ΜΟΝΑΔΙΚΗ εἶναι ἡ θέση πού κατέχει μέσα στήν ᾿Εκκλησία ἡ Μητέρα τοῦ Κυρίου μας καί ξεχωριστή μέσα στίς καρδιές τῶν πιστῶν. ῾Η ταπεινή καί ὁλοκληρωτική προσφορά της στό σχέδιο τοῦ Θεοῦ γιά τή σωτηρία τοῦ κόσμου τήν ὕψωσε καί τήν δόξασε πάνω ἀπό ὅλους τούς ἁγίους, ὥστε νά εἶναι ἡ Παναγία μας. Τό μεγαλεῖο της ὅλο, πράγματι, βρίσκεται στό ὅτι δέχθηκε ὑπάκουα καί ταπεινά νά δανείσει στόν Θεό τήν σάρκα καί τό αἷμα της καί μυστηριακά καί ὑπεράνθρωπα νά γεννήσει τόν Θεάνθρωπο. Γιʼ αὐτό καί εἶχε τήν τιμή ἡ Παρθένος Μαρία νά γίνει ὁ πρῶτος ἀνθρωπόθεος. ῾Ο Θεός ἔγινε ἄνθρωπος, λένε οἱ πατέρες, γιά νά κάνει τόν ἄνθρωπο Θεό· αὐτό σημαίνει, νά τοῦ ἐξασφαλίσει τήν σωτηρία ἀπό τόν ὄλεθρο τῆς ἁμαρτίας καί νά τοῦ χαρίσει τήν μετοχή στή θεία μακαριότητα, τήν αἰωνιότητα τῆς ἀληθινῆς ζωῆς. Τό ἔργο τῆς λυτρώσεως, πού συντελέσθηκε μέ τήν ἐνανθρώπηση τοῦ ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ, ἐπιτελεῖται γιά ὅλους ὅσους πιστεύουν στό ὄνομά του, μέσα στήν ᾿Εκκλησία.
Αγάπη και αλήθεια --- Διονύσιος Μπατιστάτος, Θεολόγος
(Παρατηρήσεις επί της επιστολής του π. Επιφανίου Θεοδωροπούλου)
Σεβαστοί Πατέρες,
Εν τω υμετέρω εγκρίτω οργάνω της αγωνιζομένης και αγωνιώσης Ορθοδοξίας, «Ορθόδοξος Τύπος» (αρ. φύλ. 109/10-10-1969) δημοσιεύεται μακροσκελεστάτη επιστολή του Πανοσιολογιωτάτου Αρχιμανδρίτου κ. Επιφανίου Θεοδωροπούλου προς τον Οικουμενικόν Πατριάρχην. Καίτοι στερούμαι προσόντων, εφαμίλλων προς τον σεβαστόν και εξαίρετον επιστολογράφον, όντα σύμβουλον εξ απορρήτων επισήμων Εκκλησιαστικών ανδρών και πλειστάκις προβληθέντα δια το επισκοπικόν αξίωμα, εν τούτοις αποτολμώ να παρακαλέσω Υμάς, όπως φιλοξενήσητε πενιχράς τινας σκέψεις μου· τούτο δε ουχί προς προβολήν ασήμου και ασημάντου τινός λαϊκού, μη αξιωθέντος παρά του Προκαθημένου της Ελλαδικής Εκκλησίας ουδέ θέσεως διδασκάλου εν εκπαιδευτικοίς Αυτής Ιδρύμασιν, ως αθεραπεύτου συντηρητικού, αναδίδοντος την οσμήν του λιβάνου, και της κανδήλας των παραδόσεων, αλλά χάριν αυτής ταύτης της Ορθοδοξίας, του προσφιλούς εντρυφήματος των καρδιών μας και της αποκλειστικής ελπίδος σωτηρίας. Συνεταί, πράγματι, αι παραινέσεις, συμπλέκουσαι αριστουργηματικόν δοκίμιον επιστολιμαίας ρητορικής διατριβής. Συνεταί, αλλά άσκοποι και … επικίνδυνοι! Άραγε αγνοεί ο προς ον η επιστολή όσα εν τη επιστολή αναφέρονται; Έχει την γνώμην ο συμπαθής συντάκτης, ότι είναι ο πρώτος, όστις ανακαλεί εις την τάξιν τον προ πολλού ατακτήσαντα;
Θεοτόκε Παρθένε, χαῖρε, κεχαριτωμένη Μαρία, ὁ Κύριος μετὰ Σοῦ
Λέγει δε και ο Βρυέννιος Ιωσήφ: «Τις Μήτηρ του Θεού των
Πατέρων εφάνη ποτέ; Τις άμα και πλάστην και πλάσμα συνέλαβε; Τις δε και
συλλαβούσα Υιόν και κυήσασα και τεκούσα το είναι Παρθένον ουκ απεβάλετο; Προ
της συλλήψεως Παρθένος· εν τη συλλήψει Παρθένος· εν τη κυήσει Παρθένος· εν τω
τίκτειν Παρθένος· και μετά το τεκείν ωσαύτως Παρθένος και αεί Αειπάρθενος· η
γαρ εν τω της ζωής αυτής παντί χρόνω και οράσει και γεύσει και ακοή και αφή και
οσφρήσει και νω και διανοία και δόξη και φαντασία και αισθήσει και, ενί λόγω,
πάσαις δυνάμεσι και ψυχικαίς και σωματικαίς άβατον λογισμοίς ρυπαροίς εαυτήν
όλην τηρήσασα, εικότως αν Αειπάρθενος λέγοιτο.
Τη ΚΘ΄ (29η) Μαρτίου, ο Όσιος Πατήρ ημών και Ομολογητής ΕΥΣΤΑΘΙΟΣ Επίσκοπος Κίου της Βιθυνίας εν ειρήνη τελειούται.
Ευστάθιος ο εν Αγίοις Πατήρ ημών και Ομολογητής, αποτινάξας αφ’ εαυτού τον κόσμον και τα εν τω κόσμω, ως φορτίον βαρύ, έγινε Μοναχός και τον ζυγόν του Χριστού φέρων επι των ώμων του, αόκνως εποίει τας εντολάς Αυτού και επεμελείτο της σωτηρίας της ψυχής του. κατόπιν δε εχειροτονήθη και Ιερεύς, πεισθείς εις τας πολλάς προς αυτόν παρακλήσεις του λαού. Ηυχαρίστει δε πάντοτε τον Θεόν, προς τον οποίον είχε πίστιν αδίστακτον· είχεν αγάπην εις όλους ανυπόκριτον· ήτο διδακτικός, ταπεινός, συμπαθής, ελεήμων, ζηλωτής καλών έργων. Όθεν δια τας αρετάς του ταύτας έγινε και Αρχιερεύς της εν Βιθυνία Κίου, η οποία το πάλαι ωνομάζετο Κίερος, ύστερον δε ωνομάσθη Προυσιάς και ήτις πρότερον είχε θρόνον Επισκόπου υπό τον Νικαίας Μητροπολίτην.
Ὁ λέγων αὐτήν τὴν Εὐχήν -- Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ.
Ὁ λέγων αὐτήν τὴν Εὐχήν κάθε ἑσπέρας, μετὰ κατανύξεως, ἐὰν ἐπέλθη ἐπ' αὐτὸν ἡ φοβερά ὥρα τοῦ θανάτου ἐν τῇ νυκτί ταύτη, λυτροῦται τῆς κολάσεως, ἐλέει Θεοῦ.
Εὔσπλαγχνε καὶ πολυέλεε Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ ὁ Θεός μου, ὁ ἐλθὼν εἰς τὸν κόσμον ἁμαρτωλούς σῶσαι, ὧν πρῶτός εἰμι ἐγώ, ἐλέησόν με πρὸ τῆς ἐμῆς τελευτῆς.
Οἶδα γὰρ ὅτι φρικτὸν καὶ φοβερὸν ἀναμένει με δικαστήριον ἐνώπιον πάσης τῆς κτίσεως, ὅτε καὶ τῶν ἐναγῶν καὶ παμβεβήλων μου πράξεων ἁπασῶν φανέρωσις γίνεται· ἀσύγγνωστα γὰρ ὡς ἀληθῶς καὶ ἀνάξια ὑπάρχουσι συγχωρήσεως, ὡς ὑπερβαίνοντα τῷ πλήθει ψάμμον θαλάσσιον.
A CONFESSION OF FAITH Against Ecumenism
From a Convention of Orthodox Clergymen and Monks Greece, April 2009
Those of us who by the Grace of God have been raised with the dogmas of piety and who follow in everything the One, Holy, Catholic and Apostolic Church, believe that:
The sole path to salvation of mankind[1] is the faith in the Holy Trinity, the work and the teaching of our Lord Jesus Christ, and their continuance within His Body, the Holy Church. Christ is the only true Light;[2] there are no other lights to illuminate us, nor any other names that can save us: "Neither is there salvation in any other: for there is none other name under heaven given among men, whereby we must be saved."[3] All other beliefs, all religions that ignore and do not confess Christ "having come in the flesh,"[4] are human creations and works of the evil one,[5] which do not lead to the true knowledge of God and rebirth through divine Baptism, but instead, mislead men and lead them to perdition. As Christians who believe in the Holy Trinity, we do not have the same God as any of the religions, nor with the so-called monotheistic religions, Judaism and Mohammedanism, which do not believe in the Holy Trinity.
------------------
I read this "confession of faith" when it was first published in "Orthodoxos Typos" (2009). As an academic document, it was excellent! In Truth, however, it was void, as none of those who signed it walled off from the heresy of Ecumenism. Worse, some of them, e.g., the late "metropolitan" Jeremiah of Gortynos and Megalopoleos (I forget the other one), who were pressured by "patriarch" Bartholomew to "repent," requested that their names be taken off the list!!! These are the modern "confessors of the faith"!!! Even when the "Synod of Colymbarion" took place (2016), which turned everything upside down in Orthodoxy, these "confessors" hid, except for a few who interrupted the commemoration of their local "bishop," but, to my knowledge, continued their communion with other "bishops" who are in communion with Ecumenism!!! In short, this "confession" was a charade!!! The "confessors" of the type of "metropolitan" Serafeim of Peiraieus obviously think that they can deceive God, but are obviously wrong!
----------------------
Δεν έχει καμία σχέση με Ομολογία Πίστεως τα παραπάνω κείμενο.
---------------------
ΧΣ: «Δεν έχει καμία σχέση με Ομολογία Πίστεως τα παραπάνω κείμενο».
Σχόλιον: Διά μίαν ἀκόμη φοράν, ὁ κ. ΧΣ ἀποδεικνύει ὅτι εἶναι ἐκτός πραγματικότητος! Οἱ ὑπογράψαντες τό κείμενον ὁμολογοῦν (μέ τά λόγια μόνον δυστυχῶς) ὅτι πιστεύουν εἰς τήν Ἁγίαν Τριάδα, εἰς Μίαν Ἐκκλησίαν κ.λπ. Ὅπως ἔγραψα καί εἰς τό προηγούμενον σχόλιόν μου (τό ὁποῖον δέν γνωρίζω διατί δέν φέρει τό ὄνομά μου, ἀλλά γράφει «Ἀνώνυμος εἶπε»), ὡς ἀκαδημαϊκόν κείμενον, εἶναι ἐξαιρετικόν. Τό πρόβλημα εἶναι ὅτι δέν συνοδεύεται ἀπό τήν πρᾶξιν τῆς ἀποτειχίσεως. Κατά τόν κ. ΧΣ, ὅμως, ἐφόσον οἱ ὑπογράψαντες δέν αὐτο-ανεκηρύχθησαν εἰς «Πανορθόδοξον Σύνοδον», ὅπως ἔπραξεν ὁ Καρπαθάκης, καί δέν «καθῄρεσαν-ἀνεθεμάτισαν» ὅλους τούς ἄλλους, ἕπεται ὅτι «δεν έχει καμία σχέση με Ομολογία Πίστεως»!!! Πᾶρε λόγια καί πᾶνε στό παζάρι, πού λέγει καί ὁ λαός! Ἀκατάσχετος ἀερολογία!!! Μίαν μόνον «ὁμολογίαν» ξέρουν οἱ Ματθαιϊσταί τοῦ τύπου ΧΣ (νομίζω ὅτι ὑπάρχουν καί σοβαροί, ὅπως ὁ κ. Δ. Κάτσουρας): «Ἀνάθεμα σέ ὅλους ὅσους δέν κοινωνοῦν μέ τόν Ἀμφιλόχιον Λαρίσης»!!! Καί εἰς «ἀνώτερα», κ. ΧΣ! Καί μία ἀπορία: Πῶς σοῦ διέφυγε νά συκοφαντήσῃς τόν Ἅγιον πρ. Φλωρίνης καί τούς ὀπαδούς του ἐδῶ;
Παραθέτουμε τὴ δήλωση του « Ὀρθόδοξου» Μητροπολίτη Ἰταλίας Πολύκαρπου μετὰ τὴν ἐπίσκεψη στὸν Πάπα:
«Ἡ συνάντηση μὲ τὸν Πάπα Φραγκίσκο πῆγε πολὺ καλά. Ἦταν μιὰ πολὺ ἐγκάρδια συνάντηση ἑνὸς νέου μὲ τὸν ἀγαπημένο του πατέρα, μιὰ συνάντηση ἑνὸς ἐπισκόπου μὲ τὸν προκαθήμενο καὶ πατριάρχη του. Ὁ Ἅγιος Πατέρας εἶναι μεγάλη, γνήσια καρδιά. Ζήτησα τὴν παπικὴ εὐλογία του γιὰ τὸ ἔργο μου... Τὸ ταξίδι τῶν Καθολικῶν καὶ τῶν Ὀρθοδόξων πρὸς τὴν πλήρη ἑνότητα βρίσκεται στὸν σωστὸ δρόμο... Πιστεύω ὅτι ὁ στόχος αὐτὸς ἔχει ἤδη ἐπιτευχθεῖ στὸ ἐπίπεδo τῶν πιστῶν...».
------------------
Δυστυχώς, τα λεγόμενα του σχισματοαιρετικού νεοημερολογίτου Μητροπολίτου Ιταλίας, αποτύπωσαν πλήρως την πραγματικότητα.
Μια πραγματικότητα που αρνήθηκε μετά το 1937 ο σχισματοαιρετικός πρ. Φλωρίνης Χρυσόστομος και που αρνούνται και οι οπαδοί του.
Νέο Ημερολόγιο σημαίνει υποταγή στον Πάπα, σημαίνει Οικουμενισμός, σημαίνει Παπισμός.
Κατά τ΄αλλα, κάποιοι Ακακιοφλωρινικοί δηλώνουν ότι οι Νεοημερολογίτες, όπως ο Ιταλίας Πολύκαρπος, είναι εντός Εκκλησίας με σώζουσα Θεία Χάρι.
Χαρίλαος Ι. Στουραΐτης.
Θεολόγος.
-------------------------
Εἶπα κι ἐγώ πῶς γίνεται νά «ξεχάσῃς» νά ὑβρίσῃς τούς Ὀρθοδόξους, κ. ΧΣ! «Μπράβο», εἶσαι συνεπής εἰς τήν αἵρεσίν σου!
Εκφυλιστική τηλοψία -- Χαράλαμπος Β. Κατσιβαρδάς, Δικηγόρος Παρ’ Αρείω Πάγω
Ο αντίποδας της δημοκρατικής και πολυφωνικής πληροφόρησης η οποία υπηρετεί την έγκυρη ενημέρωση των πολιτών και την ελευθερία έκφρασης, είναι η ιταμή λογοκρισία της ολοκληρωτικής πολιτικής ορθότητας η οποία επιβάλλει παντί προσφόρω τρόπω την φαιά προπαγάνδα, η οποία σκοπεί εις την παρέλκυση της κοινής γνώμης επί τη βάση εξαρθρώσεως της κριτικής σκέψεως, προς σκοπό την πλήρη συσκότιση της αντικειμενικής αλήθειας, ούτως ώστε ο πολίτης να μεταλλάσσεται εις μία άμορφη υδαρή και πνευματικά ευνουχισμένη μάζα, έρμαιο και διανοητικώς ενεργούμενο των εκάστοτε επίδοξων ταγών.
Τη ΚΗ΄ (28η) Μαρτίου, μνήμη του Αγίου ΗΡΩΔΙΩΝΟΣ, ενός των Εβδομήκοντα Αγίων Αποστόλων.
Ηρωδίων ο Άγιος του Χριστού Απόστολος ήτο εις εκ των Εβδομήκοντα Μαθητών του Κυρίου, ακολουθών τους Αγίους Αποστόλους και μάλιστα τον κορυφαίον Πέτρον, γενόμενος συνεργός του κηρύγματος του Ευαγγελίου. Έπειτα χειροτονηθείς Επίσκοπος των Νέων Πατρών εδίδασκε και ωδήγει πολλούς εις την Πίστιν του Χριστού. Όθεν συλληφθείς υπό των ειδωλολατρών εν ταυτώ και των Ιουδαίων, εδάρη δυνατά, άλλων μεν δερόντων αυτόν, άλλων δε συντριβόντων το σώμα του δια λίθων και άλλων κτυπώντων αυτόν εις την κεφαλήν· τελευταίον δε κατέσφαξαν αυτόν οι θηριόγνωμοι και ούτως, ετελειώθη, παραδούς την ψυχήν του, ο τρισόλβιος, εις χείρας Θεού.
Ο σταυρός. --- Γράφει ο Χαρίλαος Στουραΐτης. Θεολόγος.
Σταυρός είναι η παραμονή εντός της Ορθοδόξου Εκκλησίας, σταυρός είναι η τήρησις των ορθοδόξων δογμάτων και των Ιερών Κανόνων.
Σταυρός είναι να ομολογείς την αλήθεια, ότι ο Νεοημερολογιτισμός είναι αυτόχρημα Οικουμενισμός και Παπισμός, και ότι έχει αναθεματιστεί υπό των Πανορθοδόξων Συνόδων του 16ου αιώνος.
Σταυρός είναι να αποστρέφεσαι τα του σχισματικού πρ. Φλωρίνης Χρυσοστόμου και να ομολογείς ότι οι Νεοημερολογίτες είναι ενεργεία σχισματικοί, όχι δυνάμει, όπως έλεγε αυτός, και ότι οι χειροτονίες του Αγίου Βρεσθένης το 1948 ήταν επιβεβλημένες, μετά την πτώσιν του πρ. Φλωρίνης και των υπολοίπων, και πλήρεις θείας χάριτος.Ὁ κ. ΧΣ ἀκολουθεῖ τήν πολιτικήν τοῦ Σατανᾶ, λέγοντας ἕν ψέμμα μαζί μέ ἀρκετές ἀλήθειες, ὥστε μαζί μ' αὐτές νά περάσῃ καί τό ψέμμα του! Λέγεται ὅτι ὁ Σατανᾶς λέγει 999 ἀλήθειες, ἔτσι ὥστε νά φανῇ ἀξιόπιστος, καί μετά σοῦ ξεφουρνίζει καί τό ψέμμα του! Τό ἀγαπημένον ψέμμα τοῦ κ. ΧΣ εἶναι ἡ σχισματο-αἱρετική του ἐκκλησιολογία, περί δῆθεν «αὐτομάτου ἀπωλείας τῆς Χάριτος», τήν ὁποίαν σερβίρει ὡς Ὀρθόδοξον, χωρίς οὔτε ἕν Ἁγιογραφικόν/Ἁγιοπατερικόν ἔρεισμα, καί βεβαίως ἡ προβολή τοῦ σχισματο-αἱρετικοῦ Ματθαίου Καρπαθάκη καί ἡ κατασυκοφάντησις τοῦ Ἁγίου πρ. Φλωρίνης Χρυσοστόμου. Τό παρόν σχόλιον ἀπευθύνεται πρός τούς ἀναγνώστας, ὄχι πρός τόν κ. ΧΣ, ὁ ὁποῖος, μετά ἀπό δεκάδες διορθώσεις, παραμένει ἀμετανόητος. Ἁπλῶς, δέν δύναμαι νά βλέπω νά κηρύσσεται αἵρεσις καί νά τήν ἀντιπαρέρχωμαι ἀδιαφόρως. Τέλος.
---------------------
Υποστηρικτής των σχισματοαιρετικών και αναθεματισμένων Νεοημερολογιτών, και του σχισματοαιρετικού πρ. Φλωρίνης είστε εσείς κ. Χατζηνικολάου.
Οι πραγματικοί Ορθόδοξοι είναι όσοι προέρχονται εκ των Χειροτονιών του Αγίου Βρεσθένης, Ματθαίου Καρπαθάκη.
Είναι απλά τα πράγματα.
Από το θατσερικό σύνθημα «δεν υπάρχει εναλλακτική λύση» στο υγειονομικό σύνθημα «μόνη λύση ο εμβολιασμός» -- Γράφει ο Κωνσταντίνος Βαθιώτης
Παλιά κόλπα ολοκληρωτισμού με φρέσκο περι-τύλιγμα
|
|
Στην κατακλείδα του βιβλίου του «Ο νόμος της δύναμης στην παγκόσμια τάξη»¹, με αφορμή το πέρασμα από την περίπου εικοσαετή «χρυσή εποχή» του συστήματος του Μπρέτον Γουντς στην «μολύβδινη εποχή» της εγκατάλειψής του, ο «παλιός-αλλιώς Τσόμσκυ» αναφέρεται επικριτικά στην Νέα Τάξη Πραγμάτων, αφήνοντας άφωνο τον αναγνώστη, στα αφτιά του οποίου ηχούν εντελώς παράφωνα τα νεοταξίτικα-φιλοεμβολιαστικά λόγια που εκστόμισε προ ολίγων μηνών ο «νέος Τσόμσκυ», όψιμος λάτρης της κωλοτούμπας στην προκεχωρημένη ηλικία των 93 ετών (σε συνέντευξη που παρεχώρησε στον Kurt Gödel, όταν του ετέθη το ερώτημα ποιες είναι οι σκέψεις του σχετικά με την υποχρεωτικότητα των εμβολίων, ετάχθη υπέρ της απομόνωσης των απρόθυμων να εμβολιασθούν²).
----------------------------
Ἀγαπητέ μου κ. Βαθιώτη, ἐπί δεκατίες δέν ἀκοῦμε τούς πολιτικούς-μαριονέττες νά μᾶς λέγουν ὅτι «ἡ παγκοσμιοποίησις εἶναι μονόδρομος»; Οὐδείς ἐξήγησε ποτέ ποῦ στηρίζεται αὐτό τό δόγμα τοῦ διεθνοῦς Σατανισμοῦ.
ΟΜΙΛΙΑ ΕΙΣ ΤΟ ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ ΤΗΣ Γ΄ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ ΠΕΡΙ ΨΥΧΗΣ.
Του Ιερού Νικηφόρου του Θεοτόκη.
Εις ύψος μέγα ανεβίβασεν ο Θεάνθρωπος Ιησούς την αξίαν και τιμήν της του ανθρώπου ψυχής, παρέστησεν αυτήν τιμιωτέραν όλου του κόσμου, είπεν ότι ουδέν των εν τω κόσμω πραγμάτων είναι ισότιμον της ψυχής αντάλλαγμα. Αλλά τι άραγε είναι η τοσούτον πολύτιμος, ή να είπωμεν ορθότερον, η πανυπέρτιμος και ατίμητος ψυχή; Πόθεν παρήχθη; Ποία η ουσία και φύσις αυτής; Πόσος ο της διαρκείας αυτής καιρός; Πολλοί των παλαιών ειδωλολατρών πολλά εκοπίασαν, ίνα ταύτα κατανοήσωσιν· αλλά μη έχοντες το φως της θείας αποκαλύψεως οδηγόν του κόπου αυτών, ματαίως εκοπίασαν.
Όλα τα υποκατάστατα της αληθινής λύτρωσης αλωνίζουν την Γη
Κουρασμένος ο άνθρωπος σήμερα από την υποδούλωσή του στα πάθη, από τη σαρκολατρία και τον απάνθρωπο πολιτισμό μας, αναζητεί επίγειους παράδεισους, εύκολες ορθολογιστικές λύσεις, που θα του χαρίσουν κάποια ψευτολύτρωση. Η αίρεση των Ιαχωβιτών υπόσχεται επίγειο παράδεισο στη γη. Ο Μαχαρίτσι με τις Βέδδες του, μια και δεν μπόρεσε να κάνη παράδεισο τις Ινδίες του, επιθυμεί και υπόσχεται να μας μεταβάλη σε παράδεισο. Γέμισε ο κόσμος από τις αποκρυφιστικές «εσωτερίστικες ψυχολογίες» πλασαρισμένες με πολλή τέχνη και γοητευτικές παραστάσεις, ώστε να χαρίζουν τη γοητεία της λύτρωσης, ενώ πρόκειται για ψευτολύτρωση.
ΕΙΣ ΤΗΝ ΠΡΟΣΚΥΝΗΣΙΝ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ.
Λόγος κοινή γλώσση εις την προσκύνησιν του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού, λεχθείς τη Τρίτη Κυριακή των αγίων Νηστειών.
Η σημερινή αγία ημέρα, ευλογημένοι Χριστιανοί, ομοιάζει με προετοιμασίαν υποδοχής βασιλέως, επιστρέφοντος νικητού από τον πόλεμον. Διότι καθώς ο βασιλεύς, όστις νικήση τους εχθρούς του και ετοιμάζεται να επιστρέψη εις την πόλιν του, αποστέλλει έμπροσθεν αυτού κήρυκας να αναγγείλουν την νίκην του, δια να χαρούν οι άνθρωποι και να ετοιμασθούν δια την υποδοχήν του, ούτω και ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, ο μέγας Βασιλεύς, επειδή εις ολίγας ημέρας μέλλει να δείξη την νίκην και το τρόπαιον, το οποίον έκαμε κατά του διαβόλου, με την Ταφήν Του και την Αγίαν Του Ανάστασιν, δια τούτο προέπεμψε τον Τίμιον και Άγιον Σταυρόν σήμερον δια να ετοιμασθώμεν και ημείς εις υποδοχήν του. Είναι λοιπόν σήμερον ημέρα προσκυνήσεως του Τιμίου Σταυρού. Δια τούτο και ημείς, ω φιλόχριστοι, μετά φόβου και τρόμου ας τον προσκυνήσωμεν, μετά ψυχικής χαράς και ευφροσύνης πνευματικής ας τον ασπασθώμεν. Διότι σήμερον γίνεται χαρά εν ουρανοίς και επί γης.
Τάδε έφη ΠΟΛΥΜΕΝΟΠΟΥΛΟΣ ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ
Η σταση μας στα μεγαλα γεγονοτα που ζουμε φανερωνει τελικα τι πραγματικα εχουμε μεσα μας. Και στο θεμα του κορονοιου και του εμβολιου και τωρα στο θεμα του πολεμου στην Ουκρανια ολοι μας κρινομαστε απο οσα λεμε και υποστηριζουμε. Ορισμενοι πισω απο ολα τα γεγονοτα βλεπουν σαν αιτια και μοχλο μονο την Νεα Ταξη, η οποια πραγματι υπαρχει και προσπαθει να πετυχει τους σκοπους της, αλλα λησμονουν οτι Κυριος της Ιστοριας τελικα ειναι μονο ο Θεος και ετσι φτανουν πολλες φορες στην υπερβολη με αποτελεσμα να αδικουν τους εαυτους τους με οσα λενε και γραφουν και κυριως με οσα πιστευουν ως δηθεν απολυτα αληθη και ετσι φθανουν στο σημειο να γινονται υποστηρικτες αμεσοι η εμμεσοι ακομη και εγκληματων, οπως τωρα στον πολεμο η αιτιοι ζημιας αδελφων τους, οπως τα δυο τελευταια χρονια στο θεμα της Πανδημιας. Κανενας σοσφων δεν αμνηστευει τα λαθη η και τα εγκληματα που διεπραξαν οι Ουκρανοι στο παρελθον, αλλα αυτο δεν μπορει να αποτελει δικαιολογια για τα εκατο και πλεον φορες μεγαλυτερα εγκληματα του Πολεμου της Ρωσιας η μαλλον του Πουτιν εναντιον των Ουκρανων, ενω εαν ηθελε να υπερασπισει τους Ρωσους της Ουκρανιας ειχε τα μεσα να το επιτυχει χωρις αυτη την βιβλικη επιθεση που αποσκοπουσε στη δημιουργια της Μεγαλης Ρωσιας. Οσο για οσους τα ξερουν ολα για την Νεα Ταξη ας μας εξηγησουν ενα απλο ερωτημα: Το Κρατος του Ισραηλ που για σας ειναι στο κεντρο αυτης της Νεας Ταξης γιατι δεν εφαρμοζει κυρωσεις εις βαρος της Ρωσιας αλλα εχει αριστες σχεσεις τοσο με τον Πουτιν οσο και με τον Ζελενσκι; Απαντηστε πρωτα στον εαυτο σας και μετα πειτε και σε μας τους " αφελεις"
http://krufo-sxoleio.blogspot.com/2022/03/blog-post_26.html#comment-form
Ποιός θά πληρώσει τά "σπασμένα" στήν Ουκρανία ; --- του ιατρού κ. Κυπριανού Χριστοδουλίδη
Αφού διαβάσετε πρώτα τήν δημοσιογραφική είδηση - ύπνωση.
Η ανοικοδόμηση θά γίνει μέ δανεικά. Άς είναι καλά τό ΔΝΤ ή IMF. Τό ίδιο έγινε μέ τήν ολοκληρωτικά ρημαγμένη Γερμανία, μετά τόν Β' ΠΠ, καί μέ τούς άλλους, νύν Δυτικούς, συμμάχους : Ιταλία, Γαλλία, Ιαπωνία κλπ. Όλοι δανείσθηκαν "γιά νά φτιάξουν τά όσα γκρεμίσαν" οι μάστορες τού τότε - καί τού νύν στήν Ουκρανία - πολέμου. Όποιος συνεχίζει νά ... ζαλίζεται, καλά θά κάνει νά επισκεφθεί ένα γιατρό.
Ο Ιούδας στην υμνογραφία των Παθών -- -- του αειμνήστου Ιωάννου Κορναράκη Καθηγητού Παν. Αθηνών
Το πρόσωπο του Ιούδα, η πράξη της προδοσίας και ο τρόπος, κατά τον οποίον έγινε αυτή, αποτελούν θέμα πολλών τροπαρίων της υμνογραφίας της περιόδου των παθών του Κυρίου (Μ. Εβδομάδος), που ανήκει στο Τριώδιο. Μάλιστα η περί του Ιούδα υμνογραφική θεματολογία είναι τόσο πλούσια, κατά την περίοδο αυτή, ώστε να αντιλαμβάνεται κανείς εύκολα ότι ο Ιούδας αποτελεί, μετά τον πάσχοντα Ιησού, τον κατ’ εξοχήν κεντρικό «ήρωα» των διαδραματιζομένων γεγονότων. Η συχνότητα αυτή της υμνογραφικής εξάρσεως και προβολής του προδότη μαθητή εξηγείται, σύμφωνα με τα όσα είπαμε, όχι μόνον από το γεγονός, ότι η πράξη της προδοσίας είναι ίσως το πλέον θεμελιακό στοιχείο στην όλη δομή των παθών του Κυρίου, αλλά και εκ του ότι οι υμνογράφοι της Εκκλησίας, όπως ακριβώς και το εν γένει πλήρωμά της, αισθάνονται βαθειά την ανάγκη να υπογραμμίσουν και να στηλιτεύσουν, ακόμη και διά της υμνολογικής οδού, το πρόσωπο και την πράξη του Ιούδα.
ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΕΙΣ ΤΟ ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ ΤΗΣ Γ΄ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ
(Μάρκ. η: 34 – 38 και θ: 1).
Του Ιερού Νικηφόρου του Θεοτόκη.
Η αρχή παντός αγώνος έχει δυσκολίαν μεγάλην, επειδή παρίσταται ενώπιον των οφθαλμών ημών όλος ο κόπος, όσος τυγχάνει αναγκαίος δια την τούτου τελείωσιν. Δια τούτο η αρχή λογίζεται ως το ήμισυ του όλου έργου· «Αρχή δε το ήμισυ του παντός». Εις το μέσον παντός κοπιαστικού αγώνος ο καταβληθείς κόπος φέρει αδυναμίαν, καθιστά το λοιπόν ήμισυ δυσκολώτερον της αρχής του όλου. Κατά δε το τέλος του αγώνος, αν και δια την αύξησιν της αδυναμίας η δυσκολία αυξάνει, εν τούτοις όμως, επειδή βλέπομεν εγγύς το τέλος του έργου, η χαρά και την αδυναμίαν διώκει και την δυσκολίαν λύει. Εις το μέσον λοιπόν παντός κοπιαστικού έργου αναφαίνεται της δυσκολίας το μέγεθος. Εκ τούτου δε πολλοί περί το μέσον του αγώνος ατονούντες και πίπτοντες, εγκαταλιμπάνουσιν ημιτελές το έργον αυτών. Ημείς, ω ευσεβείς Χριστιανοί, εφθάσαμεν Θεού Χάριτι σχεδόν εις αυτό το μέσον του της νηστείας δρόμου, εις τον οποίον και η αδυναμία ημάς περιεκύκλωσε και η δυσκολία ηύξησε, πλην θαρσείτε· ιδού δύο ισχυρά και κρατειότατα βοηθήματα· το εν τούτων είναι ο Πανάγιος Σταυρός, το ζωοδώρητον ξύλον, του κόσμου η χαρά, των πιστών η δύναμις, των Δικαίων το στήριγμα, των αμαρτωλών η ελπίς.
H ελευθερία κατακτάται μόνο μέσω τής αληθείας. --- του ιατρού κ. Κυπριανού Χριστοδουλίδη
Τό σχόλιο που ακολουθεί, είναι πρός απάντηση ηχητικού βίντεο (ομιλητής ο Μητροπολίτης Σιατίστης Παύλος, σέ ιστοσελίδα κοινωνικού δικτύου φέησμπουκ
https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=1048016586059821&id=100050706790538
Δέν γνωρίζω ποιός είναι ο Θ.Π. Σαφώς, όμως, γνωρίζω ότι η ελευθερία κατακτάται μόνο μέσω τής αληθείας. Καί αλήθεια είναι ο ενανθρωπήσας Θεός καί άνθρωπος, ο Κύριος ημών Χριστός Ιησούς. Συνεπώς, μόνο ή θυσία, χάριν τής αληθείας, μάς προσφέρει τόν στέφανον τής ελευθερίας.
Εις επίρρωση τών ανωτέρω ιδού τί γράφει (περί ελευθερίας) ο πολλάκις μνημονευόμενος - λόγω 200 ετών από 1821 - αείμνηστος στρατηγός Μακρυγιάννης : "Χορτάσαμεν πλέον λευτερία συνταματική από τούς Άγγλους καί Γάλλους κι ορθοδοξία ρούσσικη μέ τήν Φιλορθόδοξο Εταιρία αυτεινών τών ομοθρήσκων μας Ρώσσων" ('Απαντα Μακρυγιάννη 1821, Ελληνική Εκδοτική Σχολή, Αθήνα 1977, σελ.169).
Σημειώνω, υπάρχουν πλείστα άλλα εδάφια τών "Απομνημονευμάτων" Μακρυγιάννη, που εμφαίνουν τό πώς εννοούσε ο αείμνηστος Στρατηγός τήν ελευθερία. Προτίμησα τό πλέον ενδεικτικό, τό οποίο μονίμως αγνοούν ή ευσχήμως παρακάμπτουν - τονίζουν άλλα στοιχεία τής προσωπικότητάς του - όσοι τόν θυμούνται. Είναι γνωστά ονόματα μέ πλήθος συγγραφικών επιδόσεων.
Επί τού συγκεκριμένου θέματος, η διαπίστωση τού γράφοντος
είναι ότι οι τεχνο-λόγοι τού είδους, λές από συμφώνου, υποτιμούν τήν αλήθεια
έναντι τής ελευθερίας.
ΘΕΟΤΟΚΕ ΠΑΡΘΕΝΕ
Ότι δε ο Άγγελος ησύχως είπε προς την Παρθένον το, Χαίρε, και όχι μετά
βοής, ίνα μη ταράξη Αυτήν, βεβαιοί ο θείος Ανδρέας ο Κρήτης, πανηγυρίζων εις
την Αυτήν και λέγων: «Ταύτα διστάσας καθ΄ εαυτόν ο Γαβριήλ, επέστη τη παστάδι,
και προφθάσας τον θάλαμον, καθ΄ ον η Παρθένος ωκίζετο, ησυχή τη θύρα
προσήγγισε· και γενόμενος ένδον, πραεία τη φωνή τη Παρθένω προσείπε: «Χαίρε
κεχαριτωμένη, ο Κύριος μετά σου». Ίσως δε με το «Βοώ» σημαίνει ο Μελωδός όχι
την αισθητήν βοήν του σώματος, αλλά την νοητήν της ψυχής. Όθεν κλίνον τα θεία
σου ώτα, Παρθένε, και πρόσεχε εις τα λόγια μου. Κλίνον δε είπε τα ώτα Σου εις
εμέ, δια να δείξη της Παρθένου το μεγαλείον και το ανώτερον Αυτής αξίωμα από το
ιδικόν του· καθώς γαρ οι δούλοι, μη τολμώντες να πλησιάσουν εις τους αυθέντας
των και να λαλήσουν προς αυτούς, παρακαλούσιν εκείνους να κλίνωσι τα ώτα των
προς τους δούλους· ούτω και ο Αρχάγγελος Γαβριήλ, βλέπων υψηλοτέραν από τον
εαυτόν του την Παρθένον, παρακαλεί Αυτήν να κλίνη τα ώτα της δια να του ακούση
κάτω ευρισκομένου.