη αἵρεση ὅλων τῶν ἐποχῶν, προελαύνει ἀκάθεκτη· διαβρώνει συνειδήσεις κληρικῶν, μοναχῶν καὶ λαϊκῶν, χωρὶς ἀποτελεσματικὴ ἀντίσταση. Ἐμφανίζεται μὲ ἔνδυμα προβάτου, ὡς δῆθεν ἀγάπη, εἰρήνη, καὶ ἑνότητα πρὸς τοὺς ἀλλοθρήσκους καὶ αἱρετικούς, ἐνῶ πρόκειται γιὰ βαρὺ καὶ ἄγριο λύκο ποὺ κατασπαράσσει τὸ ποίμνιο. Πολλοὶ ἀπὸ τοὺς ποιμένες ἔχουν ἀσπασθῆ τὴν αἵρεση καὶ ἔχουν μεταβληθῆ σὲ λύκους· οἱ περισσότεροι εἶναι μισθωτοὶ καὶ δὲν θέλουν νὰ διώξουν τοὺς λύκους γιὰ νὰ μὴ χάσουν τὴν καλοπέραση, τὶς τιμὲς καὶ τὶς δόξες, ἄλλοι εἶναι δειλοὶ καὶ φοβοῦνται τοὺς λύκους, καὶ μόνον ὀλίγοι ἀγωνίζονται νὰ τοὺς διώξουν.
Ο ΑΓΙΟΣ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΟΣ ΣΥΜΕΩΝ Ο ΘΕΟΔΟΧΟΣ ΚΑΙ Η ΑΓΙΑ ΑΝΝΑ Η ΠΡΟΦΗΤΙΣ
«Ο άγιος Συμεών που η ζωή του παρατάθηκε στον παρόντα βίο, λόγω του χρησμού που είχε δεχθεί από το Άγιο Πνεύμα ότι δεν θα πεθάνει πριν δει τον Χριστό, υποδέχτηκε στην αγκαλιά του Αυτόν, και αφού του αποκαλύφθηκαν από το Πνεύμα το Άγιο όλα όσα θα γίνουν γι’ Αυτόν και τα προφήτεψε, σύμφωνα με τον χρησμό που του δόθηκε δέχτηκε το τέλος της ζωής. Η δε προφήτις Άννα ήταν θυγατέρα του Φανουήλ, ο οποίος καταγόταν από τη φυλή Ασήρ. Έζησε με τον άνδρα της επί επτά χρόνια, κι αφού τον έχασε λόγω θανάτου του, ζούσε διαρκώς στον Ναό με νηστεία και προσευχή, περνώντας εκεί όλη τη ζωή της. Γι’ αυτό, επειδή αυτός ήταν ο τρόπος της ζωής της αδιάκοπα, αξιώθηκε και αυτή να δει τον Κύριο να προσφέρεται ως άνθρωπος στον Ναό, σαράντα ημερών, από την Παναγία Μητέρα Του και τον δίκαιο Ιωσήφ. Δοξολογούσε δε τον Θεό και τον κήρυσσε με δύναμη σε όλους όσους βρίσκονταν στον Ναό, λέγοντας: Αυτό το βρέφος είναι ο Κύριος που στερέωσε τον ουρανό και τη γη. Αυτός είναι ο Χριστός, τον Οποίον προφήτεψαν όλοι οι προφήτες. Αυτών των αγίων λοιπόν, του Συμεών και της Άννας, επιτελούμε σήμερα τη μνήμη και κηρύσσουμε τη φρικτή και άρρητη προς εμάς συγκατάβαση του Θεού».
Στην Αθήνα από 15-27 Μαρτίου η εικόνα του «Άξιον Εστίν»
Στη Μητρόπολη Αθηνών τον Μάρτιο θα
μεταφερθεί από το Άγιο Όρος η θαυματουργή εικόνα του "Αξιον Εστίν".
Εκτός
απροόπτου και χωρίς ακόμη να έχει οριστεί οι λεπτομέρειες, η εικόνα θα είναι στην Αθήνα από τις 15-27
Μαρτίου έπειτα
από συμφωνία του Αρχιεπισκόπου με την Ιερά κοινότητα. Αυτή θα είναι η τέταρτη
φορά που η Αθήνα θα φιλοξενήσει την εικόνα. Η πρώτη ήταν το 1963 με αφορμή τη
συμπλήρωση των 1000 χρόνων του Αγίου .Η δεύτερη το 1987 στην Αθήνα όπου
συνέρρευσαν εκατομμύρια πιστοί. Και η Τρίτη το 1999 στην Αθήνα μετά από τον
ισχυρό σεισμό. Το 1985 η εικόνα μεταφέρθηκε στη Θεσσαλονίκη ,ενώ τον περασμένο
Σεπτέμβριο στη Θράκη.
Λόγος εις την Υπαπαντήν του Κυρίου TOY EN ΑΓΙΟΙΣ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ
Λόγος εις την Υπαπαντήν του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού και εις την Θεοτόκον και εις τον Συμεών
Δεν φορεί μόνο σάρκα ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός, αλλά και περιτέμνεται σύμφωνα με τον Μωσαϊκό νόμο, για να μην έχη πρόφασι η απιστία των Ιουδαίων. Γιατί έρχεται προς τον νόμο για χάρι του ίδιου του νόμου, για να ελευθερώση τους μαθητές του μέσω της πίστεως που βασιζόταν στον νόμο. Και παίρνει σάρκα και περιτέμνεται κι αυτός μαζί με τους Ιουδαίους. Πήρε το ίδιο με αυτούς σώμα, πήρε και την ίδια περιτομή. Έκανε αναντίρρητη την συγγένειά Του με αυτούς, ώστε να μη τον αρνηθούν, Αυτόν, ο οποίος ήταν ο Χριστός που έρχεται από την γενιά του Δαυίδ, και που αυτοί προσδοκούσαν. Έδειξε το γνώρισμα της συγγενείας Του με αυτούς. Γιατί, αν ακόμη και μετά την περιτομή Του έλεγαν «δεν ξέρουμε από πού είναι»[1], εάν δεν είχε περιτμηθή κατά σάρκα, η άρνησίς τους θα είχε κάποια εύλογη πρόφασι.
Η συνέχεια, κλικ πιο κάτω στο: Read more
Η ΓΝΗΣΙΑ ΚΑΙ ΑΝΟΘΕΥΤΗ ΗΠΕΙΡΟΣ
• Παράδοση και νεωτερικότητα εξακολουθούν να συνυπάρχουν στα Γραμμενοχώρια
• Το όμορφο χωριό που άφησε άφωνο ακόμη και τον πρέσβη των ΗΠΑ Τζέφρι Πάιατ
Από τον Μανώλη Κοττάκη
Την Ηπειρο μου τη γνώρισε ο πατέρας μου. Εκείνος επέμενε να εγκαταλείπουμε το νησί τους Αύγουστους και να γνωρίζουμε την άλλη Ελλάδα. Τη Μακεδονία πρώτα, την Ηπειρο μετά, την Πελοπόννησο έπειτα, την Κρήτη στο τέλος. Από την Ηπειρο των παιδικών μου χρόνων αναπολώ τον επιβλητικό γέροντα με την κάπα, τον παππού Μήτσο, μέσα στην πλατεία του -παρθένου τότε από πολυκοσμία- Μετσόβου. Το Μουσείο του Βρέλλη, το Νησί στη λίμνη και το κάστρο στα Ιωάννινα. Τα στρατιωτικά φυλάκια στην Κόνιτσα. Την «μπακαλοταβέρνα» στα Πράμαντα. Την απεραντοσύνη της Πίνδου. Και, βεβαίως, τα γεφύρια. Τα άπειρα γεφύρια. Υπάρχει άραγε σήμερα αυτή η γνήσια, ανόθευτη, αγέρωχη Ηπειρος; Η Ηπειρος της ευεργεσίας, της προκοπής, των προσώπων με το καθαρό βλέμμα και τα ωραία μάτια;
Έκανα μόλις τέσσερις ώρες δρόμο το προπερασμένο Σαββατοκύριακο μέσω της νέας Ιονίας Οδού για να την αναζητήσω και να την ανακαλύψω εκ νέου. Και η απάντηση είναι «ναι, ασφαλώς και υπάρχει». Ευτυχώς που υπάρχει. Και δεν παύει να με γοητεύει. Και για τον τρόπο που αντιστέκεται στον χρόνο αλλά και για τον τρόπο που προσαρμόζεται στον χρόνο. Επισκέφθηκα τον Λύγγο Γραμμενοχωρίων. Ενα μικρό χωριό που ανήκει στον Δήμο Ζίτσας και βρίσκεται 28 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά των Ιωαννίνων σε υψόμετρο 760 μέτρων. Κατοικούν σε αυτό μόλις 33 κάτοικοι. Λίγοι, αλλά αρκετοί για να κρατούν ψηλά τη σημαία της παράδοσης, ώστε να θυμόμαστε από ποιους παραλάβαμε τη σκυτάλη. Λίγοι, αλλά αρκετοί επίσης για να χαράσσουν τις γραμμές της νεωτερικότητας, να μεταμορφώνουν το παλαιό σε καινούργιο για να πηγαίνει ο τόπος τους μπροστά.
Από τον Μανώλη Κοττάκη
Την Ηπειρο μου τη γνώρισε ο πατέρας μου. Εκείνος επέμενε να εγκαταλείπουμε το νησί τους Αύγουστους και να γνωρίζουμε την άλλη Ελλάδα. Τη Μακεδονία πρώτα, την Ηπειρο μετά, την Πελοπόννησο έπειτα, την Κρήτη στο τέλος. Από την Ηπειρο των παιδικών μου χρόνων αναπολώ τον επιβλητικό γέροντα με την κάπα, τον παππού Μήτσο, μέσα στην πλατεία του -παρθένου τότε από πολυκοσμία- Μετσόβου. Το Μουσείο του Βρέλλη, το Νησί στη λίμνη και το κάστρο στα Ιωάννινα. Τα στρατιωτικά φυλάκια στην Κόνιτσα. Την «μπακαλοταβέρνα» στα Πράμαντα. Την απεραντοσύνη της Πίνδου. Και, βεβαίως, τα γεφύρια. Τα άπειρα γεφύρια. Υπάρχει άραγε σήμερα αυτή η γνήσια, ανόθευτη, αγέρωχη Ηπειρος; Η Ηπειρος της ευεργεσίας, της προκοπής, των προσώπων με το καθαρό βλέμμα και τα ωραία μάτια;
Έκανα μόλις τέσσερις ώρες δρόμο το προπερασμένο Σαββατοκύριακο μέσω της νέας Ιονίας Οδού για να την αναζητήσω και να την ανακαλύψω εκ νέου. Και η απάντηση είναι «ναι, ασφαλώς και υπάρχει». Ευτυχώς που υπάρχει. Και δεν παύει να με γοητεύει. Και για τον τρόπο που αντιστέκεται στον χρόνο αλλά και για τον τρόπο που προσαρμόζεται στον χρόνο. Επισκέφθηκα τον Λύγγο Γραμμενοχωρίων. Ενα μικρό χωριό που ανήκει στον Δήμο Ζίτσας και βρίσκεται 28 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά των Ιωαννίνων σε υψόμετρο 760 μέτρων. Κατοικούν σε αυτό μόλις 33 κάτοικοι. Λίγοι, αλλά αρκετοί για να κρατούν ψηλά τη σημαία της παράδοσης, ώστε να θυμόμαστε από ποιους παραλάβαμε τη σκυτάλη. Λίγοι, αλλά αρκετοί επίσης για να χαράσσουν τις γραμμές της νεωτερικότητας, να μεταμορφώνουν το παλαιό σε καινούργιο για να πηγαίνει ο τόπος τους μπροστά.
ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ: ΑΛΗΘΕΙΑ ΚΑΙ ΜΥΘΟΙ -- Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Γεωργίου ∆. Μεταλληνοῦ
Οἱ Ἡρῶδες τοῦ κόσμου τούτου, οἱ κρατοῦντες, βλέπουν εἰς τὸν νεογέννητον Χριστὸν κάποιον ἀνταγωνιστήν
Ἡ φραγκογερμανικὴ φαντασία ἑνὸς ὑπεραυτοκράτορος θεοῦ, ποὺ ἐπιθυμεῖ νὰ λάβη ἐκδίκησιν καὶ ζητεῖ ἱκανοποίησιν διεμόρφωσεν ἕνα ἄλλον «χριστιανισμὸν» εἰς τὴν Δύσιν. Οἱ «θεοὶ» τοῦ κόσμου τούτου θυσιάζουν τοὺς ἀνθρώπους δι’ αὐτοὺς, δὲν θυσιάζονται αὐτοὶ διὰ τοὺς ἀνθρώπους.
Μὲ τὴν ἐνανθρώπηση καὶ γέννησή Του ὁ Θεάνθρωπος Ἰησοῦς Χριστὸς πραγµατοποιεῖ τὸ σκοπὸ τῆς πλάσεως τοῦ ἀνθρώπου, τὴν ἐµφάνιση τοῦ Θεανθρώπου στὴν ἱστορία. Τὴν ἕνωση τοῦ κτιστοῦ πλάσµατος µὲ τὸν Ἄκτιστο Πλάστη. Ὁ σκοπὸς τῆς ἐνανθρωπήσεως εἶναι ἡ θέωση τοῦ ἀνθρώπου. «Ἄνθρωπος γίνεται Θεός, ἵνα Θεὸν τὸν Ἀδὰµ ἀπεργάσηται» (τροπάριο Χριστουγέννων). «Αὐτὸς ἐνηνθρώπησεν, ἵνα ἡµεῖς θεοποιηθῶµεν» (Μ. Ἀθανάσιος). «Ἄνθρωπος γὰρ ἐγένετο ὁ Θεὸς καὶ Θεὸς ὁ ἄνθρωπος» (Ἰω. Χρυσόστοµος). Στὴ λογικὴ ἑνὸς ἠθικιστοῦ ὁ ὅρος «θεοποιηθῶµεν», ποὺ χρησιµοποιοῦν Πατέρες, ὅπως ὁ Μ. Ἀθανάσιος, εἶναι σκάνδαλο. Γι’ αὐτὸ µιλοῦν γιὰ «ἠθικὴ θέωση». ∆ιότι φοβοῦνται νὰ δεχθοῦν ὅτι µὲ τὴ θέωση ὁ ἄνθρωπος µεταµορφοῦται «κατὰ χάριν» σ’ αὐτὸ ποὺ ὁ Τριαδικὸς Θεὸς εἶναι «κατὰ φύσιν» (ἄκτιστος, ἄναρχος, ἀθάνατος). Τὰ Χριστούγεννα εἶναι, γι’αὐτό, ἄµεσα συνδεδεµένα καὶ µὲ τὴ Σταύρωση καὶ τὴν Ἀνάσταση, ἀλλὰ καὶ τὴν Ἀνάληψη καὶ τὴν Πεντηκοστή.
Στρατηγός Μακρυγιάννης :
«Η πατρίς της γεννήσεώς μου είναι από το Λιδορίκι· χωριό του Λιδορικιού ονομαζόμενον Αβορίτη. [...] Οι γοναίγοι μου πολύ φτωχοί, και η φτώχεια αυτήνη ήρθε από την αρπαγή των ντόπιων Τούρκων και των Αρβανίτων του Αλήπασα. Πολυφαμελίτες οι γοναίγοι μου και φτωχοί, και όταν ήμουνε ακόμα στην κοιλιά της μητρός μου, μιαν ημέρα πήγε για ξύλα στο λόγγο. Φορτώνοντας τα ξύλα στον ώμο της, φορτωμένη στο δρόμο, στην ερημιά, την έπιασαν οι πόνοι και γέννησε εμένα. Μόνη της η καημένη κι αποσταμένη, εκιντύνεψε κι αυτήνη τότε κι εγώ. Ξελεχώνεψε μόνη της και συγυρίστη, φορτώθη λίγα ξύλα και έβαλε και χόρτα απάνου στα ξύλα και από πάνου εμένα και πήγε στο χωριό» (Β' 11-12).
Ηλίθιοι σέ εγρήγορση
Σ.σ. Ξένη Δημοσίευση (Natural News) μή συμβατή μέ σύγχρονα αφηγήματα.
Φίλοι τους πεθαίνουν από εμβόλια, εκτοξευόμενος πληθωρισμός τροφίμων, εκτεταμένες απολύσεις, καταρρέοντα ηλεκτρικά δίκτυα καί πολλά άλλα (...), όλα αυτά γίνονται γρήγορα πραγματικότητα καθώς οι ξύπνιοι ηλίθιοι, άθελά τους σκοντάφτουν στόν κολασμένο κόσμο, που έχουν φτιάξει οι άθλιες συνθήκες - περί ευγενικών, δήθεν, προθέσεων - τών εξουσιαστών τους.
Αυτό τό ψυχολογικό τραύμα κάνει πολλούς από αυτούς νά χάνουν τόν έλεγχο τής πραγματικότητας. Γίνονται βίαιοι, συχνά αυτοκαταστροφικοί, καθώς βυθίζονται όλο καί περισσότερο στήν ζοφερή, άκρως καταθλιπτική πραγματικότητα, τού φαντασιακού τεχνητού κόσμου τους που καταρρέει. Αυτός είναι ο στόχος τής νέας παγκόσμιας ελίτ, που μάς ετοιμάζει.
Του ιατρού Kυπριανού Χριστοδουλίδη
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)